หลิวเฉิงวิ่งเข้าไปอย่างรีบร้อน ไฟจากห้องด้านล่างชั้นหนึ่งโหมขึ้นอย่างรวดเร็ว เสียงชาวบ้านกับมือปราบที่อยู่ด้านนอกส่งเสียงโหวกเหวกช่วยกันลำเลียงน้ำมารดไฟ
ปัง! ปึง!
หัวหน้าองครักษ์หนุ่มก้มลงหยิบเก้าอี้ที่อยู่ใกล้ๆ มาทุบประตูที่กำลังติดไฟเล็กน้อยให้พัง ข้างในมีควันขาวฟุ้งทั่วเพดาน เด็กชายวัยราวแปดขวบนั่งร้องไห้จ้าอยู่บนเตียง
“หนูน้อยมานี่! ข้าจะพาเ้าออกไปเอง”
หลิวเฉิงอุ้มเด็กคนนั้นขึ้นแล้ววิ่งหลบควันและเปลวเพลิงออกมาจากห้อง
“ทางนี้! ลงบันไดไม่ทันแล้ว” เสียงของหว่านอิ๋งอิ๋งร้อนรน
ชายหนุ่มหันไปมองเห็นองครักษ์หญิงที่กวักมือเรียกอยู่ใกล้ระเบียง เขาอุ้มเด็กแล้ววิ่งเข้าไปหานาง ควันไฟสีดำจากด้านล่างเริ่มลุกลามอย่างรวดเร็ว
“ะโลง!”
“เ้านำหน้าไปก่อน!” เขาะโสั่ง
หญิงสาวจึงกระโจนลงมายืนอยู่ข้างล่าง ไฟโหมบ้านเรือนแถวนั้นสองสามหลัง มือปราบมาช่วยกันตักน้ำสาดดักไม่ให้ไฟลุกลาม
หลิวเฉิงวางเด็กลงต่อหน้าสตรีสูงวัย นางรีบกอดหลานชายแล้วกล่าวขอบคุณจอมยุทธ์ชายหญิงทั้งสองที่ได้เสี่ยงชีวิตเข้าช่วยเหลือ
“ท่านป้ารีบพาหลานชายหลบไฟไปด้านโน้นก่อนเถิดเ้าค่ะ ทางนี้ร้อนมากขึ้นทุกทีแล้ว”
หัวหน้าองครักษ์รีบวิ่งไปยังทิศทางที่คาดว่าคนร้ายน่าจะอยู่ องครักษ์หญิงมองเห็นเช่นนั้นก็บ่นพึมพำแล้ววิ่งตามเขาไป
สุดท้ายคนร้ายคดีหกศพก็ถูกจับกุมด้วยใช้ท่อนไม้ทุบจนหลังหัก พวกมือปราบจึงลากเข้าไปขังไว้ในคุกหินที่ห้องใต้ดิน
แม้จะจับกุมคนร้ายได้ ทว่าไม่นานก็เกิดการปล้นคุก หว่านอิ๋งอิ๋งกับชิงเว่ยเว่ยจึงต้องติดตามขบวนของอาจารย์ใหญ่หวังที่รับปากจะตามล่าคนร้ายไปยังเมืองิซาซึ่งเป็หัวเมืองรองที่อยู่ถัดไปจากอำเภอหนานหัว
“บุกมาแค่สองคน แต่แหกคุกฝ่ามือปราบหลายสิบคนไปได้ ย่อมเป็ฝีมือของจอมยุทธ์เ้าค่ะ”
“ข้าก็คิดอย่างเ้า เอี้ยอี้หลงผู้นี้มีวิชาฝ่ามืออัคคีนรก พวกมันตามแย่งชิงหินพลังพันดาวจากสกุลเซี่ย ย่อมมิใช่การตามล่ากันธรรมดา”
“หญิงคณิกาพวกนั้นล้วนเป็คนของแม่นางเซี่ยนะเ้าคะคุณหนู ดูท่าการตามจับฝ่ามืออัคคีครั้งนี้คงไม่ง่าย”
“เอาเถิด ในเมื่ออาจารย์ใหญ่หวังตัดสินใจแล้ว ข้าว่าเื่นี้สำเร็จแน่”
ไห่ฮ่าวคอยลอบมองไปยังรถม้าของคุณหนูของตนอยู่บ่อยๆ จนหลิวเฉิงรู้สึกสงสัย ดูคล้ายไห่ฮ่าวกำลังจะมองหาองครักษ์หญิง ทำให้หัวหน้าองครักษ์หนุ่มรู้สึกหงุดหงิด
คืนนั้นที่เขาเมา หวังว่าจะไม่พูดความสัมพันธ์ระหว่างเขากับนางออกมาให้ไห่ฮ่าวได้รู้
“เ้ากำลังมองหาผู้ใดอยู่?”
“ข้ากำลังมองหาแม่นางหว่านน่ะสิ! ข้ามีเื่สำคัญจะต้องพูดกับนาง”
หลิวเฉิงนึกถึงตอนที่เขาบุกเข้าไปช่วยเด็กชายในเรือนไฟไหม้ จึงนึกขึ้นได้ว่าตัวเองเองก็ยังไม่ได้ขอบคุณที่นางพังทางออกเอาไว้รอ แต่ก็ช่างเถิด นางช่วยเขาเอาไว้ถึงสามครั้งแล้ว ถ้าเกิดไปขอบคุณแล้วนางทวงบุญคุณให้เขาเป็ฝ่ายถอนหมั้นอีก เขาก็คงต้องกระอักกระอ่วน
องครักษ์หนุ่มมองดูไห่ฮ่าว แม้เขาจะรู้สึกแปลกๆ กับความสัมพันธ์ของไห่ฮ่าวกับองครักษ์สกุลซิวนามหลินเต๋อ ดูเหมือนทั้งสองจะมีสายใยบางอย่างเชื่อมกันอยู่ แต่...ในเมื่อไห่ฮ่าวไม่ได้ยืนยันเขาก็ไม่กล้าฟันธง
บางที...ไห่ฮ่าวอาจจะนึกชอบแม่นางหว่านผู้นี้เข้าแล้ว
“เื่อันใด?”
ไห่ฮ่าวเอียงคอขมวดคิ้ว “เื่นี้เป็เื่ของข้ากับนาง ท่านอย่าอยากรู้เลย ข้าหวังว่าข้ากับนางจะตกลงกันได้”
ระหว่างพักม้าที่ศาลาริมทาง ไห่ฮ่าวพยายามหาโอกาสไปใกล้ๆ หว่านอิ๋งอิ๋ง เขาบอกกับนางว่ามีเื่อยากขอคุยด้วย องครักษ์ทำหน้าฉงนแต่ก็เดินตามเขาไปหลังต้นไม้ใหญ่
“องครักษ์ไห่ รีบพูดธุระของท่านเถิด ข้าต้องไปอยู่ข้างคุณหนู”
“เช่นนั้นข้าไม่อ้อมค้อม เมื่อคืนข้าเห็นเ้าลอบเข้าหาหัวหน้าหลิวในห้องนอนของข้า”
หว่านอิ๋งอิ๋งหน้าซีด นี่...ความลับของนาง กำลังจะถูกไห่ฮ่าวเปิดเผยอย่างนั้นหรือ?
“ข้าว่าเ้าอย่าไปยุ่งกับหัวหน้าหลิวเลย เ้ายังสาวยังแส้ไปหาบุรุษผู้อื่นเถิด ยามนี้หัวหน้าหลิวก็มีคู่หมั้นที่ทางบ้านจัดแจงให้อยู่แล้ว ต่อให้เ้ายอมพลีกายให้กับเขา ก็คงได้เป็แต่เพียงอนุภรรยา ศักดิ์ศรีองครักษ์หญิงอย่างเ้าไม่ควรจะมาเสียหาย”
หญิงสาวที่กำลังจะขอร้องให้ไห่ฮ่าวเก็บเื่ของตนเอาไว้ก่อน พลันอ้าปากค้าง สิ่งที่นางกังวลกับสิ่งที่ไห่ฮ่าวพูดออกไป...ไปคนละทาง
“เอ่อ...คือ...”
“ข้ารู้ เ้าก็เหมือนสตรีคนอื่นๆ ที่แอบชื่นชมและชอบในตัวหัวหน้าหลิว เ้าแอบมองเขาอยู่บ่อยๆ แต่เ้าต้องรู้ตัวว่าหากบุรุษมิได้มีใจ แม้จะมอบใจมอบกายให้ก็เปล่าประโยชน์ แม่นางหว่าน...คราวหน้าเ้าอย่าย่องขึ้นเตียงหัวหน้าหลิวอีกเลย เื่ในครั้งนี้ข้าจะไม่พูดให้ผู้ใดฟังเด็ดขาด”
ไห่ฮ่าวกล่าวจบก็หมุนตัวเดินจากไป ปล่อยให้หว่านอิ๋งอิ๋งยืนกำกระบี่แน่นด้วยความโมโห นอกจากนางจะถูกหลิวเฉิงเห็นร่างเปลือยจนหมดแล้ว ยามนี้ยังถูกไห่ฮ่าวคิดว่าเป็หญิงแพศยาที่หวังใช้เรือนร่างจับหลิวเฉิงให้แต่งงานด้วยเสียอีก....ชื่อเสียงของนางป่นปี้ไปหมดแล้ว
สีหน้าขององครักษ์ที่เดินออกจากหลังต้นไม้ใหญ่ดูยุ่งยากจนชิงเว่ยเว่ยต้องเอ่ยถามด้วยความเป็ห่วง
“คุณหนู ข้าคงจะดวงซวยจริงๆ ปีนี้ หากไปถึงเมืองิซาคงต้องไปไหว้พระไหว้เ้าเสียแล้วล่ะเ้าค่ะ”
“เอาสิ! ข้าเองก็อยากเผากระดาษเงินกระดาษทองให้สตรีทั้งหกนางนั่นด้วยเช่นกัน”
หลิวเฉิงปรายตามองหว่านอิ๋งอิ๋งแว่บหนึ่ง ยามนี้เขากับนางยังไม่ได้ถอนหมั้นกัน นางไม่สมควรจะสานสัมพันธ์กับบุรุษอื่น หัวหน้าองครักษ์จึงพยายามเดินเข้าไปใกล้นางแล้วกดเสียงต่ำๆ
“หากเ้าคิดจะสานสัมพันธ์กับบุรุษอื่น ก็ถอนหมั้นกับข้าเสียก่อน อย่าทำให้ข้าต้องกลายเป็บุรุษสวมหมวกเขียวเล่า”
หว่านอิ๋งอิ๋งผงะ นางรู้สึกว่าเื่ราวชักจะบานปลายใหญ่โต นางถูกไห่ฮ่าวเข้าใจผิด แล้วยังมาถูกหลิวเฉิงคิดว่านางให้ท่าไห่ฮ่าวอีก หญิงสาวได้แต่เจ็บใจที่เถียงไม่ทันเพราะกำลังอ้าปาก หลิวเฉิงก็ะโเรียกคนทั้งขบวนให้เตรียมตัวออกเดินทางแล้ว
....เจ็บใจนัก! พวกบุรุษโง่เง่าพวกนี้ไม่คิดจะฟังความข้าเลยหรือไร?...
ครั้นถึงเมืองิซาในตอนแดดร่มลมตก ชิงเว่ยเว่ยกับไต้เส้าจวินก็พากันออกไปเที่ยวเล่นเดินดูบ้านเมือง หว่านอิ๋งอิ๋งทำหน้าที่เก็บข้าวของขึ้นไปยังห้องพัก คราวนี้นางขอนอนในห้องเดียวกับคุณหนูเพื่อให้สะดวกในการดูแลความปลอดภัย
หลิวเฉิงที่คิดตลอดทางว่าจะต้องเตือนนางให้ดี ในฐานะคู่หมั้นซึ่งนับเป็ว่าที่ภรรยาของเขา หากนางไปสัมพันธ์กับบุรุษอื่นก็คงไม่กระไรนัก แต่ถ้าเป็ไห่ฮ่าวเขาก็คงจะรู้สึกเสียหน้า
...เห็นทีต้องห้ามนางเอาไว้ก่อน...
ชายหนุ่มคิดได้ดังนั้นก็อาศัย่ที่ทุกคนแยกย้ายกันพักผ่อนเข้าไปในห้องของคุณหนูสี่ที่มีหว่านอิ๋งอิ๋งกำลังจัดวางข้าวของอยู่ตามลำพัง
“ท่านมาก็ดีแล้ว ข้ามีเื่จะพูดกับท่านอยู่พอดี”
“ข้าก็เหมือนกัน” ชายหนุ่มหันไปปิดประตูเอาไว้
เมื่อเขาหันหน้ากลับมา นางก็ยืนถลึงตาอยู่กลางห้อง หลิวเฉิงจึงเดินเข้าไปใกล้ ในหัวของเขาคิดหาคำเตือนนางที่ดูเบาสักหน่อยเพราะตอนที่อยู่จุดพักม้าเขารู้สึกว่าตนเองพูดรุนแรงเกินไป
“ท่านมันคนบัดซบ!” หว่านอิ๋งอิ๋งเปิดฉากด่าอย่างรุนแรง “ข้าอุตส่าห์ช่วยชีวิตท่านไว้ตั้งหลายครั้ง แต่ท่านกลับทำผิดต่อข้า”
หลิวเฉิงที่คิดจะมาต่อว่านางนิ่งอึ้ง หว่านอิ๋งอิ๋งเห็นเขายืนนิ่งก็ยิ่งโมโห
“ข้ารู้นะว่าท่านแอบเข้าไปในห้องข้า ซ้ำยังเห็นข้าตอนเปลือยกายด้วย”
“จะ เ้า...เ้ารู้ได้อย่างไร?”
“คืนก่อนข้าได้ยินท่านพูดกับไห่ฮ่าวตอนที่ท่านเมา”
******************
ไรเตอร์แนะนำอีบุ๊กเื่ "ยอดหญิงของกังซือเฉิน" กำลังลดราคานะคะ
https://www.mebmarket.com/web/index.php?action=BookDetails&data=YToyOntzOjc6InVzZXJfaWQiO3M6NzoiNDQ1ODg3MCI7czo3OiJib29rX2lkIjtzOjY6IjE3NzY4NiI7fQ
544
