บทที่1 เด็กชายไร้พร์
เช้าอันสดใสเสียงวุ่นวายภายในตระกูลเนี่ย ตระกูลเนี่ยเป็หนึ่งในสี่ตระกูลใหญ่แห่ง อาณาจักรซุยซานแต่เนื่องด้วย่หลังทางญาติของเ้าไม่มีพร์จึงโดนดูถูกจากสามตระกูลแต่ด้วยความสามารถของหัวหน้าตระกูลที่ไปถึงขั้นิญญาจักรพรรดิ ขั้น9 มีธาตุประจำตัวเป็ธาตุลม จึงมีคนเกรงใจอยู่บ้าง วันนี้เป็วันเกิดของหัวหน้าตระกูลทุกคนต่างวุ่นวายกันหมด เนี่ยฟิงหาร หัวหน้าตระกูล เดินออกมาพร้อมภรรยา หลิงหยูทรวง เนี่ยฟิงหารมีร่างกายดุจนักรบหน้าตาคมคายแม้จะอายุ40แต่ยังดูหนุ่มแข็งแกร่ง ส่วนหลิงหยูทรวงอายุ30รูปร่างหน้าตาราวกับเทพธิดาผู้งดงาม คนในตระกูลต่างให้ความนับถือ
"เอาล่ะทุกคนวันนี้เป็วันเกิดข้าทุกคนตามสบาย แล้วนี่ลูกชายข้าอยู่ที่ไหนล่ะ" ตระกูลเนี่ยมีลูกชายเพียงคนเดียวน่าสงสารเขามีพลังิญญาเพียงน้อยนิดเท่านั้น "เรียนท่านผู้นำตระกูลนายน้อยอยู่ที่สนามฝึก" หลิงหยูทรวงหันมองทิศทางสนามฝึกของตระกูลแล้วให้มาพูดกับเนียฟิงหาร "ท่านพี่ข้าสงสารลูกเราเหลือเกิน พลังเขาชั่งอ่อนแอนัก" "เ้าอย่าคิดมากเลยถึงเข้าพลังจะอ่อนแอแต่ข้าฝึกทักษะให้เขาั้แ่จำความได้ทักษะของตระกูลเข้าสามารถจดจำมันได้หมดร่างกายเขาข้าเป็ผู้ฝึกจนแข็งแกร่ง และเข้ายังอ่านหนังสือในตระกูลจนหมด" ฟิวหารพูด "แต่ท่านพี่อีกสิบวันจะถึงการทดสอบอาวุธิญญาข้าไม่สบายใจเลยลูกเราจะปลอดภัยไหม" "ลูกเราไม่ใช่คนอ่อนแอเขาแพ้แค่พลังิญญาเท่านั้น ไป่หู ไป่ซาน ไปตามลูกข้ามา"
"ครับท่านผู้นำ" ไป่หู่ ไป่ซาน เป็พ่อบ้านในตระกูลเป็พี่น้องกัน มีระดับการบ่มเพาะ ิญญาแห่งเซียนเทวะ ขัน 7 และ ขั้น 8
เมื่อ ไป่หู่ ไป่ซาน มาตามนายน้อยก็เห็นเขากำลังฝึกกระบี่ประจำตระกูล ได้เกือบจะสมบูรณ์แล้วก็ใแล้วก็ทำหน้ามืกมนแล้วพึมพำว่า"นี่ถ้าหากนายน้อยมีพลังิญญาคงไปได้ไกลกว่านี้แน่ๆ เขาส่ายหน้า “นายน้อย นายน้อย ท่านผู้นำให้มาตาม" "ได้ข้าจะไปเดี๋ยวนี้"
เนี่ยฟงใบหน้าของเขาหล่อจนน่าหลงใหลมีผมยาวดำสนิด มีนิสัยเงียบๆแต่ร่าเริงตามไว อายุเพียง10ปีโชคร้ายเกิดมาพลังิญญาน้อยมีแค่ 1 ใน 10 ส่วนของคนทั่วไป โดยทั่วไป ต่ำสุดนั้นคือ 3 นั่นถือว่าแย่แล้ว แต่เนี่ยฟงมีแค่ 1 ถึงแม่มีแค่หนึ่งก็ยังสามารถสร้างอาวุธิญญาได้เมื่อชายหนุ่มเดินมาถึง “ท่านพ่อท่านแม่ลูกมาแล้ว” “เนี่ยฟงเ้านี่ชั่ง...วันเกิดข้ายังเอาแต่ฝึก”
“ท่านพ่อลูกขออภัยอีกสิบวันลูกต้องไปทดสอบ จึงไม่อาจนิ่งเฉยได้” ได้ยินดังนั้นพิงหารก็ยิ้มทั้งขมขื่นในใจ “ลูกแม่เ้าขย้นเพียงนี้เ้าต้องทำได้แน่ๆ”หลิงหยูทรวงปลอบทั้งที่ขมขื่นในใจ “เอาล่ะวันนี้ เป็วันเกิดข้ามีแต่คนในตระกูล มาทานอาหารกัน” การจัดงานเป็ไปอย่างสบายๆภายในตระกูลคน200คน แม้แต่สาวใช้ก็ยังมีโต๊ะ
อาหารของพวกเขา
หลังจากผ่านพ้นไปวันใหม่ก็เริ่มขึ้น เนี่ยฟงเดินเข้ามาในโถงของบ้านใหญ่ แต่พบว่า ฟิงหาร และหยูทรวง นั่งอยู่ก่อนแล้ว “เนี่ยฟงนั่งก่อนสิ” หลังจากนั้นสาวใช้ก็เดินเข้ามาพร้อมกับกล่องหยกยาว “ลูกพ่อข้ามีของให้เ้า” เนี่ยฟงแปลกใจว่าท่านพ่ออยู่ดีทำไมให้ของเขา “ครับท่านพ” “นี่คือกระบี่หยกั ข้าให้ใจเอาไว้เข้าทดสอบ ข้าสั่งทำให้ขนาดพอดีกับตัวเ้าเมื่อเ้าสร้างอาวุธเองได้แล้ว คงไม่จำเป็ต้องใช้มันอีก” จากนี้จงใช้มันฝึกให้ชํานาญอีก9วันที่เหลือ" "ครับท่านพ่อ" "ลูกแม่เ้าต้องระวังให้มากนะอย่าฝึกจนาเ็" เนี่ยฟงหันมายิ้มและพูดว่า”ลูกจะระวัง”
6วันผ่านไปอย่างรวดเร็วตอนนี้เนียฟงไม่ได้ฝึกหนักแต่เน้นไปที่การบ่มเพาะพลังิญญาเนื่องจะพลังเขาน้อยมากจึงต้องสะสมไว้ให้พอต่อการทดสอบ วิธีการบ่มเพราะมีสองแบบ คือ ใช้หินมณีที่ได้จากอสูร และใช้ สมบัติล้ำค่าในการดูดซับ และสามารถดูดซับพลังธรรมชาติได้ด้วย
“ขาว่าแค่นี้นาจะพอและ” ออกไปเตรียมของสำหลับวันทดสอบสะหน่อย
“ไป่ซานๆ....ขาอยากออกไปซื้อของ”
“ครับนายน้อย...”
รถม้า ของตระกูลเนี่ยมีตราประจำตระกูลรูปหมาป่าอสูรสีดำมีวงกลมล้อมรอบ ออกเดินทาง
เมื่อมาถึงร้านค้าคลังสมบัติ ... "นายน้อยตระกูลเนี่ย้าสินค้าอะไรเป็พิเศษหรือไม่" "ขา้าชุดป้องกันคุณภาพดีสักชุด แล้วก็กระเป๋ามิติสักใบเอาแบบกว้างๆ" ... "นายน้อยข้ามีสินค้ามาใหม่ นี่เป็กำไลมิติมันสะดวกกว่ากระเป๋ากว้างกว่าทนทานมากกว่า แต่ราคาค่อนข้างสูง" "ได้งั้นข้าเอากำไลแทน และเอายารักษาาแหลายขวดด้วย" เมื่อได้ของครบเตรียมตัวจะกลับ
ในตอนนั้นก็มีตระกูลหารเดินเข้ามา มีเด็กคนหนึ่งเดินสวนมาสายตาเ็ามองและพูดว่า "ด้วยพลังิญญาของเ้าอย่าทดสอบดีกว่า" เขาคือหารอี๋เฟยหน้าตาดูดีสมกับชาติตระกูล1ใน4ตระกูล พ่อเขาคือหารอิงชินมีพลังการบ่มเพราะเท่ากับ เนี่ยฟิงหาร เป็อัจฉริยะ มีพลังิญญาถึงระดับ 7 หารอินชิน ขั้นิญญาจักรพรรดิ ขั้น9 และมีธาตุไฟเป็ธาตุประจำตัว
เนี่ยฟง หันมองแต่ไม่พูดอะไร "เรากลับกันเถอะไป่ซาน" แล้วเข้าก็เดินจากไป ระหว่างนั้น อี๋เฟยโกธมากเข้าพุ่งเข้าใส่เนี่ยฟงหมายจะทำให้าเ็แต่พ่อบ้านตระกูลหารห้ามไว้ "นายน้อย!!! ถ้าเกิดเื่ชึ้นจะโดนตัดสิทธิ์นะขอรับ" ทันใดนั้นอี๋เฟยจึงหยุด เนี่ยฟงหันมามองด้วยหางตาแล้วเดินจากไป
"ข้าจะให้พี่ให้สั่งสอนเขา คอยดู"
ตระกูลหารมีคนในตระกูล400คน มีบุตร 3 คน คนโตอายุ 15 เป็ปู้ชาย ตอนนี้อยู่ใน ขั้น ิญญาแห่งนภา ขั้น 1 อยู่สำนักซุยซาน คนรองคือคุณหนูหารเสี่ยวหลาง อายุ12 อยู่ในขั้น ิญญาขั้นก่อกำเนิด ขั้น 3 เข้าสำนักปีหน้า
หลังจากเตรียมความพร้อมเสร็จ เนียฟงพูดคุยกับ พ่อและแม่ถึงการทดสอบวันพรุ่งนี้
เวลาผ่านไปรวดเร็วแล้วก็ถึงวันทดสอบ เนียฟงเดินทางไปสนามทสดอบพร้อมกับพ่อและแม่ การเดินทางใช้เวลาถึงครึ่งวัน มาถึงทางเข้า มีผู้คนนับพ้นๆคนมาเข้าทดสอบ สถานที่นี้คือทางเหนือของอนาจักรซุนซาน มีป่าเรียกว่าป่ามายาในเขตชั้นที่1จะมีอสูรระดับ1ที่ทางอาณาจักรเลี้ยงไว้มันอ่อนแอกว่าปกติสำหรับการทดสอบ ลึกไปกว่านั้นมีเขตม่านพลังป้องกันเข้าออกไม่ได้ หลังจากมาถึงที่พักที่เป็กระโจมเนี่ยฟงเตรียมตัว เข้ารับการทดสอบตอนเย็น ที่สนามมีจ้าวสำนักมากมายเพื่อมาดูการทดสอบ หาเด็กที่เข้าตาและเชิญเข้าสำนัก การทสสอบถึงสำคัญของเด็กอายุ10ปีเป็โอกาสสำหรับคนที่มีพรสววรค์แต่ไม่มีทุน
สำนักใหญ่ของอนาจักรซุยซานทั้ง3ยืนที่ด้านหน้าผู้เข้าทดสอบ
จูเก๋อ อาจารย์ใหญ่สำนัก ซุยซาน ขั้นพลังวิญณาณ ิญญาเทพ ขั้น9 ดูแล้วเหมือนคนอายุ 60 แต่อายุของเข้าจริงๆแล้ว109ปี มีพลังธาตุ แสง ดูเป็คนใจดียิ้มตลอดเวลา
ชางตง อาจารย์ใหญ่สำนัก ผา์ ขั้นพลังวิณณาณ ิญญาเทพ ขั้น8 อายุราวๆ 50 นิสัยเด็ดเดียวใบหน้าดุดันราวจะมีพลังะเิออกมาได้ทุกเมื่อ มีธาตุดิน
เหม่ยตู้ซา อาจารย์ใหญ่สำนัก ป่าไผ่ดำ ขั้นพลังวิญณาณ ิญญาเทพ ขั้น8 เป็สาวงาม อายุ 30 ดูเ็า มีธาตุความมืด สวมชุดสีดำ
ในขณะที่มองไปรอบๆ เหม่ยตู้ซา เห็นเนียฟงแล้วรู้สึกอะไรบางอย่าง นางจึงเดินไปคุย “หนุ่มน้อย เ้าชื่ออะไร” เนี่ยฟงหันมาเมื่อเห็นใบหน้าของสาวงามเข้าจึงใ “อ๋ะ !!! ... ข้าขอโทษ “พร้อมป้องมือเครารพ “ข้าชื่อเนียฟง” “เ้ารู้หรือไม่ข้าเป็ใคร?” “ข้ามิทราบพี่สาว” เมื่อได้ยินเนี่ยฟงเรียกว่าพี่สาวนางจึงยิ้มชอบใจ พี่สาวอย่างนั้นรึ นางถาม เนียฟง "แล้วให้ข้าเรียกท่านว่าอะไรพี่สาว" เขายิ้ม "ฮ่า....”นางหัวเราะ “งั้นเรียกข้าว่าพี่สาวก็ได้” “ข้าเข้าใจแล้วพี่สาว” “หนุ่มน้อยพลังิญญาเ้าช่างน้อยนิดเ้าอยากเข้าสำนักใดรึ" "ข้าไม่เคยคิดเื่เข้าสำนักมาก่อนด้วยพลังวิญญานของข้าน้อยนัก ถ้าข้าสร้างอาวุธได้ข้าเข้าสำนักเดียวกับพี่สาวได้หรือไม่?" นางยิ้ม "หนุ่มน้อยสำนักที่ข้าอยู่เน้นความว่องไวมากกว่าพลังิญญาเ้าว่องไวหรือไม่?" “ข้า...แสดงทักษะกระบี่ของตระกูลให้ท่านนดูได้หรือไม่ว่าพอไหวหรือไม่” “ดี หนุ่มน้อยแสดงมา” นางพอใจในตัวเนียฟงที่อ่อนน้อมนัก
จากนั้น เนี่ยฟงเริ่มใช้ทักษะ มันรวดเร็วจนมองไม่ทันดุดัน เข้าใช้พลังิญญาอย่างฉลาดแม้จะมีน้อยแต่ใช้เท่าที่จำเป็ เนียฟงหมุนตัวด้วยความเร็วปราณกระบีีหมุดรอบตัวเข้ารวดเร็วจนเมือนมีถาพติดตาว่าเขาแยกร่างได้ เมื่อทุกคนเห็นต่างพากันตะลึง รวมถึงอาจารย์ใหญ่ทั้งสอง “เด็กคนนี้ไม่ธรรมดาแต่น่าเสียดายพลังิญญาน้อยเกินไปไม่เหมาะกับสสำนักเรา” ชางตงพูด
“เขาไวมากจริงๆข้าไม่เคยเห็นกระบี่ไวขนาดนี้” “ใช่ข้าก็ใ ข้ารู้จักเขา” “เ้ารู้จักรึ หลี่ิคง” “ใช่เขาคือเนี่ยฟงที่เกิดมาพลังิญญาแค่ระดับ1 “ตายจริง”เย่หวิ๋นเอามือปิดปาก “แต่กระบี่เขาร้ายกาจมาก” “หนุ่มน้อยเ้าน่าใจริงๆข้า เหม่ยตู้ซา อาจารย์ใหญ่สำนัก ป่าไผ่ดำ หากเ้าสร้างอาวุธิญญาได้ ข้าจะรับเ้าเป็ศิษย์" "ท่านคือ!!!! ..." "เรียกข้าว่าพี่สาวเหมือนเดิมเถอะหนุ่มน้อย" เนี่ยฟงป้องมือ เด็กททุกคนมองด้วยความอิจฉา ฟิงหาร และ หยูทรวงต่างพากันยิ้ม หยูทรวงน้ำตาใหล
“นี่คือตราของสำนักป่าไผ่ดำมอบให้เ้า” ข้าขอขอบคุณพี่สาว”
เมื่อเวลามาถึง ประกาศ คนที่เตรียมพร้อมแล้วเริ่มการทดสอบได้