[นิยายแปล] Naughty Queen! ยัยตัวแสบขอเกิดใหม่ มัดใจคุณพ่อซุปตาร์ ★

กู้เพียนหรานนวดขมับเบาๆ อย่างอ่อนใจ 

"อย่าเพิ่งด่วนสรุปเร็วนัก พ่อของเธอน่ะมีวิธีสารพัดที่จะบีบให้เธออยากจะเอามีดแทงเขาให้ตายคามือวันละหลายรอบเลยล่ะ"

ไป๋ลู่เลิกคิ้วถาม "...ประสบการณ์ตรงจากคุณอาเหรอคะ?"

"ประสบการณ์เลือดเลยล่ะ" กู้เพียนหรานส่งยิ้มที่ดูใจดีและอบอุ่นมาให้

แต่ทำไมไป๋ลู่กลับสัมผัสได้ถึง... รังสีอำมหิตที่แผ่ออกมากันนะ

กู้เพียนหรานเล่าวีรกรรมของพี่ชายต่อ 

"พ่อเธอเป็นพวกอารมณ์ร้อนขี้หงุดหงิด เอะอะก็ด่า ไม่พอใจก็ลงไม้ลงมือ ขว้างปาข้าวของพังประตูเป็นเรื่องปกติ แถมยังนิสัยเด็กโข่งเอาแต่ใจสุดๆ แค่เขาอยากกินมันฝรั่งผัดเปรี้ยวหวานแบบเส้น แต่แม่บ้านดันหั่นเป็นแผ่นแว่นๆ มาให้ เขาก็ล้มโต๊ะได้ทันที แถมยังงอนตุ๊บป่องไม่ยอมกินข้าวไปอีกหลายวัน"

"แต่ว่านะ..." กู้เพียนหรานวางมือลงบนศีรษะเธอแล้วลูบเบาๆ 

"พ่อเธอเป็นคนรักพวกพ้อง ให้ความสำคัญกับความรู้สึกคน ปกป้องคนของตัวเองสุดชีวิต ปากร้ายแต่ใจดี เขาจะเหวี่ยงวีนอาละวาดใส่แค่คนสนิทเท่านั้นแหละ ถ้าอยู่ต่อหน้าคนนอก พ่อเธอก็คือราชาจอเงินลู่ผู้สง่างามและสูงส่งดุจเทพเซียน ดังนั้น การที่เขาอารมณ์เสียใส่เธอ แสดงด้านที่งี่เง่าที่สุดให้เธอเห็น นั่นเพราะเขาเห็นว่าเธอเป็นคนในครอบครัว... เสี่ยวลู่ อย่าเกลียดพ่อเลยนะ ตกลงมั้ย?"

ไป๋ลู่รู้สึกแสบจมูกขึ้นมาทันที ขอบตาร้อนผ่าว "อื้อ!"

เธอจะไปเกลียดพ่อลงได้ยังไงกันล่ะ

ยิ่งได้รู้นิสัยที่แท้จริงของพ่อ เธอก็ยิ่งปวดใจ

ถ้าพ่อเป็นราชาจอเงินผู้สูงส่งดุจเทพเซียนจริงๆ การที่เขายอมรับผิดแทนลูกสาว ก็อาจจะอธิบายได้ว่าเป็นเพราะหน้าที่และความรับผิดชอบของคนเป็นพ่อ

แต่ลู่อี้ถิงคนนี้... คนที่อารมณ์ร้าย ปากหมา แถมยังนิสัยเด็กโข่ง... การที่คนแบบนี้ยอมไปติดคุกแทนลูกสาว จนต้องถูกคนลอบฆ่าตายในห้องขัง...

มันคือความรัก... รักลูกสาวมาก จนทนเห็นลูกลำบากไม่ได้แม้แต่นิดเดียว

ฉันไม่มีวันเกลียดพ่อหรอก

ฮึ!

ต่อให้พ่อเอาไม้กวาดมาไล่ตี ฉันก็จะกอดขาพ่อแน่นไม่ยอมไปไหนหรอก!

กู้เพียนหรานขยี้หัวเธอจนยุ่งเหยิงแล้วค่อยปล่อยมือ 

"พ่อของเธอ... เขาอาจจะยังทำใจยอมรับเธอไม่ได้ในทันที เสี่ยวลู่ นี่ไม่ใช่ความผิดของเธอเลยนะ เข้าใจมั้ย? จำไว้นะ ที่เขายอมรับเธอไม่ได้ เป็นเพราะตัวเขาเองต่างหาก"

ไป๋ลู่มองสบดวงตาคมกริบภายใต้เลนส์แว่นคู่นั้น "คุณอาคะ อาพูดออกมาตรงๆ เลยไม่ดีกว่าเหรอ?"

กู้เพียนหรานส่ายหน้า "นี่เป็นเรื่องส่วนตัวของพ่อเธอ ไม่ควรออกจากปากอา แต่อาอยากจะขอร้องเธอสักเรื่อง..."

"หนูรับปากค่ะ!" ไป๋ลู่ยิ้มหวานอย่างว่าง่าย

"หนูจะไม่มีวันเอ่ยถึงเรื่องแม่แม้แต่คำเดียวต่อหน้าพ่อ!"

กู้เพียนหรานบีบจมูกเธอเบาๆ อย่างมันเขี้ยว 

"สมกับเป็นจิ้งจอกน้อยจริงๆ แสนรู้ชะมัด"

ไป๋ลู่ส่ายหัวดุ๊กดิ๊กอย่างได้ใจ "คุณอาคะ งั้นอาก็ต้องช่วยหนูเรื่องนึงเหมือนกันนะ ตกลงมั้ย?"

"รู้แล้วน่า อาจะช่วยเกลี้ยกล่อมพ่อเธอ ไม่ให้เขามายุ่งวุ่นวายเรื่องงานและการตัดสินใจของเธอ"

ไป๋ลู่แลบลิ้นใส่ "ว้าว จิ้งจอกเฒ่ารู้ทันไปหมด!"

คืนนั้น ลู่อี้ถิงไม่กลับมาที่อี้ผิ่นหลาน

ไป๋ลู่เป็นห่วงพ่อจนนั่งไม่ติด อยากจะออกไปตามหา แต่กู้เพียนหรานห้ามไว้

"ไม่ต้องไปสนเขาหรอก เดี๋ยวพรุ่งนี้เขาก็ซมซานกลับมาเอง นอกจากที่นี่ ตอนนี้เขาก็ไม่มีที่ไปแล้วล่ะ"

ไป๋ลู่เชื่อมั่นในการตัดสินใจของจิ้งจอกเฒ่าอย่างสุดหัวใจ จึงกลับห้องไปนอนอย่างวางใจ

ห้องนอนห้องนี้ คุณอากู้จิ้งจอกเฒ่าเป็นคนจัดให้เธอเองกับมือเชียวนะ!

มีคุณอาคอยโอ๋นี่มัน... โคตรจะฟินเลยโว้ย!

เที่ยงวันต่อมา ไป๋ลู่ถูกคุณอากู้ปลุกด้วยกลิ่นหอมยั่วน้ำลายของอาหารเต็มโต๊ะ

"ว้าว คุณอาคะ ถ้าพ่อทำให้หนูโมโหอีก หนูจะแต่งงานกับอาประชดซะเลย ให้พ่ออกแตกตาย! ให้เขาต้องเรียกหนูว่าน้องสะใภ้!"

กู้เพียนหรานยิ้มอ่อนโยนพลางยกจานโปรดของเธอขึ้นมา 

"เธอเป็นนักแสดงหญิง ต้องรักษาหุ่น จานนี้เลี่ยนเกินไป กินไม่ได้ อาทำมาให้เธอ 'ดม' กลิ่นเฉยๆ หอมมั้ย?"

ไป๋ลู่: "…………"

กฎการเอาตัวรอดข้อที่หนึ่งในตระกูลลู่... ห้ามไปแหยมกับเสือยิ้มยากจอมเจ้าเล่ห์เด็ดขาด!

พอกินข้าวเสร็จ กู้เพียนหรานก็ไล่ให้เธอไปนอนดูทีวีที่โซฟา ส่วนตัวเองไปล้างจาน ล้างเสร็จก็ยังปอกผลไม้มาเสิร์ฟให้อีก

ไป๋ลู่: "…………"

เธอพอจะจินตนาการออกแล้วว่า ตลอดสามสิบกว่าปีที่ผ่านมา คุณอากู้ต้องทนเป็นพี่เลี้ยงเด็กโข่งให้พ่อเธอยังไงบ้าง

"คุณอาคะ อาไม่ไปทำงานเหรอ?" ไป๋ลู่นั่งไขว่ห้างดูหนังของพ่ออย่างสบายใจเฉิบ

กู้เพียนหรานกำลังแกะเปลือกเมล็ดทานตะวันให้เธออย่างใจเย็น 

"เพิ่งจะตามหาเธอเจอเมื่อวาน อาอยากจะอยู่เป็นเพื่อนเธอ งานน่ะทำเท่าไหร่ก็ไม่หมดหรอก แต่อาพลาดเวลาที่จะได้อยู่กับเธอมาตั้งสิบแปดปีแล้ว"

ไป๋ลู่อยากจะจับหัวพ่อมากดลงกับพื้น ให้พ่อแหกหูฟัง แล้วหัดเอาเยี่ยงอย่างคุณอาบ้าง!

กู้เพียนหรานถามว่าเธออยากทำอะไร ไม่ว่าอะไรเขาก็พร้อมจะทำเป็นเพื่อนหลานรัก

"หนูแค่อยากนั่งอยู่ตรงนี้ ไล่ดูหนังดูละครของพ่อให้ครบทุกเรื่อง"

แล้วกู้เพียนหรานก็นั่งอยู่ตรงนั้นจริงๆ นั่งดูหนังเป็นเพื่อนเธอตลอดบ่าย

แถมยังคอยป้อนขนมอร่อยๆ ให้เธอไม่ขาดปาก

ประมาณสี่ทุ่มกว่า พ่อของเธอก็กลับมา

สภาพดูไม่จืด

ใบหน้าหล่อเหลาเต็มไปด้วยรอยฟกช้ำ ดูเหมือนหมาป่าบาดเจ็บที่เพิ่งไปฟัดกับใครมาไม่มีผิด

กู้เพียนหรานดูเหมือนจะชินชาไปแล้ว เขาหยิบกล่องปฐมพยาบาลออกมาทำแผลให้พ่ออย่างใจเย็น

ไป๋ลู่เหลือบมองแวบหนึ่ง พบว่าแผลของพ่อมีแต่แผลถลอกภายนอก มองดูน่ากลัวแต่จริงๆ ไม่เป็นอะไรมาก ไม่ต้องฉีดวัคซีนกันบาดทะยักด้วยซ้ำ เธอเลยหันหลังเดินเข้าครัวไปอุ่นกับข้าวให้พ่อ

"พ่อคะ กินข้าว"

ลู่อี้ถิงได้ยินคำว่า 'พ่อ' ถึงกับมุมปากกระตุกยิกๆ

แต่เขาก็ไม่ได้เถียง ไม่ได้ด่า ยอมเดินมานั่งที่โต๊ะกินข้าวแต่โดยดี

"อันที่อร่อยๆ คุณอาเป็นคนทำ ส่วนอันที่หน้าตาดูไม่ได้แล้วก็รสชาติแปลกๆนั่น... หนูทำเอง"

พ่อเอาตะเกียบคีบกับข้าวจากจานที่เธอทำเป็นคำแรก พอเข้าปากปุ๊บ... ก็พ่นพรวดออกมาทันที

พรวด!

"ไป๋เสี่ยวลู่ นี่แกกะจะวางยาฆ่าพ่อตัวเองเรอะ? นี่หรอเรียกว่ากับข้าว? สารหนูยังไม่เป็นพิษเท่ากับข้าวที่แกทำเลย!"

ไป๋ลู่อดทนอดกลั้น กลืนคำด่าลงท้องไป แล้วตอบกลับเสียงเรียบว่า "หนูชื่อลู่เสี่ยวลู่"

พ่อชะงักไปวินาทีหนึ่ง แล้วก็ยื่นตะเกียบไปคีบ 'สารหนู' ของเธอเข้าปากอีกครั้ง คราวนี้เขาไม่คายแล้ว... แต่กลืนลงไปทั้งน้ำตา

กลืนลงไปจริงๆ!

ขนาดจิ้งจอกเฒ่าอย่างกู้เพียนหรานยังกลืนสารหนูจานนี้ไม่ลง แต่พ่อเธอยอมกลืน

ใบหน้าหล่อเหลานั้นบิดเบี้ยวเพราะรสชาติอันเลวร้ายสุดจะบรรยาย

"เออ พรุ่งนี้จะพาไปเปลี่ยนชื่อ เปลี่ยนเสร็จก็พาไปกราบไหว้บรรพบุรุษที่บ้านตระกูลลู่ ถึงพ่อจะไม่อยากใช้นามสกุลลู่ และไม่อยากเหยียบเข้าบ้านหลังนั้น แต่สถานะที่แกควรจะได้ แกต้องได้"

ไป๋ลู่จมูกแสบพร่า หันไปมองกู้เพียนหราน

กู้เพียนหรานยักไหล่ให้เธออย่างจนใจ

ก็บอกแล้ว... ลู่อี้ถิงน่ะปากร้ายใจดี

ไป๋ลู่สูดน้ำมูกฟืดฟาด "คุณอาคะ หนูขอตัวก่อนนะ"

กู้เพียนหรานพยักหน้า "ไปเถอะ"

พ่อพูดด้วยน้ำเสียงหงุดหงิดไล่หลังมา 

"ถ้าหิวก็มาเคาะประตู ให้คุณอาทำมื้อดึกให้กิน! ไม่ต้องมาทำเป็นเกรงอกเกรงใจ แกมันขึ้นชื่อเรื่องตะกละอยู่แล้ว! ดึกๆ ดื่นๆ ไม่หลับไม่นอน แอบย่องไปขโมยขนมในห้องผู้กำกับจางกิน ไม่อายคนรึไง!"

"ไม่กิน! ยังไงหนูก็เป็นดารานะ ความยับยั้งชั่งใจแค่นี้หนูมี!" ไป๋ลู่ปิดประตูดังปัง ทิ้งตัวลงนอนคว่ำหน้าบนเตียง ซุกหน้าลงกับหมอน แล้วกลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่... ร้องไห้ออกมา

เด็กที่มีพ่อ... ความรู้สึกมันเป็นแบบนี้นี่เอง

มีความสุขจัง...

ร้องไห้ไปร้องไห้มา ไป๋ลู่ก็เผลอหลับไป

ในความสะลึมสะลือ เธอเหมือนจะเห็นพ่อ

ทำหน้าบูดบึ้ง คาบบุหรี่ ยืนค้ำหัวมองเธออยู่ เหมือนจะกระชากเธอขึ้นมาตีสักยก—

ไป๋ลู่สะดุ้งเฮือก ตื่นเต็มตา รีบมุดผ้าห่มคลุมโปง 

"พ่อ! หนูเป็นผู้หญิงนะ! หนูสิบแปดแล้ว! พ่อจะเข้ามาในห้องนอนลูกสาวที่โตเป็นสาวแล้วแบบนี้ไม่ได้นะ!"

ลู่อี้ถิงทำหน้าเซ็ง "เลิกพล่าม พ่อหิวจะตายชักอยู่แล้ว ลุกมาทำข้าวให้กินหน่อย"

"แล้วคุณอาล่ะ?"

"พอฉันตื่นจะให้กู้เพียนหรานทำข้าวให้ ในห้องมันก็ไม่มีคนแล้ว" พ่อเลิกคิ้ว 

"เมื่อวานมันอยู่กับแกทั้งวันเลยเหรอ?"

ไป๋ลู่พยักหน้า "ใช่... ใช่ค่ะ เราดูหนังของพ่อกันทั้งวันเลย"

พ่อพยักหน้าหงึกหงัก "งั้นก็ไม่ผิดแน่ กู้เพียนหรานโดนรองประธานบริษัทลากคอกลับไปทำงานแล้ว"

"..." 

"พ่อคะ ทำไมหนูไม่รู้สึกสงสารคุณอาเลยสักนิด แถมยังแอบสมน้ำหน้าหน่อยๆ ด้วยเนี่ย?"

"ถือว่าแกฉลาด มองธาตุแท้ของไอ้เสือยิ้มยากนั่นออก" ลู่อี้ถิงเร่งยิกๆ 

"ลุกเร็วๆ พ่อแกจะหิวตายอยู่แล้ว"

"พ่อ... พ่อแน่ใจนะว่าจะให้หนูทำกับข้าวให้กิน? หนูน่ะไม่เกี่ยงหรอก แต่ถ้าพ่อไม่กลัวตาย หนูก็ยินดีจะกตัญญูพ่อค่ะ"

ลู่อี้ถิง: "…………"