เกิดใหม่ครั้งนี้ต้องมีความสุข

        วันรุ่งขึ้นหลังเสร็จพิธี หลี่เล่อเยียนย้ายไปอยู่กับหยางหมิงเฉิงอย่างสมบูรณ์แบบและตามธรรมเนียมฝ่ายหญิงจะต้องยกน้ำล้างหน้าให้พ่อแม่สามีซึ่งเป็นนัยว่าได้เริ่มทำหน้าที่ของลูกสะใภ้ตั้งแต่วันนี้โดยการยกน้ำล้างหน้าได้ทำติดต่อกัน 3 วันซึ่งหลี่เล่อเยียนทำหน้าที่ได้ดีเยี่ยมสมกับเป็นลูกสะใภ้ที่แม่เฒ่าหยางพอใจมากทั้งสองคนเดินทางไปจดทะเบียนสมรส

        วันที่ 4 นับจากที่ได้แต่งงานกันตระกูลหยางสายหลักก็ได้เวลาเดินทางกลับบ้านสักทีเพราะยังคงต้องกลับไปทำงานแลกแต้มค่าแรงเช่นกันถึงแม้ว่าจะมีเงินที่ลูกชายคนรองส่งมาให้ทุกเดือนก็ตาม

        เล่อเยียนย้ายมาอยู่ในบ้านของน้าชายหยางซึ่งหยางหมิงได้ต่อเติมห้องออกไปเป็นสัดส่วนชัดเจนไม่ได้เกี่ยวข้องกับบ้านน้าชายแต่ยังคงอยู่ในรั้วบ้านเดียวกันอยู่เพราะที่ทำงานของหยางหมิงเฉิงนั้นสังกัดอยู่ที่ปักกิ่งเขาไม่มีที่ทางในปักกิ่งจึงอาศัยอยู่กับน้าชายไปก่อนยุคนี้ยังไม่มีการซื้อขายที่ทางจะมีเพียงที่อยู่อาศัยที่ทางการจัดสรรไว้ให้ตอนนี้หยางหมิงเฉิงกลายเป็นพลเมืองปักกิ่งเรียบร้อยแล้วด้วยเส้นสายเจ้านายที่คอยให้ความช่วยเหลือ

        " เดินทางปลอดภัยนะคะคุณแม่" เล่อเยียนออกมาส่งครอบครัวของสามี

        " ขอบใจจ่ะ พวกลูกก็รีบๆ มีลูกกันได้แล้วนะพี่เขาอายุเยอะเกินไปแล้วแม่จะอาสาเลี้ยงให้เอง"แม่เฒ่าหยางไม่อยากจะคิดเลยว่าหลานของเธอออกมาจะหน้าตาดีมากมายแค่ไหนเพราะพ่อแม่ของเขานั้นราวกับนางฟ้านางสวรรค์ขนาดนี้

        " แม่ครับดูแลตัวเองด้วยนะครับไม่ต้องไปทำงานที่นาแล้วผมจะยังส่งเงินให้แม่เหมือนเดิม"หยางหมิงที่เห็นพ่อแม่ตัวเองแก่ลงไปมากก็อดเป็นห่วงไม่ได้ลำพังเงินเดือนเขานั้นเลี้ยงพ่อแม่ได้สบายๆ ไหนจะมีเงินออกรอบพิเศษในแต่ละครั้งอีก

        " ไม่ต้องส่งให้พวกแม่หรอกลูกมีครอบครัวแล้ว" แม่เฒ่าหยางรู้สึกเกรงใจลูกชายมากเขาช่างเป็นคนกตัญญูซะจริงทั้งๆที่เธอไม่ได้สนับสนุนเขาเลยด้วยซ้ำ

        " พวกเราเลี้ยงดูคุณพ่อกับคุณแม่ได้ค่ะ"เล่อเยียนยืนยันอีกเสียงเธอยินดีมากที่จะแสดงความกตัญญูต่อพ่อแม่

        " พูดแบบนั้นได้ไงละคะคุณแม่ น้องรองก็ถือว่าเป็นคนในครอบครัวยังไม่ได้แยกบ้านเลยด้วยซ้ำเขาแค่ออกมาทำงานนอกบ้านเท่านั้น"สะใภ้ใหญ่รีบเตือนสติแม่สามีจะไม่ให้ส่งเงินมาให้ได้ไงกันทุกวันนี้ที่บ้านอยู่ดีกินดีได้ก็เพราะเงินของน้องชายรองทั้งนั้นลำพังแค่ทำงานในไร่นาเพียงแค่เลี้ยงปากท้องเท่านั้น

        " เอาล่ะๆ แล้วแต่เจ้ารองกับภรรยาจะเห็นสมควรเถอะพวกลูกกลับกันได้แล้วพวกเราจะขึ้นรถไฟแล้วล่ะ"พ่อเฒ่าหยางรู้สึกอับอายลูกสะใภ้หมาดๆมากที่คนในครอบครัวหน้าหนาเอาเปรียบลูกชายเขาไม่จบสิ้น

        " นี่เป็นส้มแล้วก็ซาลาเปาคุณแม่เอาไว้ทานระหว่างทางนะคะ"เล่อเยียนแอบเอาของออกมาจากในมิติ ส้ม 12 ลูก ซาลาเปา 30ลูกเอาออกมามากหน่อยเพราะเด็กๆ มักจะหิวอยู่บ่อยๆ

        "ขอบใจลูกมากนะจ๊ะ"แม่เฒ่าหยางปลื้มปริ่มน้ำตาคลอเธอไม่ได้เจอลูกชายเป็นสิบปีตั้งแต่เขามาเรียนในปักกิ่งรู้สึกใจหายอย่างบอกไม่ถูกแต่เห็นลูกชายมีหน้าที่การงานที่ดีเธอก็หมดห่วง

        " เราไปโรงพยาบาลกันต่อเลยไหมครับ อีก 3 วันค่อยไปเยี่ยมบ้านคุณแล้วจากนั้นผมคงต้องไปรายงานตัวในกรมแล้ว" หยางหมิงบอกภรรยาเพราะอยากทำอะไรให้เรียบร้อยแบบไม่มีห่วงอีก

        " ฉันไม่ได้เตรียมเอกสารเลยค่ะ "เล่อเยียนไม่รู้ว่าเขาจะพาไปโรงพยาบาลคงต้องกลับบ้านก่อน

        " ผมเตรียมมาแล้วล่ะเราไปกันเถอะ" เขาไม่รอให้เธอพูดอะไรต่อเดินนำไปยังโรงพยาบาลทันที

        เมื่อไปถึงโรงพยาบาลก็ทำการกรอกประวัติแล้วก็ฝากท้องในทันทีเมื่อฝากท้องเรียบร้อยก็ได้ยาบำรุงมาทานเนื่องจากเธอกินอะไรไม่ค่อยได้เขาไม่ลืมที่จะสอบถามหมอถึงเรื่องนั้นแม้หมอผู้หญิงจะรู้สึกอายบ้างเพราะเขาถือว่าเป็นคนหล่อคนหนึ่งแถมยังเป็นทหารยศใหญ่พอสมควรจนอดอิจฉาเล่อเยียนไม่ได้เขาช่างเป็นผู้ชายร้อนแรงจริงๆ

        " คุณอยากไปไหนอีกไหมครับ"เมื่อออกมาจากโรงพยาบาลเล่อเยียนก็ยังไม่หายหน้าแดงเธอไม่คิดว่าเขาจะกล้าถามหมอถึงเรื่องนั้นจริงๆ น่าอายชะมัด

        " ฉันอยากได้เครื่องครัวค่ะ"แม้จะอายแต่เธอจำเป็นต้องซื้อของเข้าบ้านเพราะจะให้ใช้ครัวร่วมกับบ้านน้าชายคงจะไม่ดีเท่าไหร่นัก

        " ได้ครับ คุณร้อนหรือครับทำไมถึงหน้าแดง" เขาอดแซวเธอไม่ได้นานๆทีเธอจะพลาดขอสักหน่อยแล้วกัน

        " รีบไปเถอะค่ะ" เล่อเยียนเดินนำ นับวันเขาจะยิ่งร้ายขึ้นทุกวันแล้วนะ

        สินสอดของเธอนั้นพ่อหลี่มอบให้กับลูกสาวจนหมดรวมถึงสินเดิมที่ให้ลูกสาวติดตัวมาอีก300 หยวนนับว่ามากมายเลยทีเดียวแม่เลี้ยงหรูที่ควักเงินออกมานับมือไม้สั่นไปหมดเธอ เดิมทีเธอคิดว่า 300 หยวนนี้หักออกจากสินสอด 999 หยวนหล่อนก็ยังมีเหลือเยอะกว่าและตั้งใจจะเก็บไว้เป็นสินเดิมให้กับลูกสาวตัวเองแต่เธอคิดผิดเพราะนอกจากเงินสินสอด 999 หยวนที่จะไม่ได้แล้วยังจะต้องควักเงินอีก300 หยวนให้กับลูกเลี้ยงไปหัวใจเธอแทบจะสลายนี่มันเงินเก็บเกือบครึ่งของทั้งบ้านและทั้งชีวิตเลยนะแล้วลูกสาวเธอล่ะจะได้อะไรติดตัวไปบ้าง

        " นี่คุณไม่คิดถึงลูกฟางเซียนบ้างหรือคะ "แม่เลี้ยงหรูอดที่จะน้อยใจไม่ได้จนตัวเองล้มป่วย

        " เมื่อถึงงานแต่งของฟางเซียนผมก็จะทำแบบเดียวกันคือให้สินสอดกับลูกทุกอย่างไม่เก็บไว้สักเหมาเดียว"เขาไม่เคยคิดที่จะฮุบเอาสินสอดของลูกสาวเพราะไม่รู้วันข้างหน้าจะเป็นยังไงวันนี้เขาอาจจะรักลูกสาวดีแต่ต่อไปล่ะอย่างน้อยๆก็ยังมีอะไรติดตัวไปบ้างจะได้ไม่มีใครมาดูถูกลูกสาวเขาได้

        " แต่เงินเก็บของเราแทบจะไม่เหลือแล้วนะคะ "เธอปวดใจทุกครั้งที่พูดเรื่องเงิน

        " เหลวไหล ผมรู้ดีว่าเงินในบ้านควรจะมีเท่าไหร่ผมเป็นคนหาทำไมจะไม่รู้"แม้เขาจะไม่ใช่คนถือเงินแต่ก็ใช่ว่าจะไม่รู้เรื่องอะไรเลย

        ทางด้านสองสามีภรรยาที่ซื้อข้างของเครื่องใช้เข้าบ้านแม้ว่าจะมีจากสินเดิมของเล่อเยียนบ้างแล้วแต่ใกล้จะหน้าหนาวแล้วควรจะเตรียมไว้บ้างเพราะอีกไม่นานข้าวของน่าจะมีราคาเพิ่มสูงขึ้นหยางหมิงเฉิงให้สิทธิ์ภรรยาในการซื้อของเต็มที่เขามองว่าสิ่งไหนที่สมควรใช้ก็ใช้ไปเถอะยังไงเขาก็จ่ายได้ถ้าไม่มากเกินไปซึ่งแต่ละอย่างที่เล่อเยียนจ่ายไปล้วนแต่เป็นของจำเป็นภายในบ้านทั้งสิ้นเธอใช้เงินไปทั้งหมด 40 หยวนในการซื้อของครั้งนี้เธอปวดใจทุกครั้งที่จ่ายเงินแต่จำเป็นต้องมีในบ้านเพราะไม่งั้นเธอจะเอาของในมิติออกมาใช้ไม่ได้

        " คุณดูหลานสะใภ้คุณสิคะแม่ผัวกลับยังไม่ถึงบ้านเลยด้วยซ้ำหล่อนก็ปีกกล้าขาแข็งแยกครัวโดยไม่บอกเราเลยสักคำหึ "น้าสะใภ้ไม่พอใจอย่างมากเพราะเมื่อก่อนหยางหมิงเฉิงเวลากลับจากภารกิจเขาจะมานอนบ้านนี้แล้วก็กินข้าวกับพวกเธอและจ่ายค่ากับข้าวทุกครั้ง

        " พวกเขาแต่งออกไปแล้ว อีกอย่างอาหมิงก็ไม่ใช่ครอบครัวเราจริงๆสักหน่อยแยกครัวออกไปน่ะถูกแล้ว"น้าชายหยางไม่คิดว่าหลานชายและหลานสะใภ้ทำไม่ถูกต้องเพราะหยางหมิงเป็นเพียงหลายชายเขาเท่านั้น

        " แต่งแล้วยังไงคะ ก็ยังอยู่ในบ้านของฉันอยู่ดีหล่อนควรจะไว้หน้าฉันบ้างอีกอย่างถ้าไม่มีอาหยางเราจะใช้จ่ายยังไงละคะ" นี่สิคือสิ่งที่เธอกังวล

        " ที่อาหยางให้พวกเราทุกวันนี้ยังไม่มากพออีกหรือที่เพียงแมวดิ้นให้หลานปลูกบ้านอยู่ผมไม่คิดว่าจะเป็นเรื่องใหญ่อะไรบ้านทั้งหลังเขายังสร้างให้คุณมาแล้วเลยนะครับ" เขาพูดไม่ผิดหรอกเพราะบ้านเขาแทบจะรื้อสร้างใหม่ทั้งหลังด้วยเงินของหลานชายเขาทั้งนั้น

        " ใช่ซิ ฉันมันสู้อะไรหลานคุณไม่ได้นี่ แตะต้องไม่ได้เลยต่อไปฉันจะไม่พูดอะไรเลยแล้วกันค่ะต่างคนต่างอยู่จะมาว่าฉันใจดำไม่ได้นะคะ"น้าสะใภ้โมโหเดินเข้าบ้านไปไม่สนใจสามีอีก

        " กลับมากันแล้วหรือ" น้าชายหยางเข้าไปทักทายทั้งสองคนที่เดินถือของมากมายเข้ามาภายในบ้านโดยที่ไม่แวะบ้านใหญ่

        " ใช่ครับ พอดีพวกเราไปซื้อของเข้าบ้านต่อไปคงไม่รบกวนน้าสะใภ้แล้วละครับผมกะว่าจะเดินไปบอกน้าอยู่พอดี" หยางหมิงพยักหน้าตอบคำถาม ยังไงๆก็ต้องบอกผู้ใหญ่ก่อน

        " ดีแล้วๆ แต่งงานออกมาแล้วควรจะแยกเป็นสัดส่วนมีอะไรให้ช่วยก็บอกน้าและน้าสะใภ้ได้นะไม่ต้องเกรงใจล่ะเล่อเยียน"

        " ขอบคุณค่ะคุณน้าหยาง " เล่อเยียนก้มหัวขอบคุณ

        "เอาล่ะๆ เข้าบ้านเถอะน้าแค่เดินมาดูน่ะ"

        " ฉันซื้อขาหมูมา เห็นช่วงนี้ท้องสะใภ้ใหญ่ใกล้คลอดแล้วนี่ให้เธอไว้บำรุงค่ะ" เล่อเยียนแบ่งขาหมูให้ไปหนึ่งขาเพราะท้องสะใภ้ใหญ่บ้านรองหยางหล่อนน่าจะใกล้คลอดเต็มที่แล้ว

        " ไอหยา ขอบใจหลานมากนะ " น้าชายหยางยิ้มอย่างดีใจแล้วเดินเข้าบ้าน

        บ้านรองหยางเป็นครอบครัวใหญ่พอสมควรมีกันทั้งหมด8 คน

        หยางซีฮันอายุ 39 ปี แต่งงานกับ หยางซิงเยียน อายุ 38 ปี มีลูกด้วยกันทั้งหมด 2 คน

        หยางเหยาอินอายุ 23 ปี แต่งงานกับ จู้หลี่นา อายุ 22 ปี มีลูกด้วยกัน 3 คน คือ ลูกชายหยางห่าวอู๋อายุ 6ขวบ ลูกสาวหยางเจินเจินอายุ 4 ขวบและอีกคนในท้องใกล้คลอด

        หยางเซินซินอายุ 20 ปี ยังไม่แต่งงานเรียนระดับมหาวิทยาลัย