หนึ่งพฤกษาหมื่นกระบี่ (一木化万剑 - Yī Mù Huà Wàn Jiàn)

ตอนที่ 98: ล่าในเงามืด

ม่านน้ำตกพลันสั่นไหวรุนแรงกว่าเดิม, ก่อนที่ร่างสูงสง่าในอาภรณ์สีดำสนิทอันตัดเย็บอย่างประณีตและดูมิใช่รูปแบบของสำนักใดในแถบนี้จะก้าวออกมาอย่างช้าๆ. ทุกย่างก้าวของมันหนักแน่นดุจขุนเขา, กลิ่นอาย (气息) พลังปราณ (灵气) อันแผ่ออกมาจากร่างนั้น "เย็นเยียบ" และ "กดดัน" อย่างที่สุด, ทำให้เจี้ยนหลิน (剑林) รู้สึกราวกับอากาศรอบกายกำลังจะจับตัวเป็นน้ำแข็ง!

ใบหน้าของชายผู้นั้นหล่อเหลาคมคาย, หากแต่ดวงตาอันจับจ้องมายังเจี้ยนหลินนั้นกลับ "ไร้ความรู้สึก" และแฝงไว้ด้วย "เจตนาฆ่าฟัน" (杀意) อันเข้มข้นจนน่าขนลุก! พลังอันแผ่ออกมาจากร่างของเขานั้น...มัน "แตกต่าง" จากผู้ฝึกตนระดับหลอมรวมปราณ (凝气境) อันเจี้ยนหลินเคยเผชิญมาอย่างสิ้นเชิง! มันให้ความรู้สึก "หนักแน่น", "ลึกล้ำ", และ "ควบคุมได้อย่างสมบูรณ์แบบ", ราวกับเป็นส่วนหนึ่งแห่งพลังฟ้าดิน!

เหงื่อเย็นๆ เริ่มผุดขึ้นตามไรผมของเจี้ยนหลิน.

"ศิษย์พี่!" สตรีปริศนาอันถูกพันธนาการอยู่ อุทานออกมาด้วยน้ำเสียงอันทั้งดีใจและตื่นตระหนก. "ท่านมาช่วยข้าแล้ว! เจ้าเด็กนี่...มันทำร้ายพวกเรา! และมันยังขโมย 'สิ่งนั้น' ไปด้วย!" นางรีบกล่าวหา.

ชายผู้นั้นปรายตามองนางเชลยแวบหนึ่ง, ก่อนจะหันกลับมาจับจ้องที่เจี้ยนหลินด้วยสายตาอันเย็นเยียบยิ่งกว่าเดิม. "เจ้าหนู...ดูเหมือนว่าเจ้าจะสร้าง 'ความประทับใจ' ไว้มิใช่น้อยเลยทีเดียวนะ. กล้าลงมือกับคนของข้า, และยังกล้า 'หยิบยืม' ของอันมิใช่ของตนเองไปอีก...ช่าง 'ใจกล้า' เสียจริง." น้ำเสียงของเขาราบเรียบ, หากแต่กลับแฝงไว้ด้วยแรงกดดันอันทำให้เจี้ยนหลินรู้สึกราวกับมีภูเขาทั้งลูกกำลังจะถล่มลงมาทับ.

เจี้ยนหลินยืนนิ่ง, สองเท้าหยั่งลึกลงบนพื้นศิลา, พยายามจะควบคุมลมหายใจให้สม่ำเสมอ. เขารู้ดีว่าการปะทะโดยตรงกับคนผู้นี้...คือการเดินเข้าสู่ปากเหวแห่งความตาย.

ในขณะอันสมองของเขากำลังทำงานอย่างหนักเพื่อหาทางรอด, "ขาวน้อย" (小白) อันซุกอยู่ในอกเสื้อก็พลัน "สั่นสะเทือน" เล็กน้อย. มันใช้หัวเล็กๆ ดุนไปที่อกของเจี้ยนหลินเบาๆ, พร้อมกับส่ง "ความรู้สึก" บางอย่างอัน "ชี้ทาง" ไปยังทิศทางอัน "ลึกเข้าไป" ในโพรงถ้ำ...ทิศทางอันเขาเคยใช้หนีออกมาจากรังแห่งราชินีตะขาบผลึก!

‘ที่นั่น...’ ความคิดนั้นแวบขึ้นในใจเจี้ยนหลินอย่างรวดเร็ว.

แววตาของเจี้ยนหลินพลันเปลี่ยนไป. จากความตึงเครียดและระแวดระวัง, บัดนี้กลับทอประกายแห่งความ "เด็ดเดี่ยว" อันซ่อนเร้นอยู่ลึกๆ.

เจี้ยนหลินสูดลมหายใจเข้าลึก, สองเท้าเตรียมพร้อมที่จะทะยานออกไป. ยังมิทันที่ศิษย์พี่ผู้นั้นจะได้เคลื่อนไหว, ร่างของเจี้ยนหลินก็พลันเลือนหายไปจากจุดอันยืนอยู่! "ก้าวพริ้วเยี่ยงเมฆา" (云蹤步) ถูกใช้ออกมาอย่างเต็มกำลัง, มิได้มุ่งหน้าไปยังปากถ้ำอันอาจถูกปิดล้อม, หากแต่พุ่งลึกเข้าไปในอุโมงค์อันมืดมิด...ทิศทางอันเขารู้ดีว่านำไปสู่รังแห่งราชินีตะขาบผลึก!

"หนีรึ!" ศิษย์พี่ผู้นั้นคำรามอย่างเดือดดาล. ด้วยความโกรธแค้นและความปรารถนาที่จะชิง "เมล็ดพันธุ์รากวิญญาณ" คืน, มันรีบทะยานร่างตามเจี้ยนหลินเข้าไปในอุโมงค์นั้นทันที, โดยมิได้สนใจสตรีปริศนาอันยังคงถูกพันธนาการอยู่แม้แต่น้อย.

สตรีผู้นั้นมองตามร่างของศิษย์พี่และเจี้ยนหลินอันหายลับเข้าไปในความมืดด้วยแววตาอันสับสนและสิ้นหวัง. "ศิษย์พี่! ระวัง! ที่นั่นมัน..." นางพยายามจะตะโกนเตือน, แต่เสียงของนางก็แผ่วเบาเกินไป.

ภายในอุโมงค์อันมืดมิดและคดเคี้ยว, เจี้ยนหลินวิ่งอย่างมิคิดชีวิต. เขาใช้ความเข้าใจใน "การไหลแห่งลม" และ "การหยั่งรู้ถึงพฤกษา" (草木之触) ในการเคลื่อนที่ผ่านซอกศิลาและรากไม้อันกีดขวางได้อย่างคล่องแคล่ว, พยายามรักษาระยะห่างจากผู้ไล่ตาม. เสียงฝีเท้าของศิษย์พี่ผู้นั้นยังคงดังไล่หลังมาติดๆ, แรงกดดันจากพลังระดับสูงของมันทำให้เขารู้สึกอึดอัดจนแทบหายใจมิออก.

และแล้ว, เขาก็มาถึงปากทางเข้าสู่โพรงถ้ำขนาดใหญ่อันเขาเคยเผชิญหน้ากับราชินีตะขาบผลึก! แสงสีม่วงและดำอันสาดสะท้อนจากแท่งผลึกยังคงสร้างบรรยากาศอันน่าสะพรึงกลัว. เจี้ยนหลินมิรอช้า, เขาพุ่งตัวเข้าไปในโพรงถ้ำนั้นทันที!

ศิษย์พี่ผู้นั้นตามมาถึงในอีกไม่กี่อึดใจต่อมา. ครั้นเมื่อมันเห็นโพรงถ้ำขนาดใหญ่และรังอสูรอันอยู่ใจกลาง, พร้อมกับกลิ่นอายพลังอันน่าสะพรึงกลัวที่แผ่ออกมาจากราชินีตะขาบผลึกอันกำลังนอนขดตัวนิ่งสงบอยู่, ดวงตาของมันก็เบิกกว้างด้วยความตกตะลึง!

"นี่มัน...รังอสูรชั้นสูง!" มันอุทานออกมาด้วยความมิอยากจะเชื่อ. 'เจ้าเด็กนั่น...มันล่อข้าเข้ามาในกับดัก!'

ในจังหวะอันศิษย์พี่ผู้นั้นกำลังตกตะลึงและประเมินสถานการณ์อยู่นั้นเอง, เจี้ยนหลินอันอาศัยความชุลมุนและความมืดสลัวแห่งโพรงถ้ำผลึก, ได้เคลื่อนกายอย่างรวดเร็วและเงียบเชียบไปยังซอกหลืบแห่งแท่งผลึกศิลาใหญ่อันอยู่มิไกลจากปากทางเข้า. เขามิได้มีเวลามากพอที่จะวางอุบายซับซ้อน, สัญชาตญาณสั่งให้เขาหาที่กำบังอันใกล้ที่สุดและปลอดภัยที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้ในยามนี้.

‘เอาล่ะ...’ ความคิดนั้นแวบขึ้นในใจอย่างรวดเร็ว, แฝงความตึงเครียดอันพยายามจะเก็บงำไว้.

(จบตอนที่ 98)