2
หวานเอ๋อร์ แม้จะไม่ฉลาดหนัก แต่นางก็อยู่ข้างกายคุณหนูใหญ่มาตลอด สาวใช้คนไหนๆ ก็ไม่สามารถดูแลคุณหนูใหญ่ได้ดีเท่านาง แม้แต่บั้นปลายชีวิต หวานเอ๋อร์ก็ไม่ทอดทิ้งนางไปไหน คิดถึงข้อนี้คุณหนูใหญ่อย่างนางคงต้องใจดีกับบ่าวผู้นี้ให้มากเสียหน่อย
"เดี๋ยว ตอนเย็นเ้าไปสั่งอาหารที่ภัตตาคารหมานเหลามาสองชุด เหลือจากนั้นให้เ้าแวะซื้อผ้าสวยๆ กลับมาทำชุดสักหน่อย"
คุณหนูใหญ่สั่งการเสร็จสรรพก็ก้มหน้าก้มตาเขียนบางอย่างต่อ
นางนั่งคิดหาหนทางหนีทีไล่เอาไว้รับกับปัญหาที่อาจจะเกิดขึ้น นางรู้ว่าพรุ่งนี้อ๋องจื่อจะเสร็จมาที่จวน อ้างเื่ราวเมื่อครั้งนางตกน้ำ เยี่ยมดูอาการ เพื่อสานต่อความสัมพันธ์วางรากฐานให้ตัวเองในราชสำนักในอนาคต
"ข้าจะยับยั้งการพบเจอครั้งนี้ให้จงได้ ค่อยดูเถอะ!!
แต่เหตุใดยิ่งขัดขวาง ยิ่งเร่งให้หญิงชั่วชายโฉดเข้าวิวาห์กันเร็วขึ้น วันเวลาผ่านไปนานกว่าสิบคืน นับแต่วันนั้นที่อ๋องจื่อเสด็จมา ก็มีหรงลี่จิ่นคุณหนูรองคอยปรนนิบัติต้อนรับ นางลืมคิดถึงข้อนี้ได้อย่างไร
"นี่ข้าเปิดโอกาสให้พวกคนชั่วรู้จักสนิทสนมชิดเชื้อเพิ่มขึ้นเช่นนั้นหรือ"
อ๋องจื่อเองเมื่อเห็นว่าคุณหนูใหญ่ไม่มีทีท่าจะเล่นด้วย เขาจึงเปลี่ยนเป้าหมายไปที่คุณหนูรองทันที เสนาบดีฝ่ายขวาผู้เป็บิดาก็ดูจะเห็นดีเห็นงามไปด้วย
'หึ องค์ชายสี่! การแสดงของเ้ามันจะแเีเท่าไรกันเชียว ข้าอยากจะรู้นักว่าเ้าจะแสดงออกเช่นไร เมื่อเจอฤทธิ์นางมารเช่นข้า!'
คุณหนูใหญ่หลบอยู่มุมหนึ่งมองดูพวกเขาเสวนาสังสรรค์กัน ก่อนจะสะบัดก้นเดินหนีกลับไปยังห้องตนเอง ขบคิดหาหนทางแก้ไขให้ธาตุแท้ของชายชั่วโผล่ออกมา
"หวานเอ๋อร์ .....&฿++฿(฿(#-@-"
คุณหนูใหญ่กระซิบกระซาบบางอย่างข้างหูบ่าวรับใช้คนสนิท
"ทำเช่นนั้นจะดีเหรอเ้าคะคุณหนู?"
"ข้าว่าดีก็ดี หากเกิดปัญหาใด ข้าจะรับผิดชอบแทนเ้าเอง!! ไปเตรียมชุดให้ข้า"
คุณหนูใหญ่เปลี่ยนชุดใหม่ จัดองค์ทรงเครื่องให้ดูสวยสง่าดูดีมีชาติตระกูล เพื่อดำเนินตามแผนการที่วางไว้
นางสั่งให้หวานเอ๋อร์เตรียมสำรับชา ขนมหวานเพื่อต้อนรับอ๋องจื่อที่ม้านั่งด้านหลังจวน ทั้งยังสั่งให้หวานเอ๋อร์ไปดักรอทูลเชิญ้ขามาพบ แล้วตั้งใจจัดฉากให้คุณหนูรองมาเห็นการแสดงฉากนี้
"ทูลองค์ชาย คุณหนูใหญ่เอ่อ..เรียนเชิญเพคะ"
หวานเอ๋อร์ วิ่งมาดักหน้าอ๋องจื่อ เมื่อเห็นเขาเดินออกมาเพียงลำพังไร้วี่แววคนข้างกาย ก่อนจะแจ้งสารแก่เขา
"คุณหนูใหญ่เช่นนั้นเหรอ?"
สีหน้าอ๋องจื่อรอบยิ้มอย่างพอใจ คิดว่าคุณหนูใหญ่นี่เริ่มจะฉลาดขึ้นมาเสียบ้าง
"เพคะ คุณหนูสั่งว่าให้บ่าวทูลเชิญองค์ชายเสด็จให้ได้ คุณหนูใหญ่มีเื่บางอย่างที่ต้องตรัส เออพูดต่อ..."
หวานเอ๋อร์ใช้คำาาศัพท์กระท่อนกระแท่นพยายามส่งสารให้ครบ แต่ยังไม่ทันจะได้พูดจบประโยค อ๋องจอองค์ก็ตัดคว่มรำคาญบอกให้นางรีบนำทางเขาไปพบคุณหนูของเธอเสีย
หวานเอ๋อร์นำทางองค์ชายมายังจุดนัดพบ ก่อนจะปลีกตัวไปทำงานสำคัญอีกอย่างให้เสร็จ ตามแผนการณ์ของคุณหนูใหญ่หรงลี่จู
"คารวะองค์ชายสี่"
คุณหนูใหญ่แสดงท่าทางนอบน้อม พูดจาไพเราะอ่อนหวานเอ่ยปากขอบคุณที่เขาเคยช่วยนางไว้เมื่อครั้งก่อน ทั้งยังจีบปากจีบคอ แสร้งพูดว่าตนเองไม่มีโอกาสได้ออกไปต้อนรับเขาด้วยตนเอง เพราะปัญหาสุขภาพ เพิ่งดีขึ้นเมื่ออาทิตย์ก่อน แต่เมื่อครั้นองค์ชายเสด็จมาอีก จะออกไปรับหน้าก็รู้สึกเกรงใจน้องสาว
อ้างเหตุผลว่าตนเองไม่อยากเข้าไปทำลายความสัมพันธ์ของใคร โดยเฉพาะจิ่นเอ๋อร์น้องสาวสุดที่รักด้วยแล้วตนไม่มีทางทำได้แน่ แต่ครั้นจะไม่ให้ตนเอ่ยปากขอบคุณเขาเลย นางก็ทำไม่ได้ วันนี้เลยตัดสินใจเชิญองค์ชายมา เพื่อแสดงการขอบคุณด้วยความจริงใจ
'เอาสิ ให้มันรู้ไปว่าใครจะเสแสร้งได้เก่งกว่ากัน!!'
อ๋องจื่อเมื่อได้ฟังเช่นนั้นก็รู้สึกพอใจมาก ไม่กล่าวโทษนางสักคำทั้งยังเอ่ยปากให้นางเรียกตนอย่างที่คิดว่าเหมาะสมด้วย เดิมเขาคิดจะเปลี่ยนเป้าหมายเป็คุณหนูรอง แต่พอได้เห็นและได้ยินคำพูดของคุณหนูใหญ่เช่นนี้ เขายังพอมีหวัง
"คุณหนูใหญ่ เ้าเข้าใจข้าผิดแล้ว ความสัมพันธ์ของข้ากับน้องสาวเ้าไม่ได้เป็ดังที่เ้าคิดเลยสักนิด"
หากให้เขาเลือกแต่งออกหน้าระหว่างบุตรสาวคนใดคนหนึ่งในจวนเสนาบดีฝ่ายขวาแล้ว คุณหนูใหญ่ย่อมเป็ตัวเลือกที่ดีที่สุด นอกจากจะเป็ลูกรักของเสนาบดีแล้ว นางยังเป็บุตรที่เกิดจากฮูหยินเอก เป็บุตรสายตรงอีกด้วย หากนำไปเปรียบเทียบกับคุณหนูรอง หรงลี่จิ่นนางย่อมเป็รองอยู่มาก แม้อากัปกิริยาของนางจะถูกใจกระตุ้นต่อมบุรุษของเขาได้มาก แต่มารดาของนางก็เป็แค่สาวใช้อุ่นเตียงเท่านั้น จะเอามาเทียบกับคุณหนูใหญ่ได้อย่างไร เห็นทีข่าวลือที่ว่านางนั้นร้ายจะไม่เป็จริงหนัก หากจะจริงก็มีแค่ส่วนน้อย หลังจากที่เขารอบมองอากัปกิริยาท่าทางของนางในวันนี้ช่างผิดแปลกไปจากที่เขาได้ยินมาคณา
"ถ้าเช่นนั้น..."
"เช่นนั้นอย่างไร?"
"เช่นนั้นที่หม่อมฉันได้ยินท่านพ่อกับเออ.. น้องรองพูดกัน ไม่ใช่ความจริงเหรอเพคะ"
"แล้วเื่อันใดเล่า ที่เ้าได้ยินมา"
"เออ..เื่ความสัมพันธ์ เื่การแสดงออกของท้านอ๋องที่มีต่อน้องรอง"
คุณหนูใหญ่ยังจีบปากจีบคอแสดงออกอย่างอ่อนหวาน พูดในสิ่งที่ตนได้ยินมา เมื่อเห็นน้องสาวตัวดียืนอยู่ไม่ใกล้ไม่ไกลจากตรงที่ตนอยู่นัก