ปรมาจารย์นักหลอมอาวุธ

ไม่เพียงแต่นางจะตกใจจนสลบไปเท่านั้น เมื่อรู้สึกตัวแล้วร่างกายยังเปล่าเปลือยเช่นนี้ ทำให้นางอยากจะตะบันหน้าคนที่กำลังยิ้มเยาะอยู่ตรงนั่น หลังจากผ่านไปครู่หนึ่งความอับอายของนางค่อยสงบลง นางยังคงแต่งตัวไม่เรียบร้อยตั้งแต่ก่อนสลบไปจนตื่นอีกครั้งหนึ่ง ก่อนที่จะรู้สึกตัวนางไม่รับรู้เรื่องราวใดๆ ทั้งสิ้นหากแต่ความเจ็บปวดจากการแผดเผา และระเบิดทั่วร่างกายนั้นชัดเจน แม้ว่าจะตื่นขึ้นมาแล้วนางก็ยังจำได้ เมื่อเป็นเช่นนี้ นางจึงไม่สงสัยในคำพูดของถังฮวนอีก แต่ถึงอย่างนั้น สิ่งที่ทำให้นางแปลกใจคือ เขายังเป็นแค่หนุ่มน้อยอ่อนเยาว์ นางทบทวนดูอีกครั้งหนึ่ง ความจริงนางได้รับความช่วยเหลือจากเขาตอนที่ต้องเผชิญหน้ากับจ้าวหมาป่าวั่งเทียนด้วยธนูและลูกศรดอกที่สี่ ก่อนที่นางจะยิงออกไปนั้น ก็ได้เตรียมตัวตกตายไปพร้อมกันอยู่แล้ว “แล้วเจ้าทำให้ความร้อนในร่างข้าลดลงได้ยังไง?”หลังลังเลชั่วครู่ นางอดขบริมฝีปากแดงๆ คราหนึ่ง พร้อมไถ่ถามเสียงเบา คันธนูยาวสีน้ำเงินในมือก็เลื่อนออกหายไปในแขนเสื้อนั้น “อิ๋งๆ!” (ก็เขาช่วยเจ้าไง!)ในที่สุดนางก็ยอมรามือ หากแต่เจ้าตัวเล็กยังกรีดร้องด้วยความโมโหอยู่สายตาคู่นั้นของมันยังคงจับจ้องที่มือขวาของนางอย่างไม่วางใจ คันธนูยาวนั้นค่อยๆ หายไป นางซ่อนคันธนูใหญ่ขนาดนั้นไว้ในแขนเสื้อโดยไม่ปรากฏได้ตอนที่แบกนางมาที่ถ้ำ เขาก็ได้คลำแขนขวานางดูแล้ว ไม่เห็นว่ามีอาวุธอะไรเลยด้วยซ้ำ เป็นไปได้ไหมว่าธนูนั่นอยู่ในร่างของนางเอง? ถังฮวนไม่อยากจะเชื่อ เขาจ้องนางทุกอากัปกริยา มือขวาของนางค่อยๆ หดเข้าไปในแขนเสื้อ พร้อมเสียงหายใจฟึดฟัด เมื่อหันกลับไปมองใบหน้านางอีกครั้ง ถังฮวนก็หัวเราะลั่น “เจ้าไม่จำเป็นต้องรู้เรื่องนี้ ข้ามีวิธีของข้า เจ้ารู้เพียงว่าข้าช่วยเจ้าไว้สองหนแล้วก็พอ” “ในเมื่อเจ้าตื่นขึ้นแล้ว ก็ได้เวลาที่ข้าจะออกจากป่าที่สาบสูญนี้เสียที จากนี้เจ้าจะไปที่ใดก็ได้ตามต้องการ” ถังฮวนยืนขึ้นแล้วกระโดดลงจากก้อนหิน “ไปกันเถอะ เสี่ยวเป่า” พูดจบถังฮวนก็ฉวยเอาดาบของจ้าวหมาป่าไปด้วย เพื่อเป็นการเปิดหูเปิดตา แรกเริ่มถังฮวนเพียงต้องการยืมแผนที่เนรมิตของนางแต่หลังจากนางถอดเสื้อคลุมออก ก็ไม่พบสิ่งน่าสงสัยว่าเป็นแผนที่เนรมิตเลยไม่มีแม้แต่อะไรที่น่าสงสัยว่าเป็นผลึกโลหิตฟีนิกซ์ หรือว่าจ้าวหมาป่าจะเข้าใจผิดกันนะ? คิดเช่นนี้ ถังฮวนจึงไม่อยากรั้งรออยู่อีกต่อไป อย่างไรก็ตาม เขาช่วยให้นางตื่นขึ้น และยังทำสิ่งที่ถูกต้องเมื่อพบเจอหญิงสาวกับคันธนูยาวสีน้ำเงินที่ถูกปีศาจไล่ล่าก็เข้าช่วยเหลือตราบเท่าที่ไม่ได้เจอกับปีศาจที่ทรงพลังเยี่ยงจ้าวหมาป่าอีกนางคงพอจะเดินทางได้ด้วยตนเองในป่าที่สาบสูญนี้
อย่างไรก็ตาม ความแข็งแกร่งระดับนี้ การที่ผู้ติดตามสองคนของนางต้องตายดูแล้วก็น่าแปลกเหตุการณ์ดังกล่าวน่าจะมีเบื้องหลังปิดบังอยู่อีกไม่น้อย หากแต่ถังฮวนไม่สนใจจะขุดคุ้ยเรื่องส่วนตัวของคนอื่น "วิ้วววว..."เขาไม่สนใจหญิงนางนั้นนั้นอีกต่อไป ว่าแล้วก็ผิวปากร่าเริงลงมือเก็บข้าวของ
"เดี๋ยวก่อนสิ" นางเห็นถังฮวนกำลังตั้งใจจะจากไป จึงเอ่ยน้ำเสียงนุ่มนวลอ่อนหวาน
“ข้าชื่อซานซาน โครัล ซาน เจ้าล่ะชื่ออะไร?" “ซานซาน? นับว่าเป็นชื่อที่เพราะดี สำหรับชื่อของข้าเจ้าจะรู้หรือไม่ก็ไม่สำคัญ จากนี้ไปพวกเราคงไม่มีโอกาสพบกันอีก” ถังฮวนยิ้ม แล้วเอา ‘หินเรืองแสง’ หลายชิ้นมาถือไว้ในมือเพื่อให้แสงสว่างแทนตะเกียงจากนั้นก็คว้าดาบยาว แล้วนำห่อผ้าพาดไว้บนไหล่ “แบบนี้ไม่ได้นะ เจ้าสองคนเพิ่งช่วยข้า ข้าจะตอบแทนพวกเจ้าได้ยังไง?” ซานซาน ไถลลงจากก้อนหิน ขาเรียวยาวและขาวงามปานหยกนั้นโผล่พ้นออกมานอกผ้าคลุมสีดำอีกคราแม้จะรีบปกปิดอย่างรวดเร็วแต่ก็ไม่ทัน นางอดเขินอายไม่ได้ “ตอบแทนรึ? ไม่จำเป็นหรอก เจ้าตอบแทนมาเรียบร้อยแล้ว!”ถังฮวนยิ้มอย่างมีเลศนัยพร้อมแหวกเถาวัลย์ออกจากกัน เมื่อเถาวัลย์หุบคืนที่ ภายในถ้ำก็กลับกลายเป็นมืดมิดอีกครั้ง "ตอบแทนแล้วงั้นรึ?"ซานซานนิ่งอึ้งไปชั่วขณะ นางยังคิดไม่ออก ใบหน้าบอบบางสะสวยร้อนผ่าวขึ้นมาในความมืดทันใดนั้นเสียงกรี๊ดในถ้ำก็ดังขึ้น!
เมื่อก้าวออกจากถ้ำ นางอยู่ในสภาพที่แต่งตัวเรียบร้อยอีกครา

-โปรดติดตามบทต่อไป-

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 45 เจ้าตอบแทนมาเรียบร้อยแล้ว! (2)

คล้ายกับเรื่องปรมาจารย์นักหลอมอาวุธ ที่คุณอ่าน

ปรมาจารย์นักหลอมอาวุธ

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 45 เจ้าตอบแทนมาเรียบร้อยแล้ว! (2)

คล้ายกับเรื่องปรมาจารย์นักหลอมอาวุธ ที่คุณอ่าน

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้