“เหนือสวรรค์ ยังมีข้า”

เสียงคลื่นพลังเต๋าโบราณก้องสะท้อนทั่ว “หอเงาท้ายเวลา”
ผนึกโลหิตสีดำที่ฝังอยู่กลางห้องบรรพกาลสั่นสะเทือน ราวกับบางสิ่งกำลังตื่นขึ้นหลังการนิทราหมื่นปี

“...เจ้ามาแล้วสินะ บุตรแห่งเธอ…”
เสียงแผ่วราวกับลมหายใจแต่ดังก้องในจิตใจเฉินหยวน

เขาก้าวช้า ๆ เข้าสู่ใจกลางห้อง มือสัมผัสกับ คัมภีร์ดั่งว่างเปล่า ที่เริ่มส่องแสงสว่าง ไม่ใช่แสงอักขระ…แต่เป็นแสง “ว่างเปล่า” ที่กลืนกินทุกสีสันรอบข้าง

เงามนุษย์รูปร่างสูงโปร่งถูกพันธนาการด้วยโซ่กาลเวลาหลายร้อยเส้น แขวนลอยเหนือพื้นว่างเปล่า
แววตาของเขาเต็มไปด้วย “ความว่าง” ที่ลึกซึ้งกว่าห้วงอวกาศใด ๆ

อวิ๋นหมิง:
“เจ้า…ผู้ไร้เส้น เจ้าคือเลือดเนื้อของนาง… แม่ของเจ้าเคยผนึกข้าไว้ที่นี่ ด้วยเหตุผลที่เจ้าเองยังไม่รู้…”

เฉินหยวน (กำหมัด):
“หากเจ้าคือผู้ฝืนฟ้าในตำนาน… บอกข้ามา ทำไมฟ้าต้องหวาดกลัวเจ้า?”

อวิ๋นหมิง (ยิ้มบาง):
“เพราะข้าเคยทำสิ่งที่ไม่มีใครกล้าทำ — ลบความหมายของคำว่า ‘ฟ้า’ ออกไปจากสรรพสิ่ง”

เมื่อเฉินหยวนแตะโซ่กาลเวลา เส้นหนึ่งแตกสลายทันที
พลังมหาศาลไหลเข้าสู่จิตวิญญาณของเขา — ไม่ใช่พลังเต๋า แต่เป็น ดวงตาสัจธรรมเงา ที่สามารถ “มองเห็นรอยแตกของกฎ” ในโลกนี้

อวิ๋นหมิงจ้องตาเขา ก่อนจะกล่าวประโยคที่สั่นสะเทือนหัวใจ:

“เจ้ากำลังเดินเส้นทางเดียวกับข้า… แต่ระวัง — เส้นทางนี้ไม่มีที่สิ้นสุด ไม่มีวันหวนกลับ”

ทันใดนั้น ผนึกโบราณสั่นสะเทือน
เสียงกึกก้องดังจากท้องฟ้าทั้งเก้า — ฟ้าเก่าเริ่มตระหนักว่า พันธนาการหนึ่งขาดลงแล้ว

สายฟ้าสีเทาแห่งกฎเกณฑ์ตกกระหน่ำลงมา เจตจำนงฟ้าหวังทำลายทั้งเฉินหยวนและอวิ๋นหมิงพร้อมกัน!

เฉินหยวนชัก ดาบฟ้าร่วง ขึ้น…
ครั้งนี้ดาบของเขาไม่ใช่เพียงทำลาย แต่ “ลบ” การมีอยู่ของสายฟ้าออกไปจากโลก!

ควันสีเทาจางลง เฉินหยวนยืนท่ามกลางความเงียบ ดวงตาซ้ายกลายเป็น “ดวงตาสัจธรรมเงา” ส่องแสงมืดหม่น เขามองเห็น รอยแตกของโลก ที่ไม่มีใครเคยเห็นมาก่อน

เบื้องหลังเขา เสียงอวิ๋นหมิงดังอีกครั้ง:

“เจ้าจะเดินทางต่อไปอย่างไร… จะปลดปล่อยข้า หรือจะผนึกข้าให้ลึกกว่าเดิม?”