ข้าคือท่านย่า วัยเตาะแตะ

     เหนี่ยวเหนี่ยวใช้เส้นทางที่จะเดินกลับบ้านของนางโดยเน้นเส้นทางเดิม เพียงแต่ว่านางนั้นเดินอ้อมออกมาในทางชายป่าด้านในเท่านั้นเอง เลยอาจจะใช้เวลามากไปสักหน่อยกว่าจะเดินถึงบ้านของนางกัน แต่เพื่อสำรวจเส้นทางแถบชายป่าแถวหมู่บ้านว่ามีอะไรที่จะต้องสอนเรื่องใหม่ๆให้ทุกๆคนได้รับรู้ เสียเวลานิดๆหน่อยๆแต่ก็มีประโยชน์ต่อทุกๆคนมากมายนัก

     “ว้าว….ละอองพลังธาตุเต็มไปหมดเลย”เหลนสาวใหญ่ยายา

     พวกเด็กๆ ต่างพากันมองดูตลอดเส้นทางที่มีแต่ไอพลังธาตุลอยละล่องเต็มพื้นที่จริงๆ 

     “เหมือนกับหายใจได้สะดวกและพลังขึ้นมากๆด้วยเจ้าค่ะ”เหลนสาวสี่ทู่จึ

     “ดูผักป่าพวกนี้สิเยอะแยะเลย ใบของพวกมันใหญ่มากด้วย”เหลนสาวสามยวี๋ยวี๋

     “ชายป่าของหมู่บ้านพวกเราไม่เหมือนเดิมแล้วจริงๆนะเจ้าคะ”เหลนสาวรองมี่เฟิง

     “ใช่ๆ”พวกเด็กๆ ต่างพากันเห็นด้วยทั้งหมดจริงๆ

     “และมันจะดีขึ้นเรื่อยๆอย่างที่พวกเจ้าไม่คาดคิดมาก่อนเลยล่ะ”เหนี่ยวเหนี่ยว

     “จริงหรือเจ้าคะ? ท่านย่าเล็ก”พวกเหลนๆ

     “จริงสิ นี่แค่เพียงเริ่มต้นเท่านั้นพอนานๆเข้ามันจะยิ่งสะสมไอพลังธาตุให้หนาแน่นเพิ่มขึ้นเหมือนกับป่าไร้ฤดู ไร้ห้วงเวลาในชั้นด้านใน ที่พวกเจ้าไม่เคยได้เข้ามาก่อนอย่างไรล่ะ

     ต่อไปไม่ว่าจะแห่งหนใดก็จะมีไอพลังธาตุแบบนี้เหมือนๆกันอย่างแน่นอน ไม่จำเป็นจะต้องเอาชีวิตเข้าไปเสี่ยงอันตรายในเขตด้านใน”เหนี่ยวเหนี่ยว

     “ดีจังเลยเจ้าค่ะ/ขอรับ”พวกเหลนๆ

     “................!!”พวกผู้ใหญ่ที่ได้ยินได้ฟังพวกเด็กๆคุยกันก็พากันตกตะลึงไปหมด โดยเฉพาะคำพูดของเหนี่ยวเหนี่ยวที่ว่า การที่จะมีละอองพลังธาตุแบบนี้จะเป็นเรื่องธรรมดาทั่วไปและจะมีทุกแห่งหน 

     มันเป็นเรื่องที่ไม่น่าเชื่อจริงๆ ที่ทวีปเฟยเทียนที่พวกเราอาศัยอยู่นี้ จะมีพลังธาตุครอบคลุมไปหมดไม่ใช่เพียงเฉพาะบางสถานที่อย่างที่พวกท่านรับรู้กันมาตั้งแต่เล็กจนแก่ชรากันถึงตอนนี้

     “ฟึด…ฟึด….”

     “กลิ่นอะไรน๊า??…หอมจังเลย”เหนี่ยวเหนี่ยวที่จู่ๆก็หยุดเดิน และทำท่าสูดดมกลิ่นอะไรบางอย่างรอบๆตัวในตอนนี้ พวกเหลนๆก็เช่นเดียวกันเมื่อเห็นเหนี่ยวเหนี่ยวกำลังดมหากลิ่นอะไรสักอย่างหนึ่ง พวกเขาเลยต่างก็พากันสูดดมหากลิ่นปริศนาพวกนี้ไปด้วย

     “.............??”พวกผู้ใหญ่ที่ยังไม่ได้กลิ่นอะไรเลยก็พากันมองมาที่เหนี่ยวเหนี่ยวกันหมด

     “โอ้……นึกออกแล้วว่ามันคือกลิ่นอะไรกัน”เหนี่ยวเหนี่ยว พูดบ่นพึมพำเพียงครู่เดียวก็กระโดดโหยงขึ้นมาอย่างดีใจ และตะโกนออกมาเสียงดังๆว่า…

     “กลิ่นส้ม…กลิ่นแอปเปิ้ล..อยู่แถวๆนี้ล่ะ”เหนี่ยวเหนี่ยว

     “จริงด้วยเจ้าค่ะ/ขอรับท่านย่าเล็ก…ได้กลิ่นส้มกับกลิ่นแอปเปิ้ลแถวๆนี้”พวกเหลนๆพากันแข่งกันพูดออกมาเสียดังเจื้อยแจ้งไปหมด

     “สองกลิ่นผลไม้พวกนี้ตีกันจนในตอนแรกข้าไม่แน่ใจนักว่ามันคืออะไร ที่ไหนได้มันคือกลิ่นผลไม้สองอย่างนั่นเอง”เหนี่ยวเหนี่ยว

     “ไปกันเหลนๆ เร็วเข้าไปหาต้นของพวกมันกัน”เหนี่ยวเหนี่ยว พอหันมาบอกพวกเหลนๆแล้วก็ซอยขาสั้นๆจุ้มปุ๊กของนางเองไปตามทางกลิ่นที่ได้ทันทีทันใดเลย

     “รอพวกข้าด้วยเจ้าค่ะ/ขอรับ ท่านย่าเล็ก..”พวกเหลนๆ

      “เด็กๆ อย่าวิ่งกัน…..!!”พวกท่านแม่

     “เฮ้อ……พูดไม่เคยได้ทันเจ้าพวกลิงทะโมนพวกนี้จริงๆเลย”ท่านแม่

     “ก็จริงนั่นแหละ ไวเสียจริงๆ”ท่านป้าอี้

     “พวกเราก็รีบเร่งตามพวกเด็กๆไปกันเถอะ”ท่านป้าฉือ

     “เจ้าค่ะ” “ขอรับ”บรรดาพวกผู้ใหญ่ก็เร่งก้าวขาวยาวๆเร่งมีเท้าให้เร็วขึ้นกว่าเดิมไม่ได้เดินทอดน่องชมวิวดั่งเมื่อกี้อีกแล้ว เพราะถ้าขืนช้าไปกว่านี้จะไล่ตามพวกเด็กๆไปไม่ทันเสียก่อน

     “เจอแล้ว…ข้าเจอแล้ว….ตรงนี้มาตรงนี้เร็วเข้าเหลนๆ….”เหนี่ยวเหนี่ยว ตะโกนเรียกพวกเหลนๆของทั้ง 3 ตระกูล

     “ท่านย่าเล็ก ไหนๆเจ้าคะ/ขอรับ..??”พวกเหลนๆ

     “นี่อย่างไรเล่าเต็มไปหมดเลยลูกสีแด๊ง สีแดง….ลูกใหญ่ๆ…หอมๆ…”เหนี่ยวเหนี่ยว

     “ว้าว……”

     “ต้นแอปเปิ้ล ก็มีประกายพลังธาตุด้วย..!!”ท่านพ่อ

     “นั่นน่ะสิ ปรกติแล้วเจ้าต้นแอปเปิ้ลพวกนี้ไม่ได้ออกลูกเต็มต้นแบบนี้มานานเป็นสิบปีแล้วนะ”ท่านลุงฉือ

     “จริง กลิ่นก็ไม่ได้หอมแบบนี้ด้วยนี่มันช่างวิเศษจริงๆกับการเปลี่ยนแปลงในป่าแถวนี้ มันดีมากๆ”ท่านลุงอี้

     “ใช่ๆ”พวกผู้ใหญ่

     ส่วนพวกเด็กๆก็พากันมองตาโตไปที่ลูกแอปเปิ้ลกันอย่างไม่กระพริบตา เพราะนี่คือครั้งแรกของพวกเขาอีกเช่นกันที่เห็นลูกแอปเปิ้ลที่เคยเห็นเป็นปรกติในแต่ละปี ออกลูกเต็มต้นแบบนี้ และที่สำคัญลูกของมันมีขนาดใหญ่มากๆอีกด้วย

     “ต้นแอปเปิ้ล..”พวกเหลนๆ

     “ออกลูกแดงๆ เต็มต้นเลยดีจังเลยข้าชอบกินแอปเปิ้ล”เหลนสาวสี่ทู่จึ

     “โอ้…ข้าดีใจที่เหลนสาวสี่ชอบแอปเปิ้ลนะ กลัวว่าเจ้าจะกินแต่แครอทเพียงอย่างเดียวที่เป็นของโปรดเสียอีก”เหนี่ยวเหนี่ยว

     “............!!”เหลนสาวสี่ทู่จึ ที่มีชื่อแปลว่ากระต่าย

     “ข้ามิใช่ทู่จึ(กระต่าย)นะเจ้าคะ ข้าคือทู่จึท่านย่าเล็ก..!!”เหลนสาวสี่ทู่จึ

     “ทู่จึ ที่ไม่ใช่ทู่จึ…อ้า..”เหนี่ยวเหนี่ยว

     “.........!!”เหลนสาวสี่ทู่จึ

     “ฮิ…ฮิ….”พวกเหลนๆ

     “ท่านย่าเล็ก เลิกล้อน้องสาวสี่เถอะเจ้าค่ะนางงอนแล้วล่ะ”เหลนสาวสามยวี๋ยวี๋

     “ฮิ….ฮิ…โอ๋เอ๋….โอ๋เอ๋.ข้าล้อเจ้าเล่นน่าเหลนสาวสี่นี่ไม่ใช่เพียงแค่แอปเปิ้ลแถวนี้นะ พวกเจ้าลองดูนู้นสิ…”เหนี่ยวเหนี่ยว

    “จริงหรือเจ้าคะ ท่านย่าเล็ก”เหลนสาวสี่ทู่จึ เมื่อได้ยินว่ามีผลไม้อื่นๆอีกก็ลืมความงอนไปเลย

     “............!!???”พวกเหลนๆ 

     “............!!!”พวกผู้ใหญ่

    พวกเหลนๆทุกๆคนต่างพากันมองเอียงตามท่าทางที่ท่านย่าเล็กกำลังทำอยู่นี้อย่างนึกแปลกใจ 

     “พวกเจ้านอนลงสิ ไม่อย่างนั้นจะเห็นได้อย่างไรกันเร็วเข้า”เหนี่ยวเหนี่ยว

     “เจ้าค่ะ” “ขอรับ”เหลนๆ

     “ผลุบ…..”

     พวกเหลนๆ ทำตามคำพูดของท่านย่าเล็กของพวกเขาทันที ไม่มีปฎิเสธแต่อย่างใด

     ยิ่งพวกผู้ใหญ่นี่ถึงกับไปไม่เป็นเลย พอได้รับรู้ว่าทำไมเหนี่ยวเหนี่ยวถึงได้ทำท่าทีแบบนั้น

    ท่าทีที่ว่าก็คือนางนอนเอนตัวลงหันไปทางด้านตรงข้ามทิศตะวันออก และชี้ให้พวกเหลนๆดูว่าตรงด้านโน้นถัดจากแถวต้นแอปเปิ้ลพวกนี้มีต้นส้มอยู่นั่นเอง

     “...............!!”พวกผู้ใหญ่

     “ว้าว…….จริงๆด้วย”

     “ต้นส้ม……”พวกเหลนๆ 

     “เดี๋ยวพวกเราจัดการเก็บลูกแอปเปิ้ลทางด้านนี้แล้วก็ค่อยย้ายไปทางด้านโน้นกัน เข้าใจไหมทุกๆคน??”เหนี่ยวเหนี่ยว

     “เข้าใจเจ้าค่ะ” “เข้าใจขอรับ” เหลนๆ

     พวกเด็กๆ พากันรีบลุกขึ้นและช่วยกันเก็บลูกแอปเปิ้ลกันทันที แต่ว่าแน่นอนว่าลูกแรกแต่ละคนเล็งเป้าหมายที่ลูกใหญ่ๆก่อนเลย มันก็มีแต่ลูกใหญ่ๆนั่นแหละแต่พวกเด็กๆก็ยังดูต่างขนาดกันอยู่ดี 

     เมื่อเลือกผลแอปเปิ้ลที่ต่างคนต่างพอใจแล้วก็เด็ดมาและเข้าปากน้อยๆของพวกเขาเพื่อลิ้มลองรสชาติก่อนเป็นอันดับแรกเลย

     “หง่ำ……หง่ำ….”

     “หอม…หวาน…..อร่อยที่สุดเลย”พวกเด็กๆ พากันหลับตาพริ้มกับรสชาติที่ได้รับจากแอปเปิ้ลในมือของพวกเขากัน

     “หย่อย…หย่อย…”เหนี่ยวเหนี่ยวที่สองแก้มเต็มไปด้วยเนื้อแอปเปิ้ล พร้อมน้ำลายย้อยนิดๆที่มุมปากด้วยความชุ่มฉ่ำของผลแอปเปิ้ลที่มีพลังธาตุ

     “นั่นเสื้อน้องเล็ก ขาดหรือว่าเสื้อมันย่นขึ้นล่ะเจ้าคะ”พี่สะใภ้รอง

     “หรือจะบอกได้ว่า พุงยื่นออกมาจนเสื้อผ้าปริออกก็ได้นะเจ้าคะ”พี่สะใภ้ใหญ่

     “ฮ่า…ฮ่า….”บรรดากลุ่มท่านแม่ทั้งหลายต่างมองดูพวกเด็กๆที่กำลังยืนกัดแอปเปิ้ล ตาพริ้มกันอย่างมีความสุข และเอร็ดอร่อยกันอย่างเต็มที่เลย

     “หง่ำ….ว้าหมดแล้วเหรอเนี่ย…ข้าอยากลองกินผลส้มบ้างจังเลย”เหนี่ยวเหนี่ยว

     ไม่เพียงแค่พูดอย่างเดียเมื่อผลแอปเปิ้ลกินหมดแล้ว รีบซอยขาสั้นๆของนางวิ่งถลาไปที่ดงต้นส้มทันทีไม่รอว่าจะเก็บผลแอปเปิ้ลก่อนเลย 

     “.............!!!”พวกผู้ใหญ่ที่มองตามพวกเด็กๆ ต่างพากันวิ่งตามท่านย่าเล็กกันไปทางฟากต้นส้มกันหมดแล้ว

     “ว้าว…ต้นส้มพวกนี้ไม่แพ้ต้นแอปเปิ้ลทางฟากนู้นเลยขึ้นสีส้มเต็มไปหมด ลูกใหญ่ๆฮิ…”เหนี่ยวเหนี่ยว ไม่รอช้ากระโดดคว้าผลส้มมาหนึ่งลูก และเริ่มแกะกินอย่างรวดเร็ว

     “ท่านย่าเล็กเจ้าคะ” 

     “ท่านย่าเล็กขอรับ”

      พวกเหลนๆ ต่างพากันตะโกนเรียกหาท่านย่าเล็กของพวกเขากันดังลั่นไปหมด

     “มาเร็วเข้าเหลนๆ มาๆชิมผลส้มกันว่าจะหวานอร่อยมากแค่ไหนเร็วเข้า”เหนี่ยวเหนี่ยว ชูผลส้มในมือของนางที่กำลังแกะอยู่เพื่ออวดให้เหลนๆได้ดูกัน

     “เจ้าค่ะ” “ขอรับ”พวกเหลนๆ ก็ต่างพากันคว้าผลส้มคนละลูกในมือ และเริ่มแกะเปลือกส้มออกเพื่อลิ้มรสชาติผลส้มกันทันที

     “หวาน…ฉ่ำมากๆเลย”เหนี่ยวเหนี่ยว

     “ใช่เจ้าค่ะ” “ใช่ขอรับ”พวกเหลนๆ

     “ผลไม้พอมีประกายพลังธาตุห่อหุ้ม รสชาติ ขนาดของมันดีเยี่ยมเลยเจ้าค่ะท่านย่าเล็ก”เหลนสาวใหญ่ยายา

     “มันแน่นอนอยู่แล้ว”เหนี่ยวเหนี่ยว เงียหน้าขึ้นมาตอบเหลนสาว แต่ปากก็ยังขยับหงุบหงับกินผลส้มอยู่อย่างต่อเนื่อง

     “ว๊าาา…กินหมดแล้วเห็นว่าลูกใหญ่แต่ทำไมหมดเร็วจังเลย”เหนี่ยวเหนี่ยว บ่นพึมพำพร้อมกับยกมือน้อยๆของนางมาปาดเพื่อเช็ดคราบน้ำจากผลส้มที่พึ่งจะกินเสร็จไปเมื่อตะกี้นี้

     ทางด้านพวกผู้ใหญ่ต่างก็พากันเอียงมองดูพวกเด็กๆ กันแต่ว่าไม่ได้ติดตามพวกเขา แค่มองอยู่ห่างๆ และพวกท่านก็พากันช่วยทยอยเก็บผลแอปเปิ้ลกันแล้วด้วย ถึงแม้ว่าในมือจะยังมีผลแอปเปิ้ลที่ถือกินเข้าปากอยู่เรื่อยๆก็ตามที 

    ไม่เหมือนพวกเด็กๆหรอก เมื่อถึงเวลาหยิบจับของกินอยู่ในมือเข้าปากพวกเขาแล้ว สิ่งต่างๆก็จะหยุดนิ่งจนกว่าจะกินอาหารหรือขนมเหล่านั้นให้หมดเสียก่อนถึงจะมีสมาธิทำอย่างอื่นกันต่อไป

     “เด็กๆ อย่างไรเสียถ้ากินผลส้มเสร็จเรียบร้อยแล้วเก็บผลส้มทางด้านโน้นก่อนเลยก็ได้นะ”พี่ใหญ่ซือจื่อ ของเหนี่ยวเหนี่ยวตะโกนข้ามฟากมาบอกพวกเด็กๆ กัน

    “ได้เจ้าค่ะ” “ได้ขอรับ”พวกเด็กๆ ต่างก็ตะโกนตอบกลับอย่างเสียงดังด้วยเช่นกัน

     “ไม่ต้องเก็บมากันเยอะก็ได้นะเด็กๆ แค่พอกิน วันหลังพวกเจ้าสามารถเข้ามาเก็บกินกันเองได้เพราะอยู่ไม่ไกลจากตัวบ้านของพวกเจ้า”พี่ชายรองเหลาหู่

     “ขอรับ” “เจ้าค่ะ” พวกเด็กๆ 

     “เหลนชายไปเก็บฟากนี้ เหลนสาวฟากนี้ก็ละกันนะ”เหนี่ยวเหนี่ยว ที่เป็นผู้อาวุโสสูงสุด ในกลุ่มนี้เริ่มสั่งการทันทีเลย

     “เจ้าค่ะ ท่านย่าเล็ก”

     “ขอรับ “ท่านย่าเล็ก”

     เหล่าบรรดาเหลนๆทั้ง 3 ตระกูลก็เริ่มพากันเก็บผลส้มที่มีพลังธาตุวิบวับเต็มทั่วบริเวณ

     พวกเด็กๆ พากันเริ่มใช้พลังธาตุเก็บผลส้มตามที่เหนี่ยวเหนี่ยวได้สอน เพราะมันมีผลที่สูงใหญ่มากๆ ปีนป่ายให้เหนื่อยเปล่าๆใช้พลังธาตุนี่แหละเพื่อประหยัดพลังงานในตัว และตอนนี้ก็มีทั้งพลังธาตุจากธรรมชาติที่บริสุทธิ์ไหนจะพลังธาตุที่ส่งมาเรื่อยจากการสร้างเขตพลังธาตุคุ้มครองในบริเวณหมู่บ้านนี่อีก 

     การปลดปล่อยพลังธาตุเอามาใช้งานแบบเรื่อยเปื่อย ไม่มีสาระย่อทำได้แบบไม่มีปัญหาใดๆ ในทางกลับกันมันจะยังสามารถช่วยให้ทุกๆคนได้มีพลังธาตุที่แข็งแกร่งยิ่งขึ้น และสามารถควบคุมการใช้พลังธาตุให้มั่นคงได้เร็วขึ้นอีกด้วย 

     ไม่มีผลเสียใดๆ มีแต่ผลดีทั้งนั้นจริงๆ ถ้าผู้อื่นมาได้เห็นว่าเหนี่ยวเหนี่ยว สอนพวกเหลนๆใช้พลังธาตุในรูปแบบที่ไร้สาระอย่างนี้คงจะกระอักเลือดกันบ้างแหละ 

     เพราะอย่าลืมว่าการที่ผู้คนมีพลังธาตุพิเศษในตัวมาตั้งแต่เกิดนั้น ใช่ว่าพลังธาตุในร่างกายจะแข็งแกร่งเหมือนกันหมดถ้าไม่มีอาหาร สมุนไพร สัตว์อสูร หรือตัวช่วยอื่นๆเพื่อให้ฟื้นฟูพลังธาตุหรือเสริมพลังธาตุให้ไต่ระดับขึ้นอย่างรวดเร็ว ก็ไม่สามารถใช้พลังธาตุได้อย่างฟุ่มเฟือยหรือไร้สาระได้ พวกเขาจะต้องออมพลังธาตุเอาไว้ใช้ยามจำเป็นจริงๆเท่านั้น

    แต่อีกไม่นานหรอก ความรู้ต่างๆมากมายที่เหนี่ยวเหนี่ยวมีแบบทางลัดนี้ ก็จะได้ออกเผยแพร่สอนคนทั่วๆไปให้มีความรู้เหล่านี้เป็นเรื่องขั้นพื้นฐานปรกติไปเลย มันจะเป็นการผลิกโฉมหน้าการฝึกพลังธาตุในรูปแบบใหม่อย่างแท้จริงๆ พลังธาตุในรูปแบบท่านย่าเล็กเหนี่ยวเหนี่ยวแห่งตระกูลหวัง

************

     เหนี่ยวเหนี่ยวกับเหลนๆพากันกินผลไม้กันอย่างเต็มที่ไปเลย กว่าจะได้กลับถึงบ้านคงได้พุงแตกกันก่อนแน่นอน นี่ก็ใกล้จะมื้อเที่ยงอีกด้วย แต่แน่นอนว่ามันไม่ได้มีปัญหาสำหรับเรื่องแบบนี้พวกเด็กๆยังคงมีแรงที่จะกินได้อีกเยอะแยะเลย!!

     ติดตามการผจญภัยของท่านย่าเล็กเหนี่ยวเหนี่ยวกันต่อในตอนต่อๆไปด้วยนะเจ้าค่ะ