ปราบพิภพสยบสวรรค์

ปราบออกมาจากห้องหลังจากที่ผสานหยินหยางกับเหล่าภรรยาของเขาหลายวัน พวกนางนั้นต่างสำลักความสุขจนแทบมิอยากจะลุก

ปราบทิ้งร่างลงนั่งที่ม้านั่งใต้ต้นมะม่วงทิพย์ที่เขาเฝ้าประคบประหงมมันเป็นอย่างดี ชาชั้นเลิศถูกรินลงยังจอก

เขาหยิบจอกชาขึ้นมาแล้วสูดดมกลิ่นหอมละมุนของมัน “ อืม “ ชายหนุ่มพยักหน้าช้าๆ

เมื่อเขาจิบลงไป ร่างของเขาพลันสะท้านเพราะมันมีพลังบางอย่างเพิ่มเสริมเข้ามาในร่างของเขา

“ นี่มันพลังอะไร “ ชายหนุ่มพึมพำ

เขาเรียกกล่องชาออกมาแล้วทำการตรวจสอบ

“ เจ้านายนี่คือชาเต๋า “ อัลตรอนเอ่ย

“ หากเป็นชาเต๋าแล้วทำไมไม่เขียนบอก “ ปราบเอ่ย

“ น่าแปลก “ เขาพึมพำ

“ ยี่ห้อนี้ก็ขายมานานแล้ว สถานที่ปลูกชาก็อยู่ที่แม่แตงเชียงใหม่ที่เดิม “ ปราบเอ่ย

“ รึว่ามันจะมีผลเฉพาะขั้นหลอมกายา เพราะก่อนนี้เวลาที่กินก็ไม่มีได้มีพลังใดวิ่งทั่วร่าง “ ปราบเอ่ย

“ เช่นนี้แล้วลองให้เจ้าสำนักกินดูเผื่อจะเป็นเช่นกัน “ ปราบพึมพำแล้วยกจอกชาที่เหลือซดลงจนหมด

เขาเก็บของแล้วไปยังวิหารของเจ้าสำนัก

“ ลมอะไรหอบเอ็งมา “ เจ้าสำนักยิ่งเอ่ย

“ ลมแห่งความสงสัย “ ปราบเอ่ยแล้วทิ้งร่างลงนั่ง

เขาเร่งรินชาใส่จอกแล้วส่งให้กับเจ้าสำนัก

เจ้าสำนักยิ่งมองยังชายหนุ่มแล้วรับเอาจอกก่อนที่จะยกขึ้นดื่ม

“ อือ “ ร่างของเขาพลันสะท้านเมื่อปรากฏพลังบางอย่างไหลเวียนทั่วกายา

“ นี่มันอะไร “ เจ้าสำนักยิ่งเอ่ยออกมาอย่างงุนงง

“ อัลตรอนบอกว่าเป็นชาเต๋า “ ปราบเอ่ย

“ ชาเต๋า “ เจ้าสำนักยิ่งพึมพำ

“ ก่อนนี้ข้าก็เคยดื่มชายี่ห้อนี้ แต่มันมิยักกะมีพลังเต๋า “ เจ้าสำนักยิ่งเอ่ย

“ ผมว่ามันเมื่อโลกกลับเข้าสู่สภาวะแห่งการฝึกฝน สรรพสิ่งจึงเปิดเผยตัวตน “ ปราบเอ่ย

“ มีเหตุผล “ เจ้าสำนักยิ่งเอ่ย

“ ผมอยากจะไปตรวจสอบที่นั่น “ ปราบเอ่ย

“ อืม “ เจ้าสำนักยิ่งพยักหน้าช้าๆ

“ ก่อนอื่นเอ็งต้องกว้านซื้อชาเต๋ายี่ห้อนี้มากักตุนเสียก่อน “ เจ้าสำนักยิ่งเอ่ย

“ อะไรกัน ทำอย่างนี้ก็เท่ากับปิดกั้นคนอื่นสิ “ ปราบเอ่ย

“ หากเรื่องแดงออกไปก็มีพวกนายทุนเข้ามากว้านซื้อเพื่อขายราคาแพงอยู่ดี “ เจ้าสำนักยิ่งเอ่ย

“ นั่นก็จริง “ ปราบเอ่ย

“ ผมว่าให้ทางผู้ผลิตเปิดจองดีกว่า และกำหนดจำนวนซื้อเพื่อให้ทุกคนได้ดื่มมัน “ ปราบเอ่ย

“ แล้วแต่เอ็ง “ เจ้าสำนักยิ่งเอ่ย

ปราบหยิบกระป๋องชาขึ้นมาดูอีกครั้ง เขาเพ่งมองวันที่ผลิต

“ ชากระป๋องนี้ผลิตเมื่อวันที่ตรงกับทั่วโลกได้เปิดบ่อน้ำปราณ “ ปราบเอ่ย

“ นี่คงเป็นชาเต๋าต้นกำเนิดกระมัง “ ปราบเอ่ย

“ มันคงมีไม่มากเท่าไร “ ปรายเอ่ย

“ อืม “ เจ้าสำนักยิ่งพยักหน้า

“ อย่างไรเสียก็ต้องไปดู “ ปราบเอ่ย

ชายหนุ่มออกจากวิหารของเจ้าสำนักแล้วกลับไปที่ตำหนักของตน เขาเร่งปลุกภรรยาทั้งห้าของเขาแล้วพาไปที่อำเภอแม่แตงอย่างรวดเร็ว

สาวๆทั้งห้านั้นต่างยิ้มแย้มแจ่มใสเมื่อคนรักของพวกนางจะพาเที่ยว

เมื่อมาถึงทุกคนเร่งเข้าพักที่รีสอร์ทหรูบนเขาที่ปราศจากอสูร

ชายหนุ่มดื่มด่ำกับบรรยากาศเคล้าคลอสาวงามทั้งห้าอย่างดูดด่ำ พวกนางต่างยิ้มแย้มอย่างมีความสุขเมื่อคนรักของนางนุ่มนวลกับพวกนางอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน แม้นว่าจะไม่สไตล์ของเขาแต่เขาก็ปรนเปรอพวกนางจนอิ่มเอม

ปราบใช้เวลากับพวกนางหลายวันก่อนที่จะออกไปดูที่ไร่ชาที่ปลูกต้นชา

เมื่อเขามาถึงได้ให้อัลตรอนสแกนพื้นที่

สิ่งที่ไดรับกลับมาจากอัลตรอนนั้นทำเอาชายหนุ่มไม่อยากเชื่อ เพราะว่าใต้ดินลึกลงไปนั้นมีสำนักแห่งหนึ่งที่ถูกฝังมาเนิ่นนาน

ชายหนุ่มเร่งส่งข่าวไปยังเจ้าสำนักยิ่งอย่างรวดเร็ว

ราวสามชั่วโมง

คนของศูนย์ขอนแก่นแลเจ้าสำนักยิ่งเดินทางมาถึง

พวกเขาเข้าเจรจากับเจ้าของไร่ชาจนแล้วเสร็จ

ปราบมายังทางเข้า เขาวาดมือผลักหินก้อนใหญ่ขนาดใหญ่ออก

“ วู๊มม “ พลันม่านพลังที่หน้าปากทางเข้าไหวกระเพื่อม

ปราบนำเอากระบี่เล่มใหม่ของเขาออกมาแล้วระเบิดพลังฟันลงไปที่ม่านพลังสุดแรง

“ ตูมม “ ม่านพลังระเบิดออก แรงระเบิดส่งร่างของชายหนุ่มเหยียดถอยไปหลายก้าว

“ ถุด “ เขาบ้วนเลือดทิ้งแล้วเดินเข้าไปยังปากทางอย่างรวดเร็ว

ชายหนุ่มมองตรงเข้าไปพลันพบเห็นเงาตะคุ่มๆอยู่ภายใน

“ เจ้านาย อมนุษย์ระดับหลอมกายาระดับสี่โปรดระวัง “ อัลตรอนเอ่ย

“ อืม “ ปราบพยักหน้าช้าๆ

“ ตั้งแนวป้องกันด้วยปืนเลเซอร์ “ ชายหนุ่มร้องลั่น

“ เหล่านักล่ารุ่นเก๋าเฝ้าระวังสูงสุด “ ปราบเอ่ย

“ มันคิดว่ามันเป็นผู้ใดเที่ยวสั่งการคนนั้นคนนี้ “ นักล่ารุ่นเก๋าเอ่ย

เหล่านักล่าที่มาด้วยกันกลับเฉยชากับพูดเช่นนี้ เพราะผู้ที่อยู่ข้างหน้าพวกเขานั้นเป็นคนหนุ่มที่เก่งกาจแลโด่งดัง การที่เขาจะพูดเช่นนี้มันก็เป็นเรื่องที่ควรทำ

ปราบทะยานร่างกลับมาร่วมแนวแล้วผายมือ “ หากไม่อยากฟังคำสั่งของผมก็เชิญ “

“ เอ่อ “ นักล่ารุ่นเก๋าผู้นั้นพลันใบ้กิน เพราะเขาไม่คิดว่าชายหนุ่มจะเล่นไม้นี้

“ ไปซี่ “ ปราบเอ่ย

นักล่ารุ่นเก๋าพลันทำเป็นทองไม่รู้ร้อนยืนนิ่งเป็นรูปปั้น

“ ถ้ากลัวก็ไม่ต้องพูดอะไรเพราะคำพูดมันจะมัดคอ “ ปราบเอ่ยแล้วทะยานร่างกลับยังทางเข้า

นักล่ารุ่นเก๋าพลันหน้าเสีย เขายิ่งโกรธแค้นชายหนุ่มเป็นทบทวีเพราะชายหนุ่มพูดจาหักหน้าเขาต่อหน้าสาธารณะชน เขาได้แต่กำสองหมัดแน่นแล้วสวดอ้อนวอนในใจให้อีกฝ่ายตกตายอยู่ข้างใน

ปราบสูดหายใจเข้าลึกแล้วเดินเข้าไปในช่องทางเดินอย่างเชื่องช้า

สองตาของเขากวาดมองทั่ว สองเท้าสืบออกไปทีลีนิด มือหนึ่งถือกระบี่กวัดแกว่งไปมา

อัลตรอนส่งแสงสีฟ้าสแกนพื้นที่โดยทั่วแล้วส่งกลับไปที่จอภาพที่อยู่ข้างนอก

เหล่าภรรยาทั้งห้าต่างกุมมือกันแล้วบีบแน่น เพราะนี่เป็นครั้งแรกที่พวกนางได้มาชมการสำรวจของคนรักของพวกนาง แลพวกนางก็ยังพร้อมที่จะเข้าสนับสนุนเขาในทันทีที่มีการร้องขอ

ปราบหยุดฝีเท้าลง

ผู้คนที่ชมผ่านจอภาพแทบหยุดหายใจลง เพราะพวกเขามิอาจคาดเดาสิ่งใดได้เลย

ชายหนุ่มใช้มีดสั้นแคะผลึกก้อนสีแดงที่อยู่พื้นแล้วเก็บลงไป

“ ผลึกทับทิมก้อนแรก “ นักล่ารุ่นเก๋าจดบันทึกอย่างเร็วไว เพราะเขาต้องการส่วนแบ่งของมัน

ตลอดเส้นทางนั้นชายหนุ่มเก็บผลึกหลากสีได้มากมายหลายสิบก้อน ทำเอาผู้คนตาโตราวไข่ห่าน พวกเขาคิดเล่นๆว่าหากได้ผลึกเหล่านั้นคนละห้าก้อน อย่างน้อยก็จะสามารถใช้ทะลวงขั้นย่อยได้หนึ่งขั้นเป็นแน่แท้

ชายหนุ่มมองยังโครงกระดูกมนุษย์สมัยใหม่ เขาเร่งส่งเสียงผ่านวิทยุออกไปว่ามีคนหายรึไม่

“ ปราบมีคนหายไปสามสิบคนตั้งแต่โลกเกิดการเปลี่ยนแปลง “ เจ้าสำนักยิ่งเอ่ย

“ อืม “ ปราบพยักหน้าช้าๆ

“ โครงกระดูกนี้คงเป็นหนึ่งในนั้น “ ปราบเอ่ย

“ ระวังด้วย “ เจ้าสำนักยิ่งเอ่ย

“ อืม “ ปราบพยักหน้าช้าๆ

เขาเดินข้ามโครงกระดูกเข้าไปต่อ สองตาของเขาพลันพบเจอเข้ากับเส้นผมที่แข็งแลแห้ง

“ นี่เป็นเส้นผมของอมนุษย์ “ ปราบเอ่ย

“ ฮื่อห์ “ ผู้คนมากมายพลันถอนหายใจออกอย่างแรง