อยู่ดี ๆ ฉันก็กลายเป็นภรรยาตัวแสบของนายพลผู้เย็นชา

บทที่ 35 พูดหลุดปากออกมาซะได้

        “เป็นไปไม่ได้หรอก”

        เมื่อได้ยินดังนั้น ใบหน้าของเสิ่นร่างก็ค่อย ๆ ซีดเผือด แต่ก็ยังปากแข็ง

        “ต้องเห็นกับตาถึงจะเชื่อ” เยี่ยชิงหวนมองเขาปราดหนึ่ง สีหน้าดูถูกเหยียดหยามยิ่งนัก

        ‘ผู้ชายคนนี้ช่างน่าสงสารเสียจริง แม้แต่เยี่ยเซียงซือผู้หญิงประเภทเก่งแต่เรื่องบนเตียงแต่สมองกลวงก็ยังแยกแยะไม่ออกว่าเป็นชาเขียวหรือดอกบัวขาวขั้นต้น ช่างโง่เง่าจริง ๆ’

        “ชิงหวน นิสัยของเซียงซืออาจไม่ค่อยดีนัก บางครั้งการกระทำก็ไม่ค่อยเหมาะสม แต่เขาก็ไม่ใช่คนแบบที่เธอพูดหรอก หลักฐานอะไรก็ไม่มี เธอไม่ควรประเมินน้องสาวตัวเองแบบนี้นะ”

        เยี่ยชิงหวนเห็นเสิ่นร่างยังสั่งสอนอยู่ก็ยิ่งรู้สึกดูแคลน สงสัยอย่างยิ่งว่าเจ้าของร่างนี้แต่เดิมมองเห็นอะไรดีในตัวผู้ชายคนนี้กันแน่

        หน้าตางั้นหรือ? ไม่ต้องเอาไปเทียบกับเส้าอวิ่นเฉินหรอก แม้แต่เส้าอี้เจิ่นลูกไม้หล่นไม่ไกลต้นของตระกูลเส้าก็เทียบเส้นผมสักเส้นของอีกฝ่ายไม่ติดเลย!

        “ใครบอกว่าไม่มีหลักฐาน?” เยี่ยชิงหวนมองค้อนใส่เขา “สุนัขเปลี่ยนนิสัยกินอึไม่ได้หรอก นี่แหละคือหลักฐานของฉัน”

        ทักษะฉวยโอกาสของเยี่ยเซียงซือถือว่าเป็นเลิศมาก

        หลังอาหาร เยี่ยชิงหวนได้ยินกับหูตัวเองว่าเส้าอวิ่นเฉินจะเล่นหมากรุกกับพ่อเยี่ย ตอนนี้พ่อกำลังไปหากระดานหมากรุกอยู่ในห้องหนังสือ ตอนนี้น่าจะมีแค่เส้าอวิ่นเฉินคนเดียว ถ้าเยี่ยเซียงซือมีใจให้เส้าอวิ่นเฉินจริง นี่ก็คือโอกาสเดียวของเธอ

        “ชิงหวน ทำไมเธอเป็นแบบนี้ล่ะ?” เสิ่นร่างทำหน้าเจ็บปวดใจ

        เห็นว่ายังจะสั่งสอนอยู่ จู่ ๆ ก็มีเสียง ‘กึก!’ ดังมาจากทางห้องหนังสือ เป็นเสียงแก้วกระเบื้องแตกเสียหาย

        เยี่ยชิงหวนทิ้งเสิ่นร่างไว้ เดินนำไปอย่างรวดเร็ว ก่อนเปิดประตูซ่อนความดีใจในดวงตาเอาไว้ เธอเปิดประตูเข้าไป ตกใจ ตะลึง อารมณ์ทั้งหมดเป็นไปตามลำดับที่เธอวางแผนเอาไว้ในใจ

        “อวิ่นเฉิน คุณไม่เป็นอะไรใช่ไหม? บาดเจ็บตรงไหนหรือเปล่า?”

        เส้าอวิ่นเฉินยังคงนั่งอยู่บนรถเข็น ท่าทางของเขาดูสงบนิ่ง มีเพียงถ้วยชาใบหนึ่งที่แตกอยู่ข้างรถเข็น โดยมีเยี่ยเซียงซือนั่งอยู่ท่ามกลางน้ำที่กระจายเต็มพื้นด้วยสีหน้าที่เต็มไปด้วยความอับอาย

        “ฉันไม่เป็นไร” เส้าอวิ่นเฉินมองไปที่เยี่ยชิงหวนแวบหนึ่ง น้ำเสียงเย็นชา “แต่การอบรมสั่งสอนของตระกูลเยี่ยของพวกคุณนั้นช่างแปลกประหลาดจริง ๆ”

        คำพูดนี้จริง ๆ แล้วเป็นการด่าเยี่ยชิงหวนด้วย เพียงแต่ในสถานการณ์ที่วุ่นวายเช่นนี้ ทำให้คนที่ยืนทำตัวลับ ๆ ล่อ ๆ อยู่หน้าประตูกับคนที่นอนอยู่บนพื้นตื่นตระหนกจนฟังไม่ออกก็เท่านั้นเอง

        เยี่ยชิงหวนคิดอย่างรวดเร็ว มองตรงไปที่เสิ่นร่างที่ประตู ตะโกนด้วยน้ำเสียงตำหนิ

        “น้องเขย คุณควรจะควบคุมเธอให้ดี อวิ่นเฉินเป็นคนในครอบครัว พูดอะไรก็ได้ แต่ถ้าวันหนึ่งปล่อยให้คนนอกมาเห็นเข้า คนที่เสียหน้าก็คือทั้งสองตระกูล”

        ใบหน้าของเสิ่นร่างแสดงความอับอายอย่างชัดเจน จ้องมองเยี่ยเซียงซือที่อยู่บนพื้นด้วยสายตาที่แทบจะมีไฟลุกโชน แม้แต่คำพูดคำเดียวก็พูดไม่ออก มีเพียงความรังเกียจเต็มหัวใจ

        เยี่ยเซียงซือไม่คิดว่านอกจากจะขโมยไก่จะไม่สำเร็จ เสิ่นร่างยังเข้ามาเห็นพอดีอีก เธอจึงรีบลุกขึ้นมา

        “พี่เสิ่นร่าง ไม่ใช่อย่างที่คุณคิด...”

        “...”

        สองคนนั้นจากไป เยี่ยชิงหวนเรียกให้คนใช้มาเก็บกวาดถ้วยชาที่แตกในห้องหนังสือ ถามเหมือนไม่ใส่ใจ “เกิดเรื่องวุ่นวายขนาดนี้แล้ว คุณยังไม่กลับอีกเหรอ”

        เส้าอวิ่นเฉินมองเธอ สายตาเหมือนกับเปลวไฟ

        “ดูเหมือนเธอจะไม่สนใจเรื่องพวกนี้ในครอบครัวตัวเองเลยนะ”

        หัวใจของเยี่ยชิงหวนกระชับขึ้น “จริง ๆ แล้วก็ไม่มีอะไรให้ต้องสนใจหรือไม่สนใจหรอก  ครอบครัวของฉันเป็นแบบนี้ ก่อนแต่งงาน ตระกูลเส้าของคุณก็รู้อยู่แล้ว ซ่อนก็ซ่อนไม่มิด ถ้าคุณไม่ชอบ ต่อไปคุณก็ไม่ต้องมาเป็นเพื่อนฉันบ้านก็แล้วกัน”

        สิ่งที่เส้าอวิ่นเฉินถามนั้นชัดเจนว่าไม่ใช่เรื่องนี้ แต่เธอกลับฉุดให้ห่างออกไปอย่างแข็งกร้าว

        พอดีกับที่คุณพ่อเยี่ยเอากระดานหมากรุกมา เรื่องนี้จึงถูกเบี่ยงเบนไป

        เยี่ยชิงหวนไม่ได้สนใจดูเส้าอวิ่นเฉินกับพ่อของตัวเองเล่นหมากรุก เธอไปเดินเล่นคนเดียวในสวนเพื่อชมดอกไม้และต้นหญ้า จากในสวนลึก ๆ มีเสียงชายหญิงทะเลาะกันดังมาตามสายลม

        เยี่ยชิงหวนจึงหยุดฟังด้วยความสนใจ สังเกตดูเยี่ยเซียงซือพูดจาฉะฉานคล่องแคล่วต่อหน้าเสิ่นร่าง พอได้ยินตรรกะแปลก ๆ เธอก็อดไม่ได้ที่จะปรบมือชื่นชมในใจ

        “ฉันแค่อยากลองเช็คให้พี่สาวว่าพี่เขยเชื่อถือได้หรือเปล่า อย่าลืมสิว่าก่อนหน้านี้พี่ทำร้ายจิตใจพี่สาวฉันมาแล้ว ฉันไม่วางใจจะส่งพี่ฉันให้ใครง่าย ๆ หรอก”

        ‘เยี่ยเซียงซือแต่งเรื่องโกหกแบบนี้ได้ เสิ่นร่างยังจะคล้อยตามอีก’

        ‘ช่างเป็นคู่อัจฉริยะตรรกะนรกจริงๆ!’

        ช่วงพลบค่ำก็มีเสียงดังออกมาจากห้องหนังสือ เส้าอวิ่นเฉินเรียกผู้ช่วยให้เข็นรถเข็นโดยไม่รอให้ตระกูลเยี่ยรั้งตัวไว้ แล้วกล่าวว่าจะกลับแล้ว

        เยี่ยชิงหวนรับช่วงเข็นรถเข็นจากมือผู้ช่วยอย่างกระตือรือร้น “ก็ควรกลับแล้วล่ะ ดึกแล้ว ต้องกลับไปกินข้าวที่บ้านด้วย อีกอย่างสุขภาพคุณก็ไม่ค่อยดี”

        เส้าอวิ่นเฉินเคยชินกับท่าทีการแสดงของเยี่ยชิงหวน เขาแค่พยักหน้าให้ตระกูลเยี่ยที่ออกมาส่งเล็กน้อยแล้วก็ขึ้นรถไป

        รถจี๊ปสองคันนำหน้า อีกสองคันตามหลัง เยี่ยชิงหวนนั่งกับเส้าอวิ่นเฉินที่เบาะหลังของรถเก๋งสีดำคันกลาง ทั้งคู่ไม่พูดไม่จา

        บรรยากาศน่าอึดอัด

        สักพักใหญ่ เยี่ยชิงหวนก็พึมพำ “ขอบคุณนายสำหรับวันนี้นะ”

        “ขอบคุณอะไร?”

        “ขอบคุณที่ช่วยหนุนหลังฉันไง” จริง ๆ แล้วเยี่ยชิงหวนพูดทั้งที่รู้อยู่แก่ใจว่าเส้าอวิ่นเฉินมีเป้าหมายอื่นในวันนี้ แต่ยังไงซะ เขาก็ช่วยหนุนหลังเธอจริง ๆ นั่นแหละ

        เส้าอวิ่นเฉินมองเธอเล็กน้อยด้วยสายตาเฉยชาแล้วเปลี่ยนเรื่อง “วันจันทร์หน้าเธอจะไปทำงานที่บริษัทพ่อแล้วสินะ แม่บอกว่าเธอไม่เอาตำแหน่งผู้อำนวยการฝ่ายออกแบบ แต่จะเริ่มจากผู้ช่วยเล็ก ๆ?”

        “อืม” เยี่ยชิงหวนพยักหน้า “ฉันก็ไม่อยากให้ใครมาพูดนินทา ก็เลยค่อย ๆ ทำไป จะได้ไม่เป็นเรื่องยุ่งยากให้นายด้วย”

        “รู้อย่างนี้ก็ดีแล้ว” เส้าอวิ่นเฉินพูดอย่างไม่สุภาพ “คนเราควรรู้จักตัวเอง ในเมื่อไม่รู้อะไร ก็อย่าฝืนเข้าไปทำงานในสายอาชีพของคนอื่นเลย”

        เมื่อได้ยินแบบนี้ ความรู้สึกดี ๆ ที่เยี่ยชิงหวนมีอยู่ไม่มากนักก็หายวับไปในทันที เธอโกรธจัดและพูดว่า “ใครบอกว่าฉันไม่รู้อะไร ฉันเรียนวาดรูปมาตั้งแต่เด็ก แล้วยังเรียนออกแบบเครื่องประดับมาแปดปี แล้วทำไมฉันจะไม่รู้ล่ะ”

        “ออกแบบเครื่องประดับ?” 

        เส้าอวิ่นเฉินมองเธออย่างกะทันหันแล้วพูดเสียงเบาว่า “เธอไม่ได้เรียนแพทย์ตอนมหาวิทยาลัยหรอกเหรอ”

        ใบหน้าของเยี่ยชิงหวนเปลี่ยนไปในทันที หัวใจของเธอเต้นตุบ ๆ อย่างรวดเร็ว

        เธอหลุดปากพูดออกไป เยี่ยชิงหวนเคยเรียนแพทย์มาก่อน ส่วนกู้ชิงเฉิงต่างหากที่เรียนออกแบบเครื่องประดับ!

        “ฉัน...”

        ในบรรยากาศที่ตึงเครียด ภายใต้สายตาที่กดดันของเส้าอวิ่นเฉิน เธอรู้สึกตื่นตระหนก แม้แต่คำพูดที่จะอ้างสักคำก็พูดไม่ออก

        แต่ในขณะนั้นเอง เสียง ‘ปัง’ ก็ดังขึ้น ดังสนั่นมาจากหน้าต่างรถ รอยแตกคล้ายใยแมงมุมแผ่ขยายไปทั่วกระจกรถอย่างรวดเร็ว แตกละเอียดเป็นเสี่ยง ๆ นับไม่ถ้วน

        กระสุนปืนพุ่งเข้ามา คนขับและคนนั่งข้างคนขับต่างถูกยิงล้มลง ข้างนอกถนนทั้งสายวุ่นวายไปหมด เสียงเบรก เสียงชนดังระงมสลับกันไป

        เมื่อเห็นเลือด ในชั่วพริบตาเยี่ยชิงหวนก็กรีดร้องโดยสัญชาตญาณ แต่แล้วแขนที่แข็งแรงข้างหนึ่งกดเธอให้นอนราบลงอย่างรวดเร็ว เสียงทุ้มต่ำดังข้างหู

        “นอนราบอย่าขยับ”

        เธอหันหน้าไป ก็พบกับใบหน้าด้านข้างอันเคร่งขรึมของเส้าอวิ่นเฉิน ตอนนี้ห่างจากเธอเพียงปลายจมูก สีหน้าจริงจัง เขาหยิบวิทยุสื่อสารออกมาอย่างสุขุมเยือกเย็น

        “เกิดอะไรขึ้น”

        หลังจากเสียง ‘ซ่า ๆ’ ของคลื่นรบกวนดังอยู่สักพัก เสียงผู้ชายก็ดังออกมาจากวิทยุสื่อสาร [ท่านผู้บัญชาการ มีการซุ่มโจมตี ท่านยังไม่เป็นอะไรใช่ไหมครับ]

        “ไม่เป็นไร”

        เส้าอวิ่นเฉินตอบรับ เงยหน้ามองไปยังที่ไกล ๆ พูดเสียงเข้ม “ทิศสิบนาฬิกา บนดาดฟ้าตึกมีมือปืนซุ่มยิงอยู่ จัดการมันก่อน”

        [รับทราบครับ]

        เยี่ยชิงหวนถูกเส้าอวิ่นเฉินกดตัวไว้ข้างใต้จนขยับไม่ได้ เห็นเขาสั่งการอย่างนิ่งเฉยก็นึกได้ว่าตัวเองเป็นคนที่เคยตายมาแล้วหนึ่งครั้งจึงสงบลง เอ่ยถามเขาว่า

        “ฉันช่วยคุณทำอะไรได้บ้าง”