แหวนมิติ

หลางหลินมองแหวนมิติบนนิ้วมือด้วยรอยยิ้ม "สร้างแก๊งแล้วกัน แก๊งหัวกระโหลก!" หลางหลินมองไปที่เด็กทุกคน ก่อนจะพูดต่อ "ต่อจากนี้พวกแกเป็นคนของแก๊งหัวกระโหลก และชื่อก็จะเรียกตามลำดับความแข็งแกร่งของคนคนนั้น ซึ่งการต่อสู้เมื่อครู่มันก็ทำให้ฉันได้รู้ถึงความแข็งแกร่งของทุกคน ฉันจะเรียกพวกแกว่า... สปิริต! เพราะวิญญาณของพวกแกเป็นของฉัน ชื่อนี้แหละน่าจะเหมาะสุดแล้ว โดยมีเธอเป็นสปิริตที่หนึ่ง และคนอื่นก็เรียงลำดับตามความแข็งแกร่งที่แสดงเมื่อครู่..และยิ่งสปิริตมีระดับสูงกว่าสั่งงานอะไร คนที่อยู่ระดับน้อยกว่า ก็ต้องทำตามไม่มีการขัดขืน! แม้แต่เรื่องอายุก็ถือเป็นข้อยกเว้น ทุกสิ่งทุกอย่างจะถูกตัดสินด้วยความแข็งแกร่ง!!"
หลางหลินเรียงลำดับความแข็งแกร่งของแต่ละคนโดยใช้ระดับ เพื่อให้เข้าใจง่ายและยังบอกอีกว่า ยิ่งระดับสูงเท่าไรก็จะได้ผลประโยชน์มากขึ้นเท่านั้น ด้วยคำพูดนี้ ทำให้เด็กเหล่านี้พยามที่จะแข็งแกร่งเพื่ออยู่ในระดับสูงขึ้น ทุกคนต้องการสิ่งที่ดีที่สุดนั่นเป็นเรื่องที่เข้าใจง่าย และเด็กพวกนี้เองก็เช่นกัน
"นี่เงินหนึ่งล้านหยวน!" หลางหลินมอบเงินให้สปิริตที่1 ก่อนจะพูด "ภายในหนึ่งเดือนต่อจากนี้ ฉันไม่สนว่าพวกแกจะใช้วิธีอะไร แต่ต้องมีอาณาเขตของแก๊งหัวกระโหลกและจัดการแก๊งเฉียงให้ได้ ไม่ว่าจะเป็นการฆ่าหรืออะไรก็ตาม มันไม่สำคัญ ฉันสนแค่ผลลัพธ์เท่านั้น! เข้าใจมั้ย?"
"เข้าใจค่ะ/ครับบอส!!" ไม่มีใครกล้าปฏิเสธอยู่แล้ว พวกเขารู้ดีว่ามันเปล่าประโยชน์ที่จะขัดขืน ถึงไม่รู้ว่าจะจัดการกับแก๊งเฉียงได้มั้ย แต่ก็รู้ว่าตัวเองแข็งแกร่งต่างจากเมื่อก่อนเป็นอย่างมาก ทำให้มั่นใจในระดับหนึ่ง
"ดี ฉันชอบนะคนที่มีความมุ่งมัน แต่...สิ่งที่ฉันเกลียดที่สุดก็คือการหักหลัง! หากในหนึ่งเดือนฉันกลับมาแล้วไม่เจอใครในเมืองนี้ รู้ใช่มั้ยว่ามันจะเกิดอะไรขึ้น!" หลางหลินหยิบหุ่นเชิดวิญญาณด้วยรอยยิ้ม "ไม่ว่าพวกแกจะหนีไปที่ไหนฉันก็สามารถฆ่าได้อย่างง่ายดาย คงไม่ต้องให้ฉันพูดซ้ำนะ ถ้าหาก..หุ่นนี้คอหักจะเป็นยังไง?"
สปิริตทุกคนถึงกับกลืนน้ำลาย เมื่อเห็นหลางหลินลูบหัวของหุ่นเชิด ซึ่งก็ไม่รู้เหมือนกันว่าหุ่นตัวนั้นเป็นของใครเพราะมันเหมือนกันหมด ไม่สามารถแยกแยะได้ ตอนนี้พวกเขาเต็มไปด้วยความกลัวในจิตใจ พวกเขาเชื่อแล้วว่าหุ่นนี้เชื่อมต่อกับพวกเขาจริงๆ ด้วยการกระทำของหลางหลินก่อนหน้านี้ ที่บิดข้อมือจากหุ่นเชิดวิญญาณ และคนที่เชื่อมต่อกับหุ่นก็ได้รับผลกระทบไปด้วย และหากว่าบิดหัวล่ะ? นั่นเท่ากับว่าคอของพวกเขาจะถูกบิดไปด้วย!
แล้วแบบนี้จะไม่ให้หวาดกลัวได้ยังไง
"พวกเราจะทำให้เต็มที่ครับ/ค่ะบอส!" สปิริตตอบอย่างขัดเจน น้ำเสียงเต็มไปด้วยความมุ่งมั่น เพราะหากตอบได้ไม่ดีแล้วบางที หลางหลินก็อาจจะบิดแขนของหุ่นเชิดวิญญาณได้ ไม่มีใครกล้าเสี่ยง เพราะเมื่อหลางหลินโกรธ เขาจะน่ากลัวมากๆ
"ดี ถ้างั้นฉันไปล่ะ หนึ่งเดือนฉันจะมาหาเองไม่ต้องเป็นห่วงว่าฉันจะหาไม่เจอ!" หลางหลินไม่ได้บอกว่าจะหาเจอยังไง เพราะนั่นเป็นความสามารถอย่างหนึ่งของหุ่นเชิดวิญญาณ เมื่อเชื่อมต่อสมบูรณ์แล้วก็สามารถรับรู้ได้ด้วยรูนตรงหน้าผาก หรือแม้แต่ควบคุมร่างกายผ่านรูนตัวนั้นก็ได้ แต่พลังจิตก็ต้องใช้จำนวนเยอะ
ตอนนี้หลางหลินไม่สามารถควบคุมแบบนั้นได้ การบ่มเพาะของเขายังอยู่ในระดับต่ำเกินไป จำเป็นต้องพัฒนาไปอีกนานกว่าจะใช้สมบัติระดับ 4 ได้อย่างสมบูรณ์รูนบนหน้าผากมีเขาคนเดียวเท่านั้นที่มองเห็น และเพราะแบบนี้สปิริตทุกคนก็ดูไม่แตกต่างไปจากคนทั่วไป มันจะแปลกหากพวกเขามีเครื่องหมายบนใบหน้าเหมือนๆ กัน และผู้คนที่พบเห็นก็อาจจะสงสัยได้
"ตอนนี้พวกเรามีพละกำลังเพิ่มขึ้น การจัดการแก๊งเฉียงก็คงง่ายๆ" สปิริตที่ 1 พูด พร้อมกับมีสายตามุ่งมั่นที่จะทำงานให้สำเร็จ
"ตอนนี้เขาก็ไปแล้ว มันจะไม่ดีกว่าเหรอที่เราจะหนีไป ลู่เหวิน!" ชายคนหนึ่งพูดแย้ง เขาเป็นสปิริตที่ 8 เป็นคนที่อายุมากที่สุดในกลุ่ม เขาค่อนข้างไม่พอใจที่ตัวเองพ่ายแพ้เด็ก และต้องมาฟังคำสั่งของคนที่อายุน้อยกว่า
มันน่าอาย
"ลู่เหวิน? ใครคือลู่เหวินกัน ฉันคือสปิริตที่หนึ่ง!! และนายสปิริตที่แปดต้องฟังคำสั่งของฉัน!" สปิริตที่ 1 พูดต่อ "ถึงแม้นายจะเป็นผู้นำเมื่อก่อนแต่ตอนนี้ทุกอย่างได้เปลี่ยนไปแล้ว นายอยากจะหนีงั้นเหรอ? ทั้งๆ ที่บอสมอบพลังให้ขนาดนี้? แต่นายก็ยังกลัวแก๊งเฉียง และอีกอย่างถึงแม้นายจะหนีไป ยังไงยังไงบอสก็ต้องฆ่านายแน่!"
สปิริตทั้งหมดก้มหน้า สิ่งที่สปิริตที่ 1 พูดนั้นเป็นความจริง ไม่มีที่ให้หนี มีแต่ต้องสู้กับแก๊งเฉียงเท่านั้น!
"ก็เป็นอย่างที่สปิริตที่หนึ่งพูดนั่นแหละ พวกเรามีแต่ต้องสู้เท่านั้น และฉันรู้สึกว่าหากเราติดตามบอสไปล่ะก็ ชีวิตของพวกเราจะต้องเปลี่ยนจากผู้ถูกล่า มาเป็นผู้ล่าได้อย่างแน่นอน!!" สปิริตที่ 3 พูดเสริม เขาเป็นคนที่ถูกหลางหลินบิดข้อมือหุ่นเชิดวิญญาณแบบสุ่มๆ แต่ถึงแม้จะเป็นอย่างนั้นเขาก็สามารถอยู่ในระดับ 3 ได้ แสดงให้เห็นเลยว่า ทักษะการต่อสู้ของเขาแข็งแกร่งขนาดไหน
"เอาตามที่พวกนายว่าแล้วกัน ยังไงเราก็ไม่มีที่ให้ไปแล้วนี่" สปิริตที่ 7 เป็นผู้หญิงอีกคนในกลุ่ม เธอมีอายุเพียง16 ปีเท่านั้น
"โอเค งั้นเราต้องหาที่อยู่กันก่อน" สปิริตที่ 1 พูดก่อนจะมองเงินหนึ่งล้านหยวนในมือ "ด้วยเงินหนึ่งล้านหยวนที่บอสให้ สามารถที่จะหาบ้านราคาถูกอยู่ได้และซื้ออาหารดีๆ มาบำรุงร่างกาย จากนั้นพวกเราก็ค่อยเริ่มแผนการกวาดล้างแก๊งเฉียง และในขณะเดียวกัน ก็ขยายอิทธิพลของแก๊งเรา มีใครจะคัดค้านอะไรมั้ย"
ไม่มีใครคัดค้านต่อสิ่งที่สปิริตที่ 1 พูด ตอนนี้พวกเขาแข็งแกร่งขึ้นด้วยเลือดของยักษ์กระดูกโบราณระดับต่ำ และยังจำเป็นต้องเพิ่มกล้ามเนื้อให้กับร่างกาย ร่างกายของพวกเขาผอมเป็นอย่างมากเพราะต้องอดมื้อกินมื้อ แต่ตอนนี้พวกเขามีเงินแล้ว ก็ต้องบำรุงร่างกายกันสักหน่อย ไม่อย่างนั้นจะไปมีแรงสู้กับแก๊งของพี่เฉียงได้ยังไง
ถึงแม้เลือดของยักษ์กระดูกโบราณระดับต่ำจะยกระดับร่างกายให้แข็งแกร่งขึ้นได้ แต่มันก็ต้องการสารอาหารเพื่อมาปรับแต่งร่างกายให้แข็งแกร่งขึ้นไปอีก พวกเขาต่างจากไก่ที่หลางหลินเลี้ยง มันถูกเลี้ยงด้วยอาหารอย่างดี และเลือดที่ใช้กับไก่ก็ปริมาณเท่ากันกับที่ใช้กับพวกเขา เพราะงั้นถึงไก่จะได้รับปริมาณเลือดเท่ากัน แต่ด้วยร่างกายที่เล็กของมัน ก็ทำให้มันสามารถพัฒนาไปได้มากกว่า ในขณะที่ร่างกายมนุษย์ใหญ่กว่าก็ต้องการเลือดในปริมาณที่มากขึ้นกว่านี้
เมื่อสปิริตทั้งหมดไป ชายหนุ่มคนหนึ่งก็เดินออกมาจากมุมมืด เขาไม่ได้มีลักษณะพิเศษอะไร มีเพียงผมสีน้ำตาลและดวงตาที่แรงกล้า เขาคือหลางหลินที่หลบซ่อนอยู่ ดูปฏิกิริยาว่าเด็กพวกนี้จะทำไง เมื่อเขาจากไป และผลลัพธ์ที่ได้ก็ทำให้เขาพอใจไม่น้อย
"สปิริตที่หนึ่ง เป็นคนที่ยอดเยี่ยมไม่เบา ไว้ฉันจะให้รางวัลก็แล้วกัน..." หลางหลินพูดชม ก่อนจะหันหลังและออกเดินทางไปยังภูเขา
หลางหลินขึ้นรถเมล์ไปที่ภูเขาหนิวหนิว ภูเขาหนิวหนิวอยู่ห่างจากเมืองหลี่หมิงประมาณ 300 กิโลเมตร มันค่อนข้างใช้เวลานานกว่าจะไปถึง
หลางหลินเลือกที่จะหลับตาและไม่สนใจสิ่งรอบข้าง ถึงแม้ผู้ชายนั่งข้างเขาจะเป็นคนสกปรกที่เอาแต่กินอาหารตลอดทาง หลางหลินก็ไม่ได้ไล่ให้ออกไปนั่งที่อื่น เพราะนี่คือรถสาธารณะ มันไม่ดีหากเขาจะทำอย่างนั้น
"หลับแล้วเหรอน้องชาย?" ชายอ้วนถามในขณะที่เคี้ยวอาหารในปาก พร้อมกับสำรวจชายหนุ่มข้างๆ
หลางหลินไม่ตอบและยังคงหลับตาโดยไม่สนใจเขา
ชายอ้วนมองหลางหลินอีกครัังเมื่อเห็นว่าหลางหลินไม่มีปฏิกิริยาใดๆ เขากลืนอาหารให้หมดปากก่อนจะมองไปที่กระเป๋ากางเกงของหลางหลินด้วยรอยยิ้ม
ความรู้สึกของหลางหลินดีมาก ถึงแม้เขาจะหลับตาแต่ก็สามารถสัมผัสได้ว่าชายอ้วนคนนี้ กำลังจ้องมาที่กระเป๋ากางเกง
กางเกงของหลางหลินเป็นกางเกงยีนส์ขาดๆ และใส่เพียงเสื้อเชิ้ตสีขาวธรรมดา ไม่นึกเลยว่าใส่แบบนี้แล้วยังจะมีคนกล้าขโมยเงินในกระเป๋าอีก
หลางหลินยังคงหลับตาเมื่อเห็นมือของชายอ้วนล้วงเข้ามาที่กระเป๋ากางเกง ในใจคิดว่า "แกอยากล้วงเหรอ? งั้นก็ล้วงไปสิ เพราะต่อให้แกล้วงยังไงแกก็ไม่มีทางได้อะไร!"
"ทำไมไอ้หมอนี่ถึงไม่มีเงินติดตัวเลย? และกระเป๋าเดินทางของมันก็ไม่มี?" ชายอ้วนเมื่อสำรวจกระเป๋ากางเกงจนหมดทุกซอกทุกมุม ใบหน้าของเขาก็ขมวดเป็นปมแน่นเมื่อเห็นว่าในนั้นไม่มีอะไร
กระเป๋าสตางค์และสิ่งต่างๆ มันอยู่ในแหวนมิติแล้วไม่มีทางเลยที่ชายอ้วนจะหาเจอ ต่อให้ค้นยังไงก็ตาม
"แกทำให้ฉันเสียอารมณ์ ถ้าแกไม่มีแม้แต่เงินงั้นก็ขอแหวนวงนี้ก็แล้วกัน!" สิงที่ชายอ้วนพูดถึงคือแหวนมิติ มันอยู่บนมือขวาของหลางหลิน และมันค่อนข้างที่จะโดดเด่น
ชายอ้วนเริ่มขยับมืออีกครั้งเมื่อเห็นสิ่งที่ต้องการ ถึงแม้ว่ามันจะเป็นแหวนธรรมดา แต่ก็ดีกว่าไม่ได้อะไรเลย เขาทำอย่างนี้ทุกครั้งที่ขึ้นรถเมล์ จนเป็นนิสัยติดตัว และบางครั้งถ้าโชคดีเขาก็อาจจะได้เงินจำนวนมากของผู้โดยสารที่นั่งข้าง
กรึ้ก!
แต่ในตอนนั้น...นิ้วมือที่เหมือนกับคีมตัดเหล็ก ได้บีบเเขนของชายอ้วนอย่างรุนแรง
"อ๊าก!! ปล่อยฉันสิวะไอ้บ้านี่ แขนของฉันจะหักอยู่แล้วนะ!" ชายอ้วนรู้สึกเจ็บปวดไปทั่วทั้งแขน เขาพยายามจะดึงแขนกลับมาแต่ก็เปล่าประโยชน์
"ถ้าหากฉันไม่ตื่นขึ้นมา แกคงจะขโมยแหวนของฉันไปสินะ?" เมื่อเห็นว่ามือนั้นเป็นของหลางหลิน ชายอ้วนก็ตื่นตระหนก ใครจะคิดล่ะว่าไอ้บ้านี่อยู่ดีๆ จะตื่นขึ้นมาทันเวลา
"เกิดอะไรขึ้นงั้นเหรอ?" ผู้โดยสารที่นั่งฝั่งตรงข้ามถาม เพราะเสียงของชายอ้วนดังมากจึงทำให้คนอื่นๆ หันมาสนใจ

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่42 ขโมยแหวนมิติ

คล้ายกับเรื่องแหวนมิติ ที่คุณอ่าน

แหวนมิติ

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่42 ขโมยแหวนมิติ

คล้ายกับเรื่องแหวนมิติ ที่คุณอ่าน

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้