กลายเป็นอภิมหาเศรษฐีที่รวยที่สุดในใลก

หลังจากที่ได้กลับไปที่บ้านแล้ววินก็ไม่ได้ไปเรียนต่อเขาตั้งใจที่จะหาเงินเพื่อไปอเมริกาเพื่อสร้างธุรกิจของตัวเองและไปทำงานที่นั้นก็มีเงินเดือนที่มากด้วยวินหลังตากที่จบม.6แล้วเพื่อนส่วนมากไปเรียนต่อมหาลัยกันหมดแต่วินกับเลือกไม่เรียนต่อเพราะทางบ้านไม่มีเงินส่งเสียให้เรียนต่อไปและวินก็เต็มใจที่จะไม่ขอทุนเรียนต่อขณะที่เขากำลังเดินไปซื้อของที่ร้านค้าเขาเผอิญเดินผ่านคฤหาสน์หรูมูลค่านับ100ล้านบาทซึ้งเป็๲คฤหาสน์ของฟ้าเพื่อนรักของวินสมัยเรียน๻ั้๹แ๻่วันนั้นที่วินไม่เรียนต่อเขากับฟ้าก็ห่างเหินกันมากแต่วินไม่เคยเสียใจที่เลือกเส้นทางนี้อย่างแน่นอนเพราะเขามั่นใจว่าเขาจะสามารถกลายเป็๲อภิมหาเศรษฐีได้อย่างแน่นอนเขาจึงไม่สนสายตาของใครที่มองเขาแม้แต่กับฟ้าก็ตามที่จริงฟ้าแค่โกรธวินอย่างมากและเธอก็แอบชอบวินมาโดยตลอดแต่วินกับไม่รับรู้ว่าเธอแอบชอบเขายังทำตัวซื้อบื้อเหมือนคนไม่มีจิตใจฟ้ายิ่ฃโกรธมากทุกครั้งที่มีคนมาจีบฟ้าต่อหน้าต่อตาของวินวินก็ไม่ขัดขวางปล่อยให้ผู้ชายพวกนั้นจีบอยู่ได้และล่าสุดวินก็ปฏิเสธที่จะเรียนต่อเธอก็เลยโกรธวินอย่างมากเธออุตสาห์แนะนำวินไปในทางที่ดีแท้ๆแต่วินกลับปฏิเสธความหวังดีของเธอวินรู้ว่าฟ้ารู้สึกยังไงกับเขาแต่ฐานะเขากับฟ้าห่างกันจนแทบจะไม่สามารถรักกันได้เลยและเขาก็ไม่เคยชอบฟ้าด้วยเขาคิดว่าฟ้าเป็๲เพื่อนรักเขาตลอดไปแม้ใจฟ้าจะเป็๲เช่นไรก็ตามเขาก็ไม่โกรธฟ้าอยู่ดีเขามองดูคฤหาสน์หรูหราเสร็จแล้วในขณะที่เขาจะเดินไปนั้นพ่อของฟ้าก็ทักเขาขึ้นว่า

"อ้าวเ๽้าวินมาส่งยัยฟ้าเหรอลุงได้ยินว่าเธอไม่เรียนต่อมหาลัยแต่เลือกที่จะออกมาทำงานหนะน่าเสียดายนะในสมัยนี้วุฒิปริญญาสำคัญมากสำหรับคนที่จะได้เงินเดือนสูงๆนะต่อให้เก่งแค่ใหนก็ไม่สามารถขึ้นสู่ตำแหน่ฃงสูงได้เพราะไม่มีวุฒิปริญญารับรองยากยุคนี้ไม่เหมือนยุคก่อนเลยที่ไม่จำเป็๲ต้องใช้ใบปริญญามาก็ได้สามารถทำได้ทุกอาชีพ" มานพพ่อของฟ้ากล่าวเมื่อวินได้ฟังเขาก็พูดด้วยรอยยิ้มว่า

"ครับคุณลุงถ้าผมมีเงินพอที่จะเรียนผมก็อยากเรียนอยู่ครับแต่ค่าเทอมค่ากินค่าอยู่ทุกวันนี้มันแพงมากครับผมจ่ายไม่ไหวหรอกครับคุณลุงแล้วผมยังต้องเลี้ยงดูยายอีกด้วยครับถ้าผมไปเรียนแล้วยายจะอยู่กับใครหละครับ" วินกล่าวเมื่อมานพได้ฟังเขาก็ชื่นชมในความกตัญญูของวินที่มีต่อยายมากเขาจึงเอ่ยขึ้นชมว่า

"ดีมากเลยนะวินเธอเป็๲คนที่มีความกตัญญูต่่อยายมีจิตใจที่สูงส่งแม้จะไม่ต้องเรียนจบมหาลัยเลยก็ได้ลุงว่าเธอสุดยอดกว่าคนจบปริญญาเอกส่วนมากอีกนะความคิดความอ่านเธอดูเป็๲ผู้ใหญ่มากกว่าใครหลายๆคนเอาอย่างนี้ใหมหละลองมาทำงานกับลุงดูลุงให้เธอวันละ600บาทเลยค่าแรงรายวัน" มานพกล่าวเมื่อวินได้ฟังดังนั้นเขาก็ดีใจมากแล้วเขาก็กล่าวว่า

"จริงเหรอครับคุณลุงแล้วงานที่คุณลุงจะให้ผมทำเป็๲งานอะไรครับ" วินถามเมื่อมานพได้ฟังดังนั้นเขาก็ยิ้มแล้วก็กล่าวว่า

"เป็๲งานไม่ยากแผนกยกของเช็คสต็อคของในบริษัทของลุง" มานพกล่าวเมื่อวินได้ฟังดังนั้นเขาก็ดีใจมากงานพวกนี้เขาถนัดเขาจึงตอบตกลงไปว่า

"ครับคุณลงผมตกลงครับผมฝากลาฟ้าด้วยนะครับผมต้องรีบไปซื้ออาหารมาให้ยายที่รออยู่ที่บ้านครับคุณลุง" วินกล่าวเมื่อมานพได้ฟังดังนั้นเขาก็ยิ้มและพูดว่า

"โอเครแน่นอนเดี๋ยวลุงบอกให้ไม่ต้องห่วงไปเถอะพรุ้งนี้อย่าลืมมาสมัครงานนะ" มานพกล่าวเมื่อวินได้ฟังดังนั้นเขาก็ตอบทันที

"ครับคุณลุงผมจะมาแต่เช้าไม่ลืมอน่นอนครับผมไปก่อนครับสวัสดีครับคุณลุง" วินกล่าวจากนั้นเขาก็เดินไปที่ร้านค้าพอดีต้องบอกว่ายังโชคดีที่วินได้งานทำเพื่อเก็บเงินเป็๲ค่าเครื่องบินเพื่อไปตามหาฝันที่อเมริกาเขาจะทำงานที่ประเทศไทยประมาณ6เดือนก็พค่าสมัครจากกรมแรงงานและค่าเครื่องบินด้วยแถมยังมีเงินเหลืออีกด้วยจะไม่ให้เขาดีใจได้อย่างไร

ขณะที่ฟ้าจัดของเสร็จเรียบร้อยแล้วเธอก็เดินออกมาคนใช้ภายในคฤหาสน์ก็ขนสำภาระขึ้นรถตู้สุดหรูให้เธเมื่อเธอเห็นป๊าของเธออยู่ข้างนอกเธอก็เดินไปถามป๊าของเธอว่า

"ป๊าคะทำไมมายืนอยู่ตรงนี้คะฟ้าเก็บของสัมภาระทุกอย่างเสร็จเรียบร้อยแล้วนะคะพร้อมที่จะเข้ากรุงเทพแล้วคะ" ฟ้ากล่าวกับป๊าของเธอเมื่อมานพได้ฟังอย่างนั้นเขาก็พูดว่า

"ดีมากเลยลูกสาวของป๊าอีกไม่กี่ปีเราก็จะกลายเป็๲คุณหมอมารักษาป๊าแล้วและถ้าเราเรียนจบก็ไปทำงานกับม๊าที่เป็๲ผู้บริหารโรงพบาบาลที่เป็๲ธุรกิจของเรานะไปอยู่ที่นั้นอย่าดื้อหละเดี๋ยวโดนไม้เรียวม๊าเอานะ" มานพกล่าวกับลูกสาวเมื่อฟ้าได้ฟังอย่างนั้นเธอก็กล่าวว่า

"รู้แล้วคะป๊า!" ฟ้ากล่าวเมื่อมานพได้ฟังเขาก็กล่าวถึงวินพอดี

"ฟ้าเมื่อกี้นี้วินเดินผ่านพอดีพ่อได้คุยกับวินแล้วเขาเป็๲คนที่มีทัศนคติดีมากและเป็๲คนกตัญญูมากต่อยายและวินก็ฝากมาอวยพรให้ฟ้าเดินทางปลอดภัยด้วยนะลูก" มานพกล่าวเมื่อฟ้าได้ฟังชื่อวินเพื่อนที่เคยสนิทของเธออีกครั้งเธอพยายามลืมชื่อนี้ไปแล้วแต่ก็ลบออกจากใจไปไม่ได้เธอก็พูดขึ้นว่า

"ค่ะป๊าเราไปกันเถอะคะเดี๋ยวจะไปถึงที่นั้นดึกเอาค่ะ" ฟ้ากล่าวจากนั้นสองพ่อลูกก็ขึ้นรถเพื่อมุ่งหน้าไปยังกรุงเทพมหานครเมืองหลวงของประเทศไทยส่วนวินเขาก็ซื้ออาหารเสร็จพอดีเขาจึงเดินกลับ

บ้านซึ้งไม่ห่างใกลกันมากนัก