อสุราพลิกฟ้า ท้าบัญชาสวรรค์

บทที่ 37: งานเลี้ยงในคลังสมบัติ

เย่เฉินก้าวเท้าเข้าไปในคลังโอสถสวรรค์อย่างเงียบเชียบ ประตูเหล็กบานมหึมาถูกปิดลงเบื้องหลังโดยไม่เกิดเสียงใดๆ บัดนี้ เขาได้ถูกตัดขาดจากโลกภายนอกโดยสิ้นเชิง และอยู่ท่ามกลางขุมทรัพย์ที่ตระกูลเซียวภาคภูมิใจที่สุด

"น่าประทับใจ... สมกับที่เป็นตระกูลนักปรุงยา" เขาพึมพำกับตนเอง ขณะกวาดสายตามองชั้นวางที่อัดแน่นไปด้วยสมุนไพรและโอสถล้ำค่ามากมาย

แต่เขาไม่ได้มาที่นี่เพื่อชื่นชม...เขามาเพื่อทำลาย!

เขาไม่ได้เดินเข้าไปหยิบของแม้แต่ชิ้นเดียว แต่กลับยืนนิ่งอยู่กลางห้องและยื่นข้อมือขวาออกมา

"ถึงเวลาอาหารของเจ้าแล้ว...คู่หู"

สิ้นเสียงของเขา รอยสักรูปเถาวัลย์สีดำบนข้อมือก็เปล่งแสงออกมา! เถาวัลย์อสูรกลืนสวรรค์พุ่งออกจากแขนของเขา!

แต่มันไม่ได้มีเพียงเส้นเดียวเหมือนตอนแรก... คราวนี้มันแตกแขนงออกเป็นเถาวัลย์สีดำขนาดเล็กนับร้อยนับพันสาย! พวกมันเลื้อยไปทั่วทุกทิศทุกทางอย่างรวดเร็วราวกับฝูงอสรพิษที่หิวโหย ปกคลุมชั้นวางของทั้งหมดในเวลาไม่กี่อึดใจ!

มันคือภาพที่น่าสะพรึงกลัวและงดงามในเวลาเดียวกัน...ใยแมงมุมสีดำแห่งความตายกำลังจะเริ่มเก็บเกี่ยว!

จากนั้น...งานเลี้ยงก็เริ่มต้นขึ้น!

ปลายเถาวัลย์เส้นหนึ่งแทงทะลุกล่องหยกเข้าไปอย่างง่ายดาย สัมผัสกับ "โสมโลหิตห้าร้อยปี" ที่อยู่ภายใน... วินาทีต่อมา โสมที่เคยเปล่งปลั่งก็เหี่ยวเฉาและกลายเป็นผงธุลี!

เถาวัลย์อีกหลายสิบเส้นรัดขวดกระเบื้องที่บรรจุโอสถต่างๆ ไว้จนแตกละเอียด ก่อนจะดูดกลืนโอสถทั้งหมดเข้าไปจนหมดสิ้น!

ดอกไม้หลิงซาน... หญ้าเก้าชีวิต... ผลึกวิญญาณ...

สมบัติล้ำค่าที่คนภายนอกต้องต่อสู้แย่งชิงกันแทบเป็นแทบตาย บัดนี้กลับถูกดูดกลืนแก่นแท้พลังงานไปอย่างรวดเร็วจนน่าใจหาย ทิ้งไว้เพียงซากที่ไร้ค่า...

พลังงานที่บริสุทธิ์และมหาศาลอย่างไม่เคยมีมาก่อน หลั่งไหลจากเถาวัลย์อสูรเข้าสู่ร่างกายของเย่เฉินราวกับแม่น้ำที่เชี่ยวกราก!

"อ๊าาาาา!"

เย่เฉินรู้สึกถึงพลังที่กำลังเอ่อล้นไปทั่วทุกอณูของร่างกาย! กายาโลหิตของเขาที่เพิ่งทะลวงสู่ขั้นกลาง บัดนี้กำลังพัฒนาไปอย่างก้าวกระโดด! พลังสีโลหิตในเส้นเลือดของเขาเข้มข้นขึ้น...กล้ามเนื้อและกระดูกของเขาถูกหล่อหลอมซ้ำแล้วซ้ำเล่าให้แข็งแกร่งยิ่งขึ้น!

'ฮ่าๆๆๆ! ใช่แล้ว! แบบนี้แหละ!' เสียงของหุนตุ้นหัวเราะอย่างบ้าคลั่งในใจของเขา 'กลืนมันให้หมด! นี่คือเส้นทางที่แท้จริงของกายาอสูร! ไม่ใช่การฝึกฝนโง่ๆ แต่คือการปล้นชิงและกลืนกินจากฟ้าดิน!'

เย่เฉินหลับตาลง ปล่อยให้ร่างกายดูดซับพลังงานมหาศาลนั้นอย่างเต็มที่ ความเจ็บปวดจากการหล่อหลอมร่างกาย บัดนี้ถูกแทนที่ด้วยความรู้สึกอิ่มเอมจากการได้ครอบครองพลังที่เพิ่มพูนขึ้นอย่างบ้าคลั่ง!

เวลาผ่านไปราวครึ่งชั่วยาม...

เย่เฉินลืมตาขึ้นอีกครั้ง! ประกายแสงสีแดงเข้มวูบผ่านดวงตาของเขา!

พลังของเขาในตอนนี้...ได้มาถึงจุดสูงสุดของกายาโลหิตขั้นกลางแล้ว! ขอเพียงมีโอกาสอีกเล็กน้อย เขาก็มั่นใจว่าจะสามารถทะลวงสู่ขั้นปลายได้อย่างแน่นอน!

เขามองไปรอบๆ คลังโอสถ... ชั้นวางของกว่าหนึ่งในสี่...บัดนี้ว่างเปล่าและเต็มไปด้วยซากของสมุนไพรและขวดที่แตกสลาย! มูลค่าความเสียหายครั้งนี้มหาศาลจนไม่อาจประเมินได้!

'ต้องไปได้แล้ว' เย่เฉินคิดในใจ แม้จะอยากกลืนกินทั้งหมด แต่เขาก็รู้ดีว่าความโลภอาจนำมาซึ่งความตาย เขาอยู่ที่นี่นานเกินไปแล้ว

เขาสั่งการให้เถาวัลย์อสูรทั้งหมดหดกลับเข้ามาในรอยสักที่ข้อมือ รอยสักนั้นดูมีชีวิตชีวาและซับซ้อนยิ่งขึ้นกว่าเดิมอย่างเห็นได้ชัด

เย่เฉินเดินไปที่ประตูเหล็กอีกครั้ง มองดูผลงานของตนเองด้วยรอยยิ้มที่เย็นชา

"ของขวัญชิ้นแรก...หวังว่าพวกเจ้าจะชอบนะ ตระกูลเซียว"

กล่าวจบ เขาก็เตรียมพร้อมที่จะเปิดประตู...เพื่อหลบหนีออกจากรังของศัตรูที่บัดนี้ได้ถูกทิ้งไว้เพียงความว่างเปล่าและความพินาศ