แน่จริงก็เข้ามา! หญิงอัปลักษณ์เช่นข้าจะสั่งสอนขยะอย่างพวกเจ้าเอง

        อย่างไรก็ตามมีบางเรื่องที่ใช่ว่าพวกเขา‘ตั้งรับอย่างระมัดระวัง’ แล้วก็จะสามารถคว้าชัยชนะในจุดจบได้

        เดิมทักษะการใช้กระบี่ของเสิ่นจื่อโยวก็ไม่เลวกอปรกับพลังที่โม่จื่อเซวียนมอบให้นาง เสิ่นจื่อโยวในยามนี้จึงเปรียบเสมือน ‘ผีขวางข้าสังหารผีเทพขวางข้าสังหารเทพ’ ก็มิปาน

        คนที่หนึ่งล้มลง

        คนที่สองล้มลง

        คนที่สามล้มลง...

        เซวียนหยวนช่างที่ซ่อนตัวอยู่ในผืนป่ากำลังรอคอยด้วยหัวใจที่เต็มเปี่ยมไปด้วยความคาดหวังว่าเสิ่นจื่อโยวจะได้รับการสั่งสอนได้แต่กัดฟันแน่นเขาออกแรงกำหมัดอย่างเอาเป็นเอาตาย เส้นเลือดบนหน้าผากเต้นตุบ ๆ จวนเจียนระเบิด

        เจ้าพวกเศษสวะ!ล้วนเป็นเศษสวะทั้งนั้น! แม้แต่สตรีระดับบำเพ็ญกายคนหนึ่งก็จัดการไม่ได้เลี้ยงพวกมันไปจะมีประโยชน์อันใด!

        บทสรุปแทบจะถูกลิขิตไว้ตั้งแต่เริ่มต้นแล้วกลุ่มคนที่องค์ชายสามเซวียนหยวนช่างส่งออกมา ยังไม่ทันได้สัมผัสแม้แต่ชายเสื้อของเสิ่นจื่อโยวพวกมันก็ร่วงล้มตามกันไป

        หากไม่ใช่เพราะคำสั่งตายขององค์ชายสามพวกคนที่เหลือคงวิ่งหนีเอาตัวรอดแล้ว

        ในที่สุดคนสุดท้ายก็ล้มคว่ำลงกับพื้นดังตึง!

        พวกเขายังไม่ตายเพียงแต่ถูกเสิ่นจื่อโยวทำลายพลังการต่อสู้ของพวกเขาไปจนหมดสิ้น

        เสิ่นจื่อโยวยกกระบี่วิเศษในมือขึ้นนางค่อย ๆ วาดผ่านแขนของหนึ่งในนั้น

        “ไม่ใช่ว่าพวกเจ้ากำลังคิดตัดแขนขาข้าอยู่หรือยามนี้ข้าอยากถามเจ้ายิ่งนักว่าความรู้สึกของการถูกคนตัดแขนขาเป็นอย่างไร”

        นัยน์ตาของคนผู้นั้นหดแคบลงโดยพลันเขาตะเกียกตะกายคิดหลบหนีทว่าสุดท้ายก็ถูกเสิ่นจื่อโยวที่หูไวตาไวตวัดกระบี่วิเศษขึ้นเป็นเส้นโค้งอันงดงาม ฉับๆๆ เสียงฟันกระบี่ดังขึ้นสามครา

        แขนขาของเขาถูกตัดจนกุด

        พวกคนที่เหลือเหล่านั้นก็ถูกเสิ่นจื่อโยวกระทำเช่นเดียวกันไม่เล็ดลอดไปแม้เพียงคนเดียว

        ผู้อื่นไม่ทำร้ายข้า ข้าไม่ทำร้ายเขาผู้อื่นล่วงเกินข้า ข้าชดใช้ให้สิบเท่า!

        กับศัตรูแล้วเสิ่นจื่อโยวไม่เคยคิดปราณี

        หลังจัดการเรื่องเหล่านี้เรียบร้อยสายตาของเสิ่นจื่อโยวก็ปราดมองไปยังผืนป่าด้านข้างช้าๆ ก่อนที่จะหยุดลงตรงบริเวณหนึ่ง

        ที่นั่นเป็นจุดซ่อนตัวของเซวียนหยวนช่าง

        เซวียนหยวนช่างรู้สึกหนาวสะท้านที่แผ่นหลังขึ้นทันใดเขาพลันตระหนักได้ทันทีว่าเสิ่นจื่อโยว ‘ได้ยิน’ ถ้อยคำที่เขาสั่งคนพวกนั้นแล้ว

        นี่ทำให้ประจักษ์ได้ถึงสิ่งใด...นี่ทำให้ประจักษ์ได้ว่าพลังจิตของเสิ่นจื่อโยวแข็งแกร่งเหลือคณา!

        บางทีตั้งแต่คราแรกเสิ่นจื่อโยวก็รู้แล้วว่าพวกเขาอยู่ตรงนี้

        ประเสริฐนักเสิ่นจื่อโยวปั่นหัวเขาได้สำเร็จอีกคราการแสร้งปั้นตนเป็นหมูเขมือบพยัคฆ์ในครานี้กระทำได้ลื่นไหลยิ่งนัก!

        เซวียนหยวนช่างเกิดความโมโหเขาหยิบคันธนูออกมาจากแหวนเก็บสมบัติ

        คันธนูนี้เป็นอาวุธวิญญาณระดับห้าแม้แต่นักบำเพ็ญเพียรระดับจุลสมบูรณ์ก็ถูกยิงให้ตายได้

        เขาไม่เชื่อว่าเสิ่นจื่อโยวจะสามารถหลบการโจมตีครั้งสุดท้ายนี้ได้!

        มือง้างขึ้น...ยิงธนูออกไป

        ลูกธนูที่เกิดจากการหล่อหลอมของปราณวิญญาณมวลหนึ่งพุ่งเข้าหาเสิ่นจื่อโยวด้วยพลังอันน่าสะพรึงกลัวเพียงพริบตามันก็เคลื่อนตัวมาถึงเบื้องหน้าของเสิ่นจื่อโยว

        นัยน์ตาของเสิ่นจื่อโยวหดเล็กโดยพลัน...ธนูดอกนี้นางไม่มีทางหลบพ้น

        “ตายเสียเถอะ!”

        เซวียนหยวนช่างเดือดดาลแล้วตั้งแต่ได้รู้จักอีกฝ่ายนี่เป็นคราแรกที่เสิ่นจื่อโยวเห็นบุรุษผู้นี้โมโหถึงเพียงนี้

        ดวงตาของเขาทั้งคู่เอ่อล้นไปด้วยความชั่วร้ายทำให้ผืนป่าในบริเวณนั้นถูกปกคลุมไปด้วยเกล็ดน้ำแข็งเย็นยะเยือก

        ทว่าทันทีที่โม่จื่อเซวียนสะบัดชายแขนเสื้อธนูที่พุ่งตัวเข้ามาอย่างดุดันก็อันตรธานหายวับไปกลางอากาศ

        แข็งแกร่งมาก!

        เสิ่นจื่อโยวเบิกตากว้างอย่างตื่นตะลึง

        ในขณะเดียวกันมือของนางก็พลันรู้สึกเบาลงกระบี่วิเศษในมือถูกโม่จื่อเซวียนแย่งกลับไปอย่างง่ายดาย

        โม่จื่อเซวียนขว้างกระบี่วิเศษไปทางเซวียนหยวนช่าง

        ทั้งที่นี่เป็นเพียงการขว้างที่ไม่ช้าไม่เร็วทว่าทันทีที่กระบี่หลุดออกจากมือกลับทำให้ผู้คนสัมผัสได้ถึงอานุภาพอันน่าสะพรึง

        ทุกตำแหน่งที่กระบี่วิเศษเคลื่อนตัวผ่านต้นไม้พืชพรรณล้วนหักโค่นทันที

        หนี! ต้องหนี!

        สัญญาณเตือนดังขึ้นในหัวของเซวียนหยวนช่างทว่าสองขาของเขากลับตรึงนิ่งอยู่กับที่ดึงไม่ขึ้น หนีไม่ได้

        ปัง!

        หลังเสียงกัมปนาทสนั่นหวั่นไหวร่างของเซวียนหยวนช่างก็ลอยละลิ่วออกไปไกลสิบหมี่เขากระแทกกับพื้นกระอักเลือดสดคำโต

        กระดูกซี่โครงของเขาหักไปหลายท่อน

        แน่นอนว่าสิ่งที่ทำให้เขาต้องตกตะลึงที่สุดนั้นไม่ใช่อาการบาดเจ็บของตนเองแต่กลับเป็นอาวุธวิเศษประจำกายของเขามันหักแล้ว!

        เขาพยายามฝืนตัวลุกขึ้น แต่ทันทีที่เขามองลงไปที่พื้นดวงตาก็ต้องเบิกกว้างยิ่งกว่ากว้าง

        กระบี่หลิงจิ้ว!กระบี่ที่เสิ่นจื่อโยวใช้โจมตีเขาเป็นกระบี่หลิงจิ้ว?!

        เซวียนหยวนช่างไม่รู้ว่าข้างกายของเสิ่นจื่อโยวยังมีคนอีกผู้หนึ่งอยู่เขาเพียงคิดว่าการจู่โจมทั้งหมดนี้ล้วนมาจากเสิ่นจื่อโยว

        มิน่าเล่าเสิ่นจื่อโยวจึงสามารถทำร้ายเขาได้คาดไม่ถึงว่าในมือของเสิ่นจื่อโยวจะมีกระบี่วิญญาณระดับเจ็ด!

        “ท่านยังคิดสู้อีกหรือไม่”

        เสียงหัวเราะแผ่วเบาเสียงหนึ่งลอยเข้าสู่โสตประสาทเสิ่นจื่อโยวใช้พลังจิต ‘ส่ง’ เสียงนี้ออกไป

        เซวียนหยวนช่างโกรธจนกัดฟันแน่นแต่เขาตระหนักดีว่าวันนี้ตนเองไม่สามารถทำร้ายเสิ่นจื่อโยวได้

        หนทางข้างหน้ายังอีกยาวไกล!เสิ่นจื่อโยว เจ้าจงเตรียมรอไว้!

        เซวียนหยวนช่างกัดฟัน แต่การรั้งอยู่ต่อไปก็รังแต่จะไร้ประโยชน์จากนั้นเซวียนหยวนช่างก็ควักคัมภีร์ย้ายมวลสารออกมา

        เซวียนหยวนช่างปรายตามองกระบี่หลิงจิ้วเป็นครั้งสุดท้ายนัยน์ตาฉายประกายละโมบคิดอยากครอบครอง

        ช้าเร็วต้องมีสักวันเขาต้องสังหารเสิ่นจื่อโยวแล้วแย่งชิงกระบี่หลิงจิ้วมาให้ได้!

        หลังแสงสว่างสีขาวเซวียนหยวนช่างก็หายตัวไปจากตรงนั้น

        “ปล่อยเขาง่ายไปแล้ว”เสิ่นจื่อโยวแค่นเสียงฮึออกมาและเอ่ยงึมงำ

        โม่จื่อเซวียนลูบผมของเสิ่นจื่อโยวพลางกล่าว“วางใจเถิด ด้วยอุปนิสัยของเขา เขาไม่มีทางยอมหยุดเพียงเท่านี้ไว้วันหลังค่อยจัดการเขา”

        นอกจากนี้เซวียนหยวนช่างยังได้สูญเสียอาวุธวิเศษประจำกายไปแล้วการสู้รบครานี้เพียงพอที่จะทำให้เขาเจ็บเข้าเนื้อ

        นัยน์ตาของโม่จื่อเซวียนสว่างวาบมุมปากยกหยักอย่างไม่ทันสังเกต

        เป็นดั่งที่โม่จื่อเซวียนคาดเดาไว้เมื่อเซวียนหยวนช่างกลับไปถึงตำหนักของตนเองก็ขว้างปาทำลายสิ่งของในที่ประทับของตนไปกว่าครึ่งตำหนัก

        อาการบาดเจ็บบนร่างของเขาถือเป็นเรื่องรองในฐานะหนึ่งในผู้สืบทอดแว่นแคว้นหลิวหั่วผู้ที่ได้รับความสำคัญจากฮ่องเต้ในแหวนเก็บสมบัติของเขาย่อมต้องมียารักษาอาการบาดเจ็บชั้นเลิศเก็บซ่อนอยู่เพียงเขานำออกมาใช้เม็ดหนึ่งก็ช่วยให้เขาฟื้นฟูปราณวิญญาณได้อย่างรวดเร็ว

        สิ่งที่ทำให้เขารู้สึกเจ็บปวดมากที่สุดจึงไม่ใช่ยารักษาอาการบาดเจ็บที่ต้องใช้ไปแต่เป็นอาวุธวิเศษประจำกายของเขา!

        นั่นเป็นอาวุธที่เสด็จพ่อสั่งให้ปรมาจารย์ด้านการผลิตอาวุธสร้างให้เขาเป็นพิเศษมันเป็นอาวุธวิเศษประจำกายที่ต้องผ่านการหล่อหลอมอย่างยากลำบากวัสดุที่ใช้หล่อหลอมล้วนเป็นสิ่งล้ำค่าที่ไม่อาจประเมินค่าได้!

        ครานี้ทุกสิ่งสูญสิ้นหมดแล้วถูกเสิ่นจื่อโยวทำลายจนไม่เหลือซาก

        เซวียนหยวนช่างขว้างอาวุธวิเศษประจำกายที่ถูกทำลายเสียหายลงกับพื้นก่อนกระทืบอีกหลายครั้งเพื่อระบายโทสะ

        ไร้ประโยชน์! พวกไร้ประโยชน์!

        เดิมหรงเมิ่งหลันหลงนึกว่าเซวียนหยวนช่างต้องสังหารเสิ่นจื่อโยวได้สำเร็จนางจึงวิ่งเข้ามาเตรียมแสดงความยินดีด้วยความดีใจคาดไม่ถึงว่าทันทีที่ก้าวผ่านประตูจะได้ยินเสียงปึงปัง ๆ อันเป็นเสียงขว้างทำลายสิ่งของผสมผสานไปด้วยเสียงผรุสวาทเกรี้ยวกราด

        “ญาติผู้พี่ เป็นอะไรไปเจ้าคะ เหตุใดจึงได้บันดาลโทสะเช่นนี้”

        หรงเมิ่งหลันถามอย่างตกใจลางสังหรณ์ไม่ดีปรากฏขึ้นในใจ

        “ล้มเหลวแล้วนักบำเพ็ญเพียรระดับแก่นปราณทองคำสิบกว่าคนล้อมโจมตีเสิ่นจื่อโยวเพียงคนเดียวทว่าสุดท้ายกลับพ่ายแพ้! ช่างน่าขันยิ่งนัก!”

        “อะไรนะ?!” หรงเมิ่งหลันส่งเสียงร้องออกมาอย่างตกใจ“ญาติผู้พี่ ท่านไม่ได้ใช้ค่ายกลหรือ”

        “ผู้ใดกล่าวว่าข้าไม่ได้ใช้!”เซวียนหยวนช่างตบมือลงบนโต๊ะอย่างโมโห “ไม่รู้ว่าเสิ่นจื่อโยวมีวาสนาอะไรดีในมือถึงได้มีกระบี่หลิงจิ้วต่อให้มีนักบำเพ็ญเพียรระดับแก่นปราณทองคำอีกเป็นจำนวนมากก็ไร้ประโยชน์!”

        “กระบี่หลิงจิ้ว?!” หรงเมิ่งหลันสูดลมเย็น

        นางพยายามระงับจังหวะหัวใจที่กำลังเต้นรัวอย่างบ้าคลั่งในใจทั้งรู้สึกอิจฉาทั้งเคียดแค้น

        เหตุใดหญิงอัปลักษณ์ผู้นั้นจึงมีกระบี่หลิงจิ้วนางไม่คู่ควรสักนิด!

        “ญาติผู้พี่ หรือว่าพวกเราจะต้องยอมปล่อยไปเช่นนี้?” หรงเมิ่งหลันเอ่ยถามอย่างไม่สบอารมณ์

        “ผู้ใดกล่าวว่าข้าจะปล่อยไปเช่นนี้?! หากสังหารเสิ่นจื่อโยวไม่สำเร็จความแค้นในใจข้าย่อมยากบรรเทา!”

        ประกายแสงอำมหิตดำมืดพาดผ่านแววตาของเซวียนหยวนช่าง

        ความยินดีปรากฏขึ้นในใจของหรงเมิ่งหลัน“เช่นนั้นญาติผู้พี่ท่านจะ...”

        “หึครานี้เสิ่นจื่อโยวเพียงโชคดีเท่านั้นที่ข้าคาดไม่ถึงว่านางจะมีกระบี่หลิงจิ้วอยู่ในมือ”

        “แต้คราหน้านางจะไม่โชคดีเช่นนี้แล้ว!ข้าไม่เชื่อว่าในมือของนางจะมีอาวุธวิเศษที่ใช้ไม่มีวันหมด!”

        “มีกระบี่หลิงจิ้วแล้วอย่างไร หากต้องต่อกรกับคู่ต่อสู้ที่แข็งแกร่งยิ่งกว่านางก็เหลือเพียงหนทางเดียวคือความตาย!”

        เซวียนหยวนช่างกล่าวด้วยใบหน้าบิดเบี้ยวทันทีที่เขาออกแรงถ้วยน้ำชาในมือก็ถูกบีบจนแหลกเป็นผุยผง