(จบ) ตำนานจอมเวทย์วงแหวนที่หก

บทที่ 175:ผลึกพลังเวท

หากความลับเรื่องสายเลือดของเฮรัคถูกเปิดเผยออกมาเขาคงแทบไม่มีที่ยืนในมิติพ่อมดอีกต่อไปแม้ตัวเขาจะมิใช่สิ่งมีชีวิตจากห้วงอเวจีโดยกำเนิด

แต่คงไม่มีใครยอมเชื่อคำกล่าวอ้างของเขาแน่และเหล่าองค์กรพ่อมดผู้ทรงอำนาจในดินแดนรุ่งอรุณย่อมไม่รับฟังคำชี้แจงใดๆ ทั้งสิ้นถึงตอนนั้น เฮรัคคงมิวายถูกเผาทั้งเป็นในฐานะ ผู้ทรยศต่อมิติ

ทว่ายามนี้หลังจากที่เฮรัคเปิดใช้งานพลังจากรอยประทับสายเลือดความเร็วของเขาก็พุ่งทะยานขึ้นอย่างมหาศาลเพียงชั่วพริบตาเดียวเขาก็ไล่ตามหลังลิงหน้ามนุษย์จนทัน

ลิงหน้ามนุษย์รับรู้ถึงความเคลื่อนไหวเบื้องหลังจึงเหลียวหน้ากลับมามองทันทีที่มันสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายอันน่าสะพรึงกลัวจากตัวเฮรัคสีหน้าของมันก็แปรเปลี่ยนเป็นตื่นตระหนกสุดขีด

มันส่งเสียงกรีดร้องโหยหวนพลางเร่งฝีเท้าหนีสุดชีวิตแต่ต่อให้มันจะพยายามดิ้นรนเพียงใดก็มิอาจเทียบเคียงความเร็วของเฮรัคในยามนี้ได้เลย

วินาทีต่อมา

เฮรัคก็ประชิดตัวมันได้สำเร็จก่อนจะพึมพำคาถาเบาๆ“กรงขังมืดมิด!”

ความเร็วของลิงหน้ามนุษย์ลดฮวบลงทันควันร่างของมันแข็งทื่อติดอยู่บนกิ่งไม้ราวกับถูกตรึงไว้ด้วยโซ่ที่มองไม่เห็นเฮรัคเดินเข้าไปใกล้พลางง้างหมัดหมายจะสั่งสอน

แต่เมื่อเห็นใบหน้าที่เหมือนกับตนเองราวกับส่องกระจกเขากลับทำใจลงมือไม่ลง

“หากเจ้ายังคิดจะหนีข้าจะปลิดชีพเจ้าเสีย เข้าใจหรือไม่!” เฮรัคเอ่ยข่มขู่

เจ้าลิงหน้ามนุษย์ดูเหมือนจะไม่เข้าใจคำพูดนักแต่มันก็แสดงท่าทีหวาดกลัวออกมาอย่างชัดเจน ทันใดนั้นเฮรัคพลันนึกขึ้นได้ว่าคางคกที่เขารู้จักเคยสอนภาษาหนึ่งให้แก่เขาซึ่งเป็นภาษาที่ใช้กันในมิติห้วงอเวจี เขาจึงลองใช้ภาษานั้น

“หากเจ้ายังคิดจะหนีข้าจะปลิดชีพเจ้าเสีย เข้าใจหรือไม่!”

ไม่น่าเชื่อว่าเจ้าลิงหน้ามนุษย์จะเข้าใจภาษาห้วงอเวจีจริงๆมันรีบพยักหน้าหงึกๆ อย่างรวดเร็ว เมื่อเห็นว่าสื่อสารกันได้เฮรัคจึงสั่งต่อทันควัน

“รีบเปลี่ยนหน้ากลับคืนเดี๋ยวนี้เจ้าคิดว่าหน้าตาอย่างเจ้าคู่ควรจะใช้ใบหน้าของข้าหรือ?”

ลิงหน้ามนุษย์รีบทำตามคำสั่งโดยมิบิดพลิ้วใบหน้าของมันแปรเปลี่ยนกลับไปเป็นหน้าลิงตามเดิม

เฮรัคจึงยอมคลายเวทกรงขังมืดมิดออกจากตัวมันเมื่อได้รับอิสรภาพแล้ว มันกลับมิหนีหายไปไหนทว่ากลับคุกเข่าลงแทบเท้าแล้วก้มกราบเฮรัคซ้ำแล้วซ้ำเล่า

‘ดูเหมือนมันจะคิดว่าข้าเป็นตัวตนทรงพลังจากห้วงอเวจีเสียแล้ว’เฮรัคคาดเดาในใจ ก่อนจะถามต่อด้วยภาษาห้วงอเวจีว่า

“เจ้าอาศัยอยู่ที่นี่มานานแล้วหรือ?”

ลิงหน้ามนุษย์ยังคงหมอบกราบพลางพยักหน้ารับมันมิอาจพูดจาสื่อสารได้ แต่ในมุมมองของมันยามนี้เฮรัคคือตัวตนชั้นสูงจากห้วงอเวจีผู้มีกลิ่นอายสายเลือดอันสูงส่งยิ่งนักเป็นสิ่งที่ปีศาจชั้นต่ำเช่นมันมิกล้าล่วงเกินแม้เพียงปลายนิ้ว

มันมิเข้าใจว่าทำไมท่านผู้สูงศักดิ์เช่นนี้ถึงปรากฏกายที่นี่แต่เรื่องนั้นมิใช่สาระสำคัญเมื่อได้พบพานย่อมต้องก้มหัวขอขมาต่อความเขลาของตนก่อนหน้านี้

เฮรัคถามต่อ “ในเมื่อเจ้าอยู่ที่นี่มานานเจ้ารู้หรือไม่ว่าที่ใดมีสมบัติล้ำค่าซ่อนอยู่?”

เจ้าลิงทำหน้าฉงนครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะพยักหน้า

“ไกลจากที่นี่หรือไม่?”

เฮรัคถามต่อเมื่อเห็นโอกาสลิงหน้ามนุษย์ส่ายหัวสื่อว่ามไกลนัก ก่อนจะชี้มือไปทางทิศเหนือ

เพื่อความรอบคอบ เฮรัคจึงถามซ้ำ

“ที่นั่นอันตรายหรือไม่?”

ลิงหน้ามนุษย์พยักหน้าในตอนแรกก่อนจะเหลือบมองเฮรัคแล้วเปลี่ยนเป็นส่ายหัวแทน

เฮรัคขมวดคิ้วเล็กน้อยก่อนจะลองแปลความหมาย

“หมายความว่า...สถานที่นั้นอันตรายสำหรับเจ้า แต่สำหรับข้านั้นมิเป็นไรใช่หรือไม่?”

เจ้าลิงรีบพยักหน้ายืนยันทันที

“นำทางไป” เฮรัคสั่ง

เดิมที เฮรัควางแผนจะติดตามอยู่ใกล้ๆ เบลกหลังเข้าสู่ซากปรักหักพังหนองมรณะทว่าเมื่อพบว่าพลังจากรอยประทับสายเลือดสามารถสำแดงอานุภาพได้ที่นี่แผนการของเขาก็เริ่มแปรเปลี่ยน

ในสายตาของพวกปีศาจเขาดูเปี่ยมอำนาจดุจปีศาจชั้นสูง ซึ่งเขาสามารถใช้จุดนี้แสวงหาผลประโยชน์ได้มหาศาลแม้จะมีความเสี่ยงอยู่บ้าง แต่หากมิเสี่ยงย่อมมิได้มาซึ่งลาภยศ

ลิงหน้ามนุษย์รู้สึกเป็นเกียรติยิ่งนักที่ถูกตัวตนยิ่งใหญ่สั่งให้เป็นผู้นำทางมันฉีกยิ้มกว้างอย่างน่าขนลุกพลางก้มกราบไปตลอดทางเฮรัคเห็นท่าทางประจบประแจงของมันก็ได้แต่ถอนหายใจเงียบๆ

เขาเดินตามหลังมันมุ่งหน้าสู่ทิศเหนือโดยที่ยังไม่คิดจะกลับไปร่วมกลุ่มกับเบลกเพราะด้วยพลังในสภาวะ ‘ขั้นที่หนึ่ง’ ยามนี้เขาแข็งแกร่งกว่าแคลเลนและเบลกซึ่งเป็นพ่อมดสภาวะผลึกเสียอีกจึงมิจำเป็นต้องพึ่งพาการคุ้มครองจากใครอีก

เมื่อมุ่งหน้าขึ้นเหนืออุณหภูมิรอบข้างก็เริ่มลดต่ำลง แสงสว่างจางหายกลายเป็นความมืดมิด

หนึ่งชั่วโมงต่อมา

ต้นไม้ยักษ์สูงตระหง่านราวห้าร้อยเมตรก็ปรากฏต่อหน้าเฮรัคลำต้นของมันใหญ่มหึมาและสิ่งที่น่าตื่นตาที่สุดคือบนกิ่งก้านมีวัตถุแวววาวประดับอยู่มากมาย

“นั่นคือ... ผลึกพลังเวทอย่างนั้นหรือ?”

เฮรัคพิจารณาอย่างถี่ถ้วนแล้วจำได้ทันทีผลึกพลังเวทคือหินเวทที่มีความเข้มข้นสูงยิ่งยวดผลึกเพียงก้อนเดียวมีมูลค่าเทียบเท่าหินเวทหนึ่งพันก้อนในดินแดนรกร้างนั้นหาได้ยากยิ่งนัก

นี่เป็นคราแรกที่เขาได้เห็นของจริงโดยปกติแล้วผลึกเหล่านี้มิได้ใช้เป็นเงินตราแลกเปลี่ยนทั่วไปแต่มักใช้เป็นแหล่งพลังงานสำหรับค่ายกลขนาดใหญ่หรือหอคอยพ่อมดราคาจริงของมันจึงสูงกว่าหนึ่งพันหินเวทอยู่มากนัก

ลิงหน้ามนุษย์หยุดฝีเท้าลงมิก้าวก้าวต่อมันจ้องมองไปข้างหน้าด้วยความหวาดหวั่น ทันใดนั้นเงาดำสายหนึ่งลอยออกมาจากใต้ร่มไม้ยักษ์ ทำให้อากาศหนาวเย็นจับใจยิ่งกว่าเดิม

“วิญญาณปีศาจ?” เฮรัคจำมันได้ทันที

นี่คือปีศาจ ‘วิญญาณ’ที่พบเห็นได้บ่อยในห้วงอเวจีซึ่งมีความแข็งแกร่งระดับที่พ่อมดสภาวะผลึกทั่วไปยังยากจะรับมือเฮรัคเตรียมพร้อมรับมือในทันที ทว่าวิญญาณตนนั้นกลับลอยมาหยุดตรงหน้าเขาแล้วค่อยๆก้มศีรษะลงคำนับอย่างนอบน้อม

พร้อมกันนั้นมีข้อความสื่อสารผ่านจิตส่งถึงเฮรัคโดยตรง

“บาโมโกขอคารวะท่านผู้ยิ่งใหญ่!”นั่นคือคำทักทายจากวิญญาณที่ชื่อบาโมโก

ในมิติห้วงอเวจีกฎแห่งสายเลือดถือเป็นใหญ่และสายเลือดบรรพชนเทพสายฟ้าในตัวเฮรัคคือหนึ่งในสายเลือดระดับสูงสุดวิญญาณอย่างบาโมโกจึงถือเป็นเพียงชนชั้นต่ำเมื่อเทียบกับเขาต่อให้เฮรัคจะดูอ่อนแอกว่า มันก็มิกล้าล่วงเกินแม้เพียงครึ่งก้าว

“หืม... ที่นี่มีของมีค่าอันใดหรือไม่?”เฮรัคถามเสียงเรียบ

วิญญาณรีบตอบกลับทันควัน “ท่านผู้สูงศักดิ์ข้าน้อยบาโมโกมิมีของล้ำค่าใด มีเพียงผลึกพลังเวทที่เพาะเลี้ยงไว้เพียงเล็กน้อยหากท่านพึงพอใจ โปรดหยิบฉวยไปได้ตามประสงค์เถิด”

“เจ้าบอกว่า...เจ้านำผลึกพลังเวทมาเพาะเลี้ยงอย่างนั้นหรือ?” เฮรัคทวนคำด้วยความสงสัยยิ่ง