ความเงียบในห้องสมุดชั้น4 ไม่เคยกวนใจใบพลูมาก่อน... จนกระทั่งวันนี้
สามวันแล้วที่เก้าอี้ฝั่งตรงข้ามว่างเปล่า
ไม่มีเสียงฝีเท้าหนักๆ ที่คุ้นเคย ไม่มีกระดาษโพสต์อิตสีสว่างแปะอยู่บนหน้าหนังสือไม่มีแม้กระทั่งเสียงทุ้ม ๆ ที่คอยบ่นงึมงำเื่ความวุ่นวายในแต่ละวันให้เธอฟัง
ใบพลูมองหน้าจอมือถือของตัวเองข่าวเด่นประจำหน้าเพจของมหาวิทยาลัยคือโปสเตอร์ภาพกราฟิกสุดอลังการ ‘ตารางการแข่งขันบาสเกตบอลระดับมหาวิทยาลัยชิงแชมป์แห่งชาติ’ รูปของอัครินในชุดแข่งสีน้ำเงินเข้มยืนโดดเด่นอยู่ตรงกลางแววตาของเขาในรูปนั้นดุดัน มุ่งมั่น และสว่างไสวสมกับเป็กัปตันทีม
ต่างจาก'พี่คิน' คนที่ชอบมาฟุบหลับอยู่ตรงหน้าเธอลิบลับ
"่นี้ทีมบาสเก็บตัวซ้อมโหดมากเลยแกเห็นว่าโค้ชสั่งห้ามขาด ห้ามลา ห้ามสายเด็ดขาด"
"จริงดิ มิน่าล่ะถึงไม่เห็นพี่คินมาเดินที่โรงอาหารเลยคิดถึงจะแย่แล้วเนี่ย"
เสียงซุบซิบของกลุ่มนักศึกษาสาวที่เดินผ่านชั้นหนังสือไปทำให้ใบพลูได้คำตอบของความว่างเปล่าที่เกิดขึ้น เธอหลุบตาลงมองโพสต์อิตสีฟ้าในมือที่เขียนข้อความเตรียมไว้ให้เขาั้แ่เมื่อวาน
‘วันนี้หนูเอาแซนด์วิชทูน่ามาเผื่อด้วยถ้ารีบจนไม่ได้กินข้าวก็หยิบไปได้เลยนะคะ’
ใบพลูค่อย ๆขยำกระดาษแผ่นนั้นทิ้งลงในถังขยะอย่างเงียบเชียบความรู้สึกวูบโหวงก่อตัวขึ้นในช่องท้อง มันตอกย้ำให้เธอเห็นถึง 'เส้นขนาน'ที่ชัดเจนระหว่างพวกเขาสองคน
อัครินคือดวงดาวที่ต้องทอแสงอยู่ท่ามกลางผู้คนมากมายเขามีภาระหน้าที่ มีความฝันอันยิ่งใหญ่ที่ต้องแบกรับ ส่วนเธอ...เป็แค่เด็กเนิร์ดไร้ตัวตนที่หลบมุมอยู่ในโลกแคบ ๆการที่เขาแวะเข้ามาพักพิงชั่วคราว ไม่ได้แปลว่าโลกสองใบนี้จะหลอมรวมกันได้
เมื่อถึงเวลา...เขาก็ต้องกลับไปอยู่ในที่ของเขา
ใบพลูพยายามสูดลมหายใจลึกๆ บังคับตัวเองให้จดจ่อกับตัวอักษรในหนังสือตรงหน้า แต่อนิจจา...ไม่ว่าเธอจะพยายามกวาดสายตาอ่านซ้ำไปซ้ำมาสักกี่รอบในหัวของเธอก็มีแต่ภาพรอยยิ้มเหนื่อยล้าของเขาซ้อนทับขึ้นมาตลอดเวลา
‘มุมนี้อนุญาตให้พี่คินเป็แค่ต้นไม้ที่ลู่ลมได้นะคะไม่ต้องเข้มแข็งตลอดเวลาก็ได้’
ข้อความที่เธอเคยเขียนให้เขาผุดขึ้นมาในความทรงจำตอนนี้เขาจะโอเคไหม? จะเครียดจนนอนไม่หลับเหมือนเดิมหรือเปล่า?หรือว่ากำลังฝืนแบกทุกอย่างไว้คนเดียวอีกแล้ว?
ความกระวนกระวายใจเริ่มก่อตัวขึ้นจนใบพลูทนนั่งนิ่งๆ ต่อไปไม่ไหว เธอตัดสินใจปิดหนังสือเก็บข้าวของใส่กระเป๋าผ้าอย่างรวดเร็ว ก่อนจะก้าวเท้าออกจากเซฟโซนที่เธอหวงแหน...มุ่งหน้าไปสู่สถานที่ที่เธอพยายามหลีกเลี่ยงมาตลอดชีวิต
17:30น. ณ โรงยิมของมหาวิทยาลัย
เสียงรองเท้าเอี๊ยดอ๊าดและเสียงสะท้อนของลูกบาสดังลอดออกมาจากตัวอาคารขนาดใหญ่ใบพลูยืนลับๆ ล่อๆ อยู่หลังเสาปูนหน้าประตูทางเข้าโรงยิมมือเล็กกำสายกระเป๋าผ้าแน่นจนข้อขาว หัวใจของเธอเต้นแรงด้วยความตื่นเต้นปนประหม่า
เธอไม่กล้าเดินเข้าไปข้างในจึงทำได้เพียงแอบมองผ่านรอยแง้มของประตูเหล็กบานใหญ่ที่เปิดค้างไว้เล็กน้อย
บรรยากาศภายในโรงยิมเต็มไปด้วยความตึงเครียดอย่างเห็นได้ชัดนักกีฬาทุกคนเสื้อผ้าเปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อ หอบหายใจอย่างหนักหน่วงกลางสนามไม่มีใครพูดเล่นหรือหัวเราะเหมือนที่เธอเคยเห็นตอนเดินผ่านไกล ๆ
และตรงกลางสนามนั้น...คือผู้ชายที่เธอคุ้นเคย
อัครินยืนอยู่ตรงนั้นแต่ภาพที่เห็นกลับทำให้ลมหายใจของใบพลูสะดุด
"นี่แกมัวทำบ้าอะไรอยู่วะไอ้คิน!"
เสียงตวาดก้องของโค้ชวัยกลางคนดังสนั่นลั่นโรงยิมทำเอานักกีฬาทุกคนสะดุ้งสุดตัว ไม่เว้นแม้แต่ใบพลูที่แอบดูอยู่ข้างนอก
"การส่งบอลเมื่อกี้มันคืออะไร!จังหวะนรกแบบนั้นแกคิดว่าแกเล่นอยู่สนามเด็กเล่นหรือไง! แกเป็กัปตันทีมนะเว้ย!ถ้ากัปตันยังไม่มีสมาธิแล้วลูกทีมมันจะพึ่งพาใครได้!"
อัครินยืนนิ่งศีรษะของเขาก้มต่ำลงเล็กน้อย ไม่มีการโต้เถียง ไม่มีการแก้ตัวมือหนาทั้งสองข้างกำแน่นอยู่ข้างลำตัวจนเส้นเืปูดโปน
"่นี้แกเป็อะไรของแก!สมาธิไม่อยู่กับเนื้อกับตัว ฟอร์มตกอย่างกับเด็กหัดเล่นถ้าแบกรับความคาดหวังไม่ไหว ก็ถอดปลอกแขนกัปตันทีมออกไปซะ!"
คำพูดที่กรีดลึกลงไปถึงความภาคภูมิใจนั้นทำให้บรรยากาศในโรงยิมเงียบกริบจนน่าขนลุกเพื่อนร่วมทีมอย่างนาทีและเจมส์ได้แต่มองหน้ากันหน้าเสีย ไม่มีใครกล้าปริปากพูดอะไรออกมา
ใบพลูกัดริมฝีปากตัวเองจนห้อเืดวงตาของเธอร้อนผ่าวขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่ภาพของกัปตันทีมสุดเพอร์เฟกต์พังทลายลงตรงหน้า...เขากำลังถูกต่อว่าอย่างรุนแรงต่อหน้าคนทั้งทีม ไหล่กว้างที่เคยดูแข็งแกร่งบัดนี้กลับดูลู่ตกลงราวกับแบกรับน้ำหนักของูเาทั้งลูกเอาไว้
ตึก...
ใบพลูเผลอก้าวถอยหลังจนไปชนกับถังขยะใบเล็กด้านนอกเสียงดังกุกกักเบา ๆ ทำให้โค้ชที่กำลังอารมณ์เสียหันขวับมามองที่ประตู
"ใครแอบอยู่ตรงนั้น!"
ใบพลูเบิกตากว้าง ความใทำให้เธอหมุนตัวและวิ่งหนีออกไปจากตรงนั้นอย่างไม่คิดชีวิตทิ้งไว้เพียงความเงียบงันและความกดดันที่ยังคงคุกรุ่นอยู่ภายในโรงยิม
โดยไม่รู้เลยว่า...ในจังหวะที่เธอวิ่งหนีไปนั้น ดวงตาคมของอัครินได้ตวัดมองตามหลังเงาเล็ก ๆที่คุ้นเคยไปทันที แววตาของเขาที่เคยมืดมนพลันสั่นไหวอย่างรุนแรง
609
