ทะลุมิติ ตามมารักนาย(Yaoi)

    บอสพยายามลุกขึ้นยืนและพุ่งตัวไปใส่ชายปริศนาคนนั้นทันที แต่เพียงไม่กี่วินาทีบอสก็กระเด็นกลับมาพร้อมกับมีเลือดออกที่ปากเล็กน้อย เขาล้มตัวลงนอนข้างๆเท้าของวินอย่างไม่ทราบสาเหตุว่าโดนอะไรปะทะเข้าที่ตัว บอสพยายามดันตัวลุกขึ้นและพุ่งไปหาชายคนนั้นอีกครั้ง แต่ทว่าผลลัพธ์ที่ได้กลับมาคือเขากระเด็นกลับมาพร้อมกับมีโอและเอที่รับเขาไว้เพื่อไม่ให้ล้มลงที่พื้น บอสหันไปมองหน้าชายคนนั้นอย่างสงสัยเพราะเขามองไม่ทันเลยว่าชายคนนั้นทำอะไรกับเขาบ้าง ร่างกายของเขาถึงตกอยู่ในสภาพแบบนี้ บอสยกมือขึ้นมาปาดเลือดที่มุมปากก่อนจะให้โอและเอพยุงเขาออกไปจากตรงนั้น เพราะตอนนี้เขาอายมากที่โดนหักหน้าต่อหน้าแก้วชา     "พวกแกเห็นไหมว่ามันทำอะไรกับฉันบ้าง?"     "มันเร็วจนมองไม่ทันเลยว่ะแล้วนี่ไอ้โอไปไหนวะ?"     "สงสัยไปเข้าห้องน้ำแล้วมั้ง เดี๋ยวมันก็คงตามมาแหละนายนั่งพักที่นี่ก่อนเถอะ!!" ในขณะที่เอกับบอสกำลังนั่งคุยกันอยู่นั้น โอก็ได้แอบย้อนกลับไปหาพวกวินอีกครั้ง ในตอนนี้เพราะเขานั่งอยู่ด้วยกัน 2 คนและกำลังกินข้าวด้วยกันอยู่ ส่วนแก้วชานั้นพ่อเธอมารับกลับบ้านไปแล้ว    "นี่วินเด็กใหม่ใช่ไหม? ฉันชื่อโอนะ ฉันขอโทษด้วยที่เพื่อนของฉันทำแบบนั้นกับนาย จริงๆแล้วบอสน่ะ มันแอบชอบแก้วชามานานแล้วแหละ แล้วมันก็พยายามหวงแก้วชากับผู้ชายคนอื่น ฉันไม่รู้ว่าจะต้องทำยังไง..แต่ที่ฉันมานี่ฉันไม่ได้จะมาเอาหน้าอะไรหรอกนะ ฉันแค่จะมาบอกว่านายพยายามอยู่ห่างแก้วชาไว้ก็ดี เพื่อความปลอดภัยของตัวนายเองนะ"     "ขอบใจนะโอแต่นายไม่ใช่พวกเดียวกับบอสหรอทำไมนายถึงมาบอกเรื่องนี้กับเราล่ะ?"     "เอาเป็นว่าฉันเตือนนายไว้ก่อนละกัน เพราะฉันไม่อยากเห็นใครเจ็บตัวอีก ฉันไปนะ!!" วินมองตามโอไปจนสุดสายตา วินรู้สึกไม่แน่ใจในคำพูดของโอและไม่รู้ว่าเขาจะมาในรูปแบบไหนเพราะเมื่อสักครู่ เขาก็เพิ่งมากับบอสคนที่หาเรื่องวินนั่นเอง     "อย่าสงสัยในตัวนายคนนั้นเลย เขาเป็นคนดีเขาไม่อยากให้ใครต้องเจ็บตัว เชื่อเขาเถอะนายเลิกยุ่งกับแก้วชาแล้วนายจะปลอดภัย!!"     "แล้วนี่นายเป็นใคร? ทำไมถึงรู้จักพวกนั้นดี หรือว่านายเป็นพวกเดียวกับบอสงั้นหรอ?"     "ถ้าฉันเป็นพวกเดียวกับไอ้บอสนั่น ฉันจะมาช่วยนายทำไม นี่นายมีสมองหรือเปล่าที่พูดออกมาคิดก่อนหรือเปล่า?"     "ฉันก็แค่สงสัย ทำไมต้องด่าฉันแรงขนาดนี้ด้วย นี่นายกำลังว่าฉันไม่มีสมองอยู่นะ สรุปนายเป็นใครกันแน่!!"     "นี่นายสงสัยในตัวของโอยังไม่พอ ยังจะมาสงสัยในตัวฉันอีกหรอ?"     "ก็ฉันไม่รู้จักนาย..แล้วจู่ๆนายก็เข้ามาช่วยฉัน นี่นายเป็นอะไรหรือเปล่าเนี่ย..หรือยังไง? เป็นบุคคลลึกลับไม่มีใครรู้จักนั้นหรอ?"     "นี่นายอยากรู้จักฉันจริงๆ งั้นหรอ?"     "ถ้าฉันไม่อยากรู้จัก..ฉันจะถามนายทำแป๊ะอะไร มีสมองหรือเปล่าเนี่ย คิดบ้างไหมก่อนที่จะพูดออกมาเนี้ย?"     "นายนี่ยังเหมือนเดิมเลยนะอาตง ไม่เปลี่ยนแปลงเลยจริงๆ ฮ่าฮ่าฮ่า!ไม่เสียแรงที่ฉันตามหานายมานาน!"     "อาตงไหน? ฉันชื่อวินไม่ได้ชื่ออาตง แล้วที่นายบอกว่าฉันเหมือนเดิม นายเคยรู้จักฉันมาก่อนหรือไง แล้วนี่ทำไมต้องมาตามหาฉันด้วยฉันไปทำอะไรให้นายไว้งั้นหรอ?"     "ตอนนี้นายยังไม่ต้องรู้หรอก เดี๋ยวอีกไม่นานนายก็จะรู้ด้วยตัวของนายเอง รับรองว่าต่อจากนี้ไป นายจะต้องอยากรู้จักฉันมากแน่ๆ!!"      "เดี๋ยวสิ!!จะไปไหนอ่ะ ฉันยังไม่รู้จักชื่อนายเลย นายชื่ออะไรอ่ะ?"     "ชื่อของฉันน่ะหรอ? ฮึฮึ!!" ชายคนนั้นหันมายิ้มอย่างเจ้าเล่ห์ให้กับวิน ก่อนที่เขาจะเดินจากไปอย่างไม่กลับมาอีก ทำเอาวินที่นั่งมองเขาตาแป๋วอยู่นั้น ถึงกับงงขั้นสุดเพราะเขาดูเป็นคนลึกลับไม่ค่อยเปิดเผยตัวตนกับใคร มาแว๊บเดียวแล้วก็จากไป     "นายนี่น่าจะอาการหนักนะเนี่ย ถามชื่อก็ไม่ตอบ แถมยังมายิ้มแบบน่ากลัวใส่อีก สงสัยจะไม่มีชื่อละมั้ง..แปลกคนจัง!!" เวลาเกือบ 18:00 น….วินรีบตรงกับหอเพราะเขามีการบ้านที่จะต้องเคลียร์อีกมากมายขณะที่เดินกลับเขาก็ได้ยินเสียงฝีเท้าเดินตามหลังเขามา แต่ทว่าเมื่อเขาหันกลับไปดูข้างหลังก็ไม่มีอะไร ไม่มีแม้แต่เงาของใครเดินตามหลังเข้ามาเลย วินรู้สึกหายใจหายคอไม่สะดวก เขาเดินกลับหอด้วยฝีเท้าที่เร็วขึ้น แต่ก็ยังได้ยินเสียงเท้าเดินตามมาอยู่ดี วินตัดสินใจหันกลับไปมองอีกครั้งแต่ก็ไม่พบใครเลย วินลอบถอนหายใจและกลืนน้ำลายลงคอเพราะมันแปลกๆแล้ว ก่อนจะหันหน้ากลับมาและกำลังจะวิ่งกลับหอให้ไว และแล้วเจ้าของฝีเท้านั้นก็ปรากฏขึ้นต่อหน้าเขาเพียงไม่กี่คืบ วินวิ่งชนกับแผงหน้าอกของคนที่อยู่ตรงหน้าจนล้มก้นจ้ำเบ้าลงที่พื้น      "เฮ้ย!!!โอ้ย!!เจ็บจัง นี่นาย!!!"      "ใช่..ฉันเองทำไมเดินไม่มองทางล่ะ มัวแต่มองอะไรอยู่ ข้างหลังมีอะไรงั้นหรอ?"      "ก็ฉันมองหานายนั่นแหละ!! นี่เสียงที่ฉันได้ยินคนเดินตามหลังฉันมา คือเสียงของนายใช่ไหม นายมาเดินตามหลังฉันทำไม นี่นายเป็นโรคจิตหรือเปล่าเนี่ย!!"      "ผิดแล้วฉันอยู่ข้างหน้านายต่างหากล่ะ ฉันจะไปเดินตามหลังนายได้ยังไงแหละ อีกอย่างโรคจิตอะไรจะหล่อขนาดนี้ล่ะ คิดผิดคิดใหม่ได้นะน้อง!!"     "ก็การกระทำของนาย มันส่อแววโรคจิต ฉันกับนายไม่ได้รู้จักกันด้วยซ้ำ แล้วนี่นายมาตามฉันทำไม?"     "นายรู้ได้ไงว่าเราสองคนไม่รู้จักกัน เรารู้จักกันดีเลยแหละ ดีไม่ดีนายอาจจะรู้จักฉัน ดีกว่าตัวนายเองก็ได้นะ ฮ่าฮ่าฮ่า"     "เพ้อเจ้ออะไรเนี่ย ฉันจะไปรู้จักนายดีกว่าตัวฉันเองได้ไง แล้วนี่นายมาทำอะไรที่นี่หรือว่านายอยู่แถวนี้หรอ?"     "เปล่าหรอก..ฉันแค่เดินมาส่งนายเฉยๆ รีบกลับห้องไปซะสิ เดี๋ยวก็มีผู้ไม่หวังดีย่องมาทำร้ายอีกหรอก ฉันไปนะ!!"     "เดี๋ยว!!ที่นายช่วยฉันไว้วันนี้อ่ะ ฉันขอบใจนายมากนะ และถ้านายมีอะไรอยากให้ฉันช่วย นายบอกฉันได้นะ" ชายปริศนาที่กำลังหันหลังให้วินอยู่นั้น เขาแอบลอบยิ้มและหันหน้ามามองหน้าวินด้วยรอยยิ้มที่เจ้าเล่ห์และน่าขนลุกสุดๆ     "นายจะได้ช่วยฉันแน่ เร็วๆนี้แหละ แล้วเจอกันนะ บ๊าย!!!" วินยืนอยู่หน้าประตูหอและจ้องมองไปยังชายปริศนาคนนั้นซึ่งวินรู้สึกได้ว่าเขาคุ้นๆหน้าของชายคนนั้นมาก แต่จำไม่ได้ว่าเคยเจอที่ไหนมาก่อน วินพยายามนึกแต่ก็นึกไม่ออก เขาเก็บคำพูดของชายปริศนาคนนั้นมาคิดก็ยิ่งรู้สึกแปลกๆ คล้ายกับว่าชายคนนั้นกำลังจะเข้ามาเป็นส่วนหนึ่งในชีวิตของวินซะแล้ว ชายปริศนาคนนั้นเป็นใครกันแน่แล้วเกี่ยวข้องอะไรกับวินกันล่ะ อีกอย่างชื่ออาตงเป็นชื่อของใครติดตามต่อได้ใน EP หน้านะคะ