เมื่อเริ่มรู้สึกตัวอู่เจียวเฉินก็เอื้อมมือไปเคล้นคลึงยังท้ายทอยของตนเองนางส่งเสียงครางเบาๆ ดวงตาพร่าเลือนเหม่อมองม่านมุ้งสีขาวขุ่นที่คลุมอยู่เหนือร่างก่อนจะค่อยๆ กวาดสายตาแลไปรอบด้าน
กระท่อมไม่ไผ่รึ...หญิงสาวสลัดทิ้งความเจ็บที่ถูกตีจนสลบแล้วดีดตัวลุกขึ้นนั่ง ขณะนั้นเองมีคนผู้หนึ่งเปิดประตูห้องแล้วเดินเข้ามา
“รู้สึกตัวแล้วหรือ”
“ข้าอยู่ที่ไหนท่านเป็ใคร” นางถาม พลางนึกถึงเื่ตนเองถูกคนทำร้าย...เ้าคนชุดดำนั่นแน่ที่ตีหัวนาง“มีคนจับตัวข้ามา เ้าโจรชั่วมันจับตัวข้ามา”
หญิงสาวลุกลงจากเตียงแล้วเริ่มโวยวาย
“ใจเย็นก่อนดีหรือไม่ค่อยๆ พูด”
“ข้าถูกจับตัวมานะพวกมันฆ่าคน” และคนต่อไปที่จะถูกฆ่าอาจจะเป็นาง
เพราะเสียงร้องโวยวายของหญิงสาวที่พี่ใหญ่ของกลุ่มโจรพยัคฆ์ครามพามาด้วยจงหลิงจึงเดินเข้ามาในกระท่อม สายตาที่นางใช้มองหญิงสาวชุดแดงไม่มีความเป็มิตรแม้แต่น้อย
คนถูกมองราวกับตนเป็ศัตรูคู่แค้นกันมาสักชาติหนึ่งของอีกฝ่ายจ้องกลับทันใดความหวาดระแวงว่าตนกำลังจะถูกฆ่ามีมากขึ้น นางกำลังอยู่ในดงโจรใช่หรือไม่พวกมันจับนางมาด้วยเหตุใด เรียกค่าไถ่อย่างนั้นหรือ
“ปล่อยข้ากลับไปนะ! ข้าจะกลับบ้าน!”
“จะแหกปากทำไมรำคาญ! นังคนไร้ประโยชน์ ไม่รู้พี่ต้าเสียงจะพามาทำไมให้วุ่นวายรกหูรกตาจริงเชียว!” หญิงสาวตรงหน้า รูปร่างเพรียวบางแขนขาเล็กเรียว อีกทั้งใบหน้าจิ้มลิ้มพริ้มเพราทำให้รู้สึกว่ารกตายิ่ง!
จู่ๆโดนฉุดคร่ามาในที่ไม่พึงประสงค์ด้วยฝีมือฆาตกรที่ฆ่าเปาห้าวสงหนำซ้ำยังมีเด็กสาวรุ่นราวคราวเดียวกันมายืนชี้หน้าด่าฉอดๆ อู่เจียวเฉินจึงโต้กลับไม่ไว้หน้า
“หน็อยแน่...เ้าลองมาเป็ข้าหน่อยเป็ไรถูกโจรชั่วที่ไหนไม่รู้จับตัวมา ไม่มาเป็ข้าดูบ้างก็อย่าปากเก่งเสียดีกว่าเหม็นขี้ฟัน”
“เ้า!” จงหลิงเข่นเขี้ยวเคี้ยวฟันทำท่าจะพุ่งเข้ามาฉีกทึ้งร่างของผู้หญิงที่มาจากในเมืองแต่เล็กจนโตเคยมีใครกล้าโต้เถียงนางไม่ลดราบ้าง
ก่อนเื่จะบานปลายเกินควบคุมป้าหวางจึงรีบถลันกายมาแทรกกลางสตรีทั้งสองนาง
“พอได้แล้วน่าเสี่ยวหลิงเ้าทำตัวไม่น่ารัก” ท้ายประโยคนั้นเอ็ดแกมตักเตือน
“นางมาวุ่นวายกับพี่ต้าเสียงก่อนนะป้าหวาง”จงหลิงทำหน้ามุ่ยกระเง้ากระงอดใส่สตรีสูงวัยกว่า ทว่าทีท่าก็ดูอ่อนลง
วุ่นวายกะผีน่ะสิเ้าต้าเสียงนั่นเป็ใคร ตัวนางยังไม่รู้เลย!
อู่เจียวเฉินคิดแล้วโพล่งประโยคต่อมา“ข้าถูกเ้าโจรที่มีหนวดเคราเฟิ้มจับตัวมา เ้านั่นมาวุ่นวายกับข้าเอง พวกเ้าเป็โจรเที่ยวปล้นฆ่าคนอื่นยังจะปากดีกลับผิดเป็ถูกอยู่หรือ”
ด่านางยังพอทนแต่อีกฝ่ายริด่าทอชายที่นางรัก นางจะไม่ทนเป็อันขาดจงหลิงจึงปรี่เข้าหาสตรีในชุดเ้าสาวหวังจะตบตีสั่งสอนนางสักฉาดสองฉาดทว่าเสียงทรงอำนาจก็ดังขึ้นเสียก่อน
“หยุด!”
หญิงสาวเงื้อมือค้างถึงแก่สะดุ้งพอๆ กับสตรีอีกสองนางที่ตื่นใกับเสียงราวฟ้าฟาดของบุรุษร่างสูงผู้มาใหม่ ผังเสียงหยี่ใช้ดวงตาแข็งกร้าวมองคนที่เข้ามายุ่มย่ามในกระท่อมโดยไม่ได้รับอนุญาตนั่นก็คือ จงหลิง
สายตาคู่นั้นส่งคำถามให้อีกคนว่า...ธุระกงการอะไรของเ้า
“ข้า...ข้าเป็ห่วงพี่”
“ข้าไม่เป็ไรออกไปได้แล้ว ไปช่วยอาเทาดูแลพี่น้องคนอื่นที่ได้รับาเ็เถอะ”
“แล้วนาง...”
“ออกไป”คำตอบย้ำชัดอีกครั้งทำให้จงหลิงยอมถอย นางไม่อยากโดนชายที่หมายปองเกลียด ก่อนออกจากห้องมิวายส่งสายตาอาฆาตให้หญิงสาวชุดแดง
ไล่คนนอกไปได้เสียคนแล้วผังเสียงหยี่จึงบอกกับป้าหวาง “เดี๋ยวข้าจัดการเื่นี้เอง ป้าไปทำครัวเถอะ”
จัดการเอง...เ้าคนถ่อยจะทำสิ่งใดกับนางด้วยความหวาดกลัวกับการจะต้องอยู่ตามลำพังกับโจรร้ายที่จับตัวนางมาหญิงสาวจึงดึงแขนป้าหวางไว้แน่น
“ท่านอย่าไปนะอย่าทิ้งข้าไว้กับเ้าโจรชั่วนี่ เขาเป็ฆาตกรฆ่าคน”
เ้าของร่างกายใหญ่โตแค่นเสียงเฮอะ“ถิ่นนี้ข้าคุม หมู่บ้านนี้ข้าก็เป็ผู้ปกครอง ถ้าข้าเป็โจรชั่วป้าหวางก็ต้องเป็สมาชิกกลุ่มโจรเช่นกัน เ้าฉลาดพอที่จะเข้าใจที่ข้าพูดหรือไม่”
สตรีวัยกลางคนค่อยๆดึงแขนตนออกจากการเกาะกุมของหญิงสาว “พวกเ้าคุยกันเถอะ หมดธุระของข้าแล้ว”
เมื่อป้าหวางผละกายถอยห่างสตรีในชุดเ้าสาวก็ก้าวขาจะออกวิ่งตาม ทว่ากลับมีท่อนแขนกำยำของหัวหน้ากลุ่มโจรยื่นมาขวางทางไว้ อู่เจียวเฉินถอยกรูดถลึงตามองเขาตาเขียวปั๊ด
“มองข้าจะกินเืกินเนื้อแล้วรู้สึกอิ่มก็ดีข้าจะได้ไม่เปลืองข้าวสุกเลี้ยงเ้า” พูดพลางกวาดตามองหญิงสาวร่างเล็กั้แ่ศีรษะจรดปลายเท้า“เฮอะ...อนุของเปาห้าวสง เ้าคงอยากกลับไปหาอ้อมกอดมันมากสินะ เสียใจด้วยที่ตอนนี้มันตายกลายเป็ผีไปแล้วคงจะมอบอ้อมกอดแสนอบอุ่นให้เ้าไม่ได้แล้วหรือถ้าเ้าอยากจะกอดศพเย็นชืดของมันก็รอให้ข้าหายแค้นก่อนเป็ไร”
เ้าเศรษฐีนั่นจะอยู่หรือตายก็ช่างเถอะนางไม่สน ที่สนตอนนี้ก็คือทำอย่างไรเ้าคนชั่วหนวดเครารกรุงรังเข้าขั้นโสโครกจะปล่อยนางไป
“เ้าโจรชั่ว! เ้าฆาตกร! สักเดี๋ยวคนของทางการจะต้องตามล่าเ้า”
แต่ดูแล้วคำขู่ของนางคงไม่ได้ผลเพราะอีกฝ่ายกำลังก้าวอาดๆ เข้าหา เขาดึงแขนนางแล้วกระชากเข้าหาตัว แรงฉุดนั้นแทบจะยกนางให้ลอยขึ้นจากพื้นด้วยซ้ำนางรู้สึกเจ็บแขนจนต้องครางออกมาเบาๆ มือคนหรือคีมเหล็กกันแน่!
“คนของทางการล้วนไร้น้ำยาเพราะหากคนพวกนั้นมีฝีมือจริง คงไม่ปล่อยข้าปล้นฆ่ามาหลายปีเช่นนี้หรอก หุบปากเลยถ้าไม่อยากตายตามไอ้เศรษฐีเปาคนรักของเ้าไป”
“ข้าไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกับเศรษฐีเปา!” นางะโใส่เ้าคนกักขฬะ พร้อมทั้งดิ้นรนให้เขาปล่อยมือที่บีบแขนนางราวกับ้าให้กระดูกนางหักเป็ท่อน
“ช่างเป็หญิงงามที่ใจร้ายนักหากผีไอ้เศรษฐีเปาได้ยินคงจะช้ำใจพิลึก” เขาแค่นยิ้ม ส่งแวววาเยาะหยันดูถูกหญิงสาวแต่อู่เจียวเฉินไม่ใส่ใจและไม่อยากฟังเื่ที่อีกฝ่ายยังโยงความสัมพันธ์ระหว่างนางกับเปาห้าวสง
“ปล่อยข้าไปแล้วข้าจะไม่เอาผิดเ้า”
“ข้าต้องกลัวคำขู่ของเ้าด้วยอย่างนั้นรึ”เรียวคิ้วเข้มยักขึ้นราวยั่วเย้า
พูดดีด้วยก็แล้วสุดท้ายความอดทนข่มกลั้นก็ขาดผึง อู่เจียวเฉินถ่มน้ำลายใส่หน้าผังเสียงหยี่ส่งผลให้ตนเองถูกโยนจนร่างถลาลงไปบนเตียง ชายหนุ่มเช็ดน้ำลาย แววตาแดงก่ำโกรธขึ้งก้าวสามขุมเข้าหา หญิงสาวกลั้นใจคาดถึงอันตรายที่ตนจะต้องพบเจอในอีกเสี้ยวอึดใจข้างหน้า
“เ้าคิดจะทำอะไร!”
“ข้าไม่ตาต่ำถึงขนาดคว้าเอาผู้หญิงของไอ้ชั่วนั่นมาทำเมียหรอกนะแค่ฐานะนางบำเรอยังไม่เคยคิด!” ผังเสียงหยี่ะโใส่หน้าหญิงสาว
วาจาเขาช่างดูถูกนางถึงที่สุดแต่กระนั้นนางก็ใจชื้นว่าตนจะไม่ถูกย่ำยีศักดิ์ศรีแน่นอน
“บอกเหตุผลที่เ้าจับข้ามาสิหากคิดจับคนมาเพื่อเรียกค่าไถ่ เ้าก็ผิดหวังแล้วเพราะบ้านข้ายากจนคงไม่มีอะไรให้เ้าหรือหากคิดไปเรียกร้องเอาจากสกุลเปา เ้าก็คิดผิดยิ่งกว่า ข้าถูกแม่เลี้ยงส่งตัวมาเป็อนุของเปาห้าวสงแทนลูกสาวนางหน้าเ้าเศรษฐีนั่นเป็อย่างไรข้ายังไม่เคยเห็น ข้าก็แค่เ้าสาวตัวปลอมทางที่ดีปล่อยข้าไป ทางใครทางมันเถอะ”
สีหน้าผังเสียงหยี่มีแววอึ้งงันกับเื่ที่ได้ฟัง...เ้าสาวตัวปลอมอย่างนั้นหรือ
214
