จักรพรรดิอักขระสยบฟ้า

ตอนที่ 47 

 คำสั่ง

หลิงเฉินได้ออกมาต้อนรับครอบครัวเยี่ยและหวังเซียนพร้อมกับเด็กน้อยลู่หมิงและลู่หนิง ครอบครัวเยี่ยที่กำลังตื่นตระหนกกับคฤหาสน์ของหลิ'เฉินพวกเขายิ่งตระหนกเข้าไปใหญ่เมื่อเห็นสะพานพลังวิญญาณถูกสร้างขึ้นมาตรงหน้า 

หลังจากนั้นคนของครอบครัวเยี่ยและหวังเซียนก็ได้เดินเข้ามานั่งสนทนากันที่ห้องโถงขนาดใหญ่ของคฤหาสน์กลางน้ำของหลิงเฉิน 

ภายในห้องโถงมีหลิงเฉินนั่งอยู่ในตำแหน่งประธานและหวังเซียนนั่งอยู่ข้างๆ พร้อมกับด้านหน้ามีคนของครอบครัวเยี่ยนั่งคุกเข่าอยู่กับพื้น เด็กน้อยลู่หมิงและลู่หนิงก็ออกไปแอบมองอยู่ตรงเสาขนาดใหญ่ด้านหลัง 

“ ท่านลุงท่านป้าท่านไม่ต้องนั่งคุกเข่าอย่างนั้นก็ได้ขอรับลุกขึ้นเถอะ ” หลิงเฉินกล่าวอย่างไรเสียเขาก็ไม่ใช่พวกลูกขุนน้ำขุนนางที่จะถือศักดิ์ว่าตนเองฉันใหญ่กว่าผู้อื่น 

“ ไม่ได้หรอกเจ้าค่ะ!!! ” เยี่ยชิงนางเอ่ยออกมาทันทีด้วยความร้อนรน 

“ นายน้อยหลิงขอรับข้าพาพวกเขามาส่งตามคำขอร้องของพวกเขาที่อยากทำงานกับท่าน ” หวังเซียนเอ่ยขึ้น 

หลิงเฉินที่ได้ยินก็พยักหน้าขึ้นลง “ เข้าใจแล้วขอรับท่านหวังเซียนขอบคุณมากขอรับ ”

หลิงเฉินได้หันไปหาครอบครัวเยี่ยทั้งสามชีวิตที่นั่งคุกเข่าอยู่ตรงหน้าของตนเองก่อนจะเอ่ยหน้าที่ของพวกเขาที่ต้องทำให้ฟัง “ อย่างที่พวกท่านเห็นนะขอรับท่านลุงท่านป้าคฤหาสน์ของข้าใหญ่เกินกว่าที่ข้าจะดูแลด้วยตัวคนเดียว และยังมีน้องของข้าทั้งสองคนอีก ข้าเลยอยากได้พวกท่านมาช่วยดูแลแทนข้าสักหน่อยเพราะว่าข้ามีเรื่องที่ต้องทำมากมาย ” 

“ จริงสิขอรับข้าอยากจะบอกพวกท่านเอาไว้ก่อนเลยนะขอรับว่าพวกท่านไม่ใช่ทาส พวกท่านคือคนที่มาทำงานกับข้า ” คำพูดของหลิงเฉินทำให้คนครอบครัวเยี่ยยิ้มออกพวกเขาไม่ได้ถูกเด็กหนุ่มผู้นี้ลดคุณค่าของชีวิตพวกเขาลงเลยสักนิด 

เมื่อพูดจบเด็กหนุ่มที่สวมใส่อาภรณ์สีดำที่นั่งอยู่ในตำแหน่งประธานเขาได้ยกนิ้วมือของตนเองขึ้นมาวาดอักขระบางอย่างภายในอากาศ อักขระสีเขียวเปล่งประกายเป็นตัวอักขระซ้ำกันทั้งสี่ตัวก่อนที่พวกมันจะพุ่งเข้าไปที่ร่างของหวังเซียนและครอบครัวเยี่ย อักขระแต่ละตัวพุ่งเข้าไปในร่างของทั้งสี่ชีวิต 

แน่นอนว่าพวกเขาต้องตื่นตระหนกเป็นธรรมดาแต่หลิงเฉินก็พูดขึ้นมาทันที “ ไม่ต้องกังวลขอรับมันคืออักขระของข้าเอง อักขระชนิดนี้มันจะช่วยให้พวกทั้งสามารถผ่านเขตแดนเข้ามาตอนที่ข้าไม่อยู่ได้และเมื่อมาถึงริมน้ำมันก็จะมีสะพานพลังวิญญาณขึ้นมาให้พวกท่านเดินข้ามมาได้โดยไม่ต้องรอข้า ”

“ ทำได้ขนาดนั้นเลยงั้นรึ นายน้อยหลิงท่านเป็นผู้ใดกันแน่!!! ” หวังเซียนได้อุทานออกมาอย่างตื่นตระหนก เขารู้เรื่องเกี่ยวกับผู้ฝึกตนสายอักขระมาบ้าง แต่ผู้คนกล่าวกันว่าผู้ฝึกตนที่ใช้งานอักขระหายากเพราะการเข้าใจกลไกของมันยากเย็นแล้วเหตุใดนายน้อยหลิงผู้นี้ถึงทำมันได้อย่างง่ายดายเช่นนี้กันเล่า 

หลิงเฉินยิ้มออกมาก่อนที่เขาจะตอบกลับไป “ ข้าคือหลิงเฉินไม่เป็นอื่น ”

หลังจากผ่านไปสามวันทั้งหลิงเฉินและครอบครัวเยี่ยก็ใช้ชีวิตอยู่รวมกันได้เป็นอย่างดี โดยหลิงเฉินได้แบ่งหน้าที่ออกให้แต่ละคน เยี่ยชิงนางและบุตรสาวช่วยกันดูแลงานบ้านงานเรือนทั้งหมดรวมไปถึงการดูแลเด็กน้อยทั้งสองด้วย 

ตอนนี้ร่างกายของท่านลุงเยี่ยอ่อนแอเกินกว่าจะให้ทำงานต่างๆหลิงเฉินเลยให้เขาพักผ่อนให้เพียงพอซะก่อน 

มื้ออาหารเย็นที่ห้องที่อยู่ใกล้ๆห้องโถงขนาดใหญ่ของคฤหาสน์ กลางห้องมีโต๊ะกลมๆขนาดใหญ่ถูกตั้งเอาไว้ บนโต๊ะอาหารมีอาหารมากมายวางเรียงรายเอาไว้ส่งกลิ่นหอมกรุ่นลอยออกมา ทั้งหกชีวิตนั่งล้อมวงกันกินอาหารบนโต๊ะ 

หลิงเฉินให้ครอบครัวเยี่ยมานั่งกินอาหารด้วยกันบนโต๊ะเขาไม่ได้เป็นคนที่คิดเล็กคิดน้อยอยู่แล้ว วันแรกครอบครัวเยี่ยก็ไม่ยอมมานั่งกินกับเขาแล้วไปกินภายในห้องครัว ตอนนี้พวกเขาก็ยอมมานั่งกับเขาแล้ว 

ทุกคนนั่งกินอาหารพลางกับสนทนากันอย่างออกรส เด็กน้อยทั้งสองเข้ากับครอบครัวเยี่ยได้เป็นอย่างดี 

ในขณะที่ทุกคนกำลังนั่งกินไปพลางสนทนาไปพลางอยู่นั้นเสียงของหลิงเฉินก็ได้ดังขึ้นมา “ ท่านป้าท่านลุงขอรับข้าฝากพวกท่านดูแลที่นี่สักพักนะขอรับ ”

คำพูดของหลิงเฉิรสร้างความประหลาดใจให้กับพวกเขาเป็นอย่างมาก ทุกคนภายในโต๊ะอาหารต่างหันมองหลิงเฉินเป็นตาเดียว 

“ นายน้อยจะไปไหนหรือเจ้าคะ!!! ” เยี่ยชิงนางได้เอ่ยถามขึ้น

“ ข้าจะเก็บตัวอยู่ภายในห้องสักสามวันข้าจะไม่ออกมาแล้วก็ไม่ต้องเข้าไปรบกวนข้านะขอรับ ขอฝากพวกท่านดูแลด้านนอกด้วย โดยรอบๆนี้ข้ากลางอาณาเขตเอาไว้ไม่น่าจะมีผู้ใดรุกล้ำเข้ามาได้ แต่ถ้ามีคนบุกเข้ามาได้ขอให้พวกท่านตะโกนเรียกปลามังกร 7 สีที่อยู่ด้านล่างขึ้นมาให้ช่วย มันสามารถช่วยพวกท่านได้ ” หลิงเฉินเอ่ยพลางกับสั่งทุกอย่างเอาไว้อย่างดิบดี เขาจำเป็นต้องเก็บตัวอยู่ภายในห้องเพื่อดูดซับพลังวิญญาณภายในมุกวิญญาณเป็นเวลา 3 วันเต็มๆไม่ได้ออกมาเห็นเดือนเห็นตะวันเพราะฉะนั้นต้องวางแผนทุกอย่างเป็นอย่างดี

“ เจ้าค่ะ / ขอรับ ” สามีภรรยาเยี่ยขานรับคำสั่ง

หลังจากทานอาหารค่ำจนเสร็จหลิงเฉินได้ขึ้นไปบนห้องนอนของตนที่อยู่ที่ชั้นสาม เมื่อเข้าไปด้านในเด็กหนุ่มเดินเข้าไปปิดหน้าต่างบานใหญ่ที่เปิดอยู่เข้ามาทันทีก่อนที่จะหยิบมุกสีฟ้าออกมาจากภายในอาภรณ์สีดำของตนเอง

“ เอาละเริ่มแหละนะ ”

จบบท