[จบ]เซียนทะลุมิติมาบริหารฟิตเนส

[  แจ้งเตือน รับภารกิจช่วยเหลือคนแก่ทั้ง 5 ให้พบหนทางหลุดพ้นจากความเจ็บปวด  ของรางวัล 50,000 คะแนน  ]

ภายใต้ศาลาริมน้ำ ชายแก่ทั้ง 5 ยกแก้วเหล้าขึ้นมาชนครั้งแล้วครั้งเล่าพร้อมกับนำเรื่องในสมัยก่อนของตนเองออกมาเล่าให้คนหนุ่มที่มีเพียงคนเดียวฟัง

แต่ละคนดูภูมิใจเป็นอย่างมากเมื่อเล่าถึงความยากลำบากตรากตรำของตนเองเมื่อยังเล็กกว่าจะเติบโตจนมาได้ดีเหมือนทุกๆวันนี้

เฉินห่าวได้ยินเรื่องเล่าของเหล่าตาแก่ทั้ง 5 รู้สึกดีเพราะอีกฝ่ายเคยเป็นคนชนชั้นกลางมาก่อนเมื่อเทียบกับคนจากเขต X เมืองหวงซี

หากให้เทียบกับเมืองลั่วหยางเขากล้าพูดได้เต็มปากเลยว่าชนชั้นรากหญ้าของที่นี่คือชายแก่ทั้ง 5 เมื่อชีวิตยังเด็กเพราะการแข่งขันในเมืองใหญ่สูงมาก

“ นี่หลานเฉินห่าว ”

น้ำเสียงดูสนิทชิดเชื้อราวกับรู้จักกันมานาน เด็กรุ่นลูกคุยกับพวกเขาได้ถูกคอจนรู้สึกราวกับเคยเจอกันมาก่อน

เฉินห่าวไม่แปลกใจเลยที่อีกฝ่ายจะสนิทกับเขารวดเร็วเพราะช่วงอายุเพียงเท่านี้ คือช่วงอายุของเหล่าผู้อาวุโสในสำนัก เขาจึงคุยได้อย่างปกติ

“ ครับลุงว่านตู๋ ”

“ หลานเรียนหมอมาใช่ไหม ”

“ ผมไม่ได้เข้าเรียนจริงจังแค่อาศัยลักจำจากร้านยาแผนโบราณแถวๆบ้านมามีอะไรอย่างนั้นเหรอครับ ”  ชายแก่ร่างอ้วนโบกมือไปมาราวกับต้องการลบคำพูดอันถ่อมตัวของเฉินห่าวทิ้ง

“ เรียนมาก็คือเรียนมา เถ้าแก่ร้านยาคงเอ็นดูหลานไม่น้อย ว่าแต่หลานพอจะช่วยดูอาการให้ลุงหน่อยได้ไหม ไปหาหมอที่ไหนมันก็ไม่ยอมหายสักที ต่อให้นักบวชใช้สกิลรักษาให้อาการปวดหลังของลุงก็กลับมาเป็นเหมือนเดิมในเวลา 1 เดือน เร็วสุดก็ 7 วันจนลุงต้องไปโรงพยาบาลบ่อยๆ ”

“ เดี๋ยวผมลองดูให้นะครับ ”

เฉินห่าวหรี่ตาให้แคบลงแล้วจ้องไปยังร่างกายอ้วนๆของลุงว่านตู๋ ไม่นานเขาก็เห็นจุดสีแดงเต็มไปหมด ด้วยความชราและหยุดล่าไปเป็นเวลานานทำให้ร่างกายถดถอยลง  

หลังจากที่เขาอาศัยอยู่บนโลกนี้มาระยะหนึ่ง เฉินห่าวพบความจริงหนึ่งอย่างที่แสนหดหู่  ร่างกายของฮันเตอร์ดูเหมือนจะมีอายุขัยจำกัดต่างจากเหล่าเซียน

ต่อให้จะสามารถเพิ่มเลเวลไปได้เรื่อยๆ อายุขัยที่เพิ่มขึ้นกลับน้อยมากเมื่อเทียบกับเซียน จากที่เขาเห็นอายุยืนยาวมากที่สุดคงอยู่ราวๆ 200 ปีก่อนจะตกตาย สำหรับเซียนแล้วสามารถอยู่ได้นานนับพันปี ยิ่งกลายเป็นเทพสามารถอยู่ได้จนแทบจะเรียกได้ว่าอมตะ

ลุงว่านตู๋ที่อยู่ในสภาพชราเพราะห่างหายจากการล่ามาเป็นเวลานาน ต่อให้เขาจะมีเลเวลที่สูงมาก กล้ามเนื้อของเขาที่ไม่ได้ใช้งานหนักเช่นเดิมจึงเริ่มคลายตัวและเล็กลีบลง ส่งผลให้ร่างกายของเขาเริ่มมีโรคเหมือนคนธรรมดาทั่วไป  โรคเบาหวาน โรคความดัน ยังคงเป็นสิ่งที่มีในฮันเตอร์ จึงไม่แปลกที่ฮันเตอร์จะเจ็บป่วยไม่ได้สุขภาพดีเหมือนเซียน

จะมีเพียงพิษและพลังงานประหลาดแทรกซึมเข้าสู่ร่างกายของเซียนถึงจะทำให้พวกเขาป่วยได้

“ ดูเหมือนว่าคุณลุงจะป่วยหลายตำแหน่งเลยนะครับ ช่วงนี้ไม่ค่อยได้ขยับตัวใช่ไหม ”

“ ใช่แล้วล่ะ ช่วงนี้เลขาทำงานไม่ถูกใจเท่าไหร่ลุงก็เลยลงไปช่วย กลายเป็นว่าลุงต้องนั่งติดเก้าอี้มาเป็นปี หมอบอกให้ลุงเดินบ้างแต่ดันติดกินแล้วก็นอน หลานเฉินห่าวพอจะช่วยรักษาอาการปวดหลังให้ลุงได้ไหม ”

“ ผมจะลองดูนะครับ ”

ทุกคนเงียบเสียงแล้วมองดูเฉินห่าวด้วยใจจดจ่อ หลังจากเขาเดินไปยืนด้านหลังของว่านตู๋แล่วเฉินห่าวจึงสร้างเข็มเล็กๆขึ้นมาที่ปลายนิ้วเช่นเดิม

เทพดาบอย่างเลี่ยหยางพยายามสังเกตสิ่งที่เฉินห่าวใช้งานออกมา เขายังคงไม่เข้าใจมันเช่นเดิมจึงมองดูวิธีการใช้ทั้งหมดเผื่อจะเจอหนทางที่ทำให้เขาสามารถเลียนแบบสิ่งที่เฉินห่าวใช้ได้ หรือไม่เขาอาจจะนำมาปรับใช้จนเจอเข้ากับวิธีฝึกดาบรูปแบบใหม่

“ ผมจะเริ่มจากบ่าข้างซ้ายก่อนนะครับ ”

เฉินห่าวใช้มือนวดไปที่บ่าข้างซ้ายของลุงว่านตู๋แล้วแทงนิ้วในมือขวาลงไปอย่างเร็วไวจนจุดสีแดงที่เขาเห็นถูกคลาย 

ว่านตู๋รู้สึกเย็นวูบวาบบริเวณหัวไหล่ ความรู้สึกนี้ราวกับเลือดลมบริเวณหัวไหล่ที่หยุดนิ่งมาเป็นเวลานานเคลื่อนตัว

ทันใดนั้นเขาก็พบว่าเฉินห่าวจิ้มนิ้วไปที่หัวไหล่อีกฝั่งเสร็จแล้วทำให้เขารู้สึกว่าแขนเบาขึ้น

“ ต่อไปจะเป็นหลังคอมาจนถึงก้นกบนะครับ อาจจะเจ็บหน่อย ”

ชายแก่ทั้ง 4 เฝ้ามองอย่างตั้งใจ ทันทีที่เฉินห่าวจิ้มนิ้วลงไปที่ตัวของว่านตู๋ชายแก่คนนี้ก็ส่งเสียงครางออกมาเบาๆเพราะรู้สึกเจ็บปวดบริเวณที่ถูกเฉินห่าวจิ้ม

ความเจ็บปวดที่เกิดขึ้นกลับหายไปในช่วงเวลาเสี้ยววิก่อนจะถูกแทนที่ด้วยความรู้สึกโล่งสบาย ถึงอย่างนั้นอาการเจ็บจากการถูกแทงยังคงมีอยู่เขาจึงครางออกมาเรื่อยๆราวกับมีคนนำบุหรี่มาจี้แขน

“ เสร็จแล้วครับ ”

ชายแก่ทั้ง 4 รอฟังว่านตู๋อธิบายว่ารู้สึกอย่างไร คิ้วของอีกฝ่ายขมวดเข้าหากันราวกับว่ามีเรื่องใหญ่ให้คิด ทันใดนั้นคิ้วของว่านตู๋ก็เริ่มคลายออกเผยให้เห็นใบหน้าที่เต็มไปด้วยรอยยิ้ม ก่อนที่เขาจะลุกออกจากเก้าอี้แล้วเดินไปยังสนามหญ้าด้านข้างพลางออกวิ่งเต็มฝีเท้าเป็นวงกลม

ชายแก่ทั้ง 4 เห็นว่าเพื่อนออกวิ่งด้วยร่างกายอ้วนๆถึงขั้นยืนงงไม่รู้ว่าเฉินห่าวรักษาด้วยวิธีไหนจึงทำให้ว่านตู๋ใช้งานร่างกายได้ปกติในเวลาไม่ถึง 10 นาที

ว่านตู๋รู้สึกเบาราวกับขนนกพยายามกระโดดโลดเต้นตีลังกาไม่ต่างจากเด็กน้อยคนหนึ่ง เทพดาบลั่วหยางที่เห็นความคล่องแคล่วที่เพิ่มขึ้นถึงขั้นอ้าปากค้างไม่อยากจะเชื่อสายตาตัวเอง ด้วยอายุของเขาการจะทำเหมือนว่านตู๋นับว่าเป็นเรื่องยาก

“ หลานเฉินห่าว ลุงขอด้วยคน ดูให้หน่อยว่ามีอะไรติดขัดหรือเปล่าลุงรู้สึกปวดบริเวณท้อง ”

จ่างจงพูดตัดหน้าเทพดาบเลี่ยหยาง แม้เขาจะดูสุขภาพดีแต่มักปวดท้องเป็นประจำ 

เฉินห่าวจึงจ้องมองไปบริเวณท้องพบว่ามีจุดสีแดงจำนวนมากปรากฎ เขาจึงลงมือจิ้มจุดเหล่านั้นตามคู่มือของสกิลปรับแก้ไขข้อผิดพลาด สิ่งใดทำลายได้เขาจะส่งจิตแห่งดาบเข้าไปทำลายมัน สิ่งใดทำลายไม่ได้เขาเพียงแค่เปิดรูให้มันได้เคลื่อนตัวได้สะดวก ทันใดนั้นชายแก่ร่างผอมก็เริ่มเบิกตากว้าง ท้องของเขารู้สึกเบาราวกับยังไม่ได้กินอะไรเข้าไป อาการนี้ส่วนใหญ่เกิดขึ้นเฉพาะตอนที่ให้หมอรักษาแล้วเท่านั้น

“ ลุงไม่เจ็บแล้ว! ”

เลี่ยหยางเห็นว่าเพื่อนหายป่วยเขาจึงขอบ้างแต่ก็ถูกชายแก่สวมวิกนั่งด้านข้างตัดหน้าไปอีกเช่นเดียวกัน

“ ลุงขอด้วย ขาของลุงแทบไม่มีแรงเลย ช่วยดูให้หน่อยได้ไหม ”

“ ครับลุงโยวอิ่ง ”

เฉินห่าวรีบทำการปรับแก้ไขข้อผิดพลาดบริเวณส่วนขาให้กับลุงโยวอิ่งไม่นานเขาก็เห็นชายแก่คนที่ 2 วิ่งเล่นด้วยท่าทางพอใจ สุดท้ายเขาก็หันมาหาเทพดาบเลี่ยหยางที่ต้องการให้ช่วยปรับแก้ข้อต่อหัวไหล่  ความเร็วในการฟาดฟันของเขาลดลงเรื่อยๆหลังจากแกว่งดาบมากกว่า 100 ครั้ง

เฉินห่าวมองดูหัวไหล่ของอีกฝ่ายพบว่ามันบาดเจ็บหนักมาก เขาจึงค่อยๆแก้ไขตามฉบับที่สกิลบอกด้วยการขอน้ำยาฟื้นฟูจากอีกฝ่ายแล้วก็เริ่มจิ้มนิ้วทำลายส่วนที่เป็นพังผืดแล้วให้น้ำยาฟื้นฟูรักษาส่วนที่ถูกทำลายขึ้นมาใหม่ แม้จะใช้เวลานานกว่าทุกคนการรักษากลับเป็นไปได้ด้วยดี

“ อย่างกับลุงได้แขนใหม่ ”

เลี่ยหยางลองแกว่งมือไปมา ไม่จำเป็นที่เขาจะต้องแกว่งดาบให้ถึง 100 ครั้งเพื่อทดสอบเขาก็รู้ได้ว่าตอนนี้หัวไหล่ของเขากลับมาเป็นปกติแล้ว

หวังรุ่ยเห็นเพื่อนๆกำลังมีความสุขจึงขอบคุณเฉินห่าว การได้มาเจอกันราวกับฟ้าเปิดทาง

“ ลุงหวังยังไม่เปลี่ยนถ่ายหัวใจสินะครับ ”

“ ใช่แล้วล่ะ แต่สิ่งที่หลานช่วยลุงหมอบอกว่าน่าจะอยู่ได้ราวๆ 5 ปีหรือมากกว่านั้นก่อนที่เนื้องอกจะกลับมาอุดตันร่างอีก ”

“ ลุงหวังวางแผนจะผ่าตัดหัวใจไหม ”

“ ลุงยังไม่วางแผน แต่ตอนนี้เริ่มอยากอยู่ให้นานขึ้นแล้วเพราะอยากเห็นหน้าหลานเขยว่าจะเป็นยังไง  นี่หลานเฉินห่าว หลานมาจากเขต X ใช่ไหมพอดีคนของลุงบอกว่าที่นั่นมีอวัยวะเทียมดรอปจากมอนสเตอร์ มันเรื่องจริงงั้นเหรอ ”

“ เรื่องจริงครับลุง แต่ส่วนใหญ่จะเป็นแขนขา หรือไม่ก็นิ้ว อวัยวะสำคัญๆเช่น ดวงตา หรืออวัยวะภายในหายากมากๆ ลุงคิดจะตามหาหัวใจจากที่นี่สินะ ”

“ ใช่แล้วล่ะ ตอนนี้ให้คนไปเตรียมตัวรอรับซื้อแล้วไม่รู้ว่าจะได้เมื่อไหร่ ถ้าได้มันมาคงจะดีไม่น้อยเลย แต่ถ้าไม่ได้คงต้องเปลี่ยนถ่ายหัวใจเทียมเข้าไปแทน ”

“ บังเอิญจังนะครับพอดีผมพึ่งออกมาจากซากโบราณสถานที่พึ่งพังถล่มไป ”

หวังรุ่ยนั่งตัวตรงพลางขมวดคิ้วมองหน้าเฉินห่าวด้วยท่าทางจริงจัง เขาไม่เชื่อว่าโชคจะเข้าข้างตัวเองเช่นนี้ การเจอเฉินห่าวนับว่าโชคดีแล้ว แต่ถ้าเขามีหัวใจอีกทวยเทพคงต้องการให้พวกเขาได้มาเป็นพี่น้องกัน

ทันใดนั้นเฉินห่าวก็ควักการ์ดออกมาใบหนึ่ง ข้างในมีรูปหัวใจสลักเอาไว้ การล่ารอบๆซากโบราณสถานหมายเลข 2 เขากวาดล้างมอนสเตอร์ไปมากมายเพื่อค้นหากระดูกธาตุ ไอเทมจำพวกการ์ดอวัยวะเทียมจำนวนมากจึงดรอปออกมา

ซึ่งเขาเก็บเอาไว้ให้ตัวเอง 1 ชุด ลูกสาว 1 ชุดและภรรยาหนึ่งชุด หากว่าเกิดอันตรายขึ้นสามารถใช้พวกมันได้  

การ์ดหัวใจตรงหน้าเขามีทั้งหมด 10 อันจึงนำมาแบ่งให้ชายตรงหน้าเพื่อสร้างสัมพันธ์ เฉินห่าวรู้สึกถูกโฉลกกับชายแก่ทั้ง 5 ไม่น้อย พวกเขาคบกันด้วยความจริงใจไม่ใช่ผลประโยชน์  จากเครื่องสวมใส่ที่เขาเห็นในวันนี้ ไม่ต่างจากชายแก่ที่เขาเห็นในสวนสาธารณะช่วงเช้าเลย  เสื้อยืดกางเกงขาสั้นสบายๆ ราวกับคุณปู่ที่นั่งดูทีวีรุ่นเก่าอยู่ที่บ้าน 

“ ลุงรับเอาไว้ไม่ได้ หลานคิดราคามาเลย ”

เฉินห่าวเกาแก้มแก้เขิน เขาอยากจะรับเงินจากอีกฝ่ายหรือไม่ก็รับเป็นผลึกมานาเพราะตอนนี้ผลึกมานาเลเวลต่ำกว่า 100 เขาเทใส่เอาไว้ในห้องของลูกสาวให้เธอดูดซับก่อนนอนทุกคืน ส่วนผลึกเลเวลสูงกว่า 100 เขาก็ใช้ไปหมดแล้วจนเลเวลอัพมาที่ 110 

แต่เงื่อนไขภารกิจของเขาคือการให้โดยไม่รับสิ่งตอบแทน เขาจึงต้องปฎิเสธหัวชนฝาเพราะแต้ม 50,000 เยอะเช่นเดียวกัน 

“ ลุงหวัง ผมรับเอาไว้ไม่ได้จริงๆ การที่ผมมาเจอลุงอาจจะเป็นโชคของผมก็ได้ แต่ถ้าลุงรู้สึกไม่ดีอย่างน้อยช่วยโปรโมทโรงแรมของผมสักหน่อยก็ดีนะครับ ”

“ เอางั้นก็ได้ ลุงจะช่วยโปรโมทโรงแรมของหลานก็แล้วกัน ขอบคุณหลานมากๆ ต่อจากนี้ลุงก็อยู่ได้นานขึ้นถ้าไม่ถูกฆ่าล่ะนะ ”

“ แต่ลุงยังมีอาการป่วยที่ขาอยู่นะ ให้ผมปรับแก้ก่อนก็แล้วกัน ”

“ มันจะไม่มากเกินไปหน่อยเหรอ ลุงรับมาเยอะแล้วสิ ”

“ สุดท้ายแล้วจริงๆครับ แต่ถ้าหากยังปวดอยู่ให้ไปหาผมที่โรงแรมเลยนะ ”

“ ได้ๆ ”

หวังรุ่ยรอให้เฉินห่าวปรับแก้อาการบาดเจ็บให้ ไม่นานหลังจากนั้นเขาก็ลุกจากเก้าอี้แล้ววิ่งไปเล่นกับเพื่อนทั้ง 4 จนไม่ต่างจากเด็กน้อย

เฉินห่าวเห็นเหล่าคุณลุงกำลังสนุกสนานเขาจึงบอกพ่อบ้านว่าจะขอตัวกลับก่อน ตอนนี้เหล่าคุณลุงคงจะสนุกไปอีกพักใหญ่จากอาการบาดเจ็บที่หายไป

“ ให้ผมนำทางไหมครับ ”

“ ผมขอเดินเองก็แล้วกัน แต่ขอถามก่อนได้ไหมว่าโซนไหนที่ผมห้ามไป ”

พ่อบ้านแนะนำคุณชายเฉินห่าวให้รู้เกี่ยวกับพื้นที่ภายในบ้าน เฉินห่าวจึงขอบคุณแล้วขอเดินเที่ยวงานวันเกิดสักเล็กน้อย อย่างไรก็ตามเขาไม่ได้เดินเข้าไปหาผู้คนแต่แกล้งเดินหลงทางเพราะมีภารกิจหนึ่งปรากฎขึ้น เขาจำเป็นต้องไปที่นั่นให้ได้