ข้าจะเป็นเศรษฐีแห่งราชวงศ์หมิง

        บทที่116

        ขุนนางหยาง

        กล่าวถึงผู้ที่เป็นเจ้าของหอคณิกาจางหยวนรู้สึกประหลาดใจที่ว่าคุณหนูใหญ่หงแสดงใบหน้าตึงเครียดขึ้นมาในทันที

        “ เขาเป็นผู้รายการการที่ท่านแสดงใบหน้าเช่นนั้นแสดงว่ารู้จักเขาสินะ ”

        คุณหนูหงพยักหน้าตอบรับกลับไป“ ไม่ว่าผู้ใดภายในเมืองหลวงแห่งนี้ก็ต้องรู้จักอยู่แล้วเจ้าค่ะ ”

        “ เขาเป็นผู้ที่ได้ชื่อว่าเป็นหนึ่งในขุนนางที่มีอำนาจภายในราชสำนักขุนนางแซ่หยางแห่งเมืองหลวงผู้นี้เป็นขุนนางขั้นที่หนึ่งถือว่าเป็นขุนนางผู้อาวุโสภายในราชสำนัก”

        “ เขาเป็นคนที่ได้ชื่อว่าเป็นคนที่ลึกลับมากที่สุดภายในราชสำนัก ”

        “ โดยตัวตนของเขาเมื่อมองในจุดยืนภายในราชสำนักแล้วผู้คนมากมายไม่รู้ว่าเขายืนอยู่ฝ่ายใด”

        “ เป็นคนที่ยืนอยู่บริเวณจุดตรงกลางโดยที่ไม่มีผู้ใดล่วงรู้จุดประสงค์ ”

        “ ที่ผ่านมาภายในราชสำนักไม่มีผู้ใดคิดจะโจมตีและก็ไม่มีผู้ใดคิดจะไปยุ่งเกี่ยวด้วยเป็นเพราะว่าขุนนางหยางดูลึกลับเกินไป” นางทำการกล่าวอธิบายออกมา

        จางหยวนไม่เคยได้ยินของคนพวกนี้มาก่อน

        เป็นเพราะว่าเข้านอนที่อยู่ที่เมืองหลวงก็เป็นเพียงแค่ทาสชั้นต่ำไม่รู้หรอกว่าพวกราชสำนักมีผู้ใดที่กุมอำนาจบ้าง

        ในตอนนี้เมื่อได้ฟังเกี่ยวกับเรื่องนี้ก็รู้สึกว่าคนผู้นั้นเป็นคนที่น่าสงสัยจริงๆ

        สำหรับภายในยุคสมัยนี้ภายในราชสำนักขุนนางถือว่าเป็นตัวตนที่มีอำนาจ

        ยุคสมัยที่ขุนนางถือว่ามีระบบอำนาจสูงสุดแบบนี้แน่นอนว่ายิ่งมีอำนาจภายในราชสำนักมากเท่าไหร่อำนาจภายในเมืองที่สามารถจัดการบ้านเมืองได้ก็ยิ่งมากเท่านั้น

        ขุนนางขั้นที่หนึ่งถือว่าเป็นขุนนางชั้นผู้อาวุโสและเป็นขุนนางระดับสูงของราชสำนัก

        การที่ขุนนางระดับสูงภายในราชสำนักมาเปิดหค่ะนิกาแห่งนี้เพื่อรวบรวมข้อมูลมากมายก็รู้ได้แล้วว่าคนผู้นั้นไม่ธรรมดา

        จางหยวนแสดงท่าทางสงบนิ่งก่อนที่จะพูดออกมา“ ข่าวไม่ค่อยรู้เกี่ยวกับเรื่องคนผู้นั้นสักเท่าไหร่ ”

        “ การที่ตัวของท่านพูดออกมาแบบนั้นก็แสดงว่าคนผู้นั้นไม่ธรรมดา”

        “ เขาเป็นเจ้าของหอฝูเซียนของเพื่อเก็บรวบรวมข้อมูลมากมายจากเหล่าผู้คนมีจุดประสงค์ที่จะทำอันใด?”

        “ นี่ตัวของข้าเองก็ไม่รู้เช่นเดียวกันคนที่รู้เกี่ยวกับเรื่องนี้ก็คงจะมีแต่เพียงแค่ทางด้านของแม่นางผู้นี้เท่านั้น ”คุณหนูหงดวงตาของตนเองมองตรงไปยังแม่นางคณิกา

        แม่นางคณิกาในชุดม่วงผู้นั้นได้แต่ยกยิ้มที่มุมปากแล้วก็พูดขึ้นมา“ ข้าเป็นเพียงแค่นางคณิกาพูดถึงภายในหอแห่งนี้เหตุใดจะรู้เกี่ยวกับเรื่องนั้นได้”

        “ ตัวของพวกข้าทำเพียงแค่ทำหน้าที่ตามคำสั่งเพียงเท่านั้น ”

        “ เพราะแบบนั้นเรื่องนี้ข้าเองก็ไม่สามารถรู้ได้เช่นเดียวกัน ”

        จางหยวนได้ยินแบบนั้นเขาจึงพูดขึ้นมา“ เอาเถอะเรื่องนั้นข้าเองก็ไม่ได้ใส่ใจอะไร ”

        “ในตอนนี้ข้าไม่ได้คิดจะเข้าไปยุ่งเกี่ยวกับพวกทางด้านราชสำนักอยู่แล้ว ”

        “ เพราะแบบนั้นก็ไม่เกี่ยวอะไรกับข้าสิ่งที่ข้าต้องการก็คือต้องการนางเท่านั้น” จางหยวนพูดตัดบทสนทนาอย่างรวดเร็ว

        เป็นเพราะว่าในช่วงนี้เขามองเห็นว่าถ้ายังคงสนทนาเกี่ยวกับเรื่องนี้ไปอีกมันคงจะไม่ได้คำตอบอะไรอย่างแน่นอน

        เขาเป็นเพียงแค่พ่อค้าตอนนี้ไม่ต้องมองถึงทางด้านราชสำนักมันเป็นสิ่งที่อยู่เกินกว่าที่เขาจะคิดเอาไว้

        แน่นอนว่าเขาไม่รู้ว่าขุนนางผู้นั้นก่อตั้งสถานที่อย่างนี้ขึ้นมารวบรวมข้อมูลมากมายเพื่ออะไรกันแน่แต่ว่ามันเองก็ไม่ได้เกี่ยวข้องอะไรกับเขากับการก่อตั้งสถานที่อย่างดีขึ้นมา

        “ อย่างที่ตัวของข้ากล่าวไปเป็นไปตามที่ข้าพูดตอนนี้ข้ายังไม่สามารถช่วยนางออกไปได้ ”

        “ ข้าจำเป็นจะต้องใช้เวลาในการเตรียมตัว ”

        “ ถ้าเตรียมตัวและเตรียมแผนการอย่างพร้อมเพรียงแล้วคงจะสามารถช่วยนางออกไปได้แต่มันเองก็จำเป็นจะต้องใช้เวลาเรื่องนี้ตัวของพวกท่านจำเป็นต้องเข้าใจด้วย” 

        จางหยวนถามกลับไปอย่างรวดเร็ว“ ในเมื่อพูดแบบนั้นในช่วงเวลานี้ถ้านางอยู่ที่สถานที่แห่งนี้… ”

        “ แน่นอนถ้านางอยู่ภายในสถานที่แห่งนี้ข้าจะเป็นคนดูแลนางเป็นอย่างดี ”หลังจากพูดจบนางนำเอามือของตนเองล้วงเข้าไปภายในเสื้อก่อนที่จะนำบางอย่างออกมา

        นางได้นำเอาแผ่นป้ายทองแผ่นหนึ่งออกมาวางเอาไว้บริเวณด้านหน้าและก็ยื่นให้กับจางหยวนดู

        จางหยวนมองดูแผ่นป้ายทองนั้นอย่างสงสัย“ อันใดกัน? ”

        คุณหนูหงพูดขึ้นมาตอบกลับในสิ่งที่ผู้เป็นนายของตนเองไม่รู้“ มันคือแผ่นป้ายยืนยันตัวตนเจ้าคะ ”

        “ แผ่นป้ายนี้บ่งบอกว่านางคือคณิกาป้ายทอง ”

        “ นางคณิกาป้ายทองเป็นนางคณิกาชั้นเอกของภายในสถานที่แห่งนี้และก็ถือได้ว่าเป็นคนทีมีสิทธิพิเศษมากมาย”

        “ ใช่แล้วเจ้าค่ะข้าคือนางคณิกาป้ายทองที่ถือได้ว่าเป็นคนที่มีสิทธิพิเศษมากมายภายในสถานที่แห่งนี้โดยสิทธิพิเศษตรงข้าสามารถดูแลนางได้อย่างแน่นอน” พูดออกมาด้วยรอยยิ้ม

        ภายในสถานที่แห่งนี้เองก็มีการแบ่งชนชั้นเช่นเดียวกันนางคณิกาถูกเปลี่ยนเป็นสามแผ่นป้าย หนึ่งแผ่นป้ายทองแดง สองแผ่นป้ายสามแผ่นป้ายทอง

        โดยภายในหอแห่งนี้ถูกคัดเลือกเป็นอย่างดีหนึ่งอย่างคือทางด้านรูปลักษณะหน้าตายิ่งงดงามการประเมินออกมาก็ยิงได้สูง

        ส่วนอย่างที่สองคือความสามารถสติปัญญาและต่างๆรวมไปถึงผลงานด้วยเช่นเดียวกัน

        หอฝูเซียนประเมินนางคณิกาออกมาเป็นแผ่นป้ายพวกนางเมื่อยิ่งมีฐานะสูงเงินเองก็จะได้มากขึ้นไม่เพียงเท่านั้นยังได้สิทธิ์พิเศษมากมายภายในสถานที่แห่งนี้

        ด้วยระบบจัดการเช่นนี้มันเลยทำให้นางคณิกาภายในหอแห่งนี้สามารถมัดใจบุรุษมากมายได้และทำให้หอคณิกาสามารถเติบโตในช่วงไม่กี่ปีที่ผ่านมาได้อย่างรวดเร็ว

        “ พอบอกได้หรือไม่ว่าต้องใช้เวลานานขนาดไหน? ” จางหยวนถาม

        “ อย่างเร็วสุดก็น่าจะสักประมาณสิบวันต้องใช้เวลาเตรียมการเท่านั้น ”

        หลังจากที่ได้ยินแบบนั้นจางหยวนพยักหน้าตอบรับกลับไปอย่างรวดเร็ว

        เขาเองก็ไม่ใช่ว่ามีเวลาว่างมากมายในตอนนี้เขาจำเป็นจะต้องใช้เวลากับการประมูลที่กำลังจะมาถึงในอีกไม่กี่วันข้างหน้า

        และเมื่อได้รู้ว่าคนที่เป็นเจ้าของหอคณิกาแห่งนี้เป็นขุนนางใหญ่โตภายในเมืองหลวงยิ่งไม่สามารถลงมือได้อย่างรีบเร่ง

        “ ถ้าเช่นนั้นก็เอาอย่างที่ตัวของท่านพูดแล้วกัน ”

        “ หวังว่าแม่นางคงจะไม่โกหกข้า ”

        “ แน่นอน ”พวกเขาทำข้อตกลงกันจนเสร็จเรียบร้อยรวมไปถึงคุยรายละเอียดต่างๆเกี่ยวกับวิธีการที่ช่วยออกไปด้านนอก

        หลังจากที่สนทนากับนางจนจางหยวนได้เดินออกมาบริเวณด้านนอกอย่างรวดเร็ว

        จางหยวนตรงกลับไปยังที่พักของตนเองเขาเตรียมตัวเพื่อที่จะเข้าร่วมงานประมูลที่มันจะมาถึงในอีกไม่กี่วันข้างหน้า

        ภายในเมืองหลวงยิ่งคึกคักมากขึ้น

        ในช่วงเวลาหลายวันที่ผ่านมามีพ่อค้าจากต่างแดนเดินทางมาถึงสถานที่แห่งนี้มากมาย

        พ่อค้าจากทั่วทุกสารทิศและเหล่าเศรษฐีมากมายเดินทางมาที่เมืองหลวงเพื่อที่จะมาเข้าร่วมงานประมูลที่มันกำลังจะถูกจัดขึ้น 

        จางหยวนเองก็เป็นหนึ่งในคนที่เข้าร่วมงานประมูลครั้งนี้เช่นเดียวกันเขามองเห็นประชากรภายในเมืองหลวงเพิ่มขึ้นในช่วงหลายวันที่ผ่านมารู้ได้ในทันทีว่างานประมูลครั้งนี้คงจะไม่ธรรมดาอย่างแน่นอน

        และแล้ววันเวลาที่เขากำลังเฝ้ารออยู่มันก็ได้เดินทางมาถึง 

        หิมะโปรยปรายในช่วงท้ายปียามนี้พ่อค้ามากมายเดินทางมารวมตัวกันที่เมืองหลวงวันที่พวกเขาเฝ้ารอนั่นคือวันการประมูลที่ดินในรอบปีถูกจัดขึ้นณโรงประมูลใจกลาง

        ณโรงประมูลใจกลางเมือง

        ยามเช้าของวันมีผู้คนมากมายเดินทางเข้ามาภายในสถานที่อย่างนี้จางหยวนเองก็เป็นหนึ่งในคนที่เดินทางเข้าไปเพื่อเข้าร่วมประมูลเช่นเดียวกัน

        รับบัตรคิวด้านหน้าและเดินเข้าไปบริเวณโถงขนาดใหญ่ที่เป็นสถานที่ประมูล

        ผู้คนนับร้อยนับพันชีวิตรวมตัวกันอยู่ภายในสถานที่แห่งนี้จนจางหยวนนั้นรู้สึกตกตะลึง

        จบบท