อลินตา... หมอผีข้ามภพ

โหรหลวงหนานเมืองอินทร์เห็นบางอย่างทางหางตาเจ้าตัวทำทีเดินเนิบๆไม่ผลีผลามก่อนจะค่อยๆ ชะลอฝีเท้าเดินเตร่อยู่บริเวณนั้นทำเหมือนกับว่าเดินหาของอะไรบางอย่างออกไปริมรั้วอันเป็นบริเวณกลุ่มต้นไม้รกครึ้มของคุ้มแล้วหยุดยืนนิ่ง จากนั้นทำเป็นค้นหาตำราในย่ามออกอ่านทั้งที่ตำราเล่มนั้นมันเป็นเพียงสมุดว่างเปล่าเท่านั้น...!

                “ได้เห็นตัวจริงแล้วใช่รึไม่?”หนานเมืองอินทร์ไม่หันไปมองเจ้าของเสียงที่ดังเล็ดลอดออกมาจากทางด้านหลังสุมทุมพุ่มไม้ด้วยซ้ำ

                “เห็นแล้วเจ้า”น้ำเสียงที่เปล่งออกมาจากปากของโหรหลวงที่ปราดเปรื่อง นอบน้อมกว่าการพูดคุยกับเจ้าภูแสนเสียอีก

                “เป็นเช่นไรในความคิดของเจ้า” หนานเมืองอินทร์แม้จะดูสมุดว่างเปล่าเล่มนั้นแต่ทว่าสายตากลับสอดส่ายซ้ายขวาราวกับระแวงว่าใครจะมาเห็นเข้า

                “อาคมแข็งกล้าเฉลียวฉลาดเกินกว่าคาดคิด ศิลปะการต่อสู้คมคาย ตัดสินใจเด็ดขาดทั้งที่อายุยังน้อย ข้าอดที่จะแปลกใจมิได้ว่าอลินตา!!ไปร่ำเรียนสรรพวิชามาจากไหนกัน ส่วนข้อเสียที่ข้าพบนั่นคืออลินตามักจะคิดและทำทุกอย่างตัวคนเดียวไม่ปรึกษาใครมีความมั่นใจในตัวเองสูงเกินไป คล้ายๆ กับว่านางไม่ไว้ใจใครเลยแม้แต่ข้าที่ได้ขึ้นชื่อว่าเป็นต้นตระกูลของนาง!!”แม้คำตอบจะหนักแน่น แต่น้ำเสียงกลับเต็มไปด้วยความนอบน้อม เสียงปริศนาในเงาไม้เงียบไปนิดหนึ่งก่อนจะพูดขึ้น

                “มันเป็นเรื่องปกติที่จะไม่ธรรมดาเพราะนางไม่ได้เกิดมาเพื่อเป็นทายาทแต่นางเกิดมาเพื่อปกป้อง! จะให้ธรรมดาได้อย่างไร!!”เมื่อเสียงจากเงาหลังต้นไม้พูดมาถึงตรงนี้โหรหลวงหนานเมืองอินทร์ก็ยืนนิ่งราวกับกำลังจะใช้ความคิด

                “เรื่องผ้ากับข้อความปริศนาในถ้ำนั่น ใครเป็นคนทิ้งเอาไว้ใช่ท่านหรือไม่?”

                “เป็นคนที่อยู่ใกล้ความตายแม้จะอันตรายแต่ปลอดภัยที่สุดและอีกอย่างเจ้าก็รู้ว่าข้าทำอะไรไม่ได้มากเพราะถูกจับตาอยู่ หากประมาทจะพังทันที!!”

                “เจ้า..” หนานเมืองอินทร์รับคำด้วยความสุภาพนอบน้อมเสียงสวบสาบคล้ายมีบางอย่างกำลังเคลื่อนไหวที่ด้านหลังพุ่มไม้ทำให้หนานเมืองอินทร์รู้ว่าเจ้าของเสียงกำลังจะจากไป แต่แล้ว..

                “ข้าเกือบลืม”เสียงนั้นดังขึ้น

                “องค์รัชทายาทหนึ่งเดียวแห่งเมืองเชียงภูแสนแสดงสิ่งที่ซ่อนเร้นเอาไว้ออกมาบ้างรึไม่?” คราวนี้โหรหลวงหนานเมืองอินทร์ส่ายหน้าก่อนตอบ

                “ผิดสังเกตไม่น้อยข้าเองก็ยังจับเบาะแสพลังวิญญาณไม่ได้เลยเจ้าแต่ที่ข้ามั่นใจนั่นก็คือเจ้าภูแสนองค์รัชทายาทตัวจริงพระองค์ได้สิ้นชีพไปแล้ว!ที่เห็นยังมีชีวิตอยู่หาใช่เจ้าภูแสนไม่! แต่ข้าเดาว่าต้องเป็นดวงจิตของผู้ใดผู้หนึ่งในโลกทิพย์ที่มีพลังวิญญาณมหาศาลไม่น้อยเพราะบางครั้งข้าก็สัมผัสได้ถึงลำแสงรัศมีแปลกประหลาดที่ไม่เคยสัมผัสและพบเห็นมาก่อนมันพยายามประทุสาดฉายออกมาจากกายหยาบของเจ้าภูแสน แต่ทุกครั้งที่ข้ากำลังจะสัมผัสได้มันจะหายไปอย่างไร้ร่องรอย”น้ำเสียงของหนานเมืองอินทร์ดูเหมือนจะกังวลในเรื่องนี้ไม่น้อย

                “ข้าดีใจกับเจ้าหนานเมืองอินทร์เจ้าได้พบคนที่เก่งกาจในเวลาเดียวกันถึงสองคน เจ้าต้องตามสืบเรื่องนี้ให้ข้าเร็วที่สุดเพราะเวลาของข้ามีไม่มากแล้ว”แม้หนานเมืองอินทร์จะแสร้งทำยืนอ่านหนังสือแต่กระนั้นก็ยังเห็นอาการค้อมหัวรับคำสั่งน้อยๆ อยู่เช่นกันเบื้องหลังของหนานเมืองอินทร์เสียงสวบสาบดังไกลออกไปทุกทีหนานเมืองอินทร์ไม่แม้แต่จะหันไปมองเขาถอนหายใจออกมาดังว่าจะระบายความกลัดกลุ้มที่มีในอกในใจออกไปก่อนจะเดินเลยตำหนักของเจ้าภูแสนพื่อเข้าที่พักของตัวเองเนื่องจากต้องเตรียมตัวเข้าเฝ้าเจ้าหลวงแสนยาศักดิ์พร้อมกับเจ้าภูแสน

                ขณะเดียวกันในภพปัจจุบันเป๋าและหมิงกลับมาจากการไปทำบุญตามหน้าที่ที่อลินตาได้สั่งความเอาไว้เมื่อทั้งสองเปิดประตูเข้ามาก็พบว่าเจ้านายตัวเองนั่งไขว่ห้างเอนหลังพิงโซฟาใบหน้าเรียวสวยถูกโปะด้วยมาร์คทองคำบริสุทธิ์ ผสานด้วยคอลลาเจนบวกวิตามินต่างๆและนมวัวโกเบที่ผ่านกระบวนการกรองเชื้อโรคอย่างดี ส่วนตามลำตัวก็พบว่าเจ้านายสาวนั้นพอกกากกาแฟเพื่อขัดถูขี้ไคลโดยแปะถุงสุญญากาศตามตัวอีกด้วย อลินตานั่งหน้าขาวตัวดำหอมกรุ่นกลิ่นกาแฟผสมนมเปิดประตูห้องเข้ามาก็สัมผัสได้ถึงกาแฟนมสดเลยเชียวล่ะเมื่ออลินตาหันมาเห็นสองลูกน้องของตนก็ทักทาย

                “อ้าวมากันแล้วเหรอทำบุญเรียบร้อยใช่ไหม?” เป๋ากับหมิงนั่งแปะไปบนโซฟาฝั่งตรงข้ามเป๋าสังเกตว่าเมื่อเช้าคุณอลินทำตัวเหมือนศพที่นอนในโลงแต่ตอนนี้เป๋าเริ่มมั่นใจว่าเจ้านายตัวเองคือผีแน่แล้ว ก็สภาพยังกับศพเดินได้ขนาดนั้นเข้าใจว่านางอยากจะสปาร่างกาย แต่ถ้าจะขนาดนี้ทำไมไม่นอนแช่น้ำนมในอ่างดีๆ ไม่เป็นหรือไงแล้วออกมานั่งมาเดินตามห้องดีนะเป็นตอนกลางวันถ้าตอนกลางคืนเปิดประตูเข้ามาเจอแบบนี้มีหวังได้วิ่งมาราธอนแหงๆ

                “เรียบร้อยทุกอย่างครับคุณอลิน”หมิงตอบน้ำเสียงเรียบๆอลินตาหยิบกระจกคู่ใจขึ้นมาส่องและจับขยับมาร์คหน้า เป๋ารีบกระแซะ

                “คุณอลินมีของฝากเป๋ากับหมิงไหมคะ?”อลินตายิ้มลดกระจกลง แล้วชี้ไปที่โต๊ะรับแขก ซึ่งเป็นกระจกแก้วใส

                “เอาไปคนละชิ้น” เป๋าเห็นของฝากก็ดีใจจนเนื้อเต้นเอื้อมมือไปหยิบแล้วแกะห่อผ้าดูหมิงเห็นดังนั้นก็ทำตามบ้างเมื่อทั้งสองเห็นของฝากก็ต้องแปลกใจ

                “แหวนทอง!!”ทั้งคู่อุทานออกมาพร้อมกัน เพราะไม่คาดคิดมาก่อนว่าอลินตาจะเปย์ของมีราคาขนาดนี้กับพวกตน

                “ไปอยู่ที่โน่นคุณอลินกินยาผิดขนานมาหรือเปล่าคะ?”เป๋าแซะก่อนกระซิบเพราะกลัวอลินตาเปลี่ยนใจ

                “อันนี้เป็นของมีค่ามากเลยนะคะแล้วจู่ๆคุณอลินก็เอามาให้พวกเรา” อลินตาขยับท่านั่ง แล้วหันมาพูดกับลูกน้องทั้งสองอย่างจริงจัง

                “ไม่ต้องถามให้มากเรื่องน่าให้ก็คือให้พวกนายพกติดตัวเอาไว้ห้ามหายห้ามขาย ห้ามให้ออกห่างจากตัว” เป๋านั่งเงียบกับคำว่าห้ามขายเฮอะ.. คุณอลินให้แล้วก็ถือว่าแหวนเป็นของเป๋าถ้าแอบขายจะมีไรมะ แต่หมิงกลับรู้สึกมีลางสังหรณ์ว่างานกำลังจะเข้าเสียแล้วหนุ่มหมิงจึงอดถามออกมาไม่ได้

                “น้ำเสียงจริงจังแบบนี้งานเข้าเหรอครับคุณอลิน”อลินตาเอนหลังพิงโซฟาหนานุ่มก่อนจะเริ่มร่ายงานเหมือนร่ายเวทมนต์

                “พวกนายหยิบแหวนแล้วก็ถือว่าเป็นสัญญาห้ามลืมแหวน ห้ามเอาแหวนให้ใคร และห้ามขายแหวนทิ้งเพราะถ้าขายผีตายทั้งกลมที่สิงอยู่ในแหวนจะตามอาฆาตพวกนายให้ราศีหมองทำอะไรก็จะเฮงซวยด้วยอาถรรพ์ของผีตายทั้งกลม หัวแหวนวงนี้ผสมธาตุกระดูกผีตายทั้งกลมอยู่ด้วย”เมื่อเป๋าได้ยินอย่างนั้นก็...

                “อร๊ายยย....!!” เป๋ากรีดเสียงก้องกังวาน

                “คุณอลินขี้โกงทำไมไม่บอกเป๋าตั้งแต่แรกล่ะคะว่ามันจะมาพร้อมกับความฉิบหายแบบนี้ ตายแล้ว! แหวนผีตายทั้งกลมนี่ขนาดไม่ต้องมีวิญญาณติดตามเป๋ายังต้องพกกางเกงในแพมเพิร์สติดตัวแล้วถ้ามีวิญญาณผีตายทั้งกลมอยู่ใกล้ๆ ตลอดเวลาหูรูดเป๋าคงพังแน่อาจจะขับถ่ายวันละ 88 รอบก็ได้นะคะคุณอลิ๊น...” เสียงสูงปรี๊ดด้วยความไม่พอใจผสมความหวาดกลัวอย่างแรง หมิงเองก็แหยงๆมองแหวนในมือด้วยความสยองอลินตารู้ว่าลูกน้องทั้งสองคิดอะไรก็รีบพูด

                “แต่แหวนวงนี้มีดีตรงที่เป็นของขลังมหาเสน่ห์จะให้คุณด้านเมตตามหานิยมกับผู้ถือไปทางไหนจะมีคนรักใคร่ เมตตาเอ็นดู ทำมาค้าขึ้นหยิบจับเงินทองก็มีแต่จะเพิ่มพูน นายทั้งสองคนเป็นลูกน้องของฉัน ถ้าฉันดวงเฮงร่ำรวยพวกนายก็ต้องเฮงและร่ำรวยไปด้วยกัน เรียกว่าเสริมดวงซึ่งกันและกันไงเล่า ออ..อีกอย่าง” อลินตาเงียบชะงักไปสักพักแต่คำพูดเมื่อกี้ของอลินตาก็ทำให้เป๋ากับหมิงคลายใจไปหน่อยหนึ่งกับสรรพคุณอันเลอค่าของแหวนผีตายทั้งกลมวงนี้

                “อีกอย่างอะไรครับคุณอลิน?” หมิงเลียบเคียงเพราะยังไม่คลายใจกับสิ่งที่อลินยังพูดไม่จบเนื่องจากเจ้านายของเขามักมีเซอร์ไพรส์อะไรใหม่ๆ ให้ได้สะเทือนตับไตเล่นอยู่เสมออลินตาหยุดไปสักพักก็พูดต่อ

                “งานใหม่ของพวกเรามันจะยากขึ้นเรื่อยๆโดยเฉพาะเรือนหลังใหม่ที่ฉันกำลังจะย้ายไปอยู่!”