แผ่นดินจีนอันกว้างใหญ่มีแคว้นน้อยใหญ่มากมาย แต่แคว้นใหญ่ที่คานอำนาจกันอยู่ขณะนี้มี 4 แคว้นหลักๆ
1.แคว้นเว่ย มีิ่ต้าหยางฮ่องเต้ กษัตริย์นักรบ เป็ผู้ปกครองแคว้นแคว้นเว่ยอุดมสมบูรณ์ด้วยพืชพรรณธัญญาหาร อีกทั้งด้วยกำลังทหารที่แข็งแกร่งและพระปรีชาสามารถของผู้ครองแคว้น หลายปีที่ผ่านมา แคว้นเว่ยทำศึกา ยึดดินแดนได้มากมายหนึ่งในนั้นเป็ดินแดนติดทะเล ทำให้เสริมสร้างความยิ่งใหญ่มากยิ่งขึ้น
2.แคว้นเหลียน ปกครองด้วยชางหลี่เหลียนฮ่องเต้เป็แคว้นทางแถบใต้ ผู้คนส่วนใหญ่ทำอาชีพค้าขาย เนื่องจากเป็ดินแดนติดทะเลมีเส้นทางเดินเรือ ไม่ค่อยถูกกับแคว้นเว่ยเท่าไหร่นัก เนื่องจากเคยเสียดินแดนบางส่วนจากการทำศึกากัน
3.แคว้นหาน ปกครองด้วย ฮ่องเต้อู่ซานตี้แคว้นหานเป็ดินแดนทางเหนือ ดินแดนแห่งผ้าทอ ขนสัตว์ชั้นดี และเป็แหล่งผลิตอัญมณีและแร่เหล็กชั้นเลิศ แม้การเพาะปลูกจะทำได้อย่างจำกัด แต่ผลผลิตที่ได้ ก็เป็ที่นิยมของชนชั้นสูงหลายแคว้นจึงสามารถค้าขาย แลกเปลี่ยนสินค้ากับพืชพรรณธัญญาหารจากแคว้นต่างๆได้
4.แคว้นเ้า มีซุนหวางซื่อ ฮ่องเต้พระองค์ใหม่ปกครอง เนื่องจากฮ่องเต้องค์ก่อนต่นี้ทั่วแคว้นเ้าจึงกำลังอยู่ใน่ไว้ทุกข์ แคว้นเ้าเน้นทำปศุสัตว์เนื่องจากพื้นที่ส่วนใหญ่เหมาะสมกับการเลี้ยงสัตว์ มีการส่งขายผลิตภัณฑ์จากสัตว์รวมถึงนมออกสู่ต่างแคว้น
แคว้นเว่ย
"เฟิ่งเอ๋อ พรุ่งนี้เ้าต้องเดินทางไปอยู่ต่างบ้านต่างเมืองเ้าต้องดูแลตัวเองให้ดีรู้หรือไม่ แม่จะให้ซือซือ และจี้กงกงเดินทางไปกับเ้าด้วย แม้การแต่งงานครั้งนี้ไม่ได้เกิดจากความรักแต่เพราะเ้าเกิดมาเป็ต้าจางกงจู่ หน้าที่ติดตัวมาพร้อมชาติกำเนิดสตรีสูงศักดิ์เช่นเ้าจะให้ลดเกียรติแต่งงานกับบุรุษต่ำศักดิ์กว่า ย่อมไม่เหมาะสมการแต่งงานเชื่อมสัมพันธ์ในครั้งนี้จึงนับว่าเหมาะสมที่สุด จำไว้แม้ไม่รักแต่เ้าก็ไม่อาจละเลยหน้าที่ภรรยาที่ดีได้ เป็ภรรยาหลวงต้องใจกว้างอย่ามีจิตริษยา เพราะความริษยาจะนำมาซึ่งความย่อยยับ แต่เ้าเป็ถึงต้าจางกงจู่แคว้นเว่ยแต่งออกก็เป็ถึงไท่จื่อเฟย อย่าให้ผู้ใดมาลบหลู่ิ่เกียรติเ้าได้เด็ดขาด"
"เพคะเสด็จแม่ ลูกจะไม่ยอมให้ผู้ใดมาหยามเกียรติลูกได้คำสั่งสอนของเสด็จแม่ลูกจะจำไว้เพคะ"ิ่ต้าเฟยเฟิ่งตั้งใจฟังคำสั่งสอนของพระมารดาเป็อย่างดี 'ลูกจะต้องเป็สตรีหมายเลขหนึ่งเช่นเสด็จแม่ให้ได้เพคะ แต่หวังว่าว่าที่สวามีของลูกจะฉลาดเหมือนเสด็จพ่อหากเป็ไท่จื่อสมองมดลูกคงต้องเหนื่อยมากหน่อย'
"พ่อจะให้หลงเอ๋อไปส่งเ้า จำคำพ่อไว้ให้ดีเ้าอย่าได้ไว้ใจสตรีของไท่จื่อเด็ดขาดรู้หรือไม่ เหล่าสตรีในวังยิ่งกว่าอสรพิษร้ายหากเ้าเผลอเพียงนิด พวกนางจะแว้งกัดเ้า เ้าอย่าได้ใจอ่อนจำสิ่งที่พ่อเคยสอนเ้าไว้ให้ดี"ิ่ต้าหยางฮ่องเต้เอ่ยกำชับบุตรสาวสุดที่รักด้วยความเป็ห่วงใจเขาไหนเลยจะอยากให้ลูกน้อยวัย 16 หนาว ออกไปจากอ้อมอกเพียงแต่บ้านเมืองก็สำคัญไม่แพ้กัน การแต่งงานเชื่อมสัมพันธ์ในครั้งนี้ มีผลถึงสัญญาพันธมิตร300 ปี เพื่อแว่นแคว้น เพื่อประชาชนเขาจึงจำต้องตัดใจส่งลูกไป
"เสด็จพ่ออย่าทรงกังวลเพคะ คำสั่งสอนของเสด็จพ่อลูกจำได้ขึ้นใจ" 'เสด็จพ่อสอนเสมอ อสรพิษวังหลังหากมันเริ่มชูคอ ให้รีบกำราบ หากมันยังไม่รู้จักหลาบจำให้กำจัดให้สิ้นซาก!!!'
"พี่จะไปส่งเ้า และจะอยู่กับเ้า จนกว่าพิธีอภิเษกสมรสของเ้าจะผ่านไป ดีหรือไม่เฟิ่งเอ๋อ"องค์ไท่จื่อิ่ต้าเฟยหลงเอ่ยกับน้องสาวฝาแฝดอย่างอ่อนโยน ‘ั้แ่เกิดพวกเขาสองคนไม่เคยห่างกันเลย แม้กระทั่งร่ำเรียนวิชาการทหารฝึกยุทธ เฟิ่งเอ๋อก็ตามไปเรียนด้วย คิดแล้วก็ใจหาย ที่น้องน้อยจะต้องโผบินออกสู่โลกภายนอกเสียแล้ว’
"ดียิ่งเพคะต้าเกอ ทรงอยู่กับน้องสักหลายๆวันเลยนะเพคะ"ระหว่างที่เฟยเฟิ่งกำลังออดอ้อนต้าเกออยู่นั้น จู่ๆก็ได้ยินเสียงร้องไห้แว่วเข้ามา
"ฮือๆๆ พี่หญิงใหญ่ไปแล้ว หม่อมฉันจะทำอย่างไรเพคะ ฮือๆๆๆ"เ้าของเสียงร้องไห้ที่แท้ก็เป็ ิ่อวี้เหมยกงจู่ น้องสาวต่างมารดา ที่กำเนิดจากเสิ่นเสียนเฟยนั่นเอง
"พี่หญิงรอง ท่านหยุดร้องไห้คร่ำครวญได้หรือไม่พี่หญิงใหญ่เพียงแค่ไปแต่งงาน ไม่ได้เป็อะไรเสียหน่อย ท่านนี่น่ารำคาญเสียจริง"ิ่อวี้ฟางกงจู่ องค์หญิงสามในโจวเต๋อเฟย ที่เดินตามกันมา เอ่ยขัดพี่สาวอย่างรำคาญใจ
"เ้ามันคนใจหิน จะไปเข้าใจอะไร ข้าเป็ห่วงพี่หญิงใหญ่ต้องไปอยู่ต่างบ้านต่างเมืองจะเป็เช่นไรบ้างก็ไม่รู้"
"นี่ท่าน!! อยู่ดีๆมาว่าข้าทำไมกัน ใช่ว่าข้าไม่ห่วงแต่จะให้ทำเช่นไรงั้นท่านตามไปรับใช้พี่หญิงใหญ่เลยไหมเล่า จะได้หยุดคร่ำครวญสักที!!!"ิ่อวี้ฟางเอ่ยขึ้นมาอย่างประชดประชัน ด้วยรำคาญความขี้แยของพี่สาวผู้นี้นัก
ิ่อวี้เหมยได้ยินเช่นนั้นน้ำตาหยุดชะงักราวกับสั่งได้ หันมาจับมือน้องสาวต่างมารดาเขย่าด้วยความขอบคุณ ก่อนจะหันไปหาผู้มีอำนาจสูงสุดในห้องนี้ทันที
"เสด็จแม่ฮองเฮาเพคะ ให้หม่อมฉันตามไปรับใช้พี่หญิงเถอะนะเพคะ เห็นว่า นอกจากนางกำนัลที่จะตามไปรับใช้แล้วสามารถพาผู้ติดตามคนสนิทไปได้ด้วย ให้หม่อมฉันไปเถอะนะเพคะ" ใช่แล้วหากซูหนี่ว์ฮองเฮาเอ่ยปาก ไหนเลยโอรส์จะกล้าคัดค้าน
"อวี้เหมย เ้าจะบ้าไปแล้วหรอ ข้าไม่ให้เ้าไป"ิ่ต้าเฟยเฟิ่งรีบปฎิเสธทันที 'หากเกิดเหตุการณ์ไม่คาดฝันอวี้เหมย กลายเป็ผู้หญิงของไท่จื่อแคว้นหานอีกคนจะทำอย่างไรให้ข้าใช้สามีร่วมกับผู้ใดในใต้หล้าข้าไม่ว่าหากต้องใช้ร่วมกับพี่น้องตัวเองข้าไม่ยอมเด็ดขาด!!'
"แม่ว่าก็ดีนะเฟิ่งเอ๋อ อวี้เหมยกับเ้าก็สนิทกันมากนางรู้ใจเ้าไม่แพ้ซือซือเลย มีนางไปอยู่ด้วยเ้าจะได้ไม่เหงาอย่างไรเล่าเ้าไม่อยากให้น้องอยู่ใกล้ๆหรอกหรือ"
"เสด็จแม่เพคะ จริงอยู่ที่ลูกสนิทกับอวี้เหมยแต่ลูกไม่มีทางใช้สามีร่วมกับน้องสาวแน่นอนเพคะ!!"ิ่ต้าเฟยเฟิ่งกล่าวขึ้นด้วยน้ำเสียงเด็ดขาด
"พี่หญิงใหญ่!! ต่อให้หม่อมฉันต้องตาย ก็จะไม่มีวันยุ่งเกี่ยวกับสามีของพี่น้องเด็ดขาดหม่อมฉันขอให้สัตย์สาบานต่อหน้าเสด็จพ่อ และเสด็จแม่ฮองเฮาเพคะ!!"ิ่อวี้เหมยเอ่ยคำสัตย์สาบานอย่างหนักแน่นมั่นคง 'ต่อให้ต้องตายหรือต้องทรยศผู้ใดในใต้หล้า แต่ข้าไม่มีวันทรยศพี่หญิงเฟยเฟิ่งแน่นอน!!
"หากเ้าว่าเช่นนั้น ข้าจะยอมให้เ้าไปด้วยก็ได้ รีบไปเก็บของสิ ชักช้าอยู่ทำไม"ิ่ต้าเฟยเฟิ่งอารมณ์ดีขึ้นมาทันตา ใจจริงแต่แรกนางก็อยากให้อวี้เหมยไปด้วยพวกนางสนิทกันมาก ด้วยวัยที่ห่างกันเพียง 2 ปีทำอะไรจึงมักทำร่วมกันเสมอ ถึงแม้ว่า อวี้เหมยจะขี้แยไปบ้าง แต่จริงๆแล้วนางก็เป็คนกล้าหาญคนนึงเลยทีเดียว
"แล้วเหตุใดพี่หญิงรองถึงได้ไป แล้วหม่อมฉันต้องอยู่ที่นี่คนเดียวเล่าเพคะ"อวี้ฟางใบหน้างอง่ำอย่างขัดใจ 'ในวังแห่งนี้คนที่ข้าสนิทด้วยก็มีแค่พี่หญิงใหญ่กับ พี่หญิงรอง หากทั้งสองไม่อยู่แล้วข้าจะไม่เบื่อแย่หรือจะให้ไปลดตัวเสวนากับบรรดาลูกๆของสนมชั้นต่ำพวกนั้นข้าไม่มีทางยอมเด็ดขาด'
ไท่จื่อิ่ต้าเฟยหลงได้ยินเสียงเช่นนั้นจึงหันมาเอ่ยเย้าน้องสาวต่างมารดาของตน
"อวี้ฟาง เ้าอยากไปเช่นนั้นหรือถ้าเช่นนั้นกว่าเ้าจะได้กลับแคว้นเว่ยเรา ถึงเวลานั้น ฮุ่ยเยวี่ยนซานคงแต่งคนอื่นเป็ฮูหยินแทนเ้าแล้วกระมัง"
ิ่อวี้ฟางได้ยินเช่นนั้นจึงใเบิกตาโพล่งอย่างนึกขึ้นมาได้ ก่อนจะรีบเปลี่ยนคำพูดขึ้นมาทันใด
"น้องไม่ไปแล้วเพคะ แต่เื่นี้ไม่ได้เกี่ยวอะไรกับฮุ่ยเยวี่ยนซานหรอกนะเพคะเพียงแต่น้องคิดขึ้นมาได้ หากน้องไม่อยู่ผู้ใดจะดูแลเสด็จแม่ฮองเฮาแทนพี่หญิงกันหม่อมฉันทูลลาเพคะ" อวี้ฟางรีบยอบกายลาแล้วกลับตำหนักทันทีด้วยกลัวว่าอยู่นานกว่านี้ เสด็จพ่อ และ เสด็จแม่ฮองเฮา จะเปลี่ยนใจให้นางไปแคว้นหานด้วย
"คิกๆ อวี้ฟางนี่ช่างปากไม่ตรงกับใจเอาซะเลยนะเพคะ"ซูหนี่ว์ฮองเฮาเอ่ยขำลูกเลี้ยงของตน หลังจากที่นางได้ขึ้นเป็ฮองเฮาวังหลังแม้จะมีความวุ่นวายอยู่บ้างแต่ยังดีที่อย่างน้อยสนมขั้นเฟยทั้งหลายต่างสงบเสงี่ยม รู้จักพอใจในสิ่งที่ตนมีบรรดาลูกๆของนางเองก็สนิทสนมกันดี องค์ชายรองิ่จิ้นเหอ บุตรชายของอวี๋กุ้ยเฟย ตอนนี้ก็ดำรงตำแหน่งชินอ๋องคอยช่วยเหลืองานองค์ไท่จื่อด้วยความภักดี หวังว่าบรรดาอนุ ชายาของไท่จื่อแคว้นหานจะว่าง่ายแบบนี้ ลูกสาวนางจะได้ไม่เหนื่อยนัก
เช้าวันนี้ขบวนเสด็จของต้าจางกงจู่ออกเดินทางจากวังหลวงแต่เช้า สินเดิมของเ้าสาวยาวเหยียดสุดลูกหูลูกตาเหล่าชาวบ้านต่างออกมารอส่งเสด็จเสียงสรรเสริญแซ่ซ้องดังก้องตลอดทางที่ขบวนเคลื่อนผ่าน
"น้อมส่งต้าจางกงจู่ ขอพระองค์ทรงพระเจริญ!!!!!!"
“ขอพระองค์ทรงพระเจริญ!!!!”
เมื่อขบวนเคลื่อนออกห่างจากเมืองเสียงชาวบ้านจึงเริ่มเบาลงเรื่อยๆ จนในที่สุดก็ไม่ได้ยินอีกแล้ว ิ่ต้าเฟยเฟิ่งและ ิ่อวี้เหมย หันไปมองด้านหลังเป็ครั้งสุดท้าย ก่อนจะตัดใจมองตรงไปข้างหน้ามุ่งสู่แคว้นหาน แคว้นที่จะเป็บ้านหลังที่สองของกงจู่ทั้งสองคนต่อไป
วังตะวันออกแคว้นหาน
!!! เพล้ง!! !!!เพล้ง!!!
“ทำไมทำไมนังองค์หญิงนั่นต้องมา หากไม่มีมัน ตำแหน่งไท่จื่อเฟยย่อมต้องเป็ของข้า”เสียงเกรี้ยวกราดของสตรีดังขึ้น น้ำเสียงนั้น เต็มไปด้วยความโกรธความโมโห
“พระชายาใจเย็นก่อนนะเพคะบางทีเื่ราวอาจไม่เลวร้าย ไท่จื่อเฟยเป็องค์หญิงต่างแคว้นเคยอยู่แต่ในวังมีคนห้อมล้อม ย่อมต้องเป็เพียงสตรีในห้องหอมาอยู่ต่างแคว้นไหนเลยจะกล้าทำอะไรเพคะ พระชายาแต่งเข้ามาก่อนนางตั้งนานกงจู่ผู้นั้นย่อมต้องเกรงใจ” เสียงที่คาดว่าจะเป็ของสาวใช้เอ่ยขึ้นปลอบใจผู้เป็เพื่อดับอารมณ์อันร้อนรุ่ม ซึ่งดูเหมือนจะได้ผล
“จริงของเ้านางเป็องค์หญิงแล้วอย่างไร ก็เพียงองค์หญิงอ่อนแอผู้หนึ่ง หึ ข้าจะทำให้นางอยู่อย่างขมขื่นในตำแหน่งไท่จื่อเฟย คอยดู!!!”