หลัหงจากล็อกเอาท์ออกจากเกมกลับสู่โลก-(ที่แท้จริง)--ไนน์ก็เปิดกระเป๋าเอาการบ้านของวันนี้มาทำก่อนโยนทิ้งลงกระเป๋าเตรียมส่งวันพรุ่งนี้
หลังจากทำการบ้านของวันนี้ทั้งหมดจนเสร็จสิ้น เขาจึงอาบน้ำสะบายอารมณ์ เสพสมความสงบไปกับเสียงน้ำที่พุ่งออกจากฝักบัวและดัง 'แปะๆๆ' ลงพื้นห้องน้ำ
เมื่ออกมาจากห้องน้ำ เขาจัดการแต่งตัวเสร็จสิ้น จึงเดินไปที่ห้องครัวเพื่อหาของว่างกิน
ระหว่างที่อาบน้ำเมื่อครู่ไนน์ก็ใช้เวลาเ่าั้ครุ่รคิดถึงระบบฟูลไดรฟ์ที่ใกล้เข้ามา ซึ่งนั่นเป็สิ่งที่เขาเฝ้าคาดหวังมานานแสนนาน
อาจจะเป็การโกหกตัวเอง ถ้าเขาบอกว่าตัวเขาเองนั้นว่าไม่เคยคิดอยากคิดไปต่างโลกเหมือนในพระเอกนิยายไลท์โนเวลอะไรเทือกนั้น โลกที่มีอะไรอย่างเวทมนต์คงอยู่เชียวนะ หรือไม่ก็ในบางเื่อาจจะไปอยู่ในโลกที่มีการฝึกลมปราณ ไม่ว่าอะไรก็แล้วแต่ ทั้งหมดก็เป็สิ่งที่ไนท์อยากััด้วยตัวเองทั้งสิ้น
ทันทีที่เดินผ่านผ้าม่านกั้นหน้าห้องครัว -คลิ้ก-เขากดเปิดสวิตซ์ไฟ--
*ปิ๊ง*
ทันทีที่หลอดไฟบนเพดานนั้นสว่าง
*ฟุ่บ--*
ไนน์พุ่งตัวด้วยความเร็ว เหยียดแขนไปข้างหน้าด้วยความเร็วมากล้น หวังที่จะจับบุคคลปริศนาซึ่งกำลังอยู่ในท่วงท่าลงถึงพื้น ซึ่งคาดว่าน่าจะพึ่งลงถึงพื้นหลังปีนเข้ามาทางหน้าต่าง
สสารใดใดบนโลกที่มีตัวตนคงอยู่ย่อมสามารถััได้ แม้จะเรียกว่านุ่มเบาบางก็ถือว่าััได้ แต่---!
ฟุ่บ- ทันทีที่มือกำลังจะััเสื้อของบุคคลปริศนานั้น ---ว่างเปล่า!
นั่นคือความรู้สึกที่ไนน์ััได้ แปลก--?--ไม่น่าใช่!
ไนน์หันหลังด้วยความเร็วไว บุคคลปริศนาปรากฎที่อีกมุมหนึ่งของห้องครัว
เหงื่อเย็นหลั่งบนหน้าผากไนน์ทันใด
"ใจเย็นก่อน ไม่จำเป็หวาดระแวง" เสียงนิ่งสงบนุ่มนวลผ่านมวลอากาศกระทบหูของไนน์ ก่อเกิดความรู้สึกแปลกประหลาดทำให้ไนน์มึนงงไปชัวขณะ
เขาจ้องมองอีกฝ่ายด้วยความสงบและถามไป "คุณเป็ใคร-- ไม่สิ..ยังเป็มนุษย์อยู่รึเปล่า!?" หลังจากนึกถึงความผิดปรกติขของการเคลื่อนไหวเมื่อครู่จึงเปลี่ยนคำถามไป
"เรามาจากสมาคม" คล้ายกับว่าอีกฝ่ายรู้ดีว่าเขาจะต้องถามเช่นนี้กับตนแต่ก็เลือกจะเมินคำถามหลังนั้นไป
"สมาคม?" ไนน์ถามด้วยความประหลาดใจ สมาคมอะไรกันจะมีคนที่มีความสามารถเช่นนี้ได้-- ไม่สิ ยังมีคนที่มีความสามารถเช่นคนตรงหน้าอีกหลายคนเชียวหรือ?
ตอนแรกเขาคิดว่าเป็โจรปีนเข้าบ้านเสียด้วยซ้ำ แต่หลังจากที่เขาเห็นมันเคลื่อนไหวมาด้านหลังเขาด้วยความเร็วขนาดที่ทิ้งภาพติดตาไว้ได้ขนาดนั้นแล้วยังไม่มีเหงื่อสักหยด เขาจึงลบความคิดที่ว่าคนตรงหน้าเป็โจรทิ้งไป
คนที่เก่งขนาดเคลื่อนที่เร็วจนทิ้งภาพติดตาไว้ได้จะมาเป็โจรให้เสียความสามารถทำไม? เป็นักกีฬาหรือนักแข่งกิจกรรมผาดโผนไม่ได้รางวัลที่มากกว่านั้นอีกหรือ?
"สมแล้วที่เป็ 'อันดับ 1' ของโลกเสมือน เพียงพริบตาเดียวก็สามารถจำแนกได้ว่าเราไม่ใช่มนุษย์ธรรมดา ถูกต้องแล้วคุณ 'อันดับ 1' สมาคม ชั้นมาจาก'สมาคมมนตรา' มนุษย์นั้นมีร่างกายแสนอ่อนแอ และอายุไขที่จำกัดแต่กับพวกเราสมาคมแล้วไม่ใช่! พวกเราค้นคว้าวิจัยชีววิทยามานานกว่าร้อยปี และในที่สุดก็ค้นพบสิ่งที่เรียกว่าเวทมนต์! คุณน่าจะรู้จักพลังจิตดีสินะ ในฐานะ 'อันดับ 1' แล้วพลังจิตนั้นน่าจะช่วยคุณได้มหาศาล ใช่มั้ยล่ะคลาว ไม่สิ ไนน์-- " มันพูดย้ำคำว่า 'อันดับ 1' ซ้ำแล้วซ้ำอีกราวกับหยอกล้อ
ได้อย่างไร!? แฮคเกอร์!? ยุคนี้ถ้าจะมีแฮคเกอร์ก็ไม่น่าแปลกใจอะไร แต่ไม่น่าเป็ไปได้กับบ้านของเขาที่เป็บ้านของเขาซึ่งมีระบบป้องกันการแฮคเข้าสู่สัญญาณภายในบ้านระดับที่ดีที่สุดในโลกอย่างแน่นอน "รู้ได้ยังไงว่าผมคือคลาวน์?!"
ไนน์ทวีความตึงเครียดภายในใจ ระบบที่ติดตั้งเป็ระบบล่าสุดบนโลกใบนี้ และยังถูกออกแบบโดยในเครือข่ายของแอร์ เพื่อนร่วมกิลด์ที่เขาเชื่อมั่นด้านเครือข่ายที่สุด
แล้วยังมี 'เวทย์มนต์' ที่พึ่งถูกพูดถึงเมื่อครู่ โลกนี้มีจริงๆหรือ สิ่งที่เรียกว่าเวทมนต์!
ราวกับว่าบุคคลด้านหน้าเขามองเห็นสายตาที่มีประกายความตื่นเต้นล้นออกมา "นอกจากปฏิกิริยาตอนพบเจอตัวชั้นแล้ว ความสงบที่แสดงออกมาตอนนี้ก็นับว่าเป็คนที่มีความสามารถมากจริงๆ ฮะฮะฮะ ด้วยสิ่งที่เรียกว่าเวทมนต์แล้ว สิ่งที่เป็ไปไม่ได้ย่อมมีโอกาสเป็ไปได้!"
"ใช่แล้ว-- อย่างเช่นกับสิ่งของของมนุษย์อย่างมือถือเครื่องแค่นี้ พวกเราย่อมสามารถเจาะระบบและแอบเข้ามาได้อย่างง่ายดาย" เสียงแหลมดังขึ้นจากโทรศัพท์ในกระเป๋ากางเกงของไนน์ดังขึ้น เขาสะดุ้งใยิ่งกว่าการเคลื่อนไหวของบุคคลตรงหน้าซะอีก!
วันนี้มันวันอะไรกัน? ทำไมมีแต่เื่ไม่คาดฝันเกิดขึ้นไม่หยุดแบบนี้!?
ตอนแรกก็คาบว่าง(สุขศึกษา)ของเขาดันมีเรียนและการบ้านก็ไม่ได้เอามาส่ง ตอนเย็นก็โดนลากไปโดนทำโทษร่ววมกับพวกนักเรียนอันนธพาลที่มารังแก(?)เขา กลางค่ำคืนก็โดนบุคคลปริศนาพูดถึงเื่เวทมนต์ไปจนถึงโทรศัพท์พูดเองได้อีก นี่มันวันบ้าบออะไรกันเนี่ย!?
แต่...
นี่มันก็น่าสนุกดีเหมือนกันไม่ใช่งั้นรึไง!?
ไม่ใช่ว่าทั้งหมดที่พูดถึงคือสิ่งที่เขา้ามาตลอดไม่ใช่หรือ!?
แต่แน่นอนว่าถ้าหากรีบเชื่อไปเลยในทันที เขาอาจจะดูเหมือนเด็กเป็จูนิเบียวในสายตาบุคคลตรงหน้างั้นหรือ ?
"แค่แฮคมือถือได้กับวิ่งเร็วหน่อยก็จะอ้างว่าเป็เวทมนต์ กับทำท่าพูดเหมือนว่าตนเหนือกว่ามนุษย์แบบนั้น ไม่คิดว่าเกินไปเกินไปหน่อยรึไง?"
หลังข่มความตื่นใ(และความตื่นเต้น)ลงแล้ว ตัวเขาจึงถามสิ่งที่ตน้ายืนยันกลับไปพร้อมทำหน้ายิ้มเยาะคืนด้วย ส่วนโดนแฮคมือถือไปแล้วก็คงปกปิดบันทึกสำคัญต่างๆในนั้นไม่ได้แล้ว แต่ไอดีแอปโซเชียลต่างๆก็น่าจะมีการปกป้องป้องจากตัวบริษัทอย่างดีอยู่นั่นแหละ คงไม่โดนแฮคไปด้วยได้หรอก
"ไม่ต้องทำเป็ใจนิ่งหรอก นาฬิกาวัดอัตราการเต้นของหัวใจที่นายสวมอยู่มันฟ้องอยู่นะ! ส่วนเมื่อครู่ คงกำลังคิดว่าฉันแฮ็คได้แค่ในมือถือ แต่ไม่สามารถแฮคแอปในเครื่องที่มีบริษัทั์ใหญ่ดูแลความปลอดภัยอยู่ได้สินะ ขอบอกเลยว่า คิด ผิด!!!"
เสียงแหลมดังจากในมือถือของเขาดังขึ้นอีกครั้ง ทำให้สิ่งที่เขาคาดหวังต้องพังทลาย
ในแอปคอลคอล(ใช้โพสต์รูปภาพ วิดีโอ และข้อความ รวมถึงแชทพูดคุยและวิดีโอคอล) แอปที่เขาใช้ติดต่อกับสมาชิกในกิลด์อยู่ และเป็โปรไฟล์ลับของแต่ละคนที่ใช้เพื่อติดต่อกันเฉพาะคนในกิลด์เท่านั้นอีกด้วย !
ถึงจะเป็เื่น่าเหลือเชื่อ-(และน่ายินดี)-ก็เถอะ แต่ว่า--
นี่คงเป็เื่ที่ยังไงก็ต้องเกิดขึ้นในสักวันอยู่แล้วนั่นแหละนะ !!
ไนน์รู้ดีว่าศักยภาพของมนุษย์นั้นเหลือล้น การวิจัยมากมายที่เห็นผ่านตามาบ้างเมื่อเขาท่องโลกอินเทอร์เน็ตนั้นบอกเอาไว้ว่า ศักยภาพที่แท้จริงของมนุษย์ในปัจจุบันถูกนำมาใช้เพียงแค่ส่วนเล็กน้อยเท่านั้น ในบางประเทศที่สามารถดึงความสามารถที่ซ่อนเอาไว้เหล่านี้ออกมาได้ก็กลายเป็การยกระดับบุคลากรขึ้นไปอีกระดับหนึ่งทันที
ประเทศที่ใหญ่อันดับ 1 อย่างประเทศกิ่งมีมซึ่งเป็ประเทศมหาอำนาจก็ได้ปลุกความสามารถเหล่านี้ออกมาแล้ว ในทางสากลเขาเรียกการยกระดับเหล่านี้ว่า
'ปลุกจิต'
การปลุกจิตทำให้สมองของคนเราสามารถทำงานได้หนักขึ้นแต่ลดภาระต่อร่างกายลดลง แต่ก็ส่ผลต่อสุขภาพจิตเช่นเดียวกัน ทำให้ทางการของแต่ละประเทศต้องดูแลคนเหล่านี้เป็พิเศษ เพราะหลังจากปลุกจิตจะส่งผลต่อจิตใจของงคนคนนั้นเล็กน้อย ้าเวลาในการปรับตัวเพื่อคุ้นชิน
แต่นั่นก็เป็เื่ที่เขาศึกษามายังไม่ลึกพอ หลังปลุกจิตแล้วทำให้มนุษย์แสดงความสามารถได้ถึงระดับใด และใช้พลังได้ในด้านใด ตอนนี้ยังเป็ความลับต่อสาธารณะอยู่
เวทย์มนต์งั้นหรือ? นั่นก็เป็พลังหลังจากปลุกจิตหรือเปล่านะ? แต่นั่นคงเป็อะไรที่แปลกใหม่ต่อโลกใบนี้มากๆอย่างแน่นอน ถ้าคนทั่วไปได้ยินคงมองว่าเป็คนปัญญาอ่อนไปเลยรึเปล่านะ
"ว่ายังไง นายสนใจหรือเปล่า?" เสียงดังขึ้นปลุกไนน์ซึ่งกำลังวิเคราะห์สิ่งที่บุคคลตรงหน้ากล่าวในประโยคก่อนหน้า
"ก็ต้องสนใจอยู่แล้ว แต่พวกคุณ(สมาคมมนตรา)บอกถึงจุดประสงค์ที่มาหาผมก่อนได้รึเปล่า?"
ฮูดที่บุคคลตรงหน้าสวมอยู่ถูกถอดออกทำให้เผยโฉมหน้าบุคคลตรงหน้า ดวงตาตี่เหมือหลับตาตลอดเวลา ใบหน้าประดับรอยยิ้มเป็มิตร
"แน่นอนว่าที่มาหานายก็เพราะว่าอยากชวนนายมาเข้าร่วมสมาคมมนตราของเรายังไงล่ะ แต่ก็ต้องให้นายรับการปลุกจิตซะก่อนล่ะนะ เื่นี้นายคงเดาได้ว่าเป็เื่สำคัญก่อนเข้าสมาคมใช่มั้ยล่ะ?" ชายปริศนาตรงหน้ากล่าวด้วยหน้าตายิ้มแย้ม
เื่มาถึงจุดนี้แน่นอนว่าไนน์ต้องตอบตกลงทุกเงื่อไขอยู่แล้ว สิ่งหนึ่งก็เพราะว่าเขารับรู้การคงอยู่ของคนพวกนี้ไปแล้วก็ต้องทำตามอย่างว่าง่ายไม่ใช่หรือ?
แต่อย่างไรก็ตาม ต่อให้มีอันตรายอะไร ก็คงไม่อยู่ๆมาปะากันทิ้งหรอกมั้ง?
"ตกลง ทดสอบแบบไหนล่ะ? นานมั้ย? ตรงนี้หรือต้องไปสถานที่ของสมาคม?" ถ้าต้องไปทดสอบที่อื่นเขาก็คงไปตอนนี้ไม่ได้ อย่างไรก็ใกล้สอบแล้ว เขาต้องอ่านหนังสือบ้างแล้ว ไหนจะออกจากบ้านโดยไม่บอกพ่ออีก จู่ๆก็หายตัวไปคงจะไม่ดี
"หุหุ ไม่ต้องกังวลหรอก ไม่นานก็เสร็จแล้ว" พูดแล้วชายหนุ่มปริศนาก็โยนอะไรบางออกมาจากกระเป๋าที่ซ่อนอยู่ข้างหลัง โดยมีผ้าคลุมติดฮูดคลุมหลังเอาไว้อีกที---63
ไนน์เห็นอย่างชัดเจนว่าสิ่งที่เขาโยนออกมานั้นเหมือนจะเป็ก้อนกลมๆอะไรบางอย่าง ซึ่งดูไฮ-เทคมากๆ
เด็กหนุ่มใช้มือรับสิ่งที่ชายตรงหน้าโยนมาให้ หลังจากมองให้ชัดเจนจึงเห็นว่าเป็ก้อนทรงกลม มันเป็อุปกรณ์ที่ทำจากโลหะทั้งหมด เหมือนจะมีขอบวงกลมตรงกึ่งกลางอีกที ขนาดของมันค่อนข้างจะพอดีมือเด็กหนุ่มเลย
5K
