The Legend of Altea: โลกเวทมนตร์แห่งเทพธิดา

          ตู้เกิดการสั่นเล็กน้อยหลังจากหย่อนดรอปไอเท็มลงไป ทันใดนั้นฝากระจกที่อยู่ด้านหน้าตู้เปิดออก 

          มียาเม็ดกลมๆสีเขียวก็่ค่อยๆกลิ้งออกมา 

          “นี่น่ะหรอ?”

          เรเวลหยิบมันขึ้นมาดู 

          หลังจากนั้นรูอันก็หย่อนดรอปไอเท็มลงไปบ้าง แต่คราวนี้ผลลัพธ์ที่ได้เป็นยาเม็ดกลมๆสีขาวใสแทน 

          เรเวลตัดสินใจกินมันก่อน

          ทันทีที่อมแล้วกัดเข้าไปก็พบว่าภายในเม็ดยานั้นมีน้ำไหลทะลักซึมออกมาแล้วกระจายไปทั่วทั้งปาก

          กลิ่นหอมหวานแสนอร่อยราวกับลูกอมชั้นเลิศชวนให้รู้สึกสดชื่นอย่างมาก ส่วนน้ำที่กระจายออกมาก็มีรสชาติคล้ายโยเกิร์ตอีก

          “โอ้…อร่อยดีแหะ”

          →MP +40,000

          ไม่เพียงแค่พลังเวทเพิ่มขึ้นเท่านั้น แต่ความอ่อนล้าจากการต่อสู้ยังหายเป็นปลิดทิ้งอีก

          “จริงหรอครับ!…เดี๋ยวผมลองบ้าง”

          รูอันอมยาเม็ดสีใสเข้าไปในปาก ซึ่งสีนั้นต่างจากของเรเวลที่เป็นสีเขียว

          “จืดจังแหะ..”

          →MP+25,000

         รูอันทำสีหน้าผิดหวังเล็กน้อย

          เซเลน่ากับเซซิเลียเมื่อเห็นดังนั้นจึงอยากลองบ้าง

          “มันสุ่มรสชาติงั้นหรอ?”

          “น่าตื่นเต้นเหมือนกันนะคะ”

          ทั้งคู่หย่อนดรอปไอเท็มลงไป แต่ผลลัพธ์ที่ได้ก็เป็นยาเม็ดสีใสเหมือนเดิม

          “จืดจัง”

          “ไม่เห็นอร่อยเลย”

          “แต่เอาเถอะแค่พลังเวทเพิ่มขึ้นก็พอละ”

          เรเวลกล่าวดังนั้นจึงหยิบดรอปไอเท็มในถุงเวทนตร์ที่เหลืออยู่ทั้งหมดทยอยเทลงไป ซึ่งผลลัพธ์ที่ได้ส่วนใหญ่ก็มีแต่ยาเม็ดสีขาวใส โดยมีส่วนน้อยมากๆที่จะมีสีอื่น เช่น เหลือง เขียว น้ำเงิน แดง ส้ม ประปราย

          ***

          #เซฟตี้พ้อยชั้น47#

         บรรยากาศโดยรอบมีแต่หาดทราย, ต้นมะพร้าว และต้นไม้อื่นๆประปราย โดยเบื้องหน้ามีทะเลสาบสีฟ้าใสกว้างใหญ่สุดลูกหูลูกตา

          ลูน่าใช้มือทั้ง2ข้างช้อนน้ำในทะเลสาบขึ้นมาดื่มกิน

          แน่นอนว่าทั้งชีน่าและเอเรนก็ทำเช่นกัน

          “สเบียงใกล้หมดละ..โชคดีที่ชั้นนี้พอมีอาหารกับน้ำสะอาดให้กิน”

          เอเรนกล่าวแล้วมองไปยังลูกมะพร้าวด้านหลังที่ถูกกะเทาะออกเรียบร้อย นอกจากนี้ยังมีถั่ววอลนัทกับแม็คคาเดเมียอีก

          พวกเขาผ่านเซฟตี้พ้อยมาทั้งหมด5ครั้งและนอนในแคปซูลห้องน้ำมา4รอบ ในระยะเวลาเกือบ1วันพวกเขาสามารถเดินทางได้ไกลจนผิดปกติมาก ซึ่งสิ่งเหลือเชื่อนี้จะไม่สามารถทำได้เลยหากไม่มีเวทมนตร์มิติของลูน่านั่นเอง

          สเตตัสของลูน่ากับชีน่าตอนนี้อยู่ที่เลเวล42แล้ว ส่วนเอเรนยังคงเท่าเดิม

          “อาจารย์เอเรนคะ คือว่า..”

          ชีน่ารู้สึกอึดอัดเล็กน้อยราวกับจะพูดบางอย่าง

          “มีอะไรงั้นหรอ?”

          หญิงสาวผมสีดำวัยผู้ใหญ่หันมามองเด็กสาววัยรุ่นผมสีชมพูตัวเล็ก

          “คือว่าคนที่อยู่บนพื้นจะออกตามหาเราไหมคะ?”

          “เรื่องนั้นพูดยาก…เพราะเดิมทีไม่มีใครอยากส่งคนมาทำภารกิจที่คิดว่ายังไงก็ต้องล้มเหลว100%หรอก”

          “งั้นหรอคะ”

          ชีน่ากล่าวตอบด้วยใบหน้าเศร้าเล็กน้อย

          “ไม่ต้องห่วงหรอก..ต่อให้ไม่มีใครมาช่วย แต่ถ้ามีเวทมิติของเด็กคนนั้นอยู่ยังไงก็ไม่มีทางตายในที่แห่งนี้ได้แน่ นอกจากนี้ตัวเธอยังสามารถนำทางได้ด้วยไม่ใช่หรอ จะกังวลไปทำไมล่ะ..กลับกันถ้าฉันมาเองคนเดียวโดยไม่มีพวกเธอมาคงจะน่ากังวลยิ่งกว่าอีก ต่อให้เลเวลของฉันจะเหนือกว่ามอนสเตอร์หรือสัตว์ปีศาจทั้งหมดในที่แห่งนี้ก็ตามแต่ถ้ามันหลงทางและสเบียงหมดก็ไร้ความหมาย..สุดท้ายก็ต้องรอความตายในที่สุด…ถึงอย่างนั้นก็ยังโชคดีที่ชั้นนี้พอมีสเบียงให้เติมล่ะนะ”

          ลูน่ายืนอยู่ริมทะเลสาบเงียบๆยืนฟังน้องสาวต่างมารดาของตนเองคุยกับอาจารย์ที่ปรึกษาอยู่

          ตัวเธอนั้นตอนนี้เพียงแค่อ่านรายละเอียดสกิลใหม่อันหนึ่งเท่านั้น

          --------------

          <มิสเทอร์เรียสไทม์ lv0>

          -เมื่อถึงเลเวล49จะสามารถใช้เวทมิติชนิดพิเศษอย่างเวทมนตร์แห่งกาลเวลาได้

          -เพิ่มโอกาสปลอดล็อคสกิลใหม่ → เวทกาลเวลา

          -บทร่าย เวทกาลเวลา + ชื่อสกิล 

          -ข้อจำกัด: สามารถใช้พลังนี้ได้ไม่เกิน1%ของพลังภูติแห่งกาลเวลาเท่านั้น

          →โอกาสปลดล็อคสกิล 1%

          →พลังของสกิลต่อการปรับแต่งแกนเวลา(Time Axis) 0.05% (ไม่สามารถเพิ่มขึ้นมากกว่านี้ได้และไม่สนใจเงื่อนไขใดๆทั้งสิ้น)

          -ไม่ใช้พลังเวท

          --------------  

          ลูน่าปิดหน้าต่างสเตตัสลง

          “ความหมายของอาจารย์ก็คือ ถ้าเราไปแบบนี้ ก็ไม่มีปัญหาหรอก ถ้ามันไม่เกิดอะไรที่ผิดปกติขึ้นล่ะนะ”

          เธอเดินเข้าไปหาชีน่ากับอาจารย์ที่ปรึกษาห้องตัวเอง

          “ใช่ไหมคะ…อาจารย์”

          ตอนนั้นเองชีน่าสัมผัสได้ถึงบางอย่างแล้วตะโกนขึ้นมา

          “แย่ละ!!…พวกนั้น..มุ่งหน้าลงไปชั้นลึกขึ้นกว่าเดิมแล้ว”

          “ว่าไงนะ!…"

          “เห้ยๆ…แบบนี้มันก็ไม่ต่างจากเล่นวิ่งไล่จับกันเลยน่ะสิ”

          ***

          “เห้ยๆ..เริ่ม..มีพวกตัวแปลกๆออกมาเยอะขึ้นแล้วนะเนี่ย”

          เรเวลกล่าวพร้อมกำลังยืนขี่หอกแห่งเปลวเพลิงอยู่

          #คุยกับไรท์(คนเขียน)#

          ต้องขออภัยที่ตอนนี้มันสั้นอีกแล้วครับ เดี๋ยวตอนหน้าจะกลับมาความยาวเท่าเดิมละ ส่วนตอนชดเชยเดี๋ยวจะมีแน่ๆครับ (ตอนนี้อยู่ในโหมดฝืนแต่งอยู่ เนื่องจากไฟค่อนข้างมอด เพราะคนแต่งเองยังรู้สึกเลยว่าSagaนี้แมร่งโคตรน่าเบื่อ) ยังไงผมก็จะพยายามฝืนแต่งให้จบSagaนี้ไวๆแล้วกันครับ