The Legend of Altea: โลกเวทมนตร์แห่งเทพธิดา

          [ร็อคมิมิค] 

           มอนสเตอร์: LV21

           ----------------------------

          [อาชูร่าไทเกอร์]

           มอนสเตอร์: LV19 

         -----------------------------

          [ไฟเยอร์เบิร์ด]

          มอนสเตอร์: LV23

        ----------------------------

          [แกรนโทเทิล] 

          มอนสเตอร์: LV17

        ----------------------------

                      ปรากฎชื่อมอนสเตอร์พร้อมกับเลเวลจำนวนมากในอาร์ติเฟกซ์แว่นตาข้างซ้ายของเซซิเลีย…

                     “มอนสเตอร์พวกนี้คือมอนสเตอร์ที่พวกเราสู้กันเมื่อวาน จริงๆแล้วเลเวลค่อนข้างต่ำมากค่ะ แค่20ต้นๆเท่านั้นเองไม่ถึง25ด้วยซ้ำ ” เซซิเลียกล่าว

                     “แต่ว่าพวกเราก็เลเวล20ไม่ใช่หรอ ทำไมเวลาโค่นมัน Exp มันถึงได้น้อยล่ะ?” เซเลน่าถาม 

                     “อาจจะเป็นไปได้ว่าหลังคลาสอัพ ถ้าหากอยากจะเลเวลขึ้นเร็ว..เหมือนจำเป็นจะต้องโค่นมอนสเตอร์ที่เลเวลสูงกว่าตัวเองอยู่พอสมควรนะคะ "

                      “เพราะแบบนี้ทางโรงเรียนถึงให้เวลาตั้ง1เดือนไงล่ะครับ” รูอันกล่าวเสริม  

                     “ถ้างั้นที่เมื่อวานเลเวลเราขึ้นเร็วเพราะว่าเลเวลเราแค่15 แต่โค่นมอนสเตอร์ระดับประมาณเลเวล20 ..แต่พอวันนี้เลเวลเราใกล้เคียงกับพวกมันแล้ว ฉะนั้นเลเวลจะขึ้นช้าก็ไม่ใช่เรื่องแปลก..ความหมายของเธอคือแบบนั้นใช่มั้ย..เซซิเลีย?” เรเวลถาม

                     “ใช่แล้วค่ะ..เรเวล” 

                     “เห้อ..แล้วไม่มีมอนสเตอร์เลเวล25-30บ้างเลยหรอ” เซเลน่าถอนหายใจพร้อมกับทำท่าห่อเหี่ยว 

                     “จนถึงตอนนี้ยังไม่เจอนะคะ เพราะสูงสุดที่เจอคือ ไฟเยอร์เบิร์ดซึ่งมีเลเวลที่23” 

                     “ว่าแต่เซซิเลีย..สกิลนั่นของเธอนอกจากจะรู้ชนิดและชื่อของมอนสเตอร์แล้ว ยังรู้เลเวลอีกด้วยงั้นหรอ?” เรเวลถาม

                     “ใช่แล้วค่ะ..สกิลนี้ฉันเพิ่งปลดล็อคเมื่อวานตอนเลเวล20”  เซซิเลียพูดพร้อมกับเปิดหน้าต่างสเตตัสให้ดู

--------------------------------------

<สเกาเตอร์ lv1>

-ตรวจสอบคุณสมบัติ/สเตตัสของเป้าหมาย 

-ความละเอียดในการตรวจสอบระดับ1

-ไม่สามารถตรวจสอบผู้ถือครองอาร์ติเฟกซ์ได้ 

-ใช้พลังเวทย์50 ต่อการตรวจสอบ1ครั้ง       

------------------------------------------

                         “ด้วยสกิลนี้ของฉัน…หลังร่ายจบ เพียงแค่มองไปยังเป้าหมายที่ต้องการ ค่าสเตตัสของสิ่งนั้นก็จะปรากฎขึ้นมาเลยค่ะ…แน่นอนสกิลนี้จะทำงานเรื่อยๆเมื่อเราเปลี่ยนไปมองมอนสเตอร์ตัวไหน ค่าสเตตัสของมอนสเตอร์ตัวนั้นก็จะปรากฎขึ้นมาทันที…ส่วนการยกเลิกสกิลนี้นั้นสามารถทำได้ด้วยความคิดเลยค่ะ”                         

                          “โห..สะดวกดีแหะ”  

                          “ใช่มั้ยล่ะคะ ><” เซซิเลียยิ้มแล้วเข้าไปกอดเรเวลทันที 

                           “….ชิ” ลูน่ากอดอกหันหน้าไปด้านข้างแล้วทำหน้าไม่พอใจเล็กน้อย

                           “เดี๋ยวเหอะ..เซซิเลีย!..ตอนนี้เก็บเลเวลกันอยู่นะ..ช่วยไปหวานกันเวลาอื่นได้มั้ย” เซเลน่าพูดจบแล้วดึงตัวเซซิเลียออกจากเรเวลทันที 

                            “อ้ะ!..อย่าเพิ่งสิเซเลน่า..” 

                            “แต่พอพวกผมไปหวานกันเวลาอื่น..ก็โดนท่านเซเลน่าจับแยกแบบนี้อยู่ดีไม่ใช่รึไงครับ?” 

                            “เงียบน่าา..ไอผมขาว” 

                             “เห้ออ…." รูอันถอนหายใจ 

                            “ทั้งที่อยู่กลางป่าลึกแท้ๆ..แต่ไม่ได้ดูเครียดกันเลยนะ..ฉันละเชื่อเลยจริงๆ” ชีน่ากล่าว

                             “งั้นพวกเราก็เก็บเลเวลกันต่อเถอะ..ถ้าหากมีพลังของเซซิเลียละก็..แค่หามอนสเตอร์เลเวล25-30ให้เจอ…แล้วโค่นมันเยอะๆก็น่าจะพอนะ” 

                              ถ้าตามทฤษฎีที่เรียนมา เลเวลของเราไม่ควรจะต่ำกว่ามอนสเตอร์เกิน7-8  เพราะความแตกต่างที่ประมาณเลเวลเกิน8ขึ้นไป (9lv+) ความสามารถจะค่อนข้างต่างกันอย่างเห็นได้ชัด และหากไปสู้แบบไม่ระวังอาจจะบาดเจ็บหนัก พิการ หรือตายได้  

                             ซึ่งถ้าอิงตามมอนสเตอร์ที่พวกเราต่อสู้เมื่อวานมีสเตตัสสูงสุดอยู่ที่เลเวล23 ซึ่งแตกต่างจากเราที่เลเวล15 อยู่8เลเวล นับว่าคาบเส้นตามทฤษฎีแบบฉิวเฉียด แต่ถึงอย่างนั้นถ้าตามที่รูอันเล่ามา ดูเหมือนว่าปาตี้อื่นหลายคน ก็มีคนที่บาดเจ็บไม่น้อยเลย  ฉะนั้นวันนี้จึงมีปาตี้จับนวนมากปรับแผนกันใหม่ โดยการค่อยๆโค่นมอนสเตอร์เลเวลสูงกว่าทีละตัวแทนที่จะโค่นทั้งฝูงแบบบ้าระห่ำ 

                              แต่ว่าตัวผมมีเหตุผลบางอย่างที่ต้องเก็บเลเวลให้ไวที่สุด..ฉะนั้นจะมามัวใส่ใจเรื่องความปลอดภัยพวกนั้นไม่ได้ เพราะตัวผมเองมีอันตรายที่มากกว่ามอนสเตอร์ระดับสูงรออยู่…ด้วยเหตุนี้เมื่อวานผมเลยเลือกที่จะบุกแบบบ้าระห่ำคนเดียว เพื่อไม่ให้พรรคพวกของตัวเองเดือดร้อน แต่ถึงอย่างงั้นทั้งเซซิเลีย กับ ท่านเซเลน่าก็ตามมาช่วยในเวลาไม่นาน…จนสุดท้ายก็ลงเอยด้วยการโค่นมอนสเตอร์ทั้งหมดโดยไม่มีใครบาดเจ็บแม้แต่คนเดียว   

                              และคงโชคดีด้วยที่ไม่มีมอนสเตอร์ตัวไหนที่เลเวลเกิน 23 เลย   

                             “เซซิเลีย..หลังจากนี้เดี๋ยวพวกเราจะบินไปที่ป่าลึกกว่านี้นะ..และคงต้องพึ่งพลังตรวจสอบของเธอหน่อย..พอดีว่าฉันนึกแผนดีๆที่ความเสี่ยงต่ำ แต่สามารถเก็บเลเวลได้ไวๆออกน่ะ” เรเวลกล่าว

                             “ทราบแล้วค่ะ><” 

                             “จะแผนอะไรก็ได้..ขอให้มันไวๆเถอะ..ฉันเบื่อจะแย่ละ” เซเลน่าพูดเสริมด้วยความเบื่อหน่าย

                             หลังจากนั้นสมาชิกปาตี้ทั้ง6คนก็ใช้แอเรียลบินไปยังป่าที่ลึกขึ้นกว่าเดิมทันที 

                              .

                              .

                              .

                              การบินผ่านมาได้สักพักจนตอนนี้สมาชิกทุกคนลอยอยู่เหนือส่วนที่ลึกที่สุดของป่า 

                              “ฉันว่าเราหยุดแค่นี้เถอะค่ะ”  

                              สมาชิกกลุ่มทั้งหมดหยุดบินไปข้างหน้า ตามคำกล่าวของเซซิเลีย

                               “มีอะไรงั้นหรอเซซิเลีย?” เรเวลถาม

                               “ตลอดที่บินผ่านมาเมื่อกี้นี้ฉันใช้สกิล<สเกาเตอร์>ตรวจสอบด้านล่างตลอด…แต่กลับพบว่าตั้งแต่เรามายังจุดลึกสุดของป่าแห่งนี้มอนสเตอร์ส่วนใหญ่มีแค่เลเวล25-28แค่นั้นเองค่ะ ส่วนพวกที่เลเวล29,30 นั้นมีน้อยมากจริงๆ แถมถ้าเราบินไปไกลกว่านี้จะเป็นการข้ามเขตแดนไปยังอาณาจักรอื่นแล้วเราจะกลายเป็นผู้บุกรุกผิดกฎหมายทันที” 

                                “ถ้าแค่เลเวลประมาณ28 ก็ถือว่าคาบเส้นตามทฤษฎีพอดีนะ เพราะตอนนี้พวกเราเลเวล20ไง ฉะนั้นถ้าโค่นพวกมันแบบเมื่อวานไม่น่าจะมีปัญหานะ” 

                                 “อย่าดีกว่าค่ะ..มอนสเตอร์ยิ่งเลเวลสูงนั้นความสามารถยิ่งแตกต่างจากระดับต่ำมาก แถมบางตัวก็มีความสามารถแปลกๆติดมาด้วย”        

                                 “อืม..มันก็จริงนะ..ลืมคิดถึงเรื่องนั้นไปเลย”

                                 เกณฑ์เลเวลของสัตว์ที่เรียกว่ามอนสเตอร์สูงสุดจะอยู่ที่เลเวล40 ส่วนถ้าเกิน40ขึ้นไปจะไม่ได้เรียกว่ามอนสเตอร์แล้ว…แต่จะเรียกว่าสัตว์ปีศาจแทน แน่นอนว่าความน่ากลัวมันไม่ได้มีแค่ชื่อ แต่ความสามารถแปลกๆที่พวกมันมี รวมทั้งความแข็งแกร่งที่เหนือกว่ามอนสเตอร์ลิบลับนั้น คืออาวุธร้ายที่เข่นฆ่านักพจญภัยและจอมเวทย์มากมายมานับไม่ถ้วน

                                แต่ถึงแม้ว่ามอนสเตอร์ที่เลเวล30-40 จะยังถูกเรียกว่ามอนสเตอร์อยู่ แต่ความสามารถหลายๆอย่างของมันก็เริ่มจะใกล้เคียงสัตว์ปีศาจแล้ว ฉะนั้นพวกเลเวล25-28 ก็คงจะประมาทไม่ได้เหมือนกัน ซึ่งความรู้พวกนี้ผมได้เรียนจากโรงเรียนอัศวินเวทย์มนต์ในช่วง 1 เดือนที่ผ่านมา บางทีการเชื่อตามตำราไว้ก่อนก็อาจจะไม่ใช่เรื่องเสียหาย 

                                “แล้วก็มอนสเตอร์เลเวล30ที่ฉันเจอเมื่อกี้ที่มีแค่ตัวเดียว..ฉันคิดว่าน่าจะเป็นเจ้าแห่งป่านี้ค่ะ”

                                “ความหมายก็คือเจ้านั่นแข็งแกร่งที่สุดและอยู่จุดสูงสุดของห่วงโซ่อาหารสินะ”

                                "ค่ะ"

                                “เข้าใจแล้ว..งั้นฟังแผนการของฉันละกัน..” 

                                “ลองว่ามาได้เลยค่ะ..พวกเราจะทำตามคุณเอง”

                                “แผนการของฉันก็คือ อยากให้พวกเธอล่อมอนสเตอร์ทั้งป่าให้มารวมกันที่เจ้านั้นจุดเดียว”

                                “หา!?..ล่อทั้งป่าเลยหรอ” รูอันตกใจเล็กน้อย 

                               “ไม่หรอก..เอาแค่เฉพาะป่าส่วนลึกก็พอ เพราะเราต้องเหลือพื้นที่กับมอนสเตอร์ไว้ให้นักเรียนคนอื่นได้เก็บเลเวลกันด้วย” 

                               “ถ้างั้นนายจะล่อมอนสเตอร์ตัวอื่นไปรวมที่เจ้าแห่งป่าจุดเดียวทำไมล่ะ..อย่าบอกนะว่าจะเอาฝูงมอนสเตอร์พวกนั้นไปสู้กับเจ้าแห่งป่าแล้วให้พวกฉันไปตลบหลังมันทีหลังน่ะ?” ลูน่าถาม 

                              “ใครบอกล่ะว่าฉันจะให้เธอไปฆ่ามอนสเตอร์..”

                               “ถ้างั้น?..อะไรล่ะ”

                     “งานที่ฉันมอบหมายคือแค่ให้ล่อมารวมที่จุดเดียวเฉยๆ..เมื่อรวมมอนสเตอร์ที่ป่าส่วนลึกมาได้ทั้งหมดแล้ว..ฉันจะระเบิดมอนสเตอร์พวกนั้นให้หายไปรวดเดียวพร้อมกันเลย”

                      “เอ๋!../บ้าน่า../นายจะบ้ารึป่าว” เซเลน่า,ลูน่า,ชีอันต่างตกใจทันทีจากคำพูดผม

                      “เรเวล..หรือว่าคุณ!”  เซซิเลียเหมือนจะนึกออกทันทีว่าผมคิดจะทำอะไร 

                     “เข้าใจแล้วล่ะ..เรเวล นายอยากทำแบบอาจารย์ในตอนนั้นใช่มั้ย?” รูอันถามเพื่อความแน่ใจ

                     “อ่าใช่..ฉะนั้นฉันไหว้วานพวกนายทีนะ…ไม่ต้องสู้..แต่แค่ล่อมอนสเตอร์มาเฉยๆก็พอและให้มากที่สุดเลยนะ”

                      “อืม..เข้าใจแล้วครับ”

                      "เข้าใจแล้วค่ะ”

                     “เห้อ..ถึงจะงงๆอยู่แต่ก็เอาตามนั้นแล้วกัน”

                     “หลังล่อมาแล้วถ้าไม่อยากโดนลูกหลงให้บินขึ้นมาบนฟ้าให้สูงสุดเท่าที่จะทำได้เลยนะ…แล้วก็รูอันกับชีน่า ไม่ต้องไป..แต่แค่อยู่คุ้มกันฉันจากพวกมอนสเตอร์บินได้ก็พอ เพราะท่านั้นที่ฉันจะใช้มันต้องรวบรวมสมาธิมากน่ะ"

                      “เข้าใจแล้วครับ/อืม”            

                      หลังจากนั้นผม รูอัน และชีน่าใช้แอเรียลบินขึ้นไปยังท้องฟ้าที่สูงกว่าเดิมทันที  

                      .

                      .

                       หลังบินมาได้สักพักหนึ่ง

                      “แค่นี้คงพอแล้วล่ะ” หลังกล่าวจบ..ผมกำหอกแน่น..ตั้งสมาธิ..แล้วเริ่มรวบรวมอนุภาคแสงสีขาวบริสุทธิ์ทันที

                      อนุภาคแสงจำนวนมากเริ่มรวมตัวที่หอกศักดิ์สิทธิ์ พร้อมกับปรากฎเสียงระฆังดังกังวาลไพเราะ

                      สกิล<หอกแห่งปาฎิหารย์> ตอนนี้สามารถใช้ได้โดยไม่มีเงื่อนไขใดๆแล้ว..แต่ถึงอย่างนั้นการจะรวบรวมอนุภาคแสงได้ก็ต้องใช้สมาธิสูงมากพอตัว..เพราะหากสมาธิหลุดเมื่อไหร่..อนุภาคแสงกับเสียงระฆังจะหายไปทันที พร้อมกับเสียพลังเวทย์ไปเลย8000แบบฟรีๆ          

                                                              …………………………………

                               ลูน่า,เซซิเลีย,วิ่งแยกกันไปสามทาง โดยใช้เวทย์เสริมสรรถภาพขาประสานกับแอเรียลทำให้วิ่งและบินระยะต่ำๆได้แบบรวดเร็ว

                               ‘เวทย์ไฟ-กระสุนดาวตก’ ปรากฎกระสุนเปลวเพลิงกระจายคล้ายดาวตกจำนวนมาก พุ่งใส่มอนสเตอร์  หลังจากนั้นลูน่ารีบวิ่งต่อทันที 

                               ‘เวทย์แสง-กระสุนแฟลช’  ปรากฎกระสุนแสงจ้าวูบผ่านไปมาระหว่างมอนสเตอร์ ทำให้มอนสเตอร์ที่ซ่อนอยู่ในถ้ำวิ่งตามออกมาด้วยความโมโห

                             ลูน่าอาศัยการโจมตีแบบลวกๆ แล้ววิ่งไปหลอกล่อพร้อมกับยั่วโมโหมอนสเตอร์ไปมาอย่างรวดเร็ว

                                               …………………………

                             “โฮกกกกก!..”

                             ‘ไฟเยอร์โบลต์’

                             ‘ไฟเยอร์โบลต์’

                             ‘ไฟเยอร์โบลต์’

                            เซเลน่ายิงกระสุนสายฟ้าเพลิงธรรมดาแบบรัวๆ พร้อมกับวิ่งล่อไปมาเหมือนกัน 

                                                ……………………….

                           ‘เวทย์พืช-ปืนใหญ่ดอกไม้’  

                           “ตู้มม/ตู้ม.." แสงเลเซอร์สีเขียวถูกยิงจากดอกไม้ลงพื้นสร้างความหนวกหูให้กับมอนสเตอร์จำนวนมากทันที

                           “โฮกกกกกก…”

                           ยิงลงพื้น..แล้ววิ่ง

                           ยิงลงพื้น..แล้ววิ่ง

                         “แฮร่”  มอนสเตอร์ลิงหน้าคล้ายมนุษย์มีกล้ามหนาปึกตัวหนึ่งโผล่มาดักหน้าเซซิเลียทันที

                         ‘เวทย์พืช-เถาวัลย์พันธนาการ’ ปรากฎเถาวัลย์20เส้นลอยไปฟาดตัว แล้วมันมอนสเตอร์ตัวนั้นทันที

                          แต่ว่า

                         “โฮกกกกกก” มอนสเตอร์เบ่งกล้ามแล้วคำรามแล้วฉีกเถาวัลย์ในพริบตา 

                          --------------------------

                 [ฮีโร่คอง] 

                 มอนสเตอร์: LV28

                ------------------------

                 ‘เวทย์พืช-ปืนใหญ่ดอกไม้’ เซซิเลียอันเชิญปืนใหญ่ดอกไม้อีก 1 กระบอกแล้วยิงไปที่ฮีโร่คองทันที

                 “ตู้ม”

                 ฮีโร่คองลอยกระเด็นแต่ไม่มีรอยขีดข่วนแม้แต่น้อย..แล้วรีบลุกขึ้นมาวิ่งตามเซซิเลียด้วยความโมโหต่อ

                 “นี่มันอะไรกันเนี่ย…ความไม่สมเหตุสมผลนี้มันบ้าไปแล้ว”

                 เซซิเลียที่เลเวล15 เมื่อวานสามารถใช้ปืนใหญ่ดอกไม้ ยิงมอนสเตอร์เลเวล23 จนแหลกกระจุยในนัดเดียวได้แบบสบายๆ  แต่พอมาวันนี้..

                  เซซิเลียที่เลเวล20 ใช้ปืนใหญ่ดอกไม้เหมือนกัน ยิงมอนสเตอร์เลเวล28  ซึ่งเลเวลแตกต่างกับตัวเองแค่8เลเวลเหมือนกัน แต่กลับไม่มีรอยขีดข่วน

                “หรือว่าบางทีมอนสเตอร์อาจจะมีเส้นแบ่งความแข็งแกร่งเหมือนกับเราก็ได้!?” เหมือนกับตัวเราที่เลเวล15หลังคลาสอัพสามารถฆ่ามอนสเตอร์เลเวล20ได้แบบสบายๆ แต่พอมอนสเตอร์ที่เลเวล25ขึ้นไปแล้ว ตัวเราที่ยกระดับจนถึงเลเวล20 กลับฆ่ามอนสเตอร์พวกนั้นได้ยากเย็นอย่างเห็นได้ชัด 

                “เซเลน่ากับลูน่าเองจะรู้สึกเหมือนเรารึป่าวนะ?" เซซิเลียพึมพัมพร้อมกับวิ่งไปด้านหน้าเรื่อยๆ

                                   ……………………………

                 “ถะ..โถ่โว้ยยย…ทำไมมันถึกจังวะ”

                 ‘เวทย์ไฟ-โซลิดวิง’

                 ‘เวทย์ไฟ-คมเขี้ยววิหคเพลิง’

                 ‘เวทย์ไฟ-กงเล็บวิหคเพลิง’ 

                เซเลน่าสาดสกิลรัวๆใส่มอนสเตอร์ตัวหนึ่ง…พร้อมกับวิ่งหนีไปเรื่อยๆ

                มอนสเตอร์มนุษย์หมาป่ายืนสองขา พร้อมกับมีหนามแหลมคมเป็นแผงที่ด้านหลังกำลังวิ่งตามหลังเธอโดยไม่มีรอยขีดข่วนจากการโจมตีเมื่อกี้แม้แต่น้อย

                 “โฮกกกก!…..” มอนสเตอร์มนุษย์หมาป่าคำรามเสียงด้วยความโมโห แล้ววิ่งตามเธอไปเรื่อยๆ และที่ด้านหลังมอนเตอร์ตัวนั้นก็มีมนุษย์หมาป่าอีกหลายร้อยตัววิ่งตามมาทันที 

                 “ไอพวกนี้มันไม่ใช่มอนสเตอร์แล้ว..!? บ้าเอ้ย..เลเวลมันไม่เกิน30ไม่ใช่หรอ” เซเลน่าวิ่งสุดชีวิตด้วยความร้อนรนแบบสุดๆ

                 ถ้าหากเกิดเรื่องผิดพลาดหรืออุบัติเหตุใดๆตอนนี้ ตัวเธอคงได้กลายเป็นเศษเนื้อท่ามกลางฝูงมาป่านับร้อยตัวแน่ๆ                                            

                                                      …..……………

                  “ชิ..นี่มันบ้าอะไรเนี่ย…”

                 ลูน่าสาดสกิลต่อเนื่องพร้อมกับวิ่งหนีไปเรื่อยๆอย่างร้อนรน

                 “สเตตัสมันต่างกันเกินไป..เจ้าพวกนี้มันต่างกับเราแค่8เลเวลจริงๆงั้นหรอ?..ยัยผู้หญิงราชวงศ์ขี้ขโมยนั่น..ต้องหลอกฉันแน่ๆเลย”  

                 “โฮกกกก!…..”

                 “!?..” มอนสเตอร์ตัวหนึ่งกระโดนมาดักหน้าลูน่าด้วยความรวดเร็ว

                 ‘เวทย์มิติ-กระสุนมิติเทเลพอร์ท’ กระสุนมิติถูกยิงใส่ตัวมอนสเตอร์ หลังจากนั้นลูน่ากระโดดเข้าไปในตัวมอนสเตอร์นั้นแล้วโผล่ออกจากต้นไม้เหนือหัวทันที 

                 ‘เวทย์โลหะ-กระสุนพันธนาการ’ กระสุนโลหะที่ติดตามเป้าหมายอัตโนมัติพุ่งใส่มอนสเตอร์จากจุดอับด้านหลัง

                   ‘เคร้ง..!’ มอนสเตอร์ใช้กงเล็บปัดกระสุนพันธนาการจนแหลกสลายในทันที..หลังจากนั้นถีบพื้นจนแหลกละเอียดแล้วพุ่งเข้ามาฟันลูน่าบนต้นไม้ในพริบตา 

                   ‘ฝืบ..’ ลูน่าหลบด้วยปฎิกิริยาแบบจวนเจียน..แล้วร่วงไปยังข้างล่างทันที

                   “โฮกกกกก!…..” 

                  มอนสเตอร์นับร้อยตัวที่เธอล่อมาก่อนหน้านี้กำลังดักรอขย้ำเธอยู่ด้านล่าง..ด้วยความหิวกระหายแบบสุดๆ

                  หลายตัวง้างกงเล็บ

                  หลายตัวอ้าปากค้างพร้อมกับขากรรไกรและคมเขี้ยวมหึมา ที่พร้อมจะกลืนร่างน้อยๆของเธอ 

                  ลูน่ากำลังร่วงหล่นท่ามกลางภาพนั้นที่ไม่ว่าใครก็มองว่าเธอไม่มีทางรอดแน่

                 "มอนสเตอร์พวกนี้มัน…อย่าบอกนะว่า”