"หยุดนะ! บังอาจลอบเข้ามาเล่นลิ้นถึงที่นี่แล้วคิดจะหลบหนีไปได้ง่ายๆอย่างนั้นหรือ? ทหาร! จับนางไว้!"
เฉินหงิตวาดดังก้อง แต่ร่างเล็กยังลอยห่างออกไปเรื่อยๆ.. และแวบหนึ่งก่อนที่ร่างนั้นจะพ้นไปจากสายตา ท่านอ๋องผู้กำลังมีโทสะก็ได้เห็นแม่นางน้อยผู้นั้นหันมาแลบลิ้นใส่เขาด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้ม!
"เ้า!"
----------------------------
"เ้า!"
เฉินหงิะโขึ้นมาอีกครั้งก่อนจะลุกพรวดขึ้นนั่งด้วยใบหน้าที่ยังไม่หายกราดเกรี้ยวขณะมองทหารองครักษ์สองนายที่เพิ่งะโเข้ามาถวายการคำนับด้วยสีหน้าเห*้ยมเกรียม
"จับได้หรือไม่!?"
"พ่ะ..พ่ะย่ะค่ะ?" องครักษ์ทั้งสองชำเลืองมองกันและกันด้วยความงุนงง
"เราถามว่าจับสตรีผู้นั้นได้หรือไม่!? อย่าบอกนะว่าพวกเ้าปล่อยนางไปแล้ว!" พระสุรเสียงเยียบเย็นบอกให้รู้ว่าความอดกลั้นที่มีกำลังจะหมดลงทุกขณะ ดังนั้น แม้จะรู้สึกพรั่นพรึงเจือไปด้วยความสงสัยเพียงใด หนึ่งในสององครักษ์เงาก็ยังคงต้องพูดออกมา
"พระ..พระองค์ทรงหมายถึงผู้ใดหรือพ่ะย่ะค่ะ...?"
"หรือว่าเ้าไม่ได้ยินอันใดเลย ทั้งที่เราสั่งไปตั้งไม่รู้กี่ครั้งให้จับนางไว้!" รังสีสังหารแผ่ออกมาจนสองชายฉกรรจ์แทบเข่าอ่อนเหงื่อ เหงื่อกาฬเย็นเยียบผุดขึ้นเต็มใบหน้า ..นี่พวกตนจะต้องตายโดยไม่รู้สาเหตุอย่างนั้นหรือ?
"เรียนท่านอ๋อง พวก..พวกกระหม่อมไม่เห็นใครแม้แต่ผู้เดียวเลย..."
"และไม่ได้ยินรับสั่งอันใดเลยพ่ะย่ะค่ะ นอกจาก..."
"พูด!"
"นอกจากเสียงละเมอของพระองค์พ่ะย่ะค่ะ!"
6K
