“ ซีซวนเ้าเก่งมากๆ ไม่เสียแรงที่ข้าเสียสละเวลาอันมีค่ามาสอนให้เ้า “
“ ขอรับ “ซีซวนยิ้มแหยๆ เวลาอันมีค่าของท่านมีแต่แต่กินกับนอนไม่ใช้หรือไง ซีซวนได้แต่คิดในใจขืนพูดออกไปโดนเสี่ยวหู่หมายหัวแน่
“ ซีซวนเ้านำขนมออกมาให้ข้าอีกหน่อยสิ อันที่เ้าเอาให้ข้ารอบแรกใกล้จะหมดแล้ว “
“ ขอรับ “
“ ท่านแม่ ข้ารู้สึกว่าพวกตาแก่ตรงนู้นมองมาที่พวกเราบ่อยๆ นะขอรับ “ เสี่ยวหู่กล่าวออกมาอย่างหงุดหงิด
ตาแก่พวกนั้นชอบมองมาบ่อยๆ ั้แ่ที่ซีห่าวประลองแล้ว จนทำให้ความอยากอาหารของเสี่ยวหู่ลดลง
“ … “ เยว่ซินรู้มาั้แ่แรกแล้ว ถ้าซีห่าวและซีซวนได้แสดงฝีมือออกไปจะถูกแต่ละสำนักให้ความสนใจอยู่แล้ว ผู้ฝึกตนสองธาตุนับว่าบุคคลที่มีพร์และเก่งกาจอย่างมาก
“ อย่าไปสนใจพวกเขาเลย เ้าชมการประลองไปเถิด “
“ ขอรับข้าเชื่อท่านแม่ “ เสี่ยวหูทำตามเยว่ซินบอกอย่างว่าง่าย
…
“ คู่สุดท้ายของรอบนี้ เยว่ซิน หมายเลข356 ผู้ฝึกตนอิสระ ปะทะ หม่าจื่อ หมายเลข 24 ผู้ฝึกตนอิสระ “
“ ท่านแม่สู้ๆ “ เสียงเชียร์เสี่ยวหู่ดังลั่นสนาม นั่งรอมาตั้งนานนึกว่าตาแก่พวกนั้นทำรายชื่อท่านแม่หล่นหายเสียแล้ว
“ เริ่มการประลองได้ “
“ แม่นาง…เ้ายอมแพ้แล้วมาเป็เมียข้าเถิด เ้าจะได้ไม่ต้องาเ็รับรองว่าข้าจะเลี้ยงดูเ้ากับลูกเ้าเป็อย่างดี” หม่าจื่อกล่าวออกมาอย่างหยาบโลน คนในชุดคลุมนี้น่าจะเป็สตรีแน่นอน บวกกับได้ยินเด็กคนหนึ่งเรียกคนตรงหน้าว่าท่านแม่ ดูจากมือเรียว ขาวผุดผ่องที่โผล่ออกมาจากชายผ้าแล้วคงจะงามไม่น้อย
เยว่ซินได้แต่ยกยิ้มมุมปาก หากชายผู้นี้รู้ว่าตนไม่ใช้สตรีและเสี่ยวหู่เป็สัตว์อสูรจะเเสดงสีหน้าอย่างไร ได้คิดแล้วก็ขำ
“ ไอ้วิปริต ไอ้โรคจิต ไอ้แก่ตัณหา ไอ้…. ท่านแม่ไม่มีวันยอมรับเ้าหรอก หน้าตาก็อุบาทว์ สัตว์เลี้ยงของท่านแม่ยังดูดีกว่าเ้าเป็ล้านเท่าเลย “ เสี่ยวหู่ด่าออกไปไม่ยั้ง เขานั้นรับไม่ได้ที่ท่านแม่โดนจาบจ้วงแบบนี้
ผู้คนทั่วทั้งสนามได้ยินคำด่าของเสี่ยวหู่ ถึงซี้ดปากกับความปากจัดของเด็กน้อยที่ด่าออกมาได้เจ็บแสบขนาดนี้ ขนาดพวกเขาไม่ได้ถูกกล่าวถึงยังเจ็บจี๊ดไปถึงหัวใจ แล้วคนที่ถูกกล่าวถึงเล่า
หม่าจื่อรู้สึกขายหน้าและโกรธอย่างมากที่ถูกเด็กเมื่อวานซืนด่าตนท่ามกลางผู้คนนับพัน
“ ไอ้เด็กเวณ ไอ้เด็กพ่อแม่ไม่สั่งส…. อึก“ ยังไม่ทันที่จะกล่าวจบก็ถูกพลังบางอย่างกระแทกเข้าที่หน้าอกอย่างแรกกระเด็นไปไกลจนติดขอบสนาม
เยว่ซินทนไม่ได้ที่คนอื่นมาว่าคนของเขา ชายตรงหน้าสมควรโดนไม่น้อย
“ พวกแกอย่าอยู่เลย “ หม่าจื่อโกรธอย่างมากสองแม่ลูกนี้ทำให้เขาขายหน้าถึงสองทั้งด้วยกัน
“ หมัดทะลวงปฐี “ หมัดของหม่าจื่อต่อยลงไปที่พื้น ก็เกิดหนามแหลมพุ่งขึ้นมาจากพื้นดินก่อนจะพุ่งไปหาเยว่ซิน
อย่างรวดเร็ว แต่ทว่าในสายตาของเยว่ซินนั้นช้าอย่างกับเต่าเดิน
ตู้ม!! ตู้ม!!
แค่เพียงเยว่ซินสะบัด หมัดทะลวงปฐีของหมาจื่อก็ะเิหายไป
ไม่มีทางเป็ไปได้ ไม่ว่าผู้ใดก็ไม่สามารถต้านทานมัดทะลวงปฐีของเขาไปได้ หม่าจื่อก็เลยคิดเข้าข้างตัวเองว่าเยว่ซินคงมียันต์ป้องกันระดับสูงเป็เเน่
“ หมัดทะลวงปฐี “ หม่าจื่อปล่อยพลังไปอีกครั้ง คิดว่ายันต์ป้องกันระดับสูงของเยว่ซินคงหมดแล้ว
“ มวลพฤกษา์ “พลังโจมตีของเยว่ซินลบล้างการโจมตีของหม่าจื่อทันที ทำให้หมู่มวลใบไม้หลากหลายชนิดล่วงหล่นเต็มพื้นสนามประลองราวกับสารทฤดู หลังจากนั้นไม่นานเหล่าใบไม้ต่างๆ ค่อยๆลอยขึ้นมาก่อนจะพุ่งโจมตีหม่าจื่อ
ฉึกๆ ฉึกๆ ฉึกๆ
“ อ๊าก…. “ ถึงแม้หม่าจื่อจะพยายามทำลายเหล่าไบไม้พวกนั้น แต่ทว่าเหล่าใบไม้นั้นมันมีมากเกินไป ทำอย่างไรก็ไม่สามารถกำจัดได้หมด ด้วยจำนวนที่มากเกินกว่าที่เขาจะต้านทานได้ ทำให้บางส่วนพุ่งเฉือนตามร่างกาย หม่าจื่อรู้ได้ทันที ใบไม้เ่าั้ไม่ธรรมดาแม้ภายนอกจะดูเปราะบาง แต่แท้จริงแล้วไม่ใช่อย่างนั้น ใบไม้แต่ละใบคมดุจใบมีด จนเขาคิดว่ามันอาจเฉือนกระดูกเขาขาดได้ในพริบตา
สภาพของหม่าจื่อแทบดูไม่ได้ เสื้อผ้าขาดหลุดลุ่ยราวกับขอทานข้างถนน ใบหน้าก็มีาแเต็มไปหมด บวกกลับท่าทางโกรธตอนนี้ยิ่งทำให้ใบหน้าของหม่าจื่อดูน่ากลัวเข้าไปอีก ตอนแรกที่เยว่ซินต้านพลังโจมตีของเขาได้นั้น เขาคิดเพียงว่าเยว่ซินมียันต์ป้องกันระดับสูง จนการโจมตีเมื่อสักครู่นี้พลังโจมตีของเยว่ซินนั้นสูงกว่าตนมาก
“ เ้าจงออกมาอี้เถียว….“ หม่าจื้อที่เห็นฝั่งตนกำลังเสียเปรียบเลยเรียกสัตว์อสูรของตนออกมา
“ นั้นมันหมีจ้าวปฐี สัตว์อสูรระดับหกเทียบเท่ากับผู้ฝึกตนระดับนภาเชียวนะ ข้าว่าแม่นางเยว่ซินเจองานยากเข้าแล้วล่ะ “ เสียงของคนในสนามกล่าวขึ้นมาด้วยความใ เขาไม่คิดว่าที่หม่าจื่อกร่างไปทั่วนั้นจะมีท่าไม้ตายที่แข็งแกร่งขนาดนี้
เยว่ซินได้แต่ปล่อยให้ผู้คนเข้าใจผิดไป หาเปิดเผยตัวตนว่าเขานั้นเป็บุรุษเพศหาใช่สตรีไม่
“ อี้เถียว..โจมตีมัน “ หม่าจื่อสั่งสัตว์อสูรของตนโจมตีเยว่ซิน เพื่อหวังถ่วงเวลาให้เขาได้ฟื้นฟูลมปราณ แม้ว่าสัตว์ระดับหกแต่เขาก็ไม่มั่นใจว่าจะสามารถสู้เยว่ซินได้หรือเปล่า เพราะั้แ่สู้กันเยว่ซินยังไม่เปิดเผยวงแหวนเลย
เยว่ซินที่เห็นหมีจ้าวปฐีพุ่งเข้ามา ก็ไม่ได้ใอันใด เรียกเหล่าใบไม้ที่ยังลอยอยู่รอบตัวเข้ามาเป็เกราะป้องกันให้กับตน
ตู้ม!! พรึ่บ!!
หมีจ้าวปฐีถอยหลังไปหลายก้าว หลังจากตะปบลงบนเกราะของเยว่ซิน ก่อนจะมีเถาวัลย์พุ่งขึ้นมาจากสนามประลองรัดตัวหมีจ้าวปฐีจนมันไม่สามารถขยับได้
“โฮก…. “ มันร้องด้วยความเ็ป ยิ่งมันดิ้นเท่าไหร่ เถาวัลย์ก็จะยิ่งรัดแรงขึ้นเท่านั้น
หม่าจื่อมองด้วยความตกตะลึง อี้เถียวที่เขาเร่งเพิ่มระดับมันจนมาถึงระดับขนาดนี้ยังสู้เยว่ซินไม่ได้เลย แล้วเขาจะไปชนะได้อย่างไร
พรึ่บ !!
“ ข้าขอยอมแพ้ขอรับ “ หม่าจื่อคุกเข่าลงกล่าวยอมแพ้อย่างจำนน
“ ผู้ชนะได้แก่ เยว่ซิน หมายยเลข 356 ผู้ฝึกตนอิสระ “
“ ท่านปู่ขอรับ ท่านผู้นั้นแข็งแกร่งมากๆ เลยขอรับ “ ไป๋เหยียนกล่าวขึ้นหลังจากที่เห็นเยว่ซินต่อสู้กับหมีจ้าวปฐี
“ ใช่แข็งแกร่งมาก การโจมตียังไม่ธรรมดาอีกด้วย “ หมีจ้าวปฐีระดับหกพลังของมันถือไม่อ่อนด้อย ถ้าเขาสู้กลับมันคงให้เวลาหนึ่งถึงสองเค่อถึงจะล้มมันได้ แต่ท่านผู้นี้กลับสยบมันเพียงไม่กี่ลมหายใจ แข็งแกร่งมากจริงๆ รู้สึกอยากฝากตัวเป็ศิษย์ทันที ถึงแม้อายุของเขาจะเยอะมากแล้วก็ไม่เคยทนงตัวว่าเป็ผู้แข็งแกร่ง
“ ไม่ธรรดาจริงๆ “ หม่าเถียวเอ่ยชื่นชม ถึงเเม้เขาจะเคยเจอผู้ฝึกตนเก่งมาหลายคน แต่ก็ยังไม่เคยเจอใครสยบสัตว์อสูรระดับหกได้เพียงเสียววินาทีขนาดนี้
“ ท่านแม่ท่านเก่งมากๆ ยิ่งตอนที่เ้าอัปลักษณ์คนนั้นโดนท่านแม่จัดการข้าสะใจยิ่งนัก “ เสี่ยวหู่กล่าวออกมาอย่างสะใจยิ่ง ถ้าเป็ไปได้เขาก็อยากจะไปจัดการเ้าอัปลักษณ์นั้นเอง บังอาจมาว่าท่านแม่ของเขา
“ เรียนทุกท่านการประลองในรอบสองจะจัดขึ้นในวันพรุ่ง ขอให้ผู้ชนะทุกท่านมายังสนามประลองในยามซื่อขอรับ “ การประลองครั้งนี้มีผู้เข้าประลองมากมาย จึงทำให้การประลองในรอบแรกใช้เวลาอย่างมาก ทำให้ทางสำนักเลื่อนการประลองรอบสองในวันถัดไป
“ นี่ท่านแม่ ข้าว่าพวกเราไปเดินเที่ยวในตลาดก่อนกลับโรงเตี้ยมดีไหมขอรับ “ เสี่ยวหู่เสนอขึ้นมา ถ้ากลับโรงเตี้ยมเลยคงไม่มีอะไรทำนอกจากนั่งๆ นอนๆ คงน่าเบื่อแย่ สู้ไปเที่ยวตลาดหาอะไรกินไม่ดีกว่าหรอ
“ เอาตามที่เ้าว่าก็ได้ “ เยว่ซินนั้นก็รู้สึกเบื่อเหมือนกัน นั่งดูการประลองมาทั้งวัน ออกไปเดินยืดเส้นยืดสายหน่อยก็ดี
“ รีบไปกันขอรับท่านแม่ “ เสี่ยวหู่วิ่งมาจับมือของเยว่ซินก่อนจะพากันเดินออกไปจากสนามประลอง
..
“ ท่านน้าเสี่ยวหลงเปาลูกละเท่าไหร่ขอรับ “ เสี่ยวหู่เอ่ยถามพร้อมกับรอบยิ้มเห็นซี่ฟันน้อย ที่ใครต่อใครเห็นต้องตกหลุมพลางให้กับรอยยิ้มนี้
“ ลูกละสามอีแปะเ้าค่ะ คุณชายน้อย้ากี่ลูกดีเ้าค่ะ “
“ ข้าเอาสิบลูกขอรับ “
“ ทั้งหมดสามสิบอีแปะเ้าค่ะ ข้าแถมให้ไปอีกสามลูกนะเ้าค่ะ “ นี้ก็เป็อีกคนที่โดนรอยยิ้มของเสี่ยวหู่ตกไปอีกคน
“….” เย่วซินก็ได้แต่ส่ายหัวให้กับความเ้าเล่ห์ของเสี่ยวหู่
“ ยามโหย่วแล้ว กลับโรงเตี้ยมได้แล้ว “ หลังจากเดินมากได้สักพักเยว่ซินก็เลยบอกให้กลับที่พัก
“ เอาตามที่ท่านแม่ว่าก็ได้ ข้าอิ่มแล้ว “
“…“ ท่านสมควรอิ่มตั้งนานแล้ว ซีซวนได้แต่คิดในใจ โดยของที่เสี่ยวหู่ซื้อมาทั้งหมดนั้น เขากับซีห่าวก็ต้องเป็คนถือ
356
