ความโปรดปรานที่ไม่มีใครเทียบ นางสนมแพทย์คนสวยของขุนนางหลวง [แปลจบแล้ว]

        อย่าว่าแต่ไป๋เซียงจู๋เลยหากมีใครคิดชิงปิ่นนี้ เจ้าของก็คงปกป้องอย่างสุดชีวิตกันทั้งนั้น นี่คือของพระราชทานอันล้ำค่ามู่จื่อรั่วนี่เสียสติไปแล้วหรือไร ถึงได้กล้าแย่งของแบบนี้

        และยิ่งไปกว่านั้น นางเองก็ครอบครองอีกชิ้นหนึ่งมิใช่หรือ

        เอ๋? มู่จื่อรั่วที่นอนสลบไสลอยู่ในสภาพผมเผ้ายุ่งเหยิงมวยผมเละเทะ เช่นเดียวกับดอกไม้ผ้าและพู่ประดับทว่าสิ่งเดียวที่หายไปคือปิ่นปักผมบนศีรษะนาง

        นี่มันเกิดอะไรขึ้น

        “ปิ่นบนหัวมู่จื่อรั่วหายไปไหนเสียแล้วล่ะ”

        “ใช่ตอนชมดอกไม้ข้ายังเห็นนางปักมันอยู่เลย”

        “หายไปได้อย่างไรนะหรือว่า...”

        เหล่าสตรีสูงศักดิ์ที่ตามมามุงดูเริ่มสนทนากันไปต่างๆนานาทันที บ้างก็คาดเดา บ้างก็ตกใจ หรือแม้แต่ยินดีปรีดา

        ตอนมู่จื่อรั่วปักปิ่นนี้ยกหางตัวน้อยเสียที่ไหนหากมันหายไปก็สมน้ำหน้าแล้ว

        เสียงสนทนาของหญิงสาวเหล่านั้นลุกลามมากขึ้นโดยไม่มีทีท่าว่าจะหยุดลงเยียนหยวนจิ่นจึงยิ่งแน่ใจว่าปิ่นบนศีรษะของไป๋เซียงจู๋เป็นของมู่จื่อรั่ว

        “โจรไร้ยางอายบังอาจขโมยของพระราชทาน มาลากตัวไป๋เซียงจู๋ออกไปโบยจนกว่าจะตาย!” เยียนหยวนจิ่นตวาดอย่างดุดัน ในขณะที่ทุกคนยังไม่มีปฏิกิริยาใดกับเหตุการณ์ตรงหน้านางกลับแผดเสียงดังเหี้ยมเกรียม

        โบยจนกว่าจะตาย! นางเอาแต่ออกคำสั่งโบยคนอื่นข้ามหน้าข้ามตาพระสนมเสียนเฟยการกระทำเช่นนี้ถือว่าไม่เคารพพระสนมเสียนเฟยเกินไปแล้ว

        “องค์หญิงโปรดอย่าพูดจาส่งเดชนะเพคะปิ่นของคุณหนูมู่น่ะอยู่กับท่านต่างหาก จะเป็นหม่อมฉันขโมยไปได้อย่างไร” ไป๋เซียงจู๋ยิ้มบางๆ สายตาจ้องเขม็งไปที่เยียนหยวนจิ่นรอยยิ้มนั่นน่าขนลุกเหลือเกิน ราวกับวิญญาณอาฆาตที่จะมาเอาชีวิต

        “เจ้าเหลวไหลอะไร... อะไรอยู่กับข้า...”

        ยังไม่ทันขาดคำก็ได้ยินเสียงดังตุบปิ่นปักผมโชกเลือดร่วงออกมาจากแขนเสื้อของเยียนหยวนจิ่น

        ปิ่นดอกบ๊วยแปดสหายทองคำงามระยับเปื้อนเลือดชิ้นนั้นนอนนิ่งอยู่บนพื้นทำเอาทุกคนหน้าเปลี่ยนสีในบัดดล

        “ปะ… ปิ่นนี่มาอยู่กับข้าได้อย่างไร” ดวงหน้าของเยียนหยวนจิ่นซีดเผือดพึมพำกับตนเองอย่างไม่เชื่อ

        ทุกคนเห็นดังนี้แล้วก็เข้าใจแจ่มแจ้งทันทีแววตาที่มองเยียนหยวนจิ่นทวีความเหยียดหยาม

        “หากองค์หญิงทรงลืมไปแล้วหม่อมฉันจะช่วยเรียบเรียงเองเพคะ” ไป๋เซียงจู๋บอกเล่าอย่างค่อยเป็นค่อยไปเสียงกังวานรื่นหูชวนฟัง “เรื่องราวเป็นมาเช่นนี้องค์หญิงเห็นว่าปิ่นบนศีรษะคุณหนูมู่สวยดี จึงข่มขู่คุณหนูมู่ให้มอบให้องค์หญิงคุณหนูมู่ไม่ยอม แต่จะชิงปิ่นไห่ถังแปดสหายบนศีรษะหม่อมฉันแทน บังคับขู่เข็ญว่าจะนำมันไปให้ท่านหม่อมฉันโดนคุณหนูมู่กรีดแขนเพราะต้องการปกป้องปิ่นของตนเองส่วนองค์หญิงก็ฉวยโอกาสใส่ปิ่นไว้ในแขนเสื้อขณะพวกเรากำลังวุ่นวายพอคุณหนูมู่เห็นเลยเข้าตะลุมบอนกับท่านองค์หญิงทนถูกคุณหนูมู่ทุบตีไม่ได้ก็เริ่มเอาคืน แต่องค์หญิงไม่ใช่คู่ต่อสู้ของคุณหนูมู่โดยสิ้นเชิงสุดท้ายจึงโดนนางทำร้ายจนหมดสติและเมื่อหม่อมฉันเห็นองค์หญิงสลบไปก็จำต้องลงไม้ลงมือ ด้วยสถานการณ์คับขันหม่อมฉันมีแต่ต้องชกคุณหนูมู่ให้สลบ” ไป๋เซียงจู๋เล่าพลางกัดริมฝีปากแน่นริมฝีปากที่เคยงามอวบอิ่มขาวซีดไร้เลือดฝาด แลดูน่าสงสารยิ่งนัก

        ถึงกระนั้นนางก็ไม่แม้แต่จะขมวดคิ้วแสดงอาการใดสักครั้งไป๋เซียงจู๋สังเกตสีหน้าท่าทางของทุกคนในที่นี้แววตาของนางเต็มเปี่ยมด้วยความมั่นใจ

        นางไม่ได้กรีดแขนให้เป็นแผลเพื่อเรียกร้องความเวทนาและไม่ใช่เพื่อความหวาดกลัว สถานะในตอนนี้ของนางมีเงื่อนไขที่พิเศษแม้นางล่วงรู้ว่าในอนาคตตนจะเป็นธิดาเอกของเหิงชินอ๋องพี่ชายนางจะเป็นแม่ทัพใหญ่แห่งเจิ้นหนานน้าสามของนางก็จะเป็นยอดขุนนางที่สร้างความดีความชอบพิทักษ์ฮ่องเต้ แต่ในตอนนี้นอกจากสถานะทายาทตระกูลพ่อค้าวาณิชคนหนึ่ง นางก็มีแค่ปิ่นดอกไห่ถังที่ไทเฮาประทานให้ยายของนางชิ้นนี้ฉะนั้นนางย่อมรู้ดีว่าควรทำอย่างไรในการใช้ประโยชน์จากสิ่งที่อำนวยประโยชน์ต่อตนแล้วเอาชนะได้อย่างงดงาม

        หารู้ไม่ว่าท่าทีที่ทำให้ทุกคนเชื่อว่านางจำใจเลือกใช้วิธีอันไม่ชาญฉลาดเพื่อปกป้ององค์หญิงเช่นนี้กลับเปิดเผยให้เห็นความน่ารังเกียจและความร้ายกาจของมู่จื่อรั่วซ้ำยังเปิดเผยความน่าชัง มักได้และฟุ้งเฟ้อขององค์หญิงสูงศักดิ์เยียนหยวนจิ่นผู้นี้ในภายภาคหน้ายังจะมีใครกล้าสมรสกับนางเล่า

        ดังนั้นไป๋เซียงจู๋จึงจำเป็นต้องทำร้ายตนเองอีกทั้งต้องทำให้บาดแผลสะดุดตา ทุกคนคาดเดาได้ตั้งแต่แรกเห็น มู่จื่อรั่วแค่หมดสติแค่บาดเจ็บภายนอกเล็กน้อย นอกจากนี้ยังเป็นเพราะนางหาเรื่องใส่ตนเองและบาดแผลพวกนี้ก็ไม่ได้เกิดจากฝีมือของไป๋เซียงจู๋ด้วย อาจเป็นฝีมือขององค์หญิงหยวนจิ่นผู้ละโมบโลภมากไร้ซึ่งสามัญสำนึกใดๆ และยังเกเรดื้อด้านผู้นี้ต่างหาก

        ส่วนแผลของไป๋เซียงจู๋นี้มีเลือดไหลซึมออกมาไม่หยุดและบาดแผลก็ลึกมาก เห็นได้ชัดว่าผู้กระทำเกลียดชังเหลือแสนไม่คิดเลยว่าเยียนหยวนจิ่นจะร้ายถึงเพียงนี้ ใจทรามไม่ด้อยไปกว่ามู่จื่อรั่วจริงๆ

        ไป๋เซียงจู๋หรี่ตามองอย่างผู้ชนะมู่จื่อรั่ว ในเมื่อพวกเจ้าคิดจะกลั่นแกล้งข้าก็ต้องเตรียมตัวเตรียมใจรับการแก้แค้นของข้า

        คนเหล่านี้โดนไป๋เซียงจู๋ลวงด้วยสถานการณ์ที่นางตั้งใจสร้างขึ้นมาจนสับสนมีเพียงสองคนที่เข้าใจเรื่องนี้ทะลุปรุโปร่ง เฟิ่งเจาเกอกับเหยียนอี้เลี่ยบัดนี้ภายในใจพวกเขารู้สึกปั่นป่วนอย่างรุนแรง คนอื่นๆ อาจงงงวยทว่าพวกเขานึกถึงเพียงคำเดียวเท่านั้น—ร้ายกาจ!

        “นางคนชั้นต่ำ...”

        “องค์หญิง โปรดระวังคำพูดด้วยเพคะ! แม้หม่อมฉันเป็นแค่สามัญชนแต่ก็มีศักดิ์ศรีเหมือนกัน ยิ่งไปกว่านั้นท่านแน่ใจได้อย่างไรว่าตระกูลไป๋จะสร้างความดีความชอบอันใหญ่หลวงจนปลดปล่อยตนจากฐานะพ่อค้าวาณิชในสักวันหนึ่งไม่ได้...” น้ำเสียงของไป๋เซียงจู๋แฝงการเสียดสีตนเองและเย็นชาเกินคำพรรณนาเยียนหยวนจิ่นจะไปรู้อะไร ในอดีตชาติก็เป็นเพราะน้าสามของนางนางจึงได้รับความสนใจจากฝ่าบาทได้รับความโปรดปรานชั่วครั้งคราวที่ทั้งน่าขันทั้งน่าเศร้าจากเหยียนอี้เลี่ยและเหิงชินอ๋องบิดาบังเกิดเกล้าของนางผู้นั้นจึงรับรู้ว่ามารดานางคือบุคคลที่เขาปรารถนาจะแต่งงานด้วยตั้งแต่แรกเริ่มในที่สุดก็ทำให้นางหวนคืนสู่สถานะธิดาเอกแห่งเหิงชินอ๋อง แต่เมื่อถึงเวลานั้นทุกอย่างกลับสายเกินไปเสียแล้วนางไม่เพียงถูกเหยียนอี้เลี่ยใช้เป็นเครื่องมือ เขี่ยทิ้งอย่างไร้ปรานีหลังใช้งาน สุดท้ายยังตายอนาถอยู่ในตำหนักเย็นอันหนาวเหน็บและเกิดใหม่จากเถ้าถ่าน

        บัดนี้ดูเหมือนสิ่งเหล่านั้นไม่ได้น่าเศร้าสำหรับนางทว่าน่าชัง ชังตนเองที่หน้ามืดตามัว ชังตนเองที่ไม่แข็งแกร่งพอถึงได้มีจุดจบอันน่าเวทนาแบบนั้น กระทั่งลูกในท้องของตนเองยังปกป้องไว้ไม่ได้

        “เจ้า—” เยียนหยวนจิ่นตะลึงงันกับสีหน้าของไป๋เซียงจู๋ความเย็นยะเยือกที่แผ่ออกมาฉับพลันนี้ช่างน่ากลัวยิ่งนัก

        เฟิ่งเจาเกอเองก็อึ้งไปเล็กน้อยไป๋เซียงจู๋ในตอนนี้ทำให้เขาปวดใจ แม้วันเวลาที่เขารู้จักนางไม่ได้มากมายทว่าทุกครั้งที่เขาเห็นนาง นางหลักแหลม หยิ่งทะนง ซ้ำยังโหดเหี้ยม ถึงกระนั้นเขาก็ไม่เคยเห็นนางแผ่รังสีเยือกเย็นและหม่นหมองเช่นนี้มาก่อน

        แต่เพียงไม่กี่วินาทีต่อมาไป๋เซียงจู๋ก็สงวนท่าที รีบเรียกสติกลับคืนมา เมื่อครู่ตนลืมตัวไปหน่อยสีหน้านางคืนสู่สภาพเดิมอีกครั้งทันที เพียงแต่ยังซีดเซียวอยู่บ้าง

        เสียนกุ้ยเฟยหรี่ดวงตาหงส์มองไป๋เซียงจู๋นี่ร้ายกาจสุดฤทธิ์สุดเดชจริงๆ ! นางฉลาดเป็นกรด คำนวณทุกขั้นตอนไว้อย่างชัดเจนทั้งที่นางไม่มีอะไรเลยแท้ๆ ปิ่นนี้เดิมทีก็เป็นสมบัติล้ำค่าหายากทว่านางกลับทำมันเปื้อนเลือดอย่างไม่ลังเล ไม่มีโอกาสที่จะได้ปักมันอีกต่อไปมิหนำซ้ำยังใช้ตนเป็นเหยื่อหลอกล่อ!

        ผู้หญิงเช่นนี้ทำให้พวกเขารู้สึกประหลาดใจและมากกว่านั้นคือทำให้พวกเขาเกิดความสงสาร...

        ก้นบึ้งของจิตใจนางเก็บความเกลียดชังไว้มากขนาดไหนมีความเคียดแค้นมากเท่าไร ถึงใจเด็ดทำร้ายตนเองเช่นนี้ได้!

        นอกจากนี้นางยังผลักตนเองไปถึงจุดวิกฤติอันดุเดือดทุกครั้งซึ่งนางมีโอกาสมอดม้วยมรณาเพราะสาเหตุดังกล่าวได้ทุกเมื่อ นี่นางกำลังเล่นกับชีวิตตนนะ