สุดยอดนักผจญภัย

เบเรียลและคนอื่นๆกลายเป็นรังไหมอย่างช้าๆ

นี้คือทักษะพิเศษที่จะสามารถรักษาอาการบาดเจ็บต่างๆได้แต่ไลท์ไม่เคยใช้เพราะว่าสมาชิกทีมของเขาไม่เคยได้รับอาการบาดเจ็บร้ายแรงแบบนี้มาก่อน

ผ่านไปกว่าสิบนาที

รังไหมก็ค่อยๆแตกออกก่อนที่ ร่างกายของพวกเบเรียลจะก็กลับมาเป็นปกติแต่ก็ยังไม่สามารถขยับร่างกายได้อย่างเต็มที่ แค่การขยับตัวเล็กน้อยก็ทำให้เจ็บปวดได้แล้ว แต่ถึงอย่างนั้นแขนขาที่ผิดรูปก็กลับมาเป็นเหมือนเดิมก็นับว่าดีแล้ว

ฟุบๆๆๆ

เอลฟ์กว่าสิบคนกระโดดลงมาจากต้นไม้พร้อมกับมองดูรอบๆด้วยสีหน้าเคร่งเครียด

เอลฟ์เหล่านี้ต่างก็สวมชุดเจ้าหน้าที่เหมือนกับเอ็ดก้าที่เฝ้าอยู่รอบๆอาณาจักรเมลเทียร์

“ มนุษย์กล้ามากนะที่ก่อเรื่องภายในเมืองหลวงแห่งนี้ ” เอลฟ์ชายวัยกลางคนในชุดเจ้าหน้าที่ตะโกนด้วยน้ำเสียงไม่พอใจ นอกจากนี้ออร่าของเขาก็ยังอยู่ในระดับSS ชื่อของเขาคือโคเทล่า

เจ้าหน้าที่ทุกคนต่างก็รีบตรวจสอบดูว่ามีคนรอดชีวิตหรือไม่ แต่ก็พบว่าทุกคนได้เสียชีวิตไปหมดแล้ว

“ หัวหน้านี้มันซอนโทกับโฟนาสไม่ใช่หรอ? ” เจ้าหน้าที่คนหนึ่งตะโกนขึ้นด้วยความตกใจ 

ก่อนที่จะมีเจ้าหน้าที่อีกคนตะโกนขึ้นมาว่า “ หัวหน้านี้คือมาร์ติ มิคอรัส ออริกัส ตัวตนระดับSSทั้งสามคนเสียชีวิตหมดแล้วครับ ” 

โคเทล่ากลายเป็นตกใจและมองไปที่พวกไลท์ด้วยแววตาเคร่งเครียด การที่จะสามารถสังหารตัวตนระดับSSสามคนได้แสดงให้เห็นว่า มนุษย์ด้านหน้าจะต้องแข็งแกร่งในระดับSSอย่างแน่นอนและอาจจะมีมากกว่าหนึ่งคนด้วย

“ โปรดให้ความร่วมมือกับพวกเราโดยดีไม่อย่างนั้นพวกเราจะประกาศว่าพวกคุณเป็นภัยต่อเผ่าเอลฟ์และจะต้องถูกกำจัดทิ้งทั้งหมด ” โคเทล่าพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง

“ ฉันคงต้องขอปฏิเสธ ” ไลท์ส่ายหน้าก่อนที่จะโยนบางอย่างให้กับหัวหน้าเจ้าหน้าที่

โคเทล่าขมวดคิ้วก่อนที่จะหยิบสิ่งที่ไลท์โยนมาก็ต้องกลายเป็นนิ่งค้างและมองไปที่สิ่งของในมือด้วยความไม่อยากเชื่อ

“ นี้มันตราสัญลักษณ์ขององค์จักรพรรดินี!! ” โคเทล่าลอบกลืนน้ำลาย ด้วยตราสัญลักษณ์นี้มนุษย์สามารถทำอะไรก็ได้ในทวีปเอลฟ์และจะไม่ผิดกฏหมายด้วยแม้ว่าเขาจะฆ่าเอฟล์สายเลือดบริสุทธิ์ก็ตาม แต่ทว่ามันก็ต้องอยู่ที่เหตุผลด้วยว่าไปฆ่าเอลฟ์สายเลือดบริสุทธิ์ด้วยสาเหตุอะไร ถ้าหากฆ่าโดยที่ไม่มีเหตุผลตราสัญลักษณ์นี้ก็ไม่สามารถช่วยอะไรได้

“ ไม่ทราบว่าท่านฆ่าเอลฟ์เหล่านี้ด้วยสาเหตุอะไรครับ? ” โคเทล่ากลายเป็นสุภาพและถามด้วยความเคารพทันที เพราะตราสัญลักษณ์นี้เปลื่ยนเสมือนกับเป็นพระสหายขององค์จักรพรรดินี

“ เจ้าพวกนี้มันซุ่มโจมตีเพื่อนของฉันจนได้รับบาดเจ็บจนเกือบตาย โชคดีที่ฉันมาทันไม่อย่างนั้นเพื่อนของฉันอาจจะถูกฆ่าไปแล้วก็ได้ ” ไลท์พูดขึ้น 

โคเทล่ามองดูสภาพของเพื่อนๆไลท์แล้วก็เงียบไป แม้ว่าสภาพของพวกเบเรียลจะกลับมาเป็นเหมือนเดิมแล้วแต่สภาพเสื้อผ้าของพวกเขาก็ยังเป็นหลักฐานให้ได้อยู่ดี

ไลท์รู้ดีว่าคำพูดของไลท์มันอาจจะฟังดูเชื่อยาก อีกอย่างคนที่ตายไปแล้วก็ไม่มีสิทธิ์แก้ตัวใดๆ 

“ อย่างนั้นผมคงต้องขอตรวจสอบรอบๆที่เกิดเหตุก่อนไม่แน่ว่าอาจจะมีพยานหลงเหลืออยู่ได้ ” โคเทล่าพูดขึ้น

“ ได้สินายไปตรวจสอบก่อนได้เลย พวกฉันจะรออยู่ตรงนี้เอง ” ไลท์พูดขึ้น

“ ขอบคุณมากครับ ” โคเทล่าพยักหน้ารับก่อนที่จะรีบตรวจสอบที่เกิดเหตุทันที

เพียงแต่ไม่นานก็มีเอลฟ์หลายสิบคนบินลงมาจากท้องฟ้าพร้อมกับใบหน้าที่เต็มไปด้วยจิตสังหาร

“ ใครเป็นคนฆ่าลูกชายของฉัน!! ” เอลฟ์ชายวัยกลางคนตะโกนขึ้นด้วยน้ำเสียงเย็นชาพร้อมกับจับตัวเจ้าหน้าที่คนหนึ่งมาถาม เขาคือพ่อของซอนไท ชื่อโซเท็น

“ ใครเป็นคนฆ่าลูกชายของฉันด้วย ” เอลฟ์ชายวัยกลางคนอีกคนตะโกนด้วยน้ำเสียงเกรี้ยวกราดก่อนที่จะมองรอบๆด้วยแววตาจริงจัง เขาคือพ่อของโพนาส ชื่อ พาร์ทานิคัส

“ โคเทล่าใครเป็นคนฆ่าลูกชายของฉัน ” พาร์ทานิคัสตะโกนเมื่อเห็นโคเทล่าเดินกลับมาจากการไปสอบถามพยานที่อยู่ในที่เกิดเหตุ

โคเทล่าที่ถูกเรียกชื่อก็มองไปที่พาร์ทานิคัสและโซเท็นด้วยแววตาเสียใจ

“ ฉันเสียใจด้วยกับเรื่องของลูกชายพวกนาย ” โคเทล่าพูดขึ้น

“ ฉันถามแกว่าใครเป็นคนฆ่าลูกชายของฉัน ” พาร์ทานิคัสตะคอก 

โซเท็นเองก็เดินมาหาโคเทล่าด้วยเช่นกัน

“ บอกฉันมาโคเทล่าใครเป็นคนฆ่าลูกชายของฉัน ” โซเท็นพูดขึ้น

“ ฉันไม่สามารถบอกพวกนายได้แต่ฉันบอกได้เพียงแค่ว่าครั้งนี้ลูกชายของพวกนายเป็นฝ่ายผิดและฉันก็ไม่สามารถที่จะจับตัวคนที่ฆ่าลูกชายของพวกนายได้ ” โคเทล่าพูดขึ้น

“ แกหมายความว่ายังไงโคเทล่าที่ลูกชายของพวกฉันเป็นฝ่ายผิดแถมแกยังไม่สามารถจับตัวคนร้ายได้? ” โซเท็นมองไปที่โคเทล่าด้วยความโกรธ 

ทันใดนั้นสายตาของพาร์ทานิคัสก็มองไปเห็นพวกไลท์ที่นั่งพักฟื้นกันอยู่

“ เป็นพวกมันใช่ไหมที่ฆ่าโพนาส? ” พาร์ทานิคัสชี้ไปที่พวกไลท์ที่นั่งอยู่ใต้ต้นไม้

โคเทล่าถอนหายใจไม่ว่ายังไงอีกไม่นานสองคนนี้ก็ต้องรู้อยู่ดีเพราะฉะนั้นเขาจึงบอกความจริงไปดีกว่า

“ ใช่แล้วล่ะเป็นมนุษย์เหล่านั้นที่ฆ่าลูกชายของพวกนาย แต่พวกนายก็ไม่สามารถทำอะไรได้เหมือนกันเพราะมนุษย์มีตราสัญลักษณ์ประจำตัวขององค์จักรพรรดินี ” โทเคล่าพูดขึ้น

“ นายพูดว่าอะไรนะโทเคล่า? ตราสัญลักษณ์ประจำตัวขององค์จักรพรรดินีงั้นหรอ ” พาร์ทานิคัสและโซเท็นตะโกนขึ้นพร้อมกันด้วยความตกใจและทั้งสองก็เข้าใจได้ทันทีว่าทำไมโคเทล่าถึงไม่สามารถจับกุมพวกมนุษย์ได้ 

“ แล้วมันยังไงในเมื่อพวกมันฆ่าลูกชายของฉันพวกมันก็ต้องชดใช้!! ” พาร์ทานิคัสกัดฟันพูด

“ เกรงว่าจะไม่ได้เพราะครั้งนี้ลูกชายของพวกนายเป็นคนไปลอบโจมตีพวกมนุษย์ก่อนแถมยังลงมือหนักจนเกือบตายอีกด้วย นายก็รู้ตราสัญลักษณ์ของจักรพรรดินีแม้ว่าจะฆ่าเอลฟ์ก็ต้องมีเหตุผลไม่ใช่ว่าจะฆ่ามั่วๆได้และสิ่งที่ลูกชายของพวกนายทำไปฉันจึงไม่สามารถช่วยอะไรได้ ” โคเทล่าพูดขึ้นพร้อมกับส่ายหน้า

“ ดี! ดีมาก ” พาร์ทานิคัสกำหมัดแน่นด้วยความโกรธก่อนที่จะหมุนตัวเดินจากไป

“ เห้ยพาร์ทานิคัส แกจะไปไหน!! ” โซเท็นตะโกนด้วยความสงสัยและรีบเดินตามไปทันที

“ ฉันจะกลับไปที่คฤหาสน์ ” พาร์ทานิคัสพูดขึ้น

“ แกไม่คิดที่จะจัดการพวกมนุษย์นั้นหรอ? ” โซเท็นถามด้วยน้ำเสียงไม่พอใจ

“ แกคิดว่าอยู่ที่นี้ไปพวกเราจะทำอะไรได้งั้นหรอ? กลับไปวางแผนที่คฤหาสน์ก่อนแล้วค่อยส่งนักฆ่าไปฆ่าพวกมันก็ได้ แกอย่าลืมว่าพวกเราก็เสียระดับSSไปถึงสองคนเลยนะ ไม่สิสามคนเลยถ้าหากฉันจำไม่ผิดน่าจะเป็นคนของเจ้าโรดิโก้ที่เป็นตัวตนระดับSSอีกหนึ่งคน แสดงว่าพวกมันจะต้องแข็งแกร่งกว่าที่พวกเราคิดแน่ๆ ” พาร์ทานิคัสพูดด้วยความโกรธแต่เขาก็ไม่ได้สูญเสียสติไป

โซเท็นเข้าใจได้ทันทีและเดินตามพาร์ทานิคัสไป

ในตอนที่พาร์ทานิคัสและโซเท็นกำลังคุยกันอยู่ ไลท์ก็มองไปที่ทั้งสองพร้อมกับหรี่ตาลงและลอบฟังคำพูดของทั้งสองคน 

“ นักฆ่างั้นหรอ น่าสนใจดีนิลองส่งพวกมันมาสิฉันจะฆ่าพวกมันให้หมดเลย ” ไลท์พึมพำออกมาด้วยรอยยิ้ม ก่อนที่จะจดจำใบหน้าของเอลฟ์ทั้งสองคนนี้เอาไว้เพราะเขาจะได้ไปฆ่าไม่ผิดตัว 

หลายชั่วโมงต่อมา ข่าวเรื่องที่ลูกชายของตัวตนระดับSSสองคนและองค์ชายรองแห่งอาณาจักรคาร์เมียนถูกสังหารภายในเมืองหลวงและคนร้ายก็เป็นมนุษย์แต่ทว่าเจ้าหน้าที่ก็ไม่สามารถจับตัวได้เพราะมนุษย์มีตราสัญลักษณ์ขององค์จักรพรรดินี

ในตอนแรกเอลฟ์ทุกคนในเมืองหลวงรวมไปถึงเอลฟ์สายเลือดบริสุทธิ์ต่างก็แสดงความไม่พอใจที่ไม่สามารถจับตัวคนร้ายมาลงโทษได้แม้ว่าคนร้ายจะมีตราสัญลักษณ์ขององค์จักรพรรดินีก็ตามที

แต่ภายหลังเรื่องราวความจริงก็ได้ปรากฏขึ้นเพราะในกลุ่มของมนุษย์มีองค์ชายใหญ่ของอาณาจักรเฟลรอสเองก็ถูกโจมตีจนได้รับบาดเจ็บสาหัส แต่ถึงอย่างนั้นก็ห้ามไม่ให้เอลฟ์หลายคนรู้สึกโกรธพวกมนุษย์ไม่ได้และที่พวกเขาไม่เข้าใจก็คือทำไมองค์จักรพรรดินีได้มอบตราสัญลักษณ์ของพระองค์ให้กับพวกมนุษย์กลุ่มนี้

ไม่นานข่าวใหญ่ก็ถูกประกาศออกมาจากทางพระราชวัง ข่าวนี้ได้สร้างแรงสั่นสะเทือนไปทั่วทวีปเอลฟ์ไม่สิ ทั่วทั้งโลกเลยดีกว่า

ข่าวก็คือจักรพรรดินีเอลฟ์ได้รับเมล็ดพันธุ์ต้นไม้ศักดิ์สิทธิ์กลับมาแล้วและจะทำพิธีปลูกต้นไม้ศักดิ์สิทธิ์ก่อนที่จะเริ่มทำสงครามกับเผ่าปีศาจ 

ซึ่งทางพระราชวังยังได้บอกอีกว่ามนุษย์เป็นคนนำเมล็ดพันธุ์ต้นไม้ศักดิ์สิทธิ์มามอบให้ เพราะเหตุนี้ทางองค์จักรพรรดินีจึงได้มอบตราสัญลักษณ์ของพระองค์ให้กับมนุษย์เพื่อเป็นการตอบแทน

จากนั้นกระแสก็ตีกลับทันที โดยที่เอลฟ์ทั้งหมดต่างก็ด่าพวกโรดิโก้ที่ต้องการสังหารพวกไลท์ทันที

หลายวันผ่านไป

ไลท์และคนอื่นๆพักอยู่ที่โรงแรมที่ห่างไกลจากตัวเมืองสักหน่อย ทั้งนี้ก็เพื่อพักผ่อนและก็เพื่อล่อให้นักฆ่าที่ทางตระกูลเอลฟ์จะส่งมา

เรื่องอาหารการกินไลท์สั่งให้ทุกคนกินอาหารที่มีอยู่ในแหวนมิติและต้องให้อยู่ด้วยกันเป็นคู่ห้ามไปไหนมาไหนคนเดียว 

ทุกๆคนเองก็เข้าใจและยังรู้ด้วยว่าจะมีนักฆ่าที่ถูกส่งมาโดยตระกูลเอลฟ์สายเลือดบริสุทธิ์เหล่านั้น

ตอนกลางคืน

ด้านหน้าโรงแรมที่พวกไลท์อยู่ มีบุคคลลึกลับห้าคนที่สวมชุดคลุมสีดำยาวถึงขาพร้อมกับหน้ากากที่ปิดบังใบหน้า 

บุคคลลึกลับเหล่านั้นวิ่งเข้าไปในโรงแรมด้วยความเร็วจนไม่มีคนมองเห็น 

ไม่นานทั้งห้าคนก็แยกกันเป็นสองกลุ่ม โดยที่กลุ่มหนึ่งมีสามคนวิ่งขึ้นไปที่ชั้นสาม ส่วนอีกสองคนวิ่งขึ้นไปที่ชั้นสี่ 

จู่ๆไฟในโรงแรมตามทางเดินก็ดับพร้อมกับทั้งโรงแรม 

ที่ชั้นสาม

บุคคลลึกลับทั้งสามค่อยๆใช้เวทย์บางอย่างทำให้ประตูปลดล็อคได้เอง ก่อนที่บุคคลลึกลับคนหนึ่งจะค่อยๆร่ายเวทย์บางอย่างที่เป็นควันสีเทาค่อยๆลอยเข้าไปในห้องอย่างช้าๆและปิดประตูอย่างเงียบๆ

ผ่านไปกว่าสิบนาที บุคคลลึกลับก็ค่อยๆเปิดประตูอีกครั้งและค่อยๆย่องเข้าไปในห้องอย่างช้าๆ 

บุคคลลึกลับค่อยๆก้าวเข้าไปในห้องก่อนที่จะเดินไปที่เตียงนอน เมื่อเห็นว่าที่เตียงมีคนอนอนอยู่ เขาก็หยิบดาบออกมาและแทงไปที่เตียงนอนทันที

ฟุบ

เพียงแต่ที่แทงไปเป็นเพียงแค่สิ่งของบางอย่างที่ทำให้มันดูเหมือนกับว่าเป็นคนที่นอนอยู่

ฟุบๆ 

จู่ๆบุคคลลึกลับทั้งหมดก็ล้มไปนอนกับพื้นพร้อมกับเลือดที่ไหลออกมาจากร่างกายของบุคคลลึกลับทั้งสาม

ด้านหลังของบุคคลึกลับทั้งสามเป็นไลท์ที่ยืนอยู่พร้อมกับในมือถือผ้าเช็ดเลือดที่ติดอยู่ที่ดาบของเขา 

‘ หวังว่าทางนั้นจะจัดการได้อย่างไม่มีปัญหานะ ’ ไลท์ครุ่นคิด

ทันทีที่ไลท์คิดยังไม่ทันเสร็จก็มีเสียงเคาะประตูดังขึ้น

ไลท์เดินไปเปิดประตูก็พบว่าเป็นพวกเดซี่ที่ยืนอยู่หน้าประตู 

“ เป็นอย่างไรบ้าง? ” ไลท์ถามขึ้น

“ จัดการเรียบร้อยแล้วอาจารย์ ” เดซี่ยิ้มอย่างสบายๆ

“ งั้นพวกเราก็ตอบโต้คืนกันบ้างดีกว่า ” ไลท์หัวเราะก่อนที่จะเรียกรวมพล

ไม่นานเดธปาร์ตี้ทุกๆคนก็มารวมตัวกันที่ห้องนอนของไลก้า

เนื่องจากห้องนอนของไลท์มีศพของนักฆ่าสามคนอยู่จึงไม่อยากที่จะใช้ห้องนั้นเป็นห้องประชุม

บนโต๊ะมีแผนที่ของเมืองหลวงเมลเทียร์กางเอาไว้อยู่ 

" ตระกูลของทั้งสองตระกูลอยู่ที่ชั้นกลางของเมือง เพราะฉะนั้นการป้องกันอาจจะเข้มงวดไปสักหน่อยแต่ฉันเชื่อว่าทุกๆคนจะสามารถหลบสายตาของพวกเจ้าหน้าที่ได้ 

ตามที่อัสลอนไปสืบมา ที่อยู่ของเจ้าเอลฟ์ที่ชื่อโซเท็นอยู่ตรงนี้ ส่วนตรงนี้คือที่อยู่ของเอลฟ์ที่ชื่อพาร์ทานิคัส เอาล่ะฉันจะให้พวกเธอเลือกว่าใครอยากไปตรงไหน " ไลท์พูดขึ้น

ไม่นานทุกคนก็แบ่งทีมกันได้อย่างรวดเร็ว

ไลท์ คอลรุย เบเรียลจะไปยังที่อยู่ของโซเท็น ส่วนเฮลเฟลช ไลก้า เดซี่ เวโรนิก้าไปยังที่อยู่ของพาร์ทานิคัส

ค่ำคืนนี้ถูกกำหนดให้เป็นการนองเลือดที่โหดเหี้ยมที่สุดในประวัติศาสตร์ของเมืองหลวงเมลเทียร์

ไลท์ต้องการให้ทุกคนรู้ว่าใครก็ตามที่กล้ามีปัญหากับเดธปาร์ตี้ มันจะต้องชดใช้ในราคาที่สูง 

ทางด้านไลท์ 

ตอนนี้เขายืนอยู่บนหลังคาของบ้านฝั่งตรงข้ามของคฤหาสน์ของโซเท็น

คฤหาสน์ของโทเซ็นเป็นคฤหาสน์ขนาดใหญ่และมีพื้นที่กว้างใหญ่อย่างมาก นอกจากนี้ยังมีผู้คุ้มกันเฝ้าอยู่ตามจุดต่างๆอย่างเป็นระเบียบ

ไลท์และเบเรียลลอบเข้าไปในคฤหาสน์ ส่วนทางด้านคอลรุยไลท์บอกให้มองดูรอบๆและคอยบอกสถานการณ์

 ก่อนที่ไลท์จะใช้จิตสัมผัสในการตรวจสอบว่าโซเท็นอยู่ตรงไหน

ไม่นานไลท์ก็หาโซเท็นเจอและรีบพาเบเรียลไปทันที

ภายในห้องนอนของโซเท็น 

ตอนนี้โซเท็นกำลังนั่นดื่มเหล้าอยู่พร้อมกับมองไปที่ท้องฟ้าด้วยความคิดถึงลูกชายของตัวเอง 

ในขณะที่โซเท็นกำลังดื่มเหล้าอยู่นั้นจู่ๆก็เขาก็รู้สึกเจ็บหน้าอกก่อนที่จะมองลงไปดูก็พบว่ามีดาบเล่มหนึ่งแทงมาจากด้านหลัง

“ การลอบสังหารน่ะเขาทำกันแบบนี้ ” น้ำเสียงที่ดูเฉยเมยดังขึ้นก่อนที่หัวของโซเท็นจะร่วงหล่นลงพื้น

“ จากนี้ไปก็ฆ่าทุกคนในคฤหาสน์หลังนี้ให้หมด ” ไลท์พูดขึ้นกับเบเรียล

“ เข้าใจแล้ว ” เบเรียลพยักหน้าก่อนที่จะหายตัวไปทันที

ผ่านไปกว่าครึ่งชั่วโมงไลท์และเบเรียลก็มารวมตัวกับคอลรุย

ก่อนที่ไลท์กำลังจะกลับจู่ๆเครื่องมือสื่อสารของไลท์ก็สั่นขึ้น 

ไลท์รับสาย ไม่นานก็วางสายลงก่อนที่จะพูดขึ้นว่า “ ทางนั้นก็จัดการเสร็จแล้วแถมยังเสร็จก่อนพวกเราด้วย ” 

“ หมดทั้งคฤหาสน์? ” เบเรียลถาม

“ ใช่หมดทั้งคฤหาสน์ ” ไลท์ยิ้มและพาทุกๆคนกลับไปที่โรงแรมอีกครั้ง