หงส์กลางใจอสุรา

        “ยามาแล้วเจ้าป้อนให้เขาคนนี้ก่อน”เหลียนฮวายกถ้วยยาต้มส่งให้กับหลันฮวาเพื่อช่วยป้อนคนเจ็บ
         “เหลียนฮวาเสร็จจากตรงนี้แล้วเตรียมยาสลบยาพิษออกมาให้มากที่สุดคืนนี้เราจะไปดูที่รังโจรกันหากพวกหลี่จวิ้นถูกจับไว้จริง ๆ จะได้หาทางช่วยพวกเขาออกมา”อู๋เสี่ยวหรันบอกกับเหลียนฮวา

        “ได้เจ้าค่ะหากพวกเขาคนใดคนหนึ่งตื่นขึ้นมาก่อนบ่าวจะเรียกท่านนะเจ้าคะ”

        “อืม”

        เมื่ออู๋เสี่ยวหรันเห็นว่าทุกคนกำลังยุ่งนางจึงผละออกไปหาองครักษ์ที่เหลือเพื่อวางแผนแทนซึ่งก็ดูเหมือนว่าพวกเขาก็กำลังรอนางอยู่เช่นกัน

        “พระชายา”

        “จิ๊ๆ บอกให้เรียกคุณชาย”

        “คุณชายถ้าเกิดว่าหัวหน้าองครักษ์หลี่ถูกโจรป่าจับไปจริงๆ พวกเราจะทำอย่างไรขอรับ” องครักษ์คนหนึ่งทนไม่ไหวเอ่ยถามขึ้นมา

        “ก็ต้องไปช่วยพวกเขาอยู่แล้วแต่พวกเราต้องมีแผนข้าจำได้ว่าที่ตั้งของซ่องโจรอยู่ระหว่างร่องเขาที่เป็นยอดสูงสุดพวกเราต้องอ้อมไปด้านบนและต้องอยู่เหนือลมจุดควันยาวสลบเพื่อตัดกำลังพวกมันออกไปสักครึ่งหนึ่งก็ยังดี”

        “คุณชายรู้เรื่องทั้งหมดนี้ได้อย่างไรขอรับท่านไม่เคยมาที่นี่สักหน่อย” องครักษ์อีกคนทนเก็บความสงสัยไว้ไม่ไหวถามขึ้นด้วยความปากไวเขาถูกเพื่อนองครักษ์ด้วยกันใช้ข้อศอกสะกิดให้เงียบ

        “ข้าอ่านบันทึกในตำหนักอ๋องมาเยอะน่ะสิพวกเจ้าเลิกถามเรื่องนี้เสียที มาเข้าประเด็นเรื่องสำคัญได้แล้ว”อู๋เสี่ยวหรันเบี่ยงประเด็นออกไป 

        “พวกเราเคยมาที่นี่เมื่อหลายปีก่อนหากจะขึ้นไปบนนั้นอาจจะใช้เวลาเกือบชั่วยาม การไปสำรวจแล้วกลับมาคงไม่ดีนักข้าขอเสนอให้รอสองคนนั้นฟื้นก่อนแล้วค่อยลงมือยังไม่สาย” สามสิบเอ่ยข้อเสนอของเขา 

        อู๋เสี่ยวหรันคิดตามอยู่สักครู่ก็เห็นด้วยกับเขาเพราะการไปกลับใช้เวลามากกว่าสองชั่วยามหากว่าหลี่จวิ้นไม่อยู่ที่นั่นคงจะเสียเวลาและพละกำลังไปเปล่า ๆ

        “ได้เอาตามที่เจ้าว่าเช่นนั้นก็แยกย้ายไปนอนพักเอาแรง รอให้สองคนนั้นตื่นขึ้นมาพวกเราค่อยว่ากันอีกที”

        เมื่อทุกคนแยกย้ายออกไปอู๋เสี่ยวหรันจึงเดินไปที่ริมแม่น้ำเพื่อล้างหน้าล้างตาให้สดชื่นสักหน่อย 

        ที่ริมแม่น้ำนั้นนางพบซุนหนี่กำลังล้างเอาเลือดที่เปรอะเปื้อนตามมือของนางออกอยู่ 

        “เมื่อไรสองคนนั้นจะตื่นข้าอยากรู้ว่าชะตากรรมของคนอื่น ๆ เป็นเช่นไรบ้าง” อู๋เสี่ยวหรันนั่งยอง ๆ ลงข้างตัวของซุนหนี่และวักน้ำขึ้นมาล้างมือของตนเองบ้าง 

        “หากท่านต้องการข้าสามารถปลุกให้เขาตื่นได้เจ้าค่ะ ชายอีกคนอาการไม่ได้สาหัสมากนักตอนนี้ได้รับการดูแลจากพี่เหลียนฮวาทำให้เขาพอจะตอบคำถามของท่านได้บ้างแล้วแต่อาจจะไม่นานนัก”

        “อืมเช่นนั้นก็ไปหาเขากันเถอะ”

        อู๋เสี่ยวหรันลุกขึ้นสะบัดน้ำออกจากมือระหว่างนั้นนางเห็นว่าซุนหนี่กำลังโงนเงนใกล้จะหน้าคะมำลงไปในน้ำจึงได้รีบคว้าจับแขนของนางไว้ 

        “เจ้าไหวหรือไม่”

        “การรักษาคนบาดเจ็บทั้งต้องผ่าเอาหัวลูกศรออกและเย็บทำทั้งหมดเพียงคนเดียวออกจะเกินแรงของข้าไปสักหน่อยเจ้าค่ะแต่ถ้าได้ดื่มชาผสมน้ำตาลก็จะดีขึ้นเจ้าค่ะ”

        “หากเกิดเหตุการณ์เช่นนี้ขึ้นอีกเจ้าต้องเรียกคนอื่นให้เข้าไปช่วยรู้หรือไม่หากรักษาคนอื่นแล้วตนเองต้องเจ็บป่วยแทน เช่นนี้ไม่เป็นการดีเอาเสียเลย”

        “คิกๆ หากข้ามีพี่สาวหรือมารดา พวกเขาจะต้องบ่นไม่ต่างจากท่านแน่นอนเจ้าค่ะ”ซุนหนี่ยังสามารถหัวเราะได้ 

        “เช่นนั้นข้าเป็นพี่สาวให้เจ้าเองฮ่า ๆ”

        ไม่น่าเชื่อว่าประโยคที่พวกนางเอ่ยหยอกล้อกันในวันนี้จะกลายเป็นความจริงในอนาคตอันไม่ใกล้ไม่ไกล

        เมื่อพวกเขาเดินไปถึงกระโจมอย่างง่ายที่สร้างให้คนป่วยนอนพักซุนหนี่ก็หยิบเข็มเงินออกมาและปักลงบนจุดเหนือริมฝีปากบน นางหมุนเข็มไม่กี่ครั้งชายคนนั้นก็เริ่มขยับเปลือกตา ไม่นานเขาก็ลืมตาตื่นขึ้น

        สิ่งแรกที่ชายคนนั้นเห็นคือใบหน้าของอู๋เสี่ยวหรันที่ไม่น่าจะเป็นไปได้เขาตกใจรีบยันตัวเองขึ้นมา แต่ความเจ็บที่ท้องทำให้เขาต้องล้มตัวกลับไปอีกครั้ง 

        “ใจเย็นๆ ตอนนี้เจ้าปลอดภัยแล้วสูดหายใจเข้าลึก ๆแล้วบอกข้ามาว่าหัวหน้าองครักษ์หลี่และคนอื่น ๆพวกเขาอยู่ที่ไหนเหตุใดจึงเหลือแค่พวกเจ้าสองคนที่นอนหมดสติอยู่ข้างทาง”

        อู๋เสี่ยวหรันเห็นเขาตกใจจึงรีบปลอบใจและถามคำถามเขาช้า ๆ อย่างชัดถ้อยชัดคำ 

        “พะพะ ท่านมาได้อย่างไรพ่ะย่ะ …. แค่ก ๆ”

        “เอาน้ำให้เขาดื่ม”อู๋เสี่ยวหรันออกคำสั่ง

        หลังจากทหารนายนั้นได้ดื่มน้ำสะอาดลงไปแล้วจิตใจของเขาก็ค่อย ๆ สงบลงและเริ่มบอกกล่าวเรื่องที่เกิดขึ้นได้

        “พวกเราถูกซุ่มโจมตีพวกโจรป่ามันมีลูกดอกอาบยาพิษทำให้พวกเราสู้ไม่ไหว หัวหน้าองครักษ์หลี่และคนอื่น ๆถูกจับไปส่วนข้าก็ถูกแทงจนหมดสติไปพ่ะย่ะค่ะ แค่ก ๆ…”

        “เจ้าแน่ใจนะว่าเป็นโจรป่าบนเขานี้จริงๆ”

        “แน่ใจพ่ะย่ะค่ะหัวหน้าโจรมีรอยบากใหญ่บนใบหน้าข้าจดจำเขาได้ดีเป็นกองโจรที่อยู่บนหุบเขานี้แน่นอน” เขาหายใจหอบแต่ก็พยายามเล่าออกมาอย่างเต็มที่ 

        “เข้าใจแล้วเจ้าพักผ่อนเสียไม่ต้องเป็นห่วงที่เหลือข้าจะจัดการเอง”

        สิ้นคำของอู๋เสี่ยวหรันเหลียนฮวาจึงออกไปนำซุปเนื้อมาให้เขากินเพื่อเพิ่มกำลังก่อนจะปล่อยให้หลับไปอีกครั้ง 

        เมื่อทราบแน่นอนแล้วว่าพวกของหลี่จวิ้นทั้งหมดที่เหลือถูกโจรป่าบนเขานี้จับไปจริง ๆอู๋เสี่ยวหรันและองครักษ์ที่เหลือจึงเตรียมตัวขึ้นไปบนเขาโดยทิ้งให้ผู้หญิงทั้งหมดอยู่ที่จุดพักพร้อมกับลู่หมิงหลันและองครักษ์อีกคนเพื่อความปลอดภัย

        ส่วนอู๋เสี่ยวหรันและองครักษ์ที่เหลืออีกหกคนกับมุ่งหน้าขึ้นไปพร้อมกับยาพิษสารพัดชนิดลัดเลาะไปตามแนวเขาที่ลาดชัน 

        อู๋เสี่ยวหรันที่มุ่งมั่นฝึกฝนร่างกายมาโดยตลอดไม่หยุดพักแม้ว่าจะมีหิมะตกก็ตามทำให้ร่างกายตอนนี้กลับมาแข็งแรงเทียบเท่ากับในชาติก่อนของนาง ถึงแปดในสิบส่วนอู๋เสี่ยวหรันจึงไม่ได้เป็นตัวถ่วงให้การเดินทางขึ้นเขาครั้งนี้ล่าช้าแต่อย่างใด

        นางกลับเป็นผู้นำทางเสียเองสร้างความทึ่งในใจให้แก่องครักษ์ทั้งหมดเป็นอย่างมากแต่เมื่อพวกเขากลับมาคิดได้ว่า ตั้งแต่ตามติดชีวิตของพระชายาเอกคนนี้อยู่หลายเดือนพวกเขาก็ได้เห็นว่านางปฏิบัติตนอย่างมีวินัยในทุก ๆ วัน และได้เห็นความพยายามของนางมาตลอดความทึ่งในตอนแรกก็เริ่มแปรเปลี่ยนเป็นความเลื่อมใสศรัทธามาแทนที่ 

        เดินทางเกือบชั่วยามในที่สุดพวกเขาก็มาถึงยอดเขาที่สามารถมองเห็นแสงไฟจากบ้านเรือนและคบเพลิงรอบๆ ของหมู่บ้านโจรป่าได้

        อู๋เสี่ยวหรันส่งสัญญาณมือให้แต่ละคนออกไปสำรวจรอบๆ พื้นที่ส่วนตัวของนางย้ายเข้าไปใกล้หมู่บ้านให้มากขึ้นเพื่อหาทิศทางที่เป็นแนวเหนือลม เมื่อได้จุดที่เหมาะสมแล้วองครักษ์ที่ออกไปสำรวจซ่องโจรก็กลับมากันทุกคน

        “เรือนที่หัวหน้าโจรพักเป็นเรือนใหญ่ที่สุดอยู่ด้านนั้นขอรับ”

        องครักษ์คนแรกรายงานพร้อมชี้มือไปยังจุดที่เขาบอกว่าเป็นเรือนของหัวหน้าโจร

        “พวกหัวหน้าองครักษ์หลี่น่าจะถูกจับขังไว้ที่ตรงนี้เพราะมีเวรยามมากกว่าทุกจุดอื่นๆ”

        องครักษ์อีกคนชี้นิ้วไปยังจุดที่อยู่ชายขอบหมู่บ้านตรงนั้นมีแสงไฟสว่างมากกว่าจุดอื่น ๆ เล็กน้อยจริง ๆ

        “มีตรงนี้อีกจุดที่มีเวรยามแต่คาดว่าน่าจะเป็นสถานที่เก็บสมบัติเพราะอยู่ใกล้กับที่พักของหัวหน้าโจรมากที่สุด”

        “เวรยามของพวกมันแทบไม่มีขอรับแต่ละคนหากไม่เมามายก็กำลังเสพสมมีเพียงคนที่เดินรอบ ๆ ไม่ถึงห้าคนด้วยซ้ำ”

        “มีคนถูกจับมาเป็นทาสและเชลยอีกจำนวนหนึ่งด้วยขอรับ”

        พวกเขาทุกคนทยอยรายงานสิ่งที่ตนเองพบออกมาเมื่ออู๋เสี่ยวหรันฟังจบก็หยิบยาออกมาให้พวกเขาคนละสองเม็ด

        “กินมันเข้าไปพวกนี้เป็นยาถอนพิษควันยาสลบและยาสลายกำลัง”

        ทุกคนรับยาจากมือของนางและกินไปยังรวดเร็วรวมทั้งตัวของอู๋เสี่ยวหรันเองด้วย 

        “เจ้าและเจ้าเอาก้อนสมุนไพรนี้ไปโยนลงบนกองไฟและขยี้ให้เป็นชิ้นเล็ก ๆ ใส่ลงในคบเพลิงที่อยู่รอบ ๆ”

        อู๋เสี่ยวหรันส่งห่อยาให้กับองครักษ์สองคนแล้วพูดกับองครักษ์คนที่เหลือต่อ 

        “ข้าและเจ้าแล้วก็เจ้าจะไปช่วยตัวประกันส่วนที่เหลือคอยคุ้มกันรอบ ๆ หากฆ่าได้ให้ฆ่า แต่ต้องทำอย่างเงียบเชียบที่สุด”

        สิ้นสุดคำสั่งสองคนแรกที่มีก้อนสมุนไพรทำหน้าที่รมควันพิษก็ทะยานออกไปก่อนอู๋เสี่ยวหรันรออีกหนึ่งเค่อต่อมาหลังจากได้รับสัญญาณทุกคนก็ออกไปทำตามหน้าที่ของตนเองทันที

        หมอกควันที่เกิดจากควันพิษล่องลอยตามสายลมเข้าปกคลุมหมู่กระท่อมโจรป่าจนทั่วระหว่างที่อู๋เสี่ยวหรันแฝงกายเข้าไป ก็ได้ยินเสียงกรนมาเป็นระยะเพื่อความแน่ใจอู๋เสี่ยวหรันยังโยนก้อนสมุนไพรลงบนกองไฟที่นางผ่านไปอีก

        นางตรงไปอย่างที่ที่คาดว่าจะเป็นห้องคุมขังหลี่จวิ้นก่อนเป็นที่แรก  แต่ดูเหมือนบริเวณที่กระท่อมนี้ตั้งอยู่จะไม่ได้รับควันพิษสักเท่าไร เพราะยามทั้งสี่ที่เฝ้าอยู่หน้าห้องขังยังคงตื่นอยู่และนั่งพูดคุยรอบกองไฟที่อยู่ถูกจุดไว้หน้ากระท่อมยิ่งทำให้มั่นใจว่าที่นี่จะต้องเป็นห้องขังของเชลยหรือนักโทษของพวกโจรแน่นอน      

        อู๋เสี่ยวหรันส่งสัญญาณมือให้องครักษ์ตรงไปจัดการสามคนส่วนนางจัดการอีกหนึ่งคนที่เหลือ ด้วยความรวดเร็วพวกเขาเข้าโจมตีพร้อม ๆ กันผู้ถูกโจมตีที่ยังไม่ทันได้ร้องออกมาสักคำ คอของพวกเขาก็ถูกมือที่แข็งแกร่งจับบิดหมุนสิ้นลมหายใจลงทันที 

        องครักษ์คนหนึ่งเดินไปทำลายสลักประตูอู๋เสี่ยวหรันหยิบคบเพลิงจากด้านหน้าเดินนำเข้าไปภายในก็ได้เห็นว่าที่ตรงนั้นมีคนอยู่ประมาณสิบคน ทั้งนั่งและนอนอยู่มีบางคนเงยหน้ามอง ๆพวกนางบ้าง แต่ดูเหมือนว่าสายตาของพวกเขาจะไม่สามารถสู้แสงได้ 

        “นั่นคนนั้นสวมชุดทหารของตำหนัก”

        องครักษ์พูดขึ้นและตรงไปปลุกชายสองคนที่นั่งอยู่ตรงนั้นทันทีพวกเขาตื่นขึ้นอย่างรวดเร็ว เมื่อเห็นหน้ากันก็สามารถจดจำกันได้ 

        อู๋เสี่ยวหรันจึงเดินตรงไปและถามพวกเขา 

        “หลี่จวิ้นและคนอื่น ๆ ที่เหลืออยู่ที่ไหน”

        “พวกเขาอยู่ห้องขังอีกที่หนึ่งใกล้กับที่พักของหัวหน้ากองโจรขอรับ”

        “ยังสู้ไหวหรือไม่ถ้ายังไหวก็ลุกขึ้นมาช่วยกัน”

        “พวกเรายังไหว พ่ะย่ะ เอ่อ ขอรับ”

        อู๋เสี่ยวหรันเลือกที่จะนำตัวของทหารทั้งสองออกมาเท่านั้นและไม่ลืมที่จะให้พวกเขากินยาถอนพิษ ส่วนเชลยที่เหลือก็ให้อยู่ในนี้ไปก่อน

        หลังจากออกมาจากห้องขังแรกนางก็มุ่งหน้าไปยังจุดที่คาดการณ์ว่าเป็นห้องพักของหัวหน้าโจรโดยไม่ลืมที่จะโยนก้อนสมุนไพรเพิ่มลงไปตลอดทางและสังหารโจรไปตามทางอีกด้วย 

        ในที่สุดก็มาถึงกระท่อมที่ดูใหญ่ที่สุดและด้านข้างก็มีห้องขังอยู่เช่นกัน มียามเฝ้าอยู่เพียงสองคนเท่านั้นพวกเขากำลังยกไหสุราดวลกันอยู่หน้ากองไฟ 

        “หัวหน้าเพิ่งไปฉุดหญิงสาวจากขบวนพ่อค้ามาได้เจ้าเห็นหรือไม่ มีทั้งคุณหนูในห้องหอและสาวใช้อีกนับสิบคน แต่ละคนล้วนแล้วแต่ จุ๊ๆ น่าลิ้มลองทั้งนั้น”

        ชายคนแรกเอ่ยขึ้นด้วยสีหน้าเมามายและยังใช้มือลูบไปตามริมฝีปากอีกด้วย 

        “พอพวกหัวหน้าเบื่อพวกเราก็จะได้สนุกกับพวกนางเหมือนทุกครั้งไม่ใช่หรือ”

        ชายอีกคนยกไหเหล้าขึ้นกระดกและเลียริมฝีปากหัวเราะออกมา