บทที่1 ชื่อหมอนี่มันคุ้นจัง
เทียนหอมตั้งสติ สูดลมหายใจเข้าลึกๆ ระลึกความทรงจำทั้งหมดที่มีอยู่ในหัว แม่นี่แทบไม่สุงสิงกับใครในหมู่บ้านเลย ไม่มีเพื่อนไม่มีพ่อแม่ไม่มีผัว! แล้วคำถามผุดขึ้นเป็ดอกเห็ด
นางจะกลับไปยังไง? อยู่อย่างไร? หาเงินจากไหน? ที่นี่จะมีใครรับจ้างนางวาดรูปหรือ?
เสียงซุบซิบดังขึ้นนอกบ้านเรียกความสนใจนางได้เป็อย่างดี ถึงจะเป็ภาษาจีนแต่นางก็ฟังเข้าใจ ได้ความว่ามีกองกำลังทหารจำนวนหนึ่งเดินทางมายังหมู่บ้านแห่งนี้
เมื่อนางโผล่หน้าออกไปมองที่หน้าต่างก็พบทหารม้าจำนวนสิบกว่ารายกำลังแคลื่อนผ่านหน้าบ้าน เทียนหอมกลืนน้ำลายอึกใหญ่ ขนลุกซู่ที่เห็นนักรบจีนโบราณของจริง
อย่าลืมสินี่มันยุคา
ชายนำขบวนยังดูมีอายุไม่มากนัก เขามีรูปร่างกำยำอยู่ในชุดเกราะเหล็กปิดช่างลำตัวและสวมเสื้อข้างในเป็แขนยาวสีแดงเืหมู ผิวคล้ำแดด ใบหน้าเข้มคมคาย จมูกมีดั้งโด่งเป็สันสวยเหมือนศัลยกรรมมา ผมสีดำเข้มรวบสวมที่รัดเกล้า ั์ตาคมกริบดุจเหยี่ยว ตวัดมองไปทางใดผู้คนก็ต่างพากันเกรงกลัวตัวสั่นแทบหมอบลงกับพื้น
เว้นแต่เพียงหญิงสาวนางหนึ่ง นางโผล่หน้ามาที่หน้าต่างบ้านหลังเล็ก ดวงตากลมโตสุกสกาวจ้องมองสัญลักษณ์ที่เกราะ ปากบางขมุบขมิบไม่ได้ใจความ
สัญลักษณ์รูปัผงาดด้านหลังเป็วงแสงคล้ายรัศมีของดวงอาทิตย์
แล้วนางก็เผลอเคลื่อนสบตากับชายนำขบวน เนิ่นนานจนเขาหันกลับไป
เทียนหอมงุนงงเล็กน้อย แต่ตนก็ให้ความสนใจกับตราสัญลักษณ์นั่นมากกว่า มันคุ้นๆ เหมือนเคยเห็นที่ไหนมาก่อน.. แต่นางก็ไม่ได้สนใจวิชาประวัติศาสตร์จนสามารถจำตราพวกนี้ได้หรอกนะ
จนกระทั่งขบวนทหารทั้งหมดผ่านไปเทียนหอมจึงวิ่งออกมาถามคนแถวนี้
“พี่ๆ พวกนั้นเป็ใครอะ” นางเลือกถามหญิงสาววัยกลางคนคนหนึ่ง
“ท่านแม่ทัพหวังเฟิงหลง แม่ทัพปีศาจอย่างไรล่ะ”
เทียนหอมไม่ได้ฟังนางพูดต่อ นางสะดุดั้แ่ได้ยินชื่อ
ทำไมชื่อหมอนี่มันคุ้นจังวะ
หวังเฟิงหลงงั้นเหรอ ตราสัญลักษณ์แบบนั้น..
“ที่นี่แคว้นอะไรหรือ”
ป้าวัยกลางคนเลิกคิ้วขึ้นสูง “แม่หนูก็อยู่ที่นี่มานานแล้วไม่รู้จักชื่อแคว้นหรือ แคว้นจ้าว ปกครองโดยจักรพรรดิโจวิตี้ เนี่ยลูกชายป้าก็กำลังจะอาสาไปร่วมรบกับเขา สร้างชื่อเสียง..”
โอ มาย ก๊อดดดดดดดด
เทียนหอมไม่สนใจป้าข้างบ้านพรรณาเื่ลูกชายตัวเองอีกแล้ว
มันชัดเจน..
นี่นางมาอยู่ในนิยายเื่ลำนำรักแม่ทัพปีศาจนี่!!
เทียนหอมเข้าบ้านมานั่งขัดสมาธิบนเสื่อ แล้วยกมือทั้งสองข้างชูนิ้วชี้แล้วหมุนวนเป็วงกลมข้างขมับ
“ใช้หมอง ใช้หมอง”
มาทวนความจำเกี่ยวกับนิยายลำนำรักแม่ทัพปีศาจของนักเขียนชื่อดังกันดีกว่า ตนเคยอ่านไปเมื่อหลายเดือนก่อน สัญลักษณ์ัผงาดถึงได้คุ้นตานางนักเพราะมันถูกวาดไว้ที่ปกหลังของหนังสืออย่างไรล่ะ
พระเอกของเื่มีนามว่าหวังเฟิงหลง เกิดในจวนแม่ทัพ เขาถูกฝึกปรือฝีมือมาั้แ่เด็ก ซ้ำเป็ชายมีพร์จึงไม่แปลกที่จะได้ขึ้นเป็แม่ทัพั้แ่ยังหนุ่ม แต่ที่สำคัญคือเขาเ็า สามารถสังหารศัตรูของตนได้อย่างเืเย็น บุคลิกขรึม และยังฉลาดเป็กรด ที่สำคัญเขาช่างร้อนแรงละลายหัวใจนักอ่านไปตามๆ กัน
จบเื่พระเอกเพียงเท่านี้ก่อน
ตอนนี้นางข้ามภพ เอ๊ะ หรือเรียกว่าทะลุมิติ อะไรก็ตามแต่มายังโลกนิยายจีนโบราณ ถ้าอย่างนั้นนางก็มีโอกาสกลับโลกของตัวเองสิ
หญิงสาวยกมือข้างหนึ่งทุบลงกับฝ่ามืออีกข้างเมื่อตนคิดออกว่า..
นางเคยดูซีรี่ย์จีนเื่เรียกข้าว่าคุณหนูสาม นางเอกก็หลงเข้ามาในนิยายที่ตัวเองเขียน จะกลับออกไปก็ได้ต่อเมื่อเื่ดำเนินไปจนถึงบทจบ หรือก็คือนางจะต้องใช้ชีวิตจนกว่าพระเอกของเื่จะแต่งงานกับนางเอก แล้วใช้ชีวิตร่วมกันอย่างมีความสุข
อืม เป็ไปได้
แต่แล้วใบหน้าที่ว่าซีดอยู่แล้วก็ซีดเผือกเข้าไปใหญ่เมื่อตนจำบทนำของนิยายได้ มันเล่าว่าพระเอกซึ่งเป็แม่ทัพใหญ่นำขบวนไปปราบชนเผ่าซงนู เป็ชนเผ่าที่แข็งแกร่งสามารถรวมรวบชนเผ่าน้อยเร่ร่อนในแทบตอนเหนือของแคว้นจ้าวไว้ด้วยกันได้ และพากันมาบุกแคว้นจ้าวหวังจะ
หวังเฟิงหลงสู้รบยืดเยื้อมาถึงสามปีจนกระทั่งได้รับชัยชนะกลับมา หากแต่มีความสูญเสียเกิดขึ้นมากทีเดียว นั่นคือหมู่บ้านเล็กๆ น้อยใหญ่ตามขอบชายแดนถูกตีพ่าย ชาวบ้านตายกันระนาว
หมู่บ้านที่ว่ารวมไปถึงหมู่บ้านนางด้วย!!
ยังไม่พ้นบทนำนางก็ตายแล้วเหรอเนี่ย จะไปอยู่จนจบนิยายได้อย่างไร
แว้บหนึ่งคำพูดของป้าข้างบ้านเมื่อครู่ก็ดังขึ้นในหัวว่ากลุ่มทหารเมื่อกี้เข้าหมู่บ้านมาเพื่อเกณฑ์ผู้ชายไปร่วมออกรบ ซึ่งการสู้รบนี้ผ่านมาสองปีกว่าแล้ว แสดงว่าใกล้จะจบศึกแล้วสิ
หมู่บ้านใกล้จะถูกทำลายแล้ว
ถ้างั้นนางก็ปลอมตัวไปสมัครเป็ทหารเสียสิ จะให้นางรอความตายที่นี่ได้อย่างไร จะหนีเข้าป่าก็คงเอาชีวิตไม่รอดเช่นกัน ไปหมู่บ้านอื่นก็ราบคาบทุกที่ สู้ตายดาบหน้ายังดีเสียกว่าตายที่นี่ เคยดูมู่หลานหรือไม่นางยังเอาชีวิตรอดได้เลย กะอีกแค่ปลอมตัวเป็ชายแล้วเข้าเป็ทหาร จิ๊บๆ
จิ๊บๆ พ่อง..
เทียนหอมเบ้ปากกลั้นกลืนความรู้สึกอยากอ้วกทั้งที่อาหารจุกมาถึงลำคอ
ค่ายทหารโคตรเน่า!