ย้อนเวลามาเป็นคุณชายโจว (มี e-book นะคะ)

        กลางดึกคืนนั้นหลิงซ่งกับหลิงซูเข้าไปในโรงสุราสกุลหลี่ ทั้งสองคนนำเข็มอาบยาสลบของหลินซูจือติดมือไปเป็นจำนวนมาก ผู้คุ้มกันของโรงสุราไม่ทันจะได้รู้ตัวด้วยซ้ำ เมื่อถูกเข็มอาบยาสลบทิ่มเข้าไป พวกเขาทั้งหมดก็ล้มฟุบลงไปกองกับพื้นทันที

        ต้องบอกว่ายาสลบของหลินซูจือนั้นมีประสิทธิภาพอย่างยากจะหาใครเปรียบได้ เพราะยาสลบชนิดนี้ทั้งออกฤทธิ์เร็วและกินเวลานานกว่าคนที่ได้รับยาจะฟื้นคืนสติ แม้แต่ท่านหมอเทวดาหลินยังยอมรับกับประสิทธิภาพของยาสลบที่ลูกสาวของท่านเป็นคนคิดค้นขึ้นมาเองนี้จากใจจริง

        โจวหยวนเฉิงนำไซริงค์ที่บรรจุยาถ่ายเอาไว้จนเต็มให้หลิงซ่งและหลิงซูอีกหลายอัน พร้อมกำชับให้หลิงซ่งและหลิงซูนำยาถ่ายไปหยอดใส่ปากทุกคนในบ้านสกุลหลี่ไม่เว้นแม้แต่คนรับใช้คนละสองหยด ยาถ่ายชนิดนี้ก็เป็นหลินซูจือที่ปรุงขึ้นมาด้วยตัวเองอีกเช่นกัน แม้จะกินเข้าไปแค่สองหยด แต่ฤทธิ์ของยานั้นกว่าจะทุเลาก็ต้องใช้เวลาเป็นวัน 

        โจวหยวนเฉิง ‘ท่านแม่ยาย ข้าโชคดีที่ในอนาคต ข้าจะได้เป็นลูกเขยของท่าน ไม่ใช่ศัตรูของท่านใช่หรือไม่ขอรับ’

        หลินซูจือ ‘ใครใช้ให้คนพวกนี้คิดจะรังแกลูกข้ากันเล่า ข้าอาจจะรักษาไม่เก่ง แต่เรื่องฝังเข็มและปรุงยานั้น ข้าถนัดยิ่ง’

        “คุณชาย ข้าจัดการตามที่คุณชายสั่งเรียบร้อยแล้วขอรับ” หลิงซ่งเข้ามารายงานโจวหยวนเฉิง “ข้าค้นเจอยาขวดนี้ในตัวของหลี่เฝิงด้วยขอรับ”

        โจวหยวนเฉิงรับยาขวดนั้นมาถือไว้พร้อมกับคิดอะไรในใจ หากเขาเอายาขวดนี้ไปให้เกาเจิ้งดื่ม ผลลัพธ์ก็คงจะออกมาเลวร้ายเกินไป หากเกาเจิ้งตายหรือพิการ หลินซูลี่ก็จะต้องโกรธเขามากแน่ๆ อีกอย่างถึงแม้เขาจะโกรธเกาเจิ้งกับหลี่เฝิง แต่เขาไม่ได้อยากทำอะไรรุนแรงถึงขั้นเอาชีวิตกัน

        “เจ้ารอง เจ้าอย่าเอายาในขวดนี้ไปให้เกาเจิ้งดื่มเลยนะ จากที่เจียวเหิงเล่ามา ยาขวดนี้มันอันตรายมาก ข้ารู้ว่าเจ้าอยากแก้แค้นคนที่คิดจะรังแกลี่เอ๋อ แต่ข้าว่าวิธีนี้มันค่อนข้างโหดร้ายเกินไป” โจวหลี่เฉียงพูดเตือนน้องชาย

        “ข้าก็ไม่คิดที่จะใช้ยาขวดนี้หรอกขอรับ แต่ข้ากำลังคิดว่าข้าจะให้พวกเขาได้รับโทษอย่างไรให้สาสมกับแผนร้ายที่พวกเขาคิดขึ้นมา” โจวหยวนเฉิงตอบ

        “บ้านสกุลหลี่ถูกให้กินยาถ่ายกันทั้งบ้านแล้ว ข้าว่าอีกไม่นานพวกเขาต้องไปที่โรงหมอของเกาเจิ้งกันหมดเป็นแน่”

        “หากเป็นอย่างนั้น โรงหมอสกุลเกาก็คงจะรับศึกหนักแน่ๆ เลยนะขอรับ” โจวหยวนเฉิงหันไปสั่งหลิงซ่งต่อ “เจ้าเอายาถ่ายที่เหลือไปจัดการกับบ้านสกุลเกาด้วยก็แล้วกัน ในเมื่อพวกเขาเป็นเพื่อนรักกัน ก็ให้พวกเขาป่วยเป็นโรคเดียวกันไปเลย”

        “นี่...แล้วพรุ่งนี้โรงหมอของพวกเขาจะเป็นอย่างไร คนไข้ก็ท้องเสีย หมอก็ท้องเสีย” โจวหลี่เฉียงถาม

        “พวกเขาก็แค่ต้องทนรับกับภาพที่ไม่น่าดูและกลิ่นที่ไม่พึงประสงค์เท่านั้นขอรับ พี่ใหญ่อย่าห่วงไปเลย ท่านแม่ยายมอบยาแก้ท้องเสียอย่างดีมาให้ข้าด้วย พอถึงเวลาที่เหมาะสม ข้าก็จะให้คนไปมอบยาแก้ท้องเสียนี้ให้พวกเขา ข้ายังจะประกาศอีกว่ายาพวกนี้ได้มาจากความหวังดีของท่านหมอเทวดาหลิน หลังจากนั้นข้าก็จะให้คนไปปล่อยข่าวเรื่องสุขอนามัยและความสะอาดของโรงเหล้าสกุลหลี่และโรงหมอสกุลเกาว่าไม่เหมาะที่จะเปิดกิจการอีกต่อไป มีอย่างที่ไหนขอรับ ที่โรงหมอกับโรงสุราชื่อดังเป็นบ่อเกิดของโรคท้องร่วง”

        “เกาเจิ้งกับหลี่เฝิงจะนึกเสียใจหรือไม่นะที่มาตั้งตัวเป็นศัตรูกับเจ้า แล้วไหนจะคนในบ้านของพวกเขาอีก เจ้าทำอย่างนี้ พวกเขาคงกลับมาเปิดกิจการไม่ได้อีกแล้ว” 

        “ก็ต้องโทษที่พวกเขาไม่รู้จักสั่งสอนลูกหลานให้ดี ในเมื่อคิดแต่จะรังแกคนไม่มีทางสู้ ข้าก็แค่อยากให้พวกเขาได้รู้รสชาติของผู้ถูกกระทำบ้างเหมือนกัน”

        หลิงซ่งและหลิงซูออกไปทำภารกิจที่ได้รับมอบหมายทันที เพราะอีกไม่นานฟ้าก็จะสว่างแล้ว พวกเขาก็อยากเห็นผลงานของพวกเขาเหมือนกัน และพี่น้องหลิงต่างก็คิดในใจว่า คุณชายโจวหยวนเฉิงนั้น ถึงแม้จะมีท่าทางขี้เล่นและรักสนุก แต่เมื่อคิดที่จะเอาคืนใครแล้วล่ะก็ ไม่ใช่แค่คนก่อเรื่องเท่านั้นที่จะได้รับโทษ กลายเป็นว่าคนทั้งครอบครัวของฝ่ายนั้นทั้งหมดที่ต้องมารับโทษไปด้วย

        หลิงซ่ง ‘เจ้านายของเราถึงแม้จะหน้าตาอ่อนเยาว์และหล่อเหลา แต่ก็หนักแน่นและเด็ดขาดมาก’

        หลิงซู ‘พี่ใหญ่ลองนึกภาพคนเกือบร้อยคนที่ต้องมาท้องเสียพร้อมกันดูสิ’

        หลิงซ่ง ‘เราไปขอผ้าปิดจมูกจากท่านหมอน้อยกันเถอะ ข้าเคยเห็นนางใช้’

        โจวหยวนเฉิงกับโจวหลี่เฉียงตื่นขึ้นมาในเวลาปกติเหมือนเช่นทุกวัน เพราะไม่อยากให้โจวสือชวินและฝูเจาสงสัย ทั้งสองกินอาหารเช้าพร้อมกับผู้อาวุโสทั้งสองก่อนที่จะขอออกไปตรวจดูความเรียบร้อยของร้านค้า

        “คุณชายรองขอรับ ท่านหมอน้อยให้ข้ามาตามคุณชายไปพบขอรับ” หลิงซ่งเข้ามารายงาน

        “ลี่เอ๋อต้องการพบข้าหรือ เจ้ารู้ไหมว่าเรื่องอะไร หรือนางจะรู้เรื่องที่เราทำเมื่อคืนแล้ว” โจวหยวนเฉิงถามอย่างใจไม่ดี

        “เจ้ารอง ในเมื่อลี่เอ๋ออยากพบเจ้า ฉะนั้นเจ้าก็รีบไปเถอะ อย่าปล่อยให้นางรอนาน” โจวหลี่เฉียงรีบบอก เขาแอบถอนหายใจเล็กน้อย ‘โชคดีนะที่น้องสะใภ้เรียกเจ้ารองคนเดียว’

        “ท่านหมอน้อยให้เชิญคุณชายใหญ่ด้วยขอรับ” หลิงซ่งพูดขึ้นอีกครั้ง

        “ข้ามีธุระต้องทำอีกมาก ให้เจ้ารองไปคนเดียวก็พอแล้ว” โจวหลี่เฉียงรีบปฏิเสธ

        “ท่านหมอน้อยบอกว่า หากคุณชายใหญ่ไม่ยอมไปด้วย นางจะบอกกับคุณหนูไฉลี่หลินว่าคุณชายใหญ่เป็นผู้ชายที่ไม่ชมชอบสตรี แต่เป็นผู้ชายที่ชอบผู้ช...” 

        “ไปเจ้ารอง น้องสะใภ้ให้คนมาตามแล้วเราก็ต้องรีบไป เราอย่ามัวเสียเวลาอยู่เลย งานที่ร้านเดี๋ยวค่อยกลับมาดูก็ได้” โจวหลี่เฉียงรีบเร่งน้องชายทันที ‘น้องสะใภ้ เจ้าช่างโหดร้ายนัก อะไรคือไม่ชอบสตรี อะไรคือชอบผู้ชาย ข้าไม่ใช่พวกผู้ชายตัดแขนเสื้อนะ’

        “พี่ใหญ่ ท่านกลัวว่าที่น้องสะใภ้ของท่านถึงเพียงนี้เชียวหรือ”

        ‘ข้าไม่ได้กลัวน้องสะใภ้ แต่ข้ากลัวจะไม่มีเมีย’ โจวหลี่เฉียงได้แต่คิดในใจ

        “พี่หยวนเฉิง พี่รู้ไหมว่าสิ่งที่พี่ทำมันรุนแรงมากขนาดไหน หากพวกเขามีอาการรุนแรง อาจทำให้ร่างกายเกิดภาวะขาดน้ำและเกลือแร่ มันรุนแรงถึงขั้นเสียชีวิตได้เลยนะ พี่ลองบอกฉันมาซิว่ามันเรื่องอะไรกันที่พี่ต้องทำรุนแรงถึงขั้นนี้” หลินซูลี่ไม่รอให้โจวหยวนเฉิงได้นั่งก่อนด้วยซ้ำ เมื่อเห็นคู่หมั้นเดินเข้ามา เธอก็เริ่มต่อว่าเขาทันที

        ความจริงแล้วเรื่องนี้มีเพียงโจวหยวนเฉิง โจวหลี่เฉียง และหลินซูจือท่านแม่ยายเท่านั้นที่รู้เรื่อง แต่เพราะเช้านี้หลินซูจือดีใจกับแผนการของตัวเองมากไปหน่อย นางก็เลยพลั้งปากบอกกับลูกสาวไป จนเป็นเหตุให้หลินซูลี่โมโหโจวหยวนเฉิงอยู่ตอนนี้

        “ลี่เอ๋อ ฟังพี่อธิบายก่อนนะ” โจวหยวนเฉิงเริ่มเล่าเหตุการณ์ ตั้งแต่นางหวงเริ่มเข้ามาก่อความวุ่นวายไปจนถึงเขาให้สายสืบของชวนอ๋องช่วยสืบเรื่องต่อให้ จนพบว่าเกาเจิ้งและหลี่เฝิงกำลังวางแผนร้ายเพื่อใส่ร้ายโรงหมอของหลินซูลี่

        เมื่อหลินซูลี่ฟังจบก็ได้แต่ถอนใจ ความริษยาของคนพวกนี้มันไม่ต่างจากละครที่เธอเคยดูมาเลย พลอตเดิมๆ เนื้อเรื่องเดิมๆ ถึงแม้เธอจะรู้สึกดีที่โจวหยวนเฉิงพยายามแก้แค้นแทน แต่การวางยาถ่ายคนเป็นจำนวนมาก มันก็ดูจะร้ายแรงเกินไป

        “ลี่เอ๋อ เรื่องนี้จะโทษหยวนเฉิงฝ่ายเดียวก็ไม่ได้นะ หากคุณชายเกากับคุณชายหลี่ไม่คิดร้ายกับเราก่อน หยวนเฉิงก็คงจะไม่ตอบโต้พวกเขาไปอย่างนี้” หลินซูจือเห็นลูกสาวสงบลงแล้วจึงพูดต่อ “เจ้าไม่เชื่อแม่หรือ แม่เตรียมยาไว้ให้พวกเขาแล้ว รออีกสักชั่วยามก็ให้คนเอายาไปให้พวกเขาได้แล้ว”

        “ท่านแม่เจ้าคะ อาชีพของพวกเราคือหมอรักษาคนไข้ แต่ท่านแม่กลับเห็นดีเห็นงามให้พี่หยวนเฉิงเอาเรื่องการเจ็บป่วยของคนอื่นมาใช้เพื่อแก้แค้น ดูอย่างไรก็ไม่สมควรทำอย่างยิ่งเจ้าค่ะ” หลินซูลี่ถอนหายใจ “เอาเถอะเจ้าค่ะ ในเมื่อทำไปแล้วก็แค่ต้องแก้ไขให้มันดี”

        หลินซูลี่รีบเดินไปดึงโจวหยวนเฉิงให้ตามเธอไปที่ห้องตรวจของเธอ เมื่ออยู่กันตามลำพัง “พี่หยวนเฉิง ฉันจะยอมให้พี่แค่ครั้งนี้ครั้งเดียวเท่านั้นนะคะ ทีหลังหากอยากจะแก้แค้นหรือเอาคืนใคร พี่อย่าเอาเรื่องการเจ็บป่วยอย่างนี้มาทำเป็นอันขาด ลูกผู้ชายจะชกต่อยตีกันบ้างฉันก็ไม่คิดว่ามันจะเป็นเรื่องใหญ่ แต่การวางยาถ่ายนี่มันก็ไม่ต่างกับการวางยาพิษเลยนะคะ ถ้าคนที่ไม่แข็งแรงถ่ายท้องมากๆ โดยเฉพาะคนแก่กับเด็ก พี่รู้ไหมคะว่าพวกเขาอาจตายได้เลยนะ”

        “นิดเดียว แค่คนละสองหยดเอง” โจวหยวนเฉิงบอก 

        “จะกี่หยดก็ไม่ได้ พี่สัญญากับฉันได้ไหมคะว่าพี่จะไม่ทำอย่างนี้อีก” หลินซูลี่ถามเสียงเข้ม

        “พี่สัญญา” โจวหยวนเฉิงผู้เชื่อฟังรับคำเสียงอ่อย