อสูรไร้เทียมทาน

บทที่ 44

วิชาประสานดาบ 

ปราณดาบถูกสร้างออกมาเป็น 10 เล่ม ลู่เฟิ่งสร้างพวกมันออกมาพร้อมกับจับปะทะกับผู้ที่อยู่ด้านหน้า 

พวกคนจากนิกายมารเมื่อมองเห็นกลางดาบถูกสร้างขึ้น ดวงตาของมันเบิกกว้างขึ้นอย่างตกตะลึง 

“ นั่นมันจิตวิญญาณดาบ ”

“ อายุเพียงแค่นี้ทำไมถึงสร้างได้กัน? ” พวกมันได้แต่ตกตะลึงกับสิ่งที่ตนเองพบเห็น

ในช่วงอายุเพียงแค่นี้คนธรรมดาทั่วไป อย่างไรเสียก็ไม่มีทางจะสร้างปราณดาบขึ้นมาได้อย่างแน่นอน 

ถึงจะกล่าวว่าเป็นอัจฉริยะ แต่ว่าถ้าเป็นอัจฉริยะจริงๆ กว่าที่จะสร้างพวกมันขึ้นมาได้มันก็น่าจะใช้อายุมากกว่า 30 แล้ว

แต่ในตอนนี้อายุเพียงแค่ 10 ต้นๆพวกมันกลับมองเห็นอัจฉริยะผู้นี้สามารถสร้างของเช่นนี้ขึ้นมา

แน่นอนว่าพวกมันนั้นถึงกับพูดไม่ออกเลยทีเดียว “ เจ้าเป็นใครกันแน่ ขนาดบางคนฝึกฝนดับมาทั้งชีวิต ”

“ พวกเขายังไม่สามารถสร้างจิตวิญญาณขึ้นมาได้เลย แต่ตัวของเจ้ากลับสามารถสร้างมันขึ้นมาได้ ”

ลู่เฟิ่งมองพวกมัน “ ข้าคิดว่าข้าไม่มีเหตุผลอะไรที่ไม่ต้องตอบคนจากนิกายมารออย่างพวกเจ้า ” 

“ เอาล่ะ ”

“ เตรียมพร้อมหรือยัง ” ลู่เฟิ่งพุ่งทะยานไปด้านหน้าอย่างรวด 

ร่างกายของเขาพุ่งตรงใส่พวกคนจากนิกายมารที่ยืนอยู่บริเวณด้านหน้า กระบี่ภายในมือต้องหวัดตรงออกไป พร้อมกับดาบปราณจำนวนมากที่เริ่มร่ายร่ำ

ผู้ที่อยู่บริเวณด้านหน้ามองเห็นการโจมตีที่พุ่งทะยานเข้ามา พวกมันได้แต่ปลดปล่อยออร่าสีดำออกมาก็ห่อหุ้มร่างกายเพื่อป้องกันการโจมตีพวกนั้น 

ปราณดาบรับมือได้ยากเป็นอย่างมาก พวกมันมีรูปร่างเป็นพลังปราณที่ควบแน่นออกมา พวกมันสามารถขยับเขยื้อนภายในอากาศได้ 

ในตอนนี้ระดมโจมตีเข้ามาจากทุกทิศทุกทาง เข้าใส่พวกมันยังไม่หยุด พวกมันที่อยู่บริเวณด้านหน้าต้องป้องกันการโจมตีพวกนั้น 

คนจากนี้ไกลมาทั้งสองได้แต่ตั้งรับปราณดาบที่พุ่งทะยานก็มาทางด้านซ้ายและขวา 

“ อันใดกัน ”

“ ไม่มีช่องว่างเลย ”

“ เจ้าพวกนี้มันเร็วเป็นอย่างมาก เรากับว่าคนพวกนี้สามารถควบคุมมันได้ดั่งใจ ”  

คนที่สร้างจิตวิญญาณได้ แล้วก็คนที่ชำนาญจริงๆพวกมันต่างกันมาก บางคนสามารถสร้างจิตวิญญาณกระบี่ได้แต่ไม่สามารถควบคุมมันได้ มันก็ไม่สามารถนำมันออกมาใช้ได้อย่างสมบูรณ์

แต่ในตอนนี้พวกมันเราแบบว่ากำลังพบเจอกับคนที่สามารถควบคุมพวกมันได้อย่างสมบูรณ์

คนจากนิกายมารทั้งสองแทบจะไม่มีโอกาสโต้ตอบ พวกมันได้แต่ตั้งรับการโจมตีที่พุ่งทะยานเข้ามา

ตอนนี้พวกมันเหมือนกับคนสองคนที่โดนคนเป็นสิบรุมโจมตีอย่างต่อเนื่อง แม้ว่าจะนำเอาพลังงานออกมารใช้ แต่ว่าพวกมันเองก็แทบจะไม่สามารถทำอะไรพวกที่อยู่ด้านหน้าได้เลย 

“ ไม่มีทางเลือกแล้ว  ”

“ พวกเราต้องใช้นั่น ” คนนี้จากนิกายมารทั้ง 2 หันหน้ามองกัน 

ก่อนที่ตัวของพวกมันจะหันหลังชนกันและก็ปลดปล่อยออร่าพลังมารออกมาจำนวนมาก พลังมารจากทั้งสองค่อยๆหลอมรวมเข้าหากัน

เมื่อมันหลอมรวมเข้าหากันก็ทำให้พลังปลาที่ห่อหุ้มร่างกายของพวกมันทั้งสองขยายใหญ่ขึ้น “ ประสานพลัง ”

บริเวณรอบๆร่างกายของมันเลยตอนนี้ มันบังเกิดกลายเป็นออร่าพลังมารเป็นเกราะป้องกันร่างกายของพวกมันทั้งสอง

ปรานดาบที่โจมตีใส่เข้าไปพากันกระเด็นออกมา เพราะว่าออร่าพลังมารที่ปกคลุมร่างกายของพวกมันเอาไว้แข็งแกร่งเป็นอย่างมากเมื่อรวมกัน

พวกมันแสดงรอยยิ้มออกมา ดวงตาของมันมองมาที่ลู่เฟิ่งราวกับว่ากำลังเยาะเย้ย

ทว่าเมื่อพวกมันมองตรงมา ลู่เฟิ่งกับแสยะยิ้มกลับไป ทำให้พวกที่อยู่บริเวณด้านหน้าแสดงใบหน้าประหลาดใจ

คนจากนิกายมาทั้งสองรู้สึกสงสัยในรอยยิ้มที่ปรากฏบนใบหน้าของเด็กหนุ่ม ปราณดาบที่อยู่บริเวณรอบๆค่อยๆสลายหายไป 

ลู่เฟิ่งปักกระบี่ลงไปที่พื้น จากนั้นก็ใช้มือทั้งสองข้างประสานกัน พลังปราณของเขารวบรวมเข้ามาที่ปลายมือทั้งสอง

จากนั้นเส้นพลังวิญญาณขนาดใหญ่ถูกสร้างขึ้นมา มันถักทองออกมากลายเป็นปราณดาบขนาดยักษ์

ปราณดาบที่มีขนาดใหญ่มากกว่าดาบ 20 เล่มรวมกันปรากฏขึ้นด้านหน้า 

“ อะไรกัน ”

“ ทำไมจิตดาบถึงเป็นแบบนั้นได้!! ”  พวกมันอุทานขึ้นมาพร้อมกันด้วยความตกตะลึง 

เมื่อมองเห็นว่าออร่าพลังที่มันปรากฏอยู่บริเวณด้านหน้า จิตดาบที่พวกมันมองเห็นกลายเป็นจิตดาบขนาดใหญ่ 

พวกมันไม่เคยได้ยินแบบนี้เลยว่าจะมีจิตดาบที่ใดที่สามารถสร้างเป็นจิตดาบขนาดใหญ่อันได้

ลู่เฟิ่งยกยิ้มขึ้นที่มุมปาก “ สิ่งที่พวกเจ้าเรียกว่าจิตดาบ ”

“ พวกเจ้าเองก็น่าจะรู้ดีอยู่แล้วสินะว่าพวกมันไม่มีรูปร่างที่แน่นอน สร้างขึ้นมาเพราะความคิดของตนเอง  ”

“ เพราะแบบนั้นมันจะเป็นรูปร่างเช่นใดก็ตามที่ตัวของข้านั้นต้องการ ในเมื่อดาบ 10 เล่มไม่สามารถทะลวงการป้องกันของพวกเจ้าได้ ก็เพียงแค่รวมพวกมันให้เป็นเล่มเดียวก็พอ ”

“ ถ้าเป็นเล่มเดียวที่มีพลังโจมตีของทั้งหมดรวม ข้าอยากจะมองเห็นเหมือนกันว่าวิชามารของเจ้าจะสามารถป้องกันได้หรือไม่ ” ลู่เฟิ่งตวัดมือไปด้านหน้า 

“ วิชาประสานดาบ ” 

“ ปรานดาบทะลวงนภา!!! ” ลู่เฟิ่งกล่าวออกมาดังลั่น 

ปราณดาบขนาดใหญ่พุ่งทะยานไปด้านหน้า มันกระแทกเข้าสายการป้องกันของคนจาก พลังมารที่ถูกห่อหุ้มอยู่บริเวณด้านนอก

โดนปราณดาบขนาดยักษ์ที่ทะลวงเข้าไป “ ตรึง!!! ”

แรงสั่นสะเทือนดังลั่นดุจฟ้านั้นถล่มลงมา การโจมตีที่ปะทะเข้าหากับการป้องกัน มันทำให้พื้นที่บริเวณรอบๆนั้นสั่นไหว

พลังมารที่ก่อตัวกลายเป็นรูปร่าง ในตอนนี้โดนทะลวงไปเพียงแค่ครั้งเดียว พวกมันกระเด็นไปไกลหลายเมตร

พลังที่มันรวมกันในตอนนี้กระจัดกระจายเป็นคนละทิศคนละ คนจากนิกายมารทั้งสองร่างกายสาหัส ในตอนนี้นอนแน่นิ่งอยู่ที่พื้น

พวกมันกระอักเลือดออกมาจากปาก ร่างกายบาดเจ็บไม่สามารถขยับเขยื้อนได้ ลู่เฟิ่งค่อยๆเดินเข้ามาอย่างช้าๆ

ดวงตามองต่ำลงที่พวกมัน แววตาของคนทั้งสองจากนิกายมาอย่างเต็มไปด้วยความแค้น

ลู่เฟิ่งนกกระบี่ของตนเองขึ้นมาจากนั้นก็ปิดที่พวกมันยังไม่ลังเล “ ฉึก!!! ฉึก!!!  ”

ลู่เฟิ่งไม่คิดจะลังเลกับพวกมัน สำหรับเขาแล้วคนภายในนิกายมารก็ไม่ได้แตกต่างจากพวกเดนมนุษย์

ในการข้างหน้าพวกมันจะกระทำหลายอย่างที่ทำให้ผู้คนมากมายนั้นเดือดร้อนและก็เจ็บปวด เขาเองก็เป็นคนเกลียดนิกายมารเข้าไส้เหมือนกัน

“ ต้องรีบหนี ”

ในตอนนี้ตัวของเขาต้องรีบหนีออกจากสถานที่แห่งนี้ให้เร็วที่สุด แม้ว่าจะสมศักดิ์พวกมันทั้งสองได้แล้ว 

แต่การต่อสู้ที่เกิดขึ้นเมื่อครู่ อีกไม่นานมันเองก็จะมีพวกนั้นตามมา มองดูจากจำนวนของพวกมันที่เขาเห็นก่อนหน้า 

ถ้าพวกมันมาทั้งหมดเขาไม่สามารถรับมือพวกมันหมดได้อย่างแน่นอน เพราะแบบนั้นต้องรีบหนีออกจากสถานที่แห่งนี้ 

ลู่เฟิ่งรีบกระโดดออกไปจากสถานที่แห่งนี้อย่างรวดเร็ว เขารีบมุ่งตรงกับไปที่โรงเตี๊ยมอย่างรวดเร็ว 

จบบท