กลางดึกอันเงียบสงัด หญิงสาวไม่รู้จะทำอะไรจึงออกมาเดินเล่นคลายเคลียด สายตากลมโตเบิกมองไปทั่วทั้งบ้านแน่นอนว่าบ้านหลังนี้ใหญ่โตโอ่อ่าและเป็สถานที่ที่เธอใฝ่ฝันอยากเข้ามาอยู่มาก เเตทว่าเวลานี้เธอกลับอยากไปอยู่กับแม่ของเธอมากกว่าเพราะนี่ก็จะเข้าเดือนที่ 5 แล้วที่แม่ของเธอต้องไปทำงานต่างประเทศตามคำสั่งของภูมินทร์
"แม่ มนต์คิดถึงแม่จังเลย อยู่ตรงนั้นเป็ยังไงบ้างสบายดีไหมทำไมแม่ไม่ติดต่อกลับมาหามนต์บ้างเลย"
*พอได้แล้วปอร์โต้ แค่นี้ก็จะไม่ไหวอยู่แล้ว เอาเวลามาต่อกันพรุ่งนี้ดีกว่านะ* เสียงหญิงสาวดังออกมาจากห้องริมสุดของบันไดบ้าน น้ำมนต์รู้ดีว่าเสียงนั้นคือเสียงของเพื่อนสาวของปาร์ตี้ถึงแม้ว่าเธอจะไม่รู้จักอะไรกับเขาเลยแต่เธอก็จำเสียงมันได้ น้ำมนต์รีบเดินไปแอบและดูสถานการณ์ เวลานั้นเองเธอก็เห็นปอร์โต้ถูกผลักออกมาจากห้องของหญิงสาวคนนั้น สภาพของเขานั้นใส่เสื้อเชิ้ตที่แกะกระดุมออกหมดมีรอยลิปสติกอยู่บริเวณต้นคอหลายจุด…น้ำมนต์รีบเอามือมาป้องปากพร้อมกับแอบดูอย่างเงียบๆ..
*แต่ผมยังอยากสนุกอยู่เลย เราต่ออีกสักรอบสองรอบไม่ได้หรอครับที่รัก นานๆเราจะได้เจอกันทีนึงนะ ผมลงไหลในตัวของพี่มากๆเลย*
*เด็กน้อยกลับห้องไปได้แล้ว เดี๋ยวมีคนมาเห็นเข้าจะยุ่ง ฝันดีจ้ะ* ปอร์โต้ทำท่าหมดอารมณ์เมื่อเห็นว่าฝ่ายตรงข้ามไม่ยอมเขาอีกต่อไปแล้ว ทันทีที่ประตูข้างหน้าปิดลงเขาก็คอตกเดินหงอยกลับห้องไปทันที น้ำมนต์พยายามแอบให้มิดที่สุดเพื่อไม่ให้ปอร์โต้จับได้ แต่ทว่าความซวยก็อยู่ไม่ไกล เมื่อน้ำมนต์ถอยหลังไปและเหยียบเข้ากับของเล่นของคิงคองจนเกิดเสียงดัง ปรี้ด!!! จังหวะนั้นเองปอร์โต้หันควับมาที่จุดเกิดเสียงและเห็นว่าน้ำมนต์ยืนยิ้มแห้งๆอยู่ที่มุมหนึ่งของระหว่างห้องเธอกับเขา เขารู้ได้ทันทีว่าน้ำมนต์ต้องเห็นเหตุการณ์เมื่อกี้แล้วแน่ๆ สายตาของปอร์โต้เบิกโพรง เขารีบเดินมาดึงกระชากเเขนน้ำมนต์เข้าห้องเขาไปทันที
"นี่นายใจเย็นๆก่อนนะ ฉันไม่เห็นอะไรเลยจริงๆ อีกอย่างฉันเพิ่งมาจากห้องน้ำจริงๆนะ..นายเชื่อฉันสิ โอ้ย!เจ็บนะ!"
"................." ปอร์โต้เหวี่ยงน้ำมนต์ไปที่โซฟาพร้อมกับยืนกอดอกจ้องตาเธออย่างไม่กระพริบ ในขณะที่ปอร์โต้นิ่งทำหน้าเฉยเมยไม่พูดอะไร แต่ทว่าอีกฝ่ายนั้นพยายามแก้ตัวสุดฤทธิ์ เธอพยายามสรรหาเื่ราวมาพูดเพื่อให้ตัวเองหลุดพ้นจากความกังวลนี้ไป
"ฉันมาจากเข้าห้องน้ำจริงๆและฉันก็ไม่ได้แอบดูนายด้วย นายไม่เชื่อฉันหรอ..พูดอะไรบ้างสิ"
"You lie!"
"ฮ้ะ?..เมื่อกี้นายว่ายังไงนะ!"
"หมดแล้วหรอ เื่แก้ตัวน่ะ"
"ฉันไม่ได้แก้ตัวนะ ก็ฉันบอกแล้วไงว่าฉัน……."
"ไปเข้าห้องน้ำมาแล้วก็กำลังจะเข้าห้องตัวเองไป ยืนยันว่าไม่เห็นอะไรเลย เธอพูดแบบนี้มา 4-5 ครั้งแล้ว แต่ฉันถามอะไรเธอหน่อยนะในห้องเธอไม่มีห้องน้ำใช้หรือไงถึงต้องลงไปเข้าข้างล่างหรือไปเข้าที่อื่น" พริบตาเดียว น้ำมนต์รู้แล้วว่าเธอไม่รอดแน่ๆ ความกังวล ลอกแลกและหลบสายตาเกิดขึ้นกับตัวเธอทันที ปอร์โต้เดินมานั่งข้างๆไปยื่นหน้าเข้าไปใกล้ๆเพื่อจับพิรุธในตัวของเธอ น้ำมนต์รีบแก้สถานการณ์ความอึดอัดนี้ด้วยการ..
"....ก็คือว่า….เอ่อ..มันเสียอ่ะ"
"อ่อหรอ..งั้นเธอมานี่..ช่วยพาฉันไปดูหน่อยสิว่ามันเสียตรงไหนเดี๋ยวฉันจะซ่อมให้เอง ไป!!"
"นี่นายจะบ้าหรือไง….นายเป็ช่างหรอย่ะ ปล่อยเลย!!"
"เธอลืมอะไรหรือเปล่าว่านี่มันบ้านของฉัน ทุกซอกทุกมุมฉันรู้หมดและชักโครกห้องนั้นก็เพิ่งจะเปลี่ยนไป หลังจากที่เธอมาอยู่ได้ 2 วัน จำไม่ได้หรือไง!..เธอบอกมาเลยดีกว่า ว่าเธอตั้งใจแอบมาดูฉัน คิดว่าคำแก้ตัวของเธอจะทำให้เธอรอดหรือไง"
"ฉันพูดจริงๆว่าฉันไม่ตั้งใจจะแอบดูนายกับ…ฉันบอกความจริงก็ได้ ฉันเหงาฉันก็เลยว่าจะออกไปเดินเล่นข้างนอกเพื่อคลายเครียด พวกนายนั่นแหละที่ทำให้ฉันเห็นเอง ไม่ใช่ความผิดฉันสักหน่อย" ในความรู้สึกน้ำมนต์ตอนนี้คิดว่าปอร์โต้คงจะต้องโมโหเธอหนักมากๆแน่ เเต่ทว่าเมื่อน้ำมนต์พูดจบเขากลับหัวเราะออกมายังอารมณ์ดี
"ฮึฮึฮึ ฮ่าฮ้าฮ่า…นี่เธอ..สนใจในตัวฉันแล้วล่ะสิ"
"พูดบ้าอะไรของนาย หลีกไปฉันจะกลับห้อง" ปอร์โต้รีบดึงเเขนน้ำมนต์ไว้ เขาผลักเธอให้ติดกับกำแพงแล้วตึงแขนทั้งสองข้างของเธอไว้เหนือศีรษะ ใบหน้าอันหล่อเราค่อยๆขยับเข้าใกล้ใบหน้าของหญิงสาวจนจมูกแทบจะชนกันอยู่แล้ว วินาทีนั้นหน้าของน้ำมนต์ก็ได้เปลี่ยนมาเป็สีชมพูระเรื่อ ปอร์โต้รู้สึกััได้ถึงอายร้อนจากหน้าของฝ่ายตรงข้ามมันยิ่งทำให้เขาได้ใจ
"เธอจะโกหกใครก็โกหกได้นะ แต่เธอโกหกตัวเองไม่ได้ แอบหลงรักฉันแล้วล่ะสิ ยัยเบื๊อกเอ้ย! ฮึฮึ"
"เพ้อเจ้อ อุ๊บ!!!"
"ปากของเธอมันยังเร่าร้อนและมีรสชาติหวานเหมือนเดิมเลยนะ ฉันไม่อยากจะนับเลยด้วยซ้ำว่าฉันจูบเธอครั้งนี้ครั้งที่เท่าไหร่แล้ว เพราะมันจะมีครั้งต่อไปเรื่อยๆ..ถ้าเธอยังไม่หยุดยุ่งเื่ของฉัน"
"............" น้ำมนต์ไม่พูดอะไร เธอเอาแต่จ้องหน้าปอร์โต้จนเขาทำตัวไม่ถูก เขาปล่อยแขนเธอและยอมให้เธอกลับห้องไป จังหวะนั้นน้ำมนต์รู้สึกหัวตื้อไปหมด เธอไม่รู้ว่าความรู้สึกนี้มันคืออะไรและเธอก็เดินกลับห้องไปยังงงๆ จนเธอไม่รู้ด้วยซ้ำว่ามีคนกำลังแอบมองเธออยู่
"มันเป็แบบนี้เองสินะ ฮึ!" เสียงปิดประตูจบท้ายบทสนทนา ปอร์โต้กดมือถือโทรออกหาบอสตันเพื่อถามเื่การบ้านที่เขาฝากให้ทำ เเน่นอนว่าปอร์โต้จะทำการบ้านเองบางวิชาเท่านั้น ส่วนวิชาที่เขาไม่ชอบเขาก็จะวานให้บอสตันทำให้ เเต่บอสตันก็ไม่ได้เป็คนทำเองเสียทั้งหมด เขาก็ไว้วานให้อีกคนทำให้เช่นกัน..
"การบ้านเป็ยังไงบ้างวะ ทุกอย่างโอเคไหม ต้องส่งพรุ่งนี้แล้วนี่"
"ฉันก็กังวลอยู่เหมือนกัน ไม่รู้ยัยนั่นเป็อะไร?"
"ยัยนั่น ใครวะ?"
"ก็คนที่ทำการบ้านให้นายกับฉันไง ฉันโทรหาเธอไม่ติดั้แ่่เย็นแล้ว ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นหรือเปล่า เเต่ก็ชั่งเถอะ..เดี๋ยวพรุ่งนี้ฉันไปเคลียร์ให้อีกที นายอยู่บ้านหรอ?"
"ใช่..พี่หญิงมาว่ะ..่นี้ฉันเลยไม่อยากออกไปไหน ต้องอยู่ทำคะแนนสักหน่อย"
"ดีหรอวะ..ฉันยังไม่เคยเจอ"
"ถ้าเทียบกับผู้หญิงที่ผ่านมาของแก พี่หญิงติดอันดับ 1 เลยล่ะ เเค่นี้นะ..ฉันจะนอนละ..วันนี้เพลียๆว่ะ"
"เออๆ..ก็รู้ล่ะว่าเพลียจากอะไร พรุ่งนี้เจอกันเว้ย!" บทสนทนาของเพื่อนสนิทก็มีอยู่ไม่กี่คำ ซึ่งล้วนแล้วแต่เกี่ยวกับเื่ 18+ ทั้งนั้น จบบทสนทนากับปอร์โต้ บอสตันยังคงโทรย้ำๆหาหญิงสาวที่ทำการบ้านให้จะโทรไปเท่าไหร่เธอก็ไม่รับสายเลยจนกระทั่งเช้า…
3K
![[จบ] โชคชะตานำพารักหวนคืนกลับสู่ยุค 80](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1776317288_93973181.webp)