เทียนนักรบยอดคุณหมอ ภาคสี่ ตอนราชันเก้าพิภพ (จบแล้ว)

แล้วในที่สุดมังกรศิลาก็ชนเข้ากับ จอมมารน้อยหมิงคง เข้าอย่างจัง ร่างของจอมมารน้อยถูกกระแทก กระเด็นไปไกล คาดว่ากระดูกภายในร่าง ต้องแตกหักไม่เหลือสภาพสมบูรณ์แน่ แต่ว่า จอมมารน้อยหมิงคง กลับไม่เป็นอะไร ค่อยๆลุกขึ้นมาปัดฝุ่นแขนขาตัวเอง แล้วส่งเสียงหัวเราะประหลาดออกมา

“ จิ๊ จิ๊ จิ๊ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ  อยากโดนอีก มีอีกไหมอ่ะ”

จักรพรรดิหลงอู่ตี้ เกิดลางสังหรณ์บางอย่างเพราะว่า หลังจากที่มังกรศิลากระแทกร่างจอมมารน้อยไป ทำไมเขาเห็นเงาร่างของ องค์ชายแปด ขึ้นมาได้ เลยหันไปมองร่างขององค์ชายแปด ที่อยู่ด้านหลัง องค์ชายแปดเลือดทะลักออกมาจาก 7 ทวาร กระดูกแตกหักไปทั้งร่าง ร้องครวญครางเบาๆ  ลมหายใจรวยริน

“ ลูกแปด?”

“ ฮ่า ฮ่า ฮ่า นี่คือวิชาตัวตาย ตัวแทนไม่ว่าเจ้าจะทำอะไรข้า ผลลัพธ์ก็จะตกไปสู่บุตรของเจ้าทั้งสิบ เจ้าเด็กน้อยนี่อยู่ใกล้สุดเลยโดนไปก่อน  มาซิ มาต่ออีกข้าก็อยากรู้ว่าใครเป็นคนต่อไป” จอมมารน้อยหมิงคงส่งเสียงหัวเราะด้วยความสะใจ

จักรพรรดิหลงอู่ตี้ ยัดเม็ดยาช่วยชีวิต ให้องค์ชายแปดทันที ขืนช้ากว่านี้คงไม่รอดแน่ หลังจากเห็นองค์ชายแปดปลอดภัย เหล่าทหารก็มากันเต็มไปหมด พร้อมกับรัชทายาทก็มาด้วย ทุกคนกำลังจะเข้าไปจัดการกับ จอมมารแต่ว่าจักรพรรดิหลงอู่ตี้ยกมือห้ามเอาไว้

“ มันใช้วิชาตัวตาย ตัวแทน ทำอะไรมันไม่ได้ หากฝีนทำไปคนที่ต้องเจ็บหรือตายคือ บุตรทั้งสิบคนของข้า” ทุกคนพอได้ยินเช่นนั้นก็ตกใจ ยิ่งได้เห็นสภาพองค์ชายแปดแบบนี้ด้วย ยิ่งหวาดหวั่นเข้าไปอีก

“ ทำไม ไม่กล้าเข้ามาแล้วรึ  ถ้าเช่นนั้น ข้าก็ขอเริ่มบ้างนะ”  จอมมารน้อย วาดเท้าออกไปเป็นครึ่งวงกลม แล้วใช้ฝ่ามือวาดอากาศ เป็นรูปวงกลม แล้วเขียนยันต์กลางอากาศในวงกลม กลายเป็นตัวอัขระยันต์  แล้วชี้นิ้วปล่อยวงกลมยันต์สีดำพุ่งเข้าใส่จักรพรรดิหลงอู่ตี้ อย่างรวดเร็วปานสายฟ้า ยันต์สีดำพวยพุ่งกระจายเป็นควันก้อนใหญ่เข้าไปปะทะ แต่จักรพรรดิอู่ตี้ แค่ใช้มือปัดออกไป กลุ่มควันก็สลายหายไปต่อหน้าจักรพรรดิ แต่กลุ่มควันยังมีอยู่อีกมาก กลับพุ่งเข้าสู่กองทหารที่รัชทายาทพามา  ร่างของทหาร ที่ถูกกลุ่มควันสีดำพัดผ่านร่าง  ก็เหลือแต่ซากกระดูก เลือดเนื้อหายไปจนหมด

“ แมลงกินเลือดเนื้อ” ที่แท้กลุ่มควันสีดำนั้นคือแมลงกินเลือดเนื้อนี่เอง

“ ชั่วช้า เกินไปแล้ว”  จักรพรรดิหลงอู่ตี้ บอกให้รัชทายาทพาองค์ชายแปด ถอยหลังไป แล้วใช้พลังแสงแห่งเซียนปล่อยออกไปเข้าใส่ กลุ่มควันสีดำนี้ทั้งหมด

พอแมลงนี้ถูกแสง ก็คล้ายกับถูกไหม่ไฟ ตายไปจนหมด 

ทันใดนั้นเอง ร่างของมารน้อยหมิงคง ก็มาปรากฏที่ตรงหน้าของจักรพรรดิหลงอู่ตี้

แล้วปล่อยหมัดตรงเข้าใส่ลำตัวจักรพรรดิทันที   ตูม ! เกราะที่จักรพรรดิหลงอู่ตี้ใส่ ถึงกับแตกหัก พระองค์ถึงกับต้องถอยหลังไปสามสี่เก้า

“ โอ้ เกราะเซียนคุ้มกันนี่เอง ถ้าเช่นนั้น ขออีกทีก็แล้วกัน”

จอมมารน้อยหมิงคงพุ่งเข้าเงื้อหมัดใส่อย่างไม่เกรงใจ แต่ว่า จักรพรรดิหลงอู่ตี้โมโหขึ้นลืมเรื่องสำคัญบางอย่าง เลยยกเท้ายันเข้าใส่หน้าอกของ มารน้อยหมิงคง

เปรี้ยง !  ร่างมารน้อยถูกยันเข้าไปกระเด็นไปชนกับต้นไม้  แต่ไม่เป็นอะไร

แต่รัชทายาทต่างหากร่างกายทั่วร่างถึงกับทรุดตัวลง กระดูกหักแทบหมด กระอักเลือดออกมา ดีที่มีพลังเซียนคุ้มครอง ไม่นานก็ค่อยหายกลับมาเป็นปกติ

ทันใดนั้นก็มีกองทัพ นำโดยองค์ชายสี่ และ โอรสทั้งหมดแต่ละคนสวมใส่ชุดเกาะเต็มยศ ขี่ม้า พาทหารมากันเต็มไปหมด พร้อมกับผู้นำของสี่สำนักใหญ่มากันหมด

พอเห็นฉากที่ มารน้อยหมิงคงโดน จักรพรรดิ ถีบเข้ายอดอกทุกคนก็รู้มั่นใจยิ่ง เจ้าสำนักทั้งสี่และ คุรุเทพฝ่าหลุน จึงกระโดดเข้าร่วม รุมสกรัม มารน้อยหมิงคง กันฝุ่นตลบ  มารน้อยถูกอัดจนร่างน่วมไปทั้งตัว แต่ไม่ยอมตอบโต้เลยสักหมัด

จักรพรรดิหลงอู่ตี้ พยายามจะเอ่ยห้าม แต่ไม่ทันเสียแล้ว ทั้งหมดยำมารน้อยคงหมิงจนหมดสภาพ จมดินไปแล้ว  เจ้าอาวาสวัดหลิงซาน และเจ้าสำนักทุกคนเริ่มเอะใจ สงสัยอะไรบางอย่าง แต่พอเห็นหน้าตาของ จักรพรรดิที่หน้าบอกบุญไม่รับ แล้วเหล่าองค์ชายทั้งหมด ที่อยู่ดีดี ก็เกิดบาดเจ็บ  ชักกระตุก เลือดไหล แขนหัก

ขาหัก กันทุกคนหนำซ้ำยังมีบางคนยังมีรอยฝ่ามืออรหันต์ทลายฟ้าอยู่ที่หน้าเป็นรอยแดงอีกต่างหาก  ไต้ซือคงเจี้ยนยกมือของตนมาดู แล้วลองเทียบกับใบหน้าองค์ชายสี่ แล้ว เท่ากันพอดีเลย  ดีที่องค์ชายสี่ก็มีพลังเซียนคุ้มครองจึงไม่เป็นอะไรมาก ที่องค์ชายที่เหลือ ล้วนบาดเจ็บสาหัส กันไปหมด

พอหันกลับมามองอีกครั้ง ทุกคนก็ถูกพลังมารปล่อยออกมา กระเด็นลิ่วปลิวไปคนละทิศละทาง

“ ฮ่า ฮ่า ฮ่า มาอีกเซ่ แน่จริงก็เข้ามาอีก ข้ายังไม่รู้สึกอะไรเลย”  จอมมารน้อยหัวเราะชอบใจ  ทุกคนคิดเริ่งกังวลใจไม่รู้จะจัดการกับมันอย่างไรดี หากทำร้ายมันเหล่าองค์ชาย ต้องเป็นอันตรายแน่ 

“ ทุกคนถอยออกไปให้หมด”  จักรพรรดิหลงอู่ตี้ ประกาศเสียงดัง แล้วลอยตัวพุ่งออกไปอย่างรวดเร็ว แล้วขว้างหยก ค่ายกล ออกไปอีก สิบอัน แล้วเขียนยันต์สายฟ้ากักขังไว้บนท้องฟ้า เพื่อกักขัง จอมมารน้อยหมิงคงเอาไว้

“ ค่ายกลกักขังรึ ฮึ่มคิดว่าจะทำอะไรข้าได้หรืออย่างไร” จอมมารพุ่งตัวหมายจะออกไป แต่ว่าสายฟ้า กลับผ่าเข้ามาเปรี้ยง  ! ร่างของจอมมารน้อยกลับไม่เป็นไร

องค์ชายแปดที่กำลังจะหาย กลับถูกฟ้าผ่าขึ้นมาอีกจนได้

จักรพรรดิเป็นจึงรีบดึงหยกสายฟ้าลงมาก่อน จอมมารบุกตะลุยค่ายกลออกมาอีก ก็เจอเข็มหิมะ มีดลม  ผนังศิลา  จอมมารร้ายกลับเอาหัวพุ่งชนจน หัวขององค์ชายแต่ละคนแตกเลือดอาบกันเป็นแถว สุดท้ายใช้เชือกตาข่ายเอ็นมังกร เพื่อรัดตัวมังกรน้อยเอาไว้ แต่ว่าไม่สามารถจับได้ เพราะจอมมารน้อย เปลี่ยนร่างเป็นกลุ่มควันสีดำหลบไปอย่างง่ายดาย แล้วก็หายวับไปทั่วเพื่อดูดเลือดจากทหารที่เข้ามากันเป็นจำนวนมาก

เสี่ยวเทียนลอยอยู่ในปราสาทซ่อนตัวอยู่ในมิติเป็นเหตุการณ์ทุกอย่าง

“ อาจารย์ จะจัดการกับมันอย่างไรดี หากทำอะไรร่างกายของมัน คนที่บาดเจ็บก็กลายเป็นคนอื่นๆ  แบบนี้”

“ วิชามารนอกรีตกระจอกแบบนี้ จัดการไม่ยากหรอก เจ้าไปหยิบไม้คมแฝกสีดำ ที่อยู่ในคลังอาวุธ เอามาให้ข้า แล้วข้าจะสร้างอาวุธวิญญาณให้” เสี่ยวเทียนรีบไปคว้าไม้คมแฝกสีดำอันหนึ่งหมาะมือมาก คล้ายกับไม้คมแฝก  อาจารย์ลู่เอินเห็นแล้วก็นำมาวางไว้ด้านหน้า แล้วเริ่มเขียนอักขระยันต์ ลงบนไม้คมแฝกอย่างรวดเร็ว

“ นี่คือไม้นางพญางิ้วดำ ข้าเขียนยันต์พญายม กับ มหายันต์สะกดวิญญาณเอาไว้  เจ้าแค่ส่งจิตเข้าไปในไม้นางพญางิ้วดำอันนี้ ก็ทำร้ายวิญญาณมันได้ ปกติจะใช้สำหรับไล่ผีออกจากร่างคน เจ้าเอาไปจัดการกับมันได้เลย”

“ โอ้ ไม้นางพญางิ้วดำรึ? เสร็จข้าล่ะ เจ้าจอมมารน้อย” เสี่ยวเทียนเตรียมที่จะลงไปจัดการทันที

ในขณะเดียวกัน ทุกคนก็ได้แต่กระอักกระอ่วน เพราะที่ผ่านมาไม่เคยเจอการต่อสู้เช่นนี้ จึงได้แต่ปรึกษากันว่า ควรจะจำจับเป็นมันอย่างไรดี ไม่ทันที่จะคิด อะไร

จอมมารน้อย ก็พุ่งร่างเข้าโจมตีทั้งสี่สำนัก แต่ทุกคนไม่มีใครกล้าโต้ตอบ มันได้ใจควงหมัดเข้าใส่แต่ละคนจน กระเด็นกระดอนไปคนละทิศละทาง ขณะที่มันพุ่งร่างเข้ามาหาเพื่อจะต่อยใส่ อาจารย์เซี้ยอี้  เสี่ยวเทียนก็มาปรากฏตรงหน้ามันพอดี โดยมือถือไม่คมแฝกสีดำไขว้หลังเอาไว้

“หวัดดีมารน้อย”  เปรี้ยง ! เสี่ยวเทียนฟาดเข้ากลางกระบาล ร่างของมารน้อยกระเด็นไปหลายวา ไม่พอ ยังกระโดดถีบเข้ายอดหน้าอีกทีจนกระเด็นไปติดเหล่าหมู่องค์ชาย จนแต่ละคนกระเด็นไปคนละทิศละทาง

“ เสี่ยวเทียน อย่าตีมัน องค์ชายทั้งหลายจะเป็นคนที่เจ็บตัวแทนมัน”  เจ้าสำนักรีบตะโกนบอกออกไป  แต่เหมือนเสี่ยวเทียนไม่สนใจ กระโดดฟาดเข้าใส่หัวของจอมมารจนปลิวไปชนร่างองค์ชายเก้า กระเด็นล้มกลิ้งไปด้วยกัน เสี่ยวเทียนกระโดดเหยียบร่างองค์ชายเก้า แล้วเข้าไปฟาดเข้าก้านคอ จอมมารอีกที  เปรี้ยง ! อ๊ากกกก ทุกคนได้ยินเสียงจอมมารร้องออกมา ก็ตกใจ จอมมารเริ่มเจ็บก็โกรธแค้นยิ่งนัก

“ ไอ้เด็กน้อย แกเป็นใคร กันแน่วะ มายุ่งเกี่ยวอะไรด้วย”

“ ข้าคือจอมมารน้อย มีคนเรียกเจ้าว่าจอมมารน้อย ข้ารับไม่ได้ ชื่อนี้ควรเป็นของข้าเพียงคนเดียวเท่านั้น” เสี่ยวเทียนเอ่ยจบ ก็ใช้ไม่คมแฝกชี้หน้าจอมมารน้อยหมิงคง

“ ไอ้เด็กบ้า แกต้องตาย” มารน้อยพุ่งวับเข้าใส่เสี่ยวเทียนอย่างรวดเร็ว แต่ก็ช้ากว้าไม้คมแฝกที่กระแทกเข้าปลายคางจนร่างของจอมมารลอยกลางอากาศ เสี่ยวเทียนกระโดดตัวลอยฟาดเข้ากลางลำตัว จนร่างของจอมมารหักกลาง  พลั่ก !!

อ๊ากกกกกกก มันส่งเสียงร้องอย่างเจ็บปวด มันใช้มือตบไปที่พื้นร่างลอยขึ้นมา กลับมาเป็นคนปกติ

“แกทำอะไร ข้าไม่ได้ ข้ามีร่างเป็นอมตะโว้ย” จอมมารตะโกนออกมาอย่างโมโห แล้วมันก็เรียก ทวนเข้ามาไว้ในมือ แล้วก็ทิ่มทวนเข้าใส่เสี่ยวเทียนต่อเลย แต่ว่าเสี่ยวเทียนก็ไม่กลัว ยืนถือไม้คมแฝกยื่นออกไป แล้วไม้คมแฝกก็ยาวขึ้น พุ่งเข้ากระแทกใส่ร่างของ มารน้อยหมิงคง  ปึก !! จนกระเด็นถอยหลังไปนั่งคุกเข่าด้วยความจุกหน้าเขียว

แต่เสี่ยวเทียนมีลูกต่อเนื่องจับไม้คมแฝกด้วยสองมือ ลอยตัวขึ้นฟ้า แล้วฟาดแบบดาบซามูไร ผ่าหัวของ มารน้อยฉีกออกเป็นสองส่วน  มารน้อยมีอาการตกใจ แต่ยังไม่ตาย ทุกคนต่างตกใจหันไปมอง เหล่าองค์ชาย แต่ไม่มีใครกลับเป็นอะไรเลย สร้างความมึนงงสงสัยยิ่งนัก

เสี่ยวเทียนเผลอใช้เท้าเตะเข้าปลายคาง ร่างขององค์ชายแปดที่กำลังหายดี เหมือนถูกเตะปลายคางร่างลอยลิ่วแล้ว ร่วงไปกองกับพื้นสลบไปคนแรก

“ อุ๊บ โทษทีลืมไป” เสี่ยวเทียนนึกขึ้นได้หากใช้อาวุธอื่น คนที่เจ็บคือเหล่าองค์ชาย พอหันกลับมา ร่างของมารน้อยก็กลับมาเป็นเหมือนเดิมอีกครั้ง

“ แก วันนี้ ข้าจะฆ่าแกให้ได้  แกต้องตาย”  มารน้อยหมิงคงโกรธเสี่ยวเทียนจัด  จนหน้าแดงเถือกไปหมด แล้วมันก็กรีดเลือดที่ฝ่ามือ อัญเชิญเทพเข้ามาในร่างของตนเหมือนกับทีเสี่ยวเทียนเคยทำ กลายเป็นร่างคล้ายเจ้าแม่กาลี ตัวใหญ่ เหมือนยักษ์ มีแปดมือ ก้าวท้าวทีเสียงดังฝุ่นตลบไปจนหมด  เสี่ยวเทียนรู้ว่ามันคงเชิญมาไม่นานแน่ อย่างมากก็ไม่เกิน 1 นาที เสี่ยวเทียนเลยใช้ไม้นางพญางิ้วดำ ขยายใหญ่เช่นกันเข้าฟาดที่ขาของมันทีละข้าง   เปรี้ยง เปรี้ยง ! ! ร่างเทพยักษ์ที่อัญเชิญมาถึงกับทรุดลงทันที แต่มือมันยังมีอีก แปดมือ เสี่ยวเทียนก็หลบการโจมตีของมันได้อย่างหวุดหวิด จนกระทั่งใช้ไม้สีดำไล่ตีแขนทั้งแปดจนหักไปจนหมด แล้วสุดท้ายร่างของมันก็กลับมาเป็นเช่นเดิม นั่งคุกเข่าหมดแรง ตามที่เสี่ยวเทียนคิดไว้ เสี่ยวเทียนไม่หยุดกระโดดเข่าลอยสอยเข้าปลายคางอีกตูม !  แล้วกระโดดถีบตามน้ำไปอีกดอก เปรี้ยง !   องค์เก้าคล้ายโดนเข่าลอยปลายคางสลบไปอีกคน แล้ว องค์ชายสิบก็เหมือนถูกถือเข้าใส่ ล้มไปนอนจุกลุกไม่ขึ้น

“คนชั่วช้า สารเลวอย่างเจ้า ไม่ควรที่จะอยู่บนโลกใบนี้อีกแล้ว”  เสี่ยวเทียนไม่สนใจว่าเกิดสิ่งใดขึ้นรอบๆ ได้แต่เดินเข้าไปใกล้จอมมารน้อยอย่างรวดเร็ว พร้อมกับฝ่ามือที่ปล่อยออกไปวางที่หน้าผากของ จอมมารน้อยหมิงคง แล้วปล่อยพลังภูตทมิฬออกไปเข้าไปในร่างของมารน้อยหมิงคง

ร่างของมารน้อยหมิงคงเกิดการเปลี่ยนแปลง ร่างของมารน้อยกลายเริ่มโตขึ้นเป็นผู้ใหญ่จากเด็กหนุ่ม เข้าวัยกลางคน แล้วคนชรา แล้วสุดท้ายผมขาว ร่างกายก็กลายเป็นคนแก่ สุดท้าย ก็ถูกพลังภูตทมิฬทำลายไปจนไม่เหลือแม้แต่ซากกระดูก”  เสี่ยวเทียนเดินต้อย ๆ เข้ามาอาจารย์เซี่ยอี้ ในขณะที่ทุกคนได้แต่มองอย่างตกใจ อ้าปากหวอ ไม่คิดว่าขนาดจักรพรรดิอู่ตี้ยังไม่สามารถจัดการได้ แต่ทำไมเสี่ยวเทียนถึงกับทำลายร่างอมตะของ จอมมารน้อยเช่นนี้ได้

“ มารน้อยหมิงคง ถูกศิษย์ทำลายวิญญาณไปแล้ว  ศิษย์ขอตัวกลับก่อนนะขอรับ”

เสี่ยวเทียนมาลาอาจารย์กลับสำนัก แต่จักรพรรดิรีบเอ่ยออกมาก่อนว่า

“ เดี๋ยวก่อน ข้ามีเรื่องจะคุยกับเจ้า”

“ ท่านเป็นใคร” เสี่ยวเทียนถามด้วยความสงสัย

“ เสี่ยวเทียน อย่าเสียมารยาท รีบคุกเข่าซะ นี่คือจักรพรรดิหลงอู่ตี้”  เสี่ยวเทียนแค่ประสานมือคารวะให้เท่านั้น แต่ไม่ยอมคุกเข่า เพราะไม่ชอบใจนัก ที่ปล่อยให้องค์ชายแปด และองค์ชายสี่ ตามล่าครอบครัวของเขา

ในขณะที่ อาจารย์จะต่อว่าให้เสี่ยวเทียนทำไมไม่คุกเข่า

“เฉินเสี่ยวเทียน ลูกชายเฉินคุนน่ะรึ”

“ ใช่แล้วพะย่ะค่ะ” เจ้าสำนักเซี่ยอี้ตอบแทน

“  ดูเหมือนเจ้าจะไม่พอใจอะไรข้าหรือเปล่า เสี่ยวเทียน”

“ พ่อกระหม่อมถูกคนของราชสำนักตามล่า ส่วนข้ากับแม่และน้องต้องแร่ร่อนหลบหนีอย่างยากลำบาก เป็นเพราะท่านเป็นคนบงการมิใชหรือ?”

“ เรื่องนี้ ข้าก็มีส่วนเหมือนกัน แต่พวกเจ้าก็ยังปลอดภัยดีไม่ใช่รึ?”

“ ฮึ เพราะว่า กระหม่อมดวงดีมากกว่า ไม่งั้นได้ตายหมดบ้านไปแล้ว”

“ เสี่ยวเทียน ใจเย็นๆ ท่านเป็นจักรพรรดิคงไม่รังแกพวกเจ้าหรอก”เจ้าสำนักเซี่ยอี้รีบเอ่ยกลัวว่าจักรพรรดิจะพิโรธขึ้นมาแล้วจะไปกันใหญ่

“ เจ้าสำนักเซี่ยอี้ ไม่ต้องห่วง ข้าไม่ว่าเขาหรอก มาใกล้ข้านี่ข้ามีเรื่องจะคุยกับเจ้า”

เสี่ยวเทียนเดินเข้าไปด้วยความสงสัยว่า จักรพรรดิหลงอู่ตี้มีเรื่องอะไรจะคุยกันแน่

“ เจ้าอยากรู้ไหมว่า พ่อเจ้าอยู่ที่ไหน?”

เสี่ยวเทียนได้ยินก็หูผึ่งขึ้นมาทันที....