ว่าที่ฮูหยินจอมป่วน

เช้าวันรุ่งขึ้น องค์หญิงทรงเริ่มรู้สึกตัว พระองค์ค่อยๆ ลืมพระเนตรก็เห็นหานอู่นอนกอดพระองค์อยู่อย่างเลือนลาง แต่ก็ทรงบรรทมต่อด้วยความง่วง สักพักทรงคิดอยู่ในพระทัยว่า “ทำไมต้องฝันถึงเขาอีกนะ”

สักพักก็เริ่มได้ยินเสียงลมหายใจของคนที่นอนอยู่เคียงข้าง พระองค์จึงรีบตั้งสติลืมพระเนตรอีกครั้ง ก็เห็นว่าหานอู่กำลังกอดพระองค์จริงๆ ด้วยความตกพระทัย จึงรีบตีไปที่หานอู่เต็มแรงพร้อมกับกรี๊ดสุดเสียง

“โอ๊ย กระหม่อมเจ็บนะพะย่ะค่ะ” หานอู่ตกใจตื่นพร้อมกับรีบจับพระหัตย์ไว้ทั้งสองข้าง

“เจ้ากล้าดียังไงมานอนเตียงเดียวกับข้า” องค์หญิงตรัสอย่างตื่นตระหนก

“อ้าว ก็กระหม่อมเป็นสามีพระองค์แล้ว มันก็ไม่เห็นแปลกนี่พะย่ะค่ะ” หานอู่กล่าวตรงๆ

“เจ้า เจ้า เจ้า” องค์หญิงทรงตรัสอะไรไม่ออก เลยรีบลงจากเตียงทันที

หานอู่ รีบลุกตาม

“ท่านมาทำอะไรที่นี่” องค์หญิงทรงกริ้ว

“ก็รีบมาช่วยพระองค์จากท่านอ๋องไงพะย่ะค่ะ” หานอู่กล่าว

“เจ้าใจร้ายไม่รับผิดชอบข้าแล้ว มายุ่งเกี่ยวกับข้าทำไมอีก” องค์หญิงทรงน้อยพระทัย

“ทรงฟังกระหม่อมก่อนนะพะย่ะค่ะ กระหม่อมไม่ได้ตั้งใจผิดสัญญากับพระองค์ กระหม่อมเดินทางกลับบ้านจริงๆ แต่ เอ่อ กลับมีอาการหน้ามืดกะทันหัน เลยสลบไป โชคดีที่ชาวบ้านแถวนั้นช่วยชีวิตกระหม่อมไว้ พวกเขาเรียกให้หมอมารักษา แต่พอยิ่งทานยาและซุปโสมบำรุง ก็ยิ่งมีอาการหนักขึ้นถึงขั้นผื่นขึ้นเต็มตัว ท่านหมอเลยพากระหม่อมมาส่งที่หน้ากระท่อมของหมอฉินฟงเพื่อให้เขารักษาให้ กว่าที่กระหม่อมจะฟื้นต้องใช้เวลาเกือบครึ่งเดือน” หานอู่อธิบาย

“ไม่ต้องเสียเวลาแต่งเรื่องหรอกหานอู่ ข้าไม่มีวันเชื่อท่านหรอก” องค์หญิงตรัสเพราะไม่อยากถูกหลอกอีก

“กระหม่อมพูดความจริง หมอฉินฟงและชิงชิงเป็นพยานให้กระหม่อมได้นะพะย่ะค่ะ” หานอู่กล่าวด้วยสีหน้าจริงจัง

องค์หญิงทรงจ้องไปที่ตาของเขาก็รู้ว่าเขาไม่ได้โกหก “ข้าเชื่อเจ้าก็ได้ แล้วสรุปท่านเป็นอะไร ทำไมสลบนานขนาดนั้น”

“กระหม่อมแพ้โสมพะย่ะค่ะ” หานอู่ยอมเผย

“จริงสิ วันนั้นข้าให้ท่านดื่มซุปโสมด้วยนี่” องค์หญิงทรงนึกได้

“ตอนนี้พวกเรารีบกลับแคว้นลู่กันเถอะพะย่ะค่ะ กระหม่อมจะไปสารภาพทุกอย่างกับฝ่าบาท และรับผิดชอบอภิเษกกับพระองค์” หานอู่เข้าไปจูงพระหัตถ์

แต่องค์หญิงทรงรีบชักพระหัตถ์กลับ “เจ้าไม่มีความจำเป็นต้องรับผิดชอบอีกแล้ว หานอู่”

“ทำไมพะย่ะค่ะ กระหม่อมไม่ยอมปล่อยให้พระองค์กลับไปอภิเษกกับท่านอ๋องเด็ดขาด” หานอู่แสดงความเป็นเจ้าของ

องค์หญิงทรงหันหลังให้เพราะไม่กล้าสู้หน้าและทำการสารภาพ “ในคืนนั้น เจ้าไม่ได้เมาล่วงเกินข้า แต่เป็นเพราะข้าวางยาเจ้าและทำการจัดฉากเอง ต่อไปเจ้าไม่จำเป็นต้องรับผิดชอบข้าอีกแล้ว”

“ว่าไงนะ แล้วพระองค์ทรงทำแบบนั้นทำไมพะย่ะค่ะ หรือทำเพื่อเพียงแค่เอาชนะกระหม่อมเท่านั้น” หานอู่นึกไม่ถึงว่าตนจะถูกหลอก

องค์หญิงทรงเม้มพระโอษฐ์ และนึกถึงสัญญาที่พระองค์ให้ไว้กับชิงชิง ก็เลยตรัสว่า “ใช่ ข้าทำเพื่อเอาชนะเจ้าจริงๆ แต่เจ้าก็ไม่มารับผิดชอบข้าตามที่นัดหมายกันไว้ ข้าก็เลยยิ่งโกรธแค้นเจ้ามาก แล้วเอาความโกรธไปลงที่ชิงชิงเพราะนางเป็นคู่หมั้นของเจ้า บังคับให้นางแต่งงานกับหมอฉินฟงไง”

“ว่าไงนะ แสดงว่าชิงชิงไม่ได้เต็มใจแต่งงานกับหมอฉินฟงงั้นหรอพะย่ะค่ะ” หานอู่สงสารน้องสาว

“ใช่ ข้าทำลงไปเพราะข้าตั้งใจขัดขวางความรักระหว่างเจ้ากับชิงชิง ในเมื่อข้าไม่ได้ตัวเจ้า ใครก็อย่าหวังได้เจ้าไป” องค์หญิงทรงตั้งพระทัยทำให้หานอู่รู้สึกเกลียดพระองค์ จะได้ไม่ต้องยุ่งเกี่ยวกันอีก

“ทำไมพระองค์อำมหิตแบบนี้พะย่ะค่ะ” หานอู่โกรธ

“ตอนแรกข้าก็รักเจ้า แต่พอข้าได้พบท่านอ๋อง ข้าก็เลยเปลี่ยนความคิดใหม่ ข้าอยากอภิเษกกับท่านอ๋อง” องค์หญิงแสร้งตรัส

“แม้ว่าท่านอ๋องทรงทำอะไรไม่ดีกับพระองค์ไว้ งั้นหรือพะย่ะค่ะ” หานอู่เห็นว่าองค์หญิงทรงเกือบมีภัยเพราะชายคนนั้น

“แต่ฐานะข้ากับท่านอ๋องก็เหมาะสมกันไม่ใช่หรือ หานอู่” องค์หญิงตรัสอ้าง

“ถ้าเช่นนั้นกระหม่อมจะพาพระองค์กลับพระราชวังแคว้นเยี่ยก็แล้วกันพะย่ะค่ะ” หานอู่กล่าวเสียงห้วน

“ขอบใจมากหานอู่” องค์หญิงทรงมีน้ำตาคลอ แต่ก็ทรงรีบเช็ดไม่ให้อีกฝ่ายเห็น

หานอู่รีบเดินออกจากห้องนอนที่ตายายจัดไว้ให้ เพื่อปล่อยให้องค์หญิงทรงทำธุระส่วนตัว และเนื่องจากก่อนหน้านี้หานอู่ไปบอกตายายว่าองค์หญิงคือฮูหยินของเขา ผู้อาวุโสเลยให้หนุ่มสาวนอนอยู่ในห้องเดียวกันตามประสาสามีภรรยา

“อะ ข้าวต้ม เจ้านำไปให้ฮูหยินของเจ้าสิ หานอู่” ยายยกถ้วยข้าวต้มส่งให้

“นางฟื้นแล้ว เดี๋ยวนางก็ลงมา ขอบคุณพวกท่านมากจริงๆ” หานอู่รับถ้วยมาพร้อมกับวางไปที่โต๊ะอาหาร

“ดีใจด้วยนะที่ฮูหยินของเจ้าปลอดภัยดี สมกับที่เจ้าดูแลนางเป็นอย่างดี” ท่านยายกล่าว

องค์หญิงทรงเสด็จตามลงมาและร่วมเสวยอาหารกับสองตายายอย่างเป็นกันเอง และยอมปล่อยให้ชาวบ้านทั้งสองพูดปกติธรรมดากับพระองค์

“กลับไปเจ้าต้องรักและดูแลสามีเจ้าให้ดีล่ะแม่นาง สามีเจ้าดูแลเจ้าแบบยุงไม่ให้ไต่ไรไม่ให้ตอมเลยนะ” ท่านตากล่าว

องค์หญิงทรงทำได้เพียงส่งยิ้มและพยักหน้าให้เท่านั้น

เมื่ออิ่มจากการทานอาหาร องค์หญิงและหานอู่ก็ขี่ม้ากันคนละตัว ต่างคนต่างขี่ไม่ได้พูดคุยกันอีกเลย

พอทั้งสองไปถึงเขตพระราชวัง ทหารองครักษ์ก็มารับองค์หญิงพร้อมกับหานอู่เข้าวัง

ท่านอ๋องทรงรีบมาต้อนรับ พร้อมกับตรัสว่า “ข้าดีใจที่เจ้าปลอดภัยนะองค์หญิงซานยี่ ไม่เช่นนั้นข้าคงรู้สึกผิดไปตลอดชีวิต ส่วนท่านก็คือจอมยุทธ์ที่มาช่วยเหลือองค์หญิงไว้ ดังนั้นข้าจะมอบรางวัลตอบแทน เพราะท่านป้องกันการก่อชนวนสงคราม”

“มันเป็นหน้าที่พะย่ะค่ะ กระหม่อมรับรางวัลไม่ได้จริงๆ และตอนนี้กระหม่อมต้องรีบกลับแคว้นลู่แล้ว” หานอู่กล่าว

“ถ้าเช่นนั้นข้าขอเลี้ยงตอบแทนท่านคืนนี้ก็แล้วกัน หวังว่าท่านจะไม่รังเกียจ” ท่านอ๋องยื่นข้อเสนอ

“ก็ได้พะย่ะค่ะ” หานอู่ใจอ่อน

“แล้วท่านฉินฟงล่ะเพคะ” องค์หญิงทรงสงสัย

“หลังจากที่หมอฉินฟงแก้พิษให้ข้าแล้ว เขาก็เลยจับกุมตัวพ่อหมอและพรรคพวกไปที่ไหนสักแห่ง ความจริงข้าอยากตอบแทนเขาด้วย แต่เขาติดธุระต้องรีบไปทำจริงๆ งั้นตอนนี้พวกท่านพักผ่อนตามอัธยาศัยไปก่อนก็แล้วกัน” ท่านอ๋องตรัส

หานอู่ถวายความเคารพแล้วรีบเดินออกไปทันที

หานอู่เดินเล่นอยู่ที่สวนอุทยานเพื่อทบทวนอะไรบางอย่าง ว่าสรุปแล้วเขารู้สึกยังไงกับองค์หญิงกันแน่ ตอนแรกเขาก็โกรธที่รู้ว่าพระองค์ทรงหลอกลวงเขาเรื่องการจัดฉากในห้องบรรทม พอองค์หญิงทรงสารภาพ เขาควรที่จะรู้สึกโล่งอกที่ไม่ต้องรับผิดชอบองค์หญิงอีกแล้วถึงจะถูก แต่ทำไมถึงรู้สึกเจ็บแปลกๆ ที่ใจเวลาได้ยินว่าองค์หญิงทรงตัดสินพระทัยอภิเษกกับท่านอ๋องแห่งแคว้นเยี่ย เขานึกในใจว่า “หรือว่าข้าหลงรักองค์หญิงแล้วจริงๆ”

สักพักหานอู่ก็ได้ยินฝีเท้าคนสองคนในอุทยาน ก็เลยรีบหลบที่พุ่มไม้ก่อน พอมองไปที่สวนดอกไม้ก็เห็นท่านอ๋องกำลังเสด็จเคียงคู่กับองค์หญิงซานยี่ หานอู่กำหมัดแน่นโดยไม่รู้ตัว จากนั้นเขาแอบเห็นองค์หญิงทรงถอดกำไลทอง แล้วยื่นให้กับท่านอ๋อง ทำให้เขานึกถึงวันที่องค์หญิงทรงมอบสร้อยข้อมือลูกประคำให้เขาเช่นกัน หานอู่คิดในใจว่า “องค์หญิงทรงรักชายสูงศักดิ์ที่คู่ควรกับพระองค์ไปแล้ว คงไม่มีวันหันกลับมาสนใจข้าอีกแล้ว”

และอยู่ดีๆ หานอู่ก็เปลี่ยนอารมณ์ราวกับไบโพลาร์ เมื่อเขานึกถึงตอนที่องค์หญิงทรงบอกว่าบังคับชิงชิงให้แต่งงานโดยไม่เต็มใจ เขาก็รู้สึกโกรธพระองค์ขึ้นมา

ในตอนนี้หานอู่ไม่สามารถทนอยู่ที่แคว้นเยี่ยได้อีกต่อไป เขาจึงไปกล่าวลาท่านกงกงอู่ฉาน และรีบออกเดินทางกลับแคว้นลู่ทันที

“ทูลองค์หญิง หานอู่ออกเดินทางกลับแคว้นลู่แล้วพะย่ะค่ะ” กงกงอู่ฉานรายงาน

องค์หญิงทรงรู้สึกพระทัยหาย แต่ก็ทรงกลั้นพระทัยไว้โดยตรัสว่า “เขาไปก็ดีแล้วนี่”

“น่าแปลกนะพะย่ะค่ะ ทำไมไม่รอพระองค์กลับแคว้นลู่พร้อมกัน” กงกงสงสัย

“คงใจร้อน ต้องการกลับไปหาอดีตคู่หมั้นกระมัง” องค์หญิงตรัสอย่างน้อยพระทัย

“แล้วพระองค์ทรงกลับเมื่อไหร่พะย่ะค่ะ” กงกงสงสัย

“พวกเราเดินทางกลับแคว้นลู่แบบสบายๆ เถอะนะ นานๆ ข้าจะได้ออกนอกวังสักที” องค์หญิงทรงอยากท่องเที่ยว

“ทรงเถลไถลไม่ได้นะพะย่ะค่ะ” กงกงกล่าวเตือน

“น่า รับรองว่าข้าไม่ยอมให้ท่านเดือดร้อนแน่ท่านกงกง” องค์หญิงตรัสยิ้มๆ

********************************************************

ตกค่ำ ท่านอ๋องทรงจัดงานเลี้ยงรื่นเริงเพื่อต้อนรับองค์หญิงและเหล่าทหารแคว้นลู่อย่างสนุกสนาน

สักพักท่านอ๋องก็เสด็จไปรับผู้หญิงที่มีใบหน้าเหมือนกับพระชายาทุกอย่างให้ขึ้นมานั่งประทับเคียงคู่กับท่านอ๋อง จนขุนนางทุกคนพากันตกใจและมีเสียงฮือฮาวิพากษ์วิจารณ์

ท่านอ๋องทรงประกาศทันที “ท่านนี้คือ เสี่ยวหมิง เป็นพี่สาวฝาแฝดของชายาองค์ก่อน บัดนี้ข้าขอแต่งตั้งให้เสี่ยวหมิงเป็นพระชายาองค์ปัจจุบันของข้า และจะจัดพิธีอภิเษกในเช้าวันรุ่งขึ้น”

ทุกคนรวมถึงองค์หญิงลุกขึ้นส่งเสียงร้องแสดงความยินดีกับองค์ราชา

องค์หญิงทรงเสด็จไปหาว่าที่พระชายา ทั้งสองพระองค์สวมกอดซึ่งกันและกันอย่างสนิทสนม จนทุกคนในงานต่างพากันแปลกใจว่าเหตุใดทั้งสองถึงสนิทกันมากขนาดนี้

“ขอบคุณพระองค์มากเพคะ ที่มอบกำไลทองให้หม่อมฉัน และทำให้หม่อมฉันรอดพ้นภัยอันตรายครั้งนี้ไปได้” องค์หญิงทรงซึ้งพระทัย

“พระองค์มีบุญญาธิการต่างหากเพคะ” ว่าที่พระชายาตรัสยิ้มๆ

“หม่อมฉันขอแสดงความยินดีกับพระองค์ด้วยเพคะ และนับถือที่พระองค์ทรงมีพระทัยกว้างขวาง ยอมให้อภัยท่านอ๋อง โดยไม่ถือสาเรื่องราวที่ผ่านมา” องค์หญิงทรงทึ่งจริงๆ

“ทำไมพระองค์ตรัสเหมือนล่วงรู้ประวัติของหม่อมฉันทุกอย่างล่ะเพคะ” ว่าที่พระชายาทรงสงสัย

องค์หญิงทรงแย้มสรวล แล้วเสด็จไปประทับนั่งดังเดิม

ท่านอ๋องเสด็จไปประคองว่าที่พระชายาให้กลับไปประทับนั่งอยู่เคียงข้างกัน ในตอนนี้ท่านอ๋องทรงรู้สึกเหมือนฟ้าหลังฝน ที่ผ่านเหตุการณ์อันเลวร้ายไปได้ ท่านอ๋องตรัสกับเสี่ยวหมิง “นับแต่นี้ พวกเราจะอยู่ร่วมทุกข์ร่วมสุขกันไปตราบชีวิตจะหาไม่นะ เสี่ยวหมิง”

“เพคะ ท่านอ๋อง”

********************************************************

ณ กระท่อมในป่าลึกลับ

หานอู่รีบเดินทางมุ่งหน้าไปหาชิงชิงให้เร็วที่สุด

“พี่หานอู่ ท่านกลับมาแล้ว แล้วองค์หญิงทรงเป็นอย่างไรบ้างคะ” ชิงชิงสงสัย

“พระองค์ปลอดภัยดี และกำลังจะอภิเษกกับท่านอ๋อง” หานอู่กล่าวเสียงเศร้า

“อ้าว แล้วทำไมพี่ไม่รับผิดชอบพระองค์ แล้วพาพระองค์กลับมาที่แคว้นลู่เพื่อใช้ชีวิตเคียงคู่ท่านล่ะคะ” ชิงชิงสงสัย

“องค์หญิงทรงจัดฉาก ความจริงพวกเราไม่ได้เป็นอะไรกัน อีกอย่างตอนนี้องค์หญิงทรงเปลี่ยนเป้าหมายไปชอบท่านอ๋องแล้วด้วย” หานอู่เล่า

“พี่ฉินฟงล่ะค่ะ ทำไมไม่มากับท่าน” ชิงชิงเป็นห่วงสามี

“เขามีธุระที่อื่นน่ะ แต่อันที่จริงเขายังไม่กลับมาก็ดีแล้ว ข้าจะพาเจ้าหนีนะชิงชิง” หานอู่กล่าว

“หนีทำไมคะพี่หานอู่” ชิงชิงสงสัย

“ก็องค์หญิงทรงบังคับเจ้าแต่งงานเพื่อแก้แค้นพี่ ข้าจะไม่ยอมปล่อยให้เจ้าเดือดร้อนเพราะข้า” หานอู่รู้สึกผิด

“องค์หญิงตรัสกับท่านแบบนั้นงั้นหรือ” ชิงชิงสงสัย

“ใช่ องค์หญิงทรงพระทัยร้ายจริงๆ งั้นพวกเรารีบหนีกันเถอะ” หานอู่จับข้อมือชิงชิงแล้วรีบจูงเพื่อพาหนีออกจากกระท่อมด้วยกัน

แต่ชิงชิงกลับรีบชักมือกลับทันที

“ทำไมล่ะชิงชิง” หานอู่สงสัย

“ข้าเต็มใจแต่งงานกับพี่ฉินฟงจริงๆ ค่ะ ไม่มีใครบังคับข้าหรอก” ชิงชิงพูดความจริง

“เจ้าพูดเพื่อปกป้ององค์หญิงใช่มั้ย” หานอู่ไม่เชื่อ

“ข้ารักฉินฟงค่ะพี่หานอู่” ชิงชิงเผยความรู้สึก

“เจ้าพูดจริงงั้นหรอ” หานอู่ถามย้ำ

“ข้าพูดความจริง และชาตินี้ข้าจะรักแค่พี่ฉินฟงคนเดียวเท่านั้น อีกอย่างท่านเข้าใจองค์หญิงผิดแล้ว พระองค์ทรงถูกบีบให้เขียนหนังสือสัญญายกข้าให้พี่ฉินฟงเพื่อแลกกับการที่ให้หมอฉินฟงรักษาขาของข้าไม่ให้พิการ ท่านเองก็รู้ว่าสมัยก่อนพี่ฉินฟงจะรักษาคนก็ต่อเมื่อมีสิ่งแลกเปลี่ยน” ชิงชิงกล่าว

“ข้าเข้าใจแล้ว ความจริงเจ้าอยากแต่งงานกับฉินฟงอยู่แล้ว แต่นำเอาสัญญาองค์หญิงมาอ้างเท่านั้น” หานอู่กล่าว

“ค่ะ พี่หานอู่” ชิงชิงพยักหน้า

“แสดงว่าองค์หญิงทรงหลอกข้าเพื่อให้ข้ามององค์หญิงไม่ดี จะได้ไม่ต้องยุ่งเกี่ยวกับพระองค์อีก” หานอู่คาดเดา

“ในจดหมายพระองค์ทรงให้คำมั่นว่าจะไม่ยอมยุ่งเกี่ยวกับท่านอีกค่ะ” ชิงชิงกล่าว

“ไม่ว่าจะด้วยเหตุผลอะไร องค์หญิงก็ทรงตัดสินพระทัยอภิเษกกับท่านอ๋องไปแล้วอยู่ดี” หานอู่คิดว่าไม่มีประโยชน์อะไรอีกแล้ว

“ท่านหลงรักองค์หญิงไปแล้วใช่มั้ย พี่หานอู่” ชิงชิงสังเกต

“ข..ข้า ยอมรับก็ได้ ข้ารักพระองค์จริงๆ” หานอู่สารภาพ

“น่าเสียดายจริงๆ” ชิงชิงรู้สึกสงสารพี่ชาย

สักพักหานอู่ก็เบี่ยงตัวหลบอะไรบางอย่าง จนชิงชิงตกใจ

เข็มเป็นสิบเล่มพลาดเป้าไปปักบนผนังห้อง

“นี่เจ้าจะฆ่าข้างั้นหรอฉินฟง” หานอู่กล่าว

“เจ้าจะพาฮูหยินของข้าไปไหน” ฉินฟงกล่าวเสียงดุ

“เปล่าเสียหน่อย นางรักเจ้ามากขนาดนี้ ถึงข้าฉุดนาง นางก็ไม่ยอมไปหรอก” หานอู่แอบแซวน้องสาว

“พี่หานอู่น่ะ” ชิงชิงอาย นึกไม่ถึงว่าหานอู่จะพูดเผยความรู้สึกของนางแบบนี้

ฉินฟงเดินเข้าไปกอดฮูหยินต่อหน้าต่อตามือปราบ จนมือปราบถึงกับส่ายหน้าและเดินจากไปเพราะไม่อยากเป็นก้างขวางคอ ในใจคิดว่า “น่าอิจฉาเจ้าจริงๆ ฉินฟง ตอนนี้ข้าได้หมดโอกาสไปแล้ว”