ตำนานผู้วิเศษ

!!!ป๋องแป๊ง ป๋องแป๊ง ป๋องแป๊ง

2 ปีผ่านไป เซี่ยซีหานอายุได้ 14 ปีแล้ว

แต่แม้เซี่ยซีหานจะมีอายุสิบสี่ปี แต่ร่างกายของเขานอกจากใบหน้าที่ยังดูเด็กและไร้เดียงสาแล้ว มันต่างมีมัดกล้ามของชายฉกรรจ์ที่สมบูรณ์ ที่เป็นเช่นนี้ก็อาจจะเพราะ การที่เขามักอยู่หน้าเตากับเหล็กและไฟแทบจะตลอดเวลา

"ข้าต้องหาเงิน ข้ายังต้องหาเงินอีกเยอะๆ ทำไมการเป็นผู้วิเศษถึงสูบเงินข้าไปมากขนาดนี้" เซี่ยซีหานทุบเหล็กร้อนไปและอยากร้องไห้ไป

ตอนนี้เมื่อเวลาผ่านไปสองปี นับตั้งแต่เซี่ยซีหานเป็นนักวิจัย ตอนนี้มันก็กลายเป็น 'นักวิจัย' ขั้นที่ 5 แล้ว เรียกว่าอยู่ในคอขวดระดับบนของผู้วิเศษระดับนักวิจัย

-----

- [เซี่ยซีหานผู้วิเศษระดับ 3 ขั้น 5 "นักวิจัยขั้น 5 พิเศษ"] -

- [จิตแห่งราชัน ระดับ 0 : 99.99%] -

- [ทักษะแห่งดิน ระดับ 6 : 15.14% / ทักษะแห่งไม้ ระดับ 3 : 5.19%] -

- [ทักษะปีศาจไร้หน้า ระดับ 1 : 19.99% / ทักษะวิหครุ่งอรุณ ระดับ 3 : 10.55%] -

- [ทักษะช่างหลอม ระดับ 5 : 80.49% ช่างหาตัวจับยาก] -

- [ทักษะวงจรเวทย์ ระดับ 2 : 32.87% วรจรเวทย์พื้นฐาน] -

- [ทักษะนักเล่นแร่แปรธาตุ ระดับ 1 : 10.11% ฝึกหัดแปรธาตุ] -

- [โอน่า : 34,990.99 หน่วย "★✬☆☆☆ ความบริสุทธิ์ของโอน่าหนึ่งดาว : 25.95%"] -

- [องค์ปัญญา : 3959 หน่วย] -

- [ศักยภาพร่างกาย : 1694 หน่วย] -

- [อายุขัย: 75 ปี 24 วัน] -

-----

เซี่ยซีหานหลอมเกราะนักรบเสร็จไปแล้วอีกหนึ่งชิ้น เมื่อมันหลอมเสร็จ มันรีบลุกขึ้นแล้วไปหา 'จูอีซิน' และจูอีซินคือใคร เธอเป็นคล้ายเสมีอนและเลขาของนายป้อมใหญ่ถางอี้ มีหน้าที่รับเรื่องรายงานต่างๆ จัดการบันทึกยุทธภัณฑ์ที่ทางป้อมปราการยุทธภัณฑ์ขาวต้องผลิตและขายในแต่ละเดือน

"พี่สาวจูอีซินรายการสินค้าที่เราต้องหลอมสร้างยังมีอีกไหม ข้าพร้อมสำหรับการตีเหล็กอีกครั้งแล้ว"

เซี่ยซีหานที่ท่อนบนเปลือย ยืนต่อหน้าจูอีซิน

แม้เซี่ยซีหานจะเรียกเธอว่าพี่สาว แต่จูอีซินก็ไม่ใช่สาวน้อยอีกต่อไป เธออายุเกือบจะ 40 ปี แล้ว

จูอีซินกลืนน้ำลายอึกใหญ่ ซิกแพคแน่นๆ ของเด็กหนุ่มวัยขุบขิบทำให้เธอเสน่หาและยากจะห้ามใจ แต่สุดท้ายจูอีซินก็รีบส่ายหน้า เธอเป็นหญิงที่มีครอบครัวและลูกๆ แล้ว เธอจะปล่อยให้หน้าและร่างกายของชายหนุ่มล่อลวงเธอไม่ได้

จูอีซินเธอได้แต่เก็บภาพหนุ่มหล่อกล้ามแน่นตรงหน้าของเธอเป็นเพียงอาหารตาเท่านั้น

"ซีหานจ๊ะ เดือนนี้เธอหลอมยุทธภัณฑ์ไปทั้งหมด 346 ชิ้น ด้วยตัวคนเดียวไปแล้ว พี่อีซินอนุญาตให้เธอหลอมได้เพียงอีกแค่ 4 ชิ้น"

ดวงตาของเซี่ยซีหานสั่นไหวราวกับภรรยาสาวมีชู้ หรือแฟนสาวเธอโทรมาบอกกับมันว่า 'นายดีไม่พอเราเลิกกันเถอะ'

เซี่ยซีหานเดินไปใกล้เจ้จูอีซิน จากนั้นมันก็ดึงมือของเธอมาแนบอกของมัน นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่มันพบปัญหาอยากตีเหล็กหาเงิน แต่ไม่มียุทธภัณฑ์ใหม่ให้ตีเพิ่ม มันรู้ว่าเหล่าหญิงสาวพ่ายแพ้อะไร "พี่สาวจูอีซินไม่มีจริงๆ เหรอขอรับ"

จูอีซินเธอเม้มปากสั่นไหว มือเล็กๆ ของเธอสั่นระริกไปกับแผงอกของเซี่ยซีหาน

สุดท้ายเธอก็หลับตาและกลั่นใจ

"14 ชิ้น เจ้าหลอมได้อีก 14 ชิ้น"

เซี่ยซีหานแสร้งยิ้มมีความสุข แม้ที่จริงแล้วจำนวนนี้ ไม่นับว่าพอจะยาไส้มันในปัจจุบัน

"พี่สาวจูอีซินแสนสวย ขอบคุณ ขอบคุณมากจริงๆ นะขอรับ"

"เจ้าชอบทำให้พี่สาวลำบากใจเสมอ"

จากนั้นเซี่ยซีหานก็วิ่งจากไปอย่างรวดเร็ว มันรีบไปเบิกเหล็กและวัสดุสิ้นเปลืองเพื่อไปหลอมยุทธภัณฑ์อีก 14 ชิ้นทันที ซึ่งเป็นขีดจำกัดที่ตัวมันจะหลอมสร้างของเดือนนี้จริงๆ

ในระหว่างนั้นนายป้อมถางอี้ก็เดินมาพอดี และเขาก็เห็นทุกอย่างที่เกิดขึ้น

"จูอีซินเจ้าเอาอีกแล้วนะ" นายป้อมถางอี้พูดด้วยรอยยิ้ม

"นายป้อมถาง" จูอีซินยิ้มอย่างเขินอาย แต่นายป้อมถางอี้ก็ไม่ได้ด่าว่าอะไรจูอีซิน ที่เธอยอมให้เซี่ยซีหานหลอมยุทธภัณฑ์มากกว่าคนอื่นๆ ปกติที่ป้อมปราการยุทธภัณฑ์ขาว นายช่างคนอื่นๆ จะหลอมยุทธภัณฑ์ประเภทต่างๆ เพียง 2 ถึง 3 ชิ้นต่อวันเท่านั้น รวมๆ เดือนหนึ่งจะหลอมได้เพียง 40 ถึง 60 ชิ้นไม่เกินนี้ต่อคน เนื่องเพราะพวกเขามีวันหยุดและจะไม่ทำงานหนักจนเกินไป

แต่เซี่ยซีหานเจ้าเด็กตัวแสบ มันกับทำงานมากกว่าคนอื่นหลายเท่าตัว จนนายป้อมถางอี้ทั้งดีใจและก็ปวดหัว

นายป้อมถางอี้ถึงขนาดให้โควต้าหลอมยุทธภัณฑ์เซี่ยซีหาน มากกว่าคนอื่นถึงห้าเท่าต่อเดือนหรือก็คือ 300 ชิ้น แต่ดูเหมือนว่ามันไม่มากพอกับความต้องการของเซี่ยซีหานที่ร้อนเงิน จนต้องมาขอหลอมยุทธภัณฑ์เพิ่ม โดยการแย่งโควต้าของคนอื่นๆ แบบนี้

"ช่างเถอะ ช่างเถอะ ข้าว่าเจ้าไม่ได้หลอกจูอีซิน ใครใช้ให้เจ้าเป็นน้องสาวของข้า แต่เจ้าควรเก็บสายตาเจ้าชู้ของเจ้าบ้าง เจ้ากำลังถูกเจ้าเด็กนั้นหลอกลวง นอกจากนั้นลูกชายของเจ้ายังอายุพอๆ กับไอ้เด็กตัวแสบซีหานอีกด้วย"

"พี่ชายท่านพูดอะไร" จูอีซินบิดตัวยิ้มเขินอาย เธอรู้สึกว่าลูกชายของเธอ เมื่อเทียบกับเซี่ยซีหานต่างกันราวฟ้ากับเหว ลูกชายคนโตของเธออายุ 13 ปี ห่างกับเซี่ยซีหาน 1 ปี แต่เขายังดูเด็กและทำอะไรไม่เป็นเลย ต่างกับเซี่ยซีหานที่ดูสมชายมีเสน่ห์และน่าล่อลวง "ข้าก็แค่มอบส่วนต่างให้ซีหานเด็กดีนิดหน่อย เพราะความขยันของเขาไม่มีเรื่องอื่นใดสักนิด ท่านพี่ก็น่าจะรู้ นายช่างของเราหลายคนขี้เกียจจะตาย มีแต่ซีหานเด็กดีเท่านั้นแหละ ที่ขยันที่สุด นอกจากนั้นพี่ชายท่านก็ดูนี่สิ"

จูอีซินเดินไปหานายป้อมถางอี้ผู้เป็นพี่ชาย จากนั้นก็จับมือนายป้อมใหญ่ถางอี้ไปที่คลังเก็บยุทธภัณฑ์ที่เตรียมจะขนไปขาย

"พี่ชายดูนี่ ฝั่งนี้คือสิ่งที่ซีหานน้อยของข้าหลอมสร้างและทุบมันด้วยมือ อีกฝั่งคือสิ่งที่นายช่างที่เกียจคร้านและชอบมัวเมากับสุรา และพวกนางโสเภณีทั้งหลายของเราตีขึ้น ท่านเห็นความต่างหรือไม่"

นายป้อมถางอี้หยิบหอก หยิบดาบ และเกราะเบาจำนวนหนึ่งขึ้นมาดู จากนั้นก็ถอนหายใจ 'เจ้าเด็กนี่ก้าวข้ามเจียตัวและข้าไปแล้วจริงๆ นอกจากมันจะดีศาสตราได้อย่างรวดเร็ว แต่ความปรานีและคุณภาพของศาสตราทุกเล่มที่มันตีขึ้น ไม่ด้อยลงเลยแม้แต่น้อย ตั้งแต่เจียตัวตีอาวุธได้น้อยลง เจ้าเด็กนี่ก็ทำงานชดเชยงานของเจียตัวได้ทั้งหมด มันคือเทพแห่งเหล็กและไฟโดยแท้ นี่ข้าต้องหาทางเพิ่มโควต้าการหลอมยุทธภัณฑ์ให้มันเพิ่มอีกแล้วเหรอนี่ ดูท่าข้าคงต้องมองหาโอกาสค้าขายไปยังตัวเมืองในอาณาจักรชั้นสองบ้างแล้ว ของเหล่านี้คุณภาพดีเกินไป การขายที่อาณาจักรชั้นหนึ่งแม้จะขายได้แน่นอน แต่ราคาที่ได้ก็ดีกว่าปกติเล็กน้อย ยิ่งถ้าขายจำนวนมากมีแต่ราคาตกเปล่าๆ เพราะกำลังซื้อของอาณาจักรชั้นหนึ่งต่อสินค้าคุณภาพดีไม่มากพอ แต่ถ้าในอาณาจักรชั้นสองต้องมีความต้องการอาวุธคุณภาพดี ที่เหมาะกับนักรบสี่และห้าดาบจำนวนมากแน่ ข้าคงต้องเรียกลูกชายกลับมาช่วยงานบ้างแล้ว'

อยู่ๆ ดวงตาของนายป้อมถางอี้ก็เป็นประกาย ก่อนเอามือไปหยิบแก้จูอีซินน้องสาวผู้แต่งงานออกไปแล้วเบาๆ