EP4: เตรียมติดต่อห้องอัด
เครื่องเล่นเทปคาสเซ็ทแบบพกพาสีเทาตกลงบนพื้นดินอย่างแรงจนฝาครอบเปิดออก ม้วนเทปสีน้ำตาลบางส่วนไหลออกมาจากแกนอย่างน่าสมเพช ทิวาเบิกตากว้าง จ้องมองพิมพาที่ยืนหันหน้าเข้าหาเขาอยู่ริมลำธาร
“พิม!” ทิวาเรียกชื่อเธอซ้ำ น้ำเสียงสั่นพร่า เขาพยายามดึงตัวเองออกจากความใ “เราพูดอะไรออกมา? จะอยู่ไม่นานได้ยังไง? เรา... เรายังต้องทำงานเพลงด้วยกันอีกเยอะนะ!”
พิมพายังคงยืนนิ่ง ไม่แสดงอารมณ์ใด ๆ บนใบหน้า เส้นผมสีดำสนิทของเธอยาวสลวยราวกับแพรไหมที่เปียกชื้น ไหวพริ้วไปตามลมเย็นยามเช้า
“มันเป็แค่ความรู้สึกน่ะค่ะ พี่ทิวา” พิมพายิ้มบาง ๆ เป็รอยยิ้มที่ดูไม่จริงใจและเ็า “เมื่อคืนพิมฝันไม่ค่อยดี... แต่พี่ไม่ต้องสนใจหรอก”
เธอใช้ปลายเท้าเปลือยเขี่ยก้อนกรวดเล็ก ๆ ก่อนจะหันหลังกลับไปมองผิวน้ำที่นิ่งสงบอีกครั้ง ท่าทางของเธอดูเซื่องซึมจนน่าใจหาย ราวกับพลังชีวิตได้ถูกดูดกลืนออกไปจากร่างกายแล้ว
ทิวายืนมองแผ่นหลังของพิมพา แล้วความรู้สึกผิดชอบชั่วดีที่ถูกกดไว้ตลอดหลายปีก็เริ่มก่อตัวขึ้นในใจอย่างแปลกประหลาด เขาไม่เคยรู้สึกสับสนกับใครมากเท่านี้มาก่อน หญิงสาวคนนี้มีน้ำเสียงที่เพอร์เฟ็กต์ ไพเราะราวกับมีเวทมนตร์ แต่บุคลิกที่ดูหม่นหมองและถ้อยคำที่ชอบพูดถึงความตายมันทำให้เขารู้สึกไม่สบายใจอย่างรุนแรง
— หรือว่าฉันตัดสินใจผิด? จะดีกว่าไหมถ้าฉันไม่ดึงเธอเข้ามาเกี่ยวข้องกับเพลงนี้...
ความคิดนี้เข้ามาในหัวของเขา แต่ก็ถูกความปรารถนาในชื่อเสียงอันแรงกล้าปัดเป่าออกไปในทันที
“ไม่เป็ไร ถ้าเราไม่สบายใจเื่นี้ก็แล้วไป” ทิวาก้มลงเก็บเครื่องเล่นเทปที่พังแล้วอย่างช้า ๆ มือเขาสั่นเล็กน้อย “เอาเป็ว่า... พี่จะหาเครื่องเล่นใหม่มาให้ พิมกลับไปพักผ่อนก่อนเถอะ วันนี้พี่คงต้องขอตัวไปติดต่อเื่ห้องอัดเสียงก่อน”
พิมพาค่อย ๆ หมุนตัวกลับมาหาเขา ดวงตาของเธอจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของทิวาอย่างแน่วแน่ ในแววตานั้นมีความเศร้า ความว่างเปล่า และ... ความเข้าใจ ที่ทิวาไม่ชอบเลย
“พี่ทิวาจะติดต่อห้องอัดแล้วเหรอคะ... ดีจัง” เธอพูดเสียงแ่เบา “พี่คงจะอยากให้ คนอื่น ร้องเพลงนี้มากจริง ๆ สินะคะ”
คำว่า ‘คนอื่น’ ที่เธอเน้นย้ำนั้นมันบาดลึกเข้าไปในหัวใจของทิวา ราวกับมีใครกำลังตอกย้ำถึงคำสัญญาที่เขาเคยให้ไว้กับ เธอคนนั้น เมื่อเจ็ดปีก่อน
ทิวาเสมองไปทางอื่นอย่างเลี่ยงไม่ได้ “พิมพา... พี่ไม่เข้าใจที่เราพูด”
“พิมพาจะไปห้องอัดกับพี่ค่ะ” พิมพายิ้มกว้างกว่าเดิม คราวนี้รอยยิ้มนั้นกลับเต็มไปด้วยความรู้สึกบางอย่างที่น่ากลัว “พิมพาอยากจะร้องเพลง ‘จะขอตายในอ้อมกอดเธอ’ ด้วยน้ำเสียงที่ ไพเราะที่สุด ให้พี่ทิวาได้ภูมิใจ”
ลมหายใจของทิวาเริ่มติดขัด เมื่อมองพิมพาอย่างละเอียด เขารู้สึกว่าหญิงสาวที่อยู่ตรงหน้าเริ่มไม่เหมือนเดิม รูปร่างของเธอดูผอมลงกว่าที่เขาจำได้ ใบหน้าขาวซีดราวกับคนป่วย และที่สำคัญ... เสียงของเธอช่างคล้ายคลึงกับ เสียงของเธอคนนั้น อย่างน่าประหลาดใจ
ทิวาพยักหน้ารับอย่างเลื่อนลอย ก่อนจะรีบหมุนตัวเดินกลับขึ้นไปยังเนินดินอย่างรวดเร็ว เขารีบก้าวเท้าแทบจะวิ่งหนีจากสถานที่แห่งนั้น ทั้งที่ใจจริงแล้วเขากำลังกลัวความรู้สึกที่พุ่งขึ้นมาอย่างไม่มีเหตุผล
ก่อนที่เขาจะลับสายตาไปจากลำธาร ทิวาได้ยินเสียงของพิมพาดังขึ้นแ่เบาจากด้านหลัง ราวกับเสียงกระซิบที่ลอยมากับสายหมอกยามเช้า
“ถ้าพี่ผิดสัญญา... พิมพาจะไม่มีวันให้อภัยนะคะ”
ทิวาหยุดชะงัก ร่างกายแข็งทื่อในทันที เสียงนั้น... มันไม่ใช่แค่คำเตือนจากพิมพาในปัจจุบัน แต่เป็ เสียงของเธอคนนั้น ที่เคยกล่าวคำสัญญาเดียวกันกับเขาเมื่อนานมาแล้ว...
*โปรดติดตามตอนต่อไป*
8K
