พู่กันเนรมิต

บทที่ 49 

หมาบ้าอึราด

“ เดรัจฉาน..เจ้ามาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร?” เซียวไป๋มองไปที่เซียวหลงด้วยใบหน้าที่อดกลั้นอารมณ์ เมื่อได้ยินดังนั้น เซียวหลงตะคอกและเพิกเฉย เขาเดินตรงไปที่เซียวหนู และมองไปที่เซียวหนูที่ติดอยู่ในกำแพงอากาศ

“ อาวุโสรอง ลำบากท่านแล้ว!” เซียวหลงพูดเบา ๆ ดวงตาของเขาเปียกชื้น ในตอนนี้เซียวหลงรู้แล้วว่า เพื่อปกป้องตัวเอง ผู้อาวุโสรอง อาจสูญเสียอะไรมากกว่าผู้อาวุโสสาม ในตอนนี้เซียวหนู มองเห็นเซียวหลงและนิ่งเงียบไปนาน

“ เซียวหลง..เจ้าไม่ควรกลับมา”เซียวหนูถอนหายใจ    เบา ๆ เสียงของเขาเต็มไปด้วยความเสียใจอย่างสุดซึ้ง“ ตระกูลเซียวไม่มีที่สำหรับพวกเราแล้ว เจ้าหนีไปแล้วเหตุใดจึงกลับมาตายที่นี่?”

เซียวหลงกล่าวว่า: "ท่านยังอยู่ในตระกูลเซียว ข้าจะทอดทิ้งท่านและหนีเอาตัวรอดไปได้อย่างไร" เซียวหนูถอนหายใจอีกครั้ง และกล่าวว่า "เจ้ายังคงเป็นเด็กดีเหมือนเดิม น่าเสียดายที่เราไร้ความสามารถ จนไม่อาจปกป้องเจ้าได้ในที่สุด"

เมื่อพูดถึงเรื่องนี้ เซียวหนูก็ยื่นมือขวาออกไปเพื่อลูบศีรษะของเซียวหลง

น่าเสียดายที่มือขวาของเซียวหนูยื่นออกไปเพียงครึ่งหนึ่ง และถูกกำแพงขวางกั้นด้วย "ค่ายกลปิดผนึก" เซียวหนูค่อยๆชักมือขวากลับมา ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความขมขื่น“ แต่ไม่เป็นไร...วันนี้พวกเราตายด้วยกัน และเจ้าจะไม่รู้สึกเหงาในระหว่างทาง”

เซียวหลงยิ้มและพูดว่า "อาวุโสรอง.... ท่านกำลังเข้าใจผิด ข้ากลับมาที่ตระกูลเซียวในคราวนี้ เพื่อช่วยท่าน ไม่ได้กลับมาตายที่นี่" ดวงตาของเซียวหนูเป็นประกาย

ต่อมาเมื่อเขาตระหนักอย่างชัดเจนว่า การฝึกฝนของเซียวหลงอยู่ในระดับ 6 ของอาณาจักรถงซวน เขาก็อดไม่ได้ที่จะถอนหายใจอีกครั้ง

"มันไร้ประโยชน์ การฝึกฝนในปัจจุบันของเจ้ายังต่ำเกินไป ที่จะเป็นคู่ต่อสู้ของพวกเขา" เมื่อพูดถึงเรื่องนี้เซียวหนูก็นึกขึ้นได้ว่า: "เช่นเดียวกับเซียวหลิว และเซียวซาน พวกเขาอาจถูกวางยาพิษ"

ความรู้สึกคำนึงถึง อาวุโสสามและอาวุโสสี่นั้นลึกซึ้งมาก เมื่อคิดว่าพวกเขาอาจจะถูกสังหารเสียแล้ว จมูกของเซียวหนูก็เริ่มมีรสเปรี้ยว และอดไม่ได้ที่จะหลั่งน้ำตาออกมา เซียวหนูไม่รู้ว่าอาวุโสสามและคนอื่นๆได้รับการช่วยเหลือจากเซียวหลงแล้ว

ในขณะนี้เซียวไป๋และคนอื่น ๆ ก็อยู่ในสถานการณ์นั้นด้วย เซียวไป๋เยาะเย้ยทันที และกล่าวว่า: "ใช่ ในเวลานี้ เซียวหลิวและ เซียวซาน เป็นคนโง่เขลาที่ถูกเซียวผิงสังหาร และเจ้าก็จะตายลงในวันนี้เช่นกัน แต่ถ้าเจ้า ... "

"หุบปาก เซียวหลงทันใดนั้นก็จ้องมอง และขัดจังหวะคำพูดของ เซียวไป๋" เป็นแค่สุนัขรับใช้ มีที่ให้เจ้าสอดงั้นหรือ? "

“ เอ๋?” มองดูท่าทางแข็งกร้าวของเซียวหลง เซียวไป๋ประหลาดใจอย่างหาที่เปรียบไม่ได้ และตกตะลึงชั่วขณะ

ทันใดนั้นเขาก็โกรธจนหน้าแดงก่ำ

“ เอาล่ะตอนนี้เจ้าคิดว่าใครกันแน่ที่กุมอำนาจในตระกูลเซียว อาวุโสใหญ่ หรืออาวุโสรอง... สภาพของเขาไม่มีทางปกป้องเจ้าได้อีก?”

เซียวไป๋กัดฟันและพูดอย่างดุเดือด "บอกความจริงกับเจ้า ผู้อาวุโสใหญ่จะนำผู้ช่วยที่ทรงพลังมาที่นี่ในทันที ในเวลานั้นไม่เพียง แต่เจ้าเท่านั้น แต่ยังรวมถึงผู้อาวุโสรองจะตายโดยไร้ที่ฝังกลบ

ดวงตาของเซียวหลงเย็นชา ในสายตาของเขา เจตนาสังหารได้หมอกดำและห่อหุ้มดวงตาทั้งสองของเขา อย่างไรก็ตาม เซียวหลงไม่ได้เริ่มโจมตีในทันที

เพราะเขาสัมผัสได้ถึงการปรากฏตัวของผู้อาวุโสใหญ่ และรวมถึงลมหายใจแห่งหวาดผวาที่ทรงพลังกว่า

เซียวหลงส่งเสียงครวญครางเย็นชาทันที และมองไปที่ก้อนหินที่อยู่ห่างออกไปหนึ่งร้อยเมตร เขาบอกว่า "เป็นเพราะท่านกลับมาแล้วพร้อมความช่วยเหลือ เหตุใดไม่ปรากฏตัว ไม่กล้าเผชิญหน้ากับข้าหรือ

"พบพวกเราได้อย่างไร?" เสียงที่สับสนดังมาจากด้านหลังก้อนหินใหญ่ หลังจากนั้น ทั้งสองร่างก็กะพริบเคลื่อนไหว และออกมาจากด้านหลังหินใหญ่ หนึ่งในนั้นคือ เซียวฟ่าง ผู้อาวุโสของตระกูลเซียว

อีกคนหนึ่งสำหรับเซียวหลงแล้ว ไม่ใช่คนแปลกหน้า แท้จริงแล้ว เขาเป็นผู้อาวุโสของตระกูลหลี่ มีชื่อว่าหลี่ชื่อหยาง! นี่คือชายชราผมขาวและเครายาว เขามีใบหน้าบูดบึ้ง ตอนนี้คำพูดเต็มไปด้วยความงงงวยออก มาจากปากของเขา

ในขณะนี้ เซียวฟ่างยืนอยู่ขนาบข้างของหลี่ชื่อหยาง และทำท่าทางประจบประแจงอย่างยิ่ง ซึ่งทำให้ผู้คนรู้สึกขยะแขยงมาก

"ผู้อาวุโสหลี่ อยู่ในระดับสองของอาณาจักรหยูคง" ดวงตาของเซียวหลงหรี่ลงเล็กน้อย และทันทีเขามองเห็นผ่านความแข็งแกร่งของหลี่ซื่อหยาง หลังจากเห็นสิ่งนี้แล้ว เซียวหลงก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก

ถ้าอีกฝ่ายมีความแข็งแกร่งระดับนี้ เซียวหลงก็ไม่ต้องหวาดกลัว ในเวลานั้น ตราบใดที่เซียวหลงเพิ่มกลยุทธ์เพียงเล็กน้อย หลี่ชื่อหยางในฐานะคนนอก ไม่อาจที่จะทำอะไรผลีผลาม

“ พรึ่บ!ร่างกายของเซียวฟ่าง และ หลี่ชื่อหยางกะพริบ และพวกเขาก็เดินเข้ามาหา เซียวหลงและคนอื่น ๆ ในทันที

หลี่ชื่อหยางเหลือบมองไปที่เซียวหลง จากนั้นมองไปที่ เซียวฟ่างและพูดเบา ๆ : "สังหารเขาซะ จากนั้นถอน" ค่ายกลปิดผนึก "ออก และข้าจะช่วยเจ้าสังหารเซียวหนู

ไร้ซึ่งการแสดงออกบนใบหน้าของหลี่ชื่อหยาง เมื่อเขาพูดคำเหล่านี้

ราวกับว่าเขาได้สังหารมดตัวเล็ก ๆ เซียวหนูโกรธแค้นและดุด่าในทันที: "หลี่ชื่อหยาง เจ้าสุนัขอึราด! ตระกูลหลี่ต้องการแทรกแซงกิจการภายในของตระกูลเซียวของเรางั้นเหรอ?"

หลี่ชื่อหยางขมวดคิ้วทันที และรู้สึกว่าการดุด่าของ     เซียวหนู ทำให้เขาทนฟังไม่ได้ เคราของเขากระตุกด้วยความโกรธ และเขาต้องการที่จะสังหารเซียวหนูทันที สิ่งที่เขาเกลียดที่สุดในชีวิตก็คือ มีคนเรียกเขาว่า "สุนัข"!

อย่างไรก็ตาม ก่อนที่หลี่ชื่อหยางจะอ้าปาก เซียวฟ่างที่ยืนอยู่ข้างๆเขา ก็ทำราวกับสุนัขที่กำลังเห่าใส่เซียวหนู

“ เซียวหนู เจ้ากล้าทำให้ผู้อาวุโสหลี่ต้องอับอายได้อย่างไร? เจ้ากำลังพยายามปลุกระดมข้อพิพาทระหว่างตระกูล หลี่และเซียว รู้หรือไม่ว่าข้าสามารถส่งตัวเจ้าไปให้ตระกูลหลี่ เพื่อรับโทษจากความผิดนี้! "

เซียวฟ่างชี้ไปที่เซียวหนู และกล่าวด้วยความอาฆาตพยาบาท

เซียวหนูหัวเราะเยาะอย่างเย็นชา และพูดหยอกล้อว่า "เซียวฟ่างเจ้าเป็นสุนัขที่ดีจริงๆ เขาเป็นผู้อาวุโสของตระกูลหลี่ และเจ้าก็เป็นผู้อาวุโสใหญ่ของตระกูลเซียว ไม่ต้องรีบร้อนปกป้อง" สุนัขอึราด " และประจบประแจงราวกับสุนัขบ้า

เมื่อได้ยินเช่นนี้เซียวหลงก็อดหัวเราะไม่ได้ เขาไม่คาดคิดว่าอาวุโสรอง ซึ่งปกติจะดูจริงจังมาก จะมีอารมณ์ขันถึงเพียงนี้ยามดุด่าผู้คน

อย่างไรก็ตามเซียวหนู ทำให้หลี่ชื่อหยางใบหน้าดำเป็นก้นหม้อ

“ เจ้าอยากตายงั้นหรือ?!” เซียวฟ่างกัดฟัน ดวงตาของเขาแทบจะพ่นไฟออกมา

เซียวหนูหัวเราะอย่างดุร้ายและพูดว่า "ข้าไม่ใช่อึที่เจ้ามองหา มันอยู่ข้างๆตัวเจ้าหรือ?"

“ เจ้า ... ” เซียวฟ่างมุมปากกระตุก พูดแทบไม่ออก

"พอได้แล้ว!" ดวงตาของหลี่ชื่อหยางหรี่ลงเล็กน้อย และทันใดนั้น เขาก็ขัดจังหวะเซียวฟ่าง เขาตะโกนด้วยความโกรธ "อย่าพูดเรื่องไร้สาระกับเขา ทำตามที่ข้าสั่ง! ตอนนี้สังหารผู้นำตระกูลเซียวทันที