มายทิชเชอร์คุณครูสุดสวย

“นายช่วยชีวิตฉันไว้” หลังจากเลิกงาน ซูจีพูดขึ้นขณะนั่งกอดเอวเอวฉินเฉาอยู่เบาะหลังรถจักรยาน “นายช่วยฉันไว้ 4 ครั้งแล้ว! ถ้าฉันไม่ตอบแทนอะไรบ้าง ฉันจะดูเป็นคนเอาเปรียบเกินไปหรือเปล่า?”

“เอาน่า ฉันช่วยเธอไม่ใช่เพราะว่าหวังจะให้เธอตอบแทนสักหน่อย” ฉินเฉาหัวเราะ “มิหนำซ้ำคุณยังเป็นเจ้าหนี้ผม ถ้าคุณเป็นอะไรไป ผมจะไปใช้หนี้กับใครล่ะ?”

“นายจะบ้าหรือไง! ทุกคนที่เป็นหนี้ พวกเขาเอาแต่หวังว่าเมื่อไหร่เจ้าหนี้ของพวกเขาจะตาย ๆ ไปซะที” ซูจีส่งเสียงหัวเราะในลำคอ “หึหึ รู้แล้ว...คงเป็นเพราะว่าฉันสวยมากสินะ!”

“อะแฮ่ม ๆ ” ฉินเฉากระแอม “หลงตัวเองชะมัด”

“นายน่ะสิหลงตัวเอง!” ซูจีไม่ลดแรงลงแล้วทุบไหล่ฉินเฉาไปสองครั้ง “ไป พวกเราจะไปกินอาหารที่ดี ๆ กัน ฉันเลี้ยงเอง”

“ที่ไหน? KFC หรือ แมคโดนัลด์?”

“ที่นั่นไม่มีอาหารดี ๆ ที่ ๆ ฉันจะพานายไปมันเป็นที่แพงมาก ๆ ”

“พิซซ่าฮัท?”

“ในหัวนายมันมีอย่างอื่นบ้างมั้ย นอกจากอาหารขยะพวกนี้?” ซูจีพูดอย่างจริงจัง “ฉันจะเลี้ยงนายที่ที่มีอาหารฝรั่งเศสที่ยอดเยี่ยม ไปที่โรงแรมแอนโทนี่”

“อาหารฝรั่งเศส?” ฉินเฉายกคิ้ว “อาจต้องไปที่ถนนตะวันออก ที่นั่นมีซุ้มขายเนื้อย่างอร่อย ๆ ราคา 5 หยวนอยู่! แล้วก็มีเนื้อย่างราคา 1 หยวนอีกหลายร้าน! เนื้อแกะที่ถนนนั่นอร่อยสุด ๆ! เธอเลี้ยงฉันที่นั่นก็ได้”

“เนื้อย่างต้องอร่อยอย่างแน่นอน ไว้นายเลี้ยงฉันครั้งหน้าละกัน ครั้งนี้ฉันชวนนาย นายจะไปหรือไม่ไป!”

หลังจากพูดเสร็จ ซูจีก็บิดเอวฉินเฉา

“โอเค! โอเค! เธอเป็นบอสนี่ ตามใจเธอ” ฉินเฉาปล่อยเบรกมือแล้วปั่นไปพื้นที่ในเมืองที่โรงแรมแอนโทนี่ตั้งอยู่

คนธรรมดาน้อยมากที่จะไปที่พื้นที่ในเมืองซู่หนาน เพราะว่าพื้นที่นี้เป็นสวรรค์ของคนรวยแต่เป็นนรกสำหรับคนจน เมื่อพื้นที่นี้เริ่มเติบโตการก่อสร้างเริ่มบูม ค่า GDP ของเมืองพุ่งสูงขึ้น แต่ความก้าวหน้านี้ คนที่ต้องจ่ายกับเป็นคนที่อยู่แต่เก่าก่อน ผลลัพธ์คือการเพิ่มขึ้นของราคาของสิ่งก่อสร้างที่อยู่ในตลาด

โรงแรมแอนโทนี่เป็นโรงแรมที่มีชื่อเสียงที่สุดของที่นี่ มันมีรถหรูจอดอยู่ที่ลานจอดรถข้างนอก แม้ว่าฉินเฉาจะไม่ถูกทักทาย บางทีอาจเป็นเพราะนี่เป็นครั้งแรกที่มีคนเข้ามาที่โรงแรมนี้โดยการขี่จักรยานเหมือนฉินเฉา

“เอ่อ ให้ผมช่วยคุณเอารถไปจอดให้มั้ยครับ.?” พนักงานโรงแรมในชุดเครื่องแบบสีแดง ถุงมือขาว เสนอความช่วยเหลือ เมื่อเขาเห็นฉินเฉาแล้วซูจีกระโดดลงจากจักรยาน

“ค่ะ! หาที่ที่ฮวงจุ้ยดี ๆ หน่อย!” ซูจีดึงกระดาษสีแดงออกมาจากกระเป๋าตังค์ของเธอ “แล้วก็ช่วยทำความสะอาดจักรยานให้ฉันด้วย ทำให้ดีแล้วขัดเงาด้วย อย่าปล่อยให้รถคันอื่นมาทำให้มันมีรอยขีดข่วน ไม่อย่างนั้นฉันจะฟ้องผู้จัดการนาย”

“ได้ครับ คุณนาย” เงินทำให้โลกหมุน หลังจากพนักงานคนนั้นได้รับทิป เขาปั่นจักรยานออกไปแล้วจอดในช่องพิเศษ

ในตอนนี้เอง โตโยต้าคราวน์สีดำก็เข้ามาอย่างช้า ๆ แล้วเหมือนว่าต้องการจะเข้าไปจอดในช่องนี้เหมือนกัน แต่สกิลการขี่ของพนักงานดีอย่างน่าแปลกใจ เขาสามารถเอาจักรยานเข้าไปจอดได้ก่อนรถคันนั้น

คนขับคราวน์ทันใดนั้นก็บีบแตรซ้ำ ๆ ส่งเสียงดังไปทั่ว

ยื่นหัวออกมาจากกระจกข้างแล้วตะโกนไปที่พนักงานคนนั้น “หลีกไป นี่ช่องของฉัน!”

“ต้องขอโทษด้วยครับ ท่าน แต่ช่องนี้มีรถจอดแล้ว” พนักงานพูดกับคนขับคราวน์อย่างสุภาพ หลังจากทำงานมาสองปี เขาเห็นผู้คนมามากมาย แม้ว่าซูจีจะมาที่นี่โดยจักรยาน เมื่อดูจากกิริยาท่าทางของเธอ เขาสามารถบอกได้เลยว่า เธอเป็นลูกสาวจากครอบครัวที่ร่ำรวย

เขาสามารถบอกได้เพียงแค่ชำเลืองมองแค่ครั้งเดียว คนขับคราวน์นี้เห็นชัด ๆ ว่าเป็นแค่เศรษฐีใหม่ ผู้ที่ยังไม่มีราศี

“ไอ้เวรเอ๊ย! พูดอีกครั้งซิ!” ชายคนนั้นเปิดประตูแล้วเดินลงมาจากรถ ชายในชุดคลุมยาวขนมิงค์สีดำ เมื่อซูจีแล้วฉินเฉาเห็นเขา พวกเขาจำได้อย่างรวดเร็วว่าเขาเป็นหนึ่งในผู้ปกครองที่ไปงานพบผู้ปกครองที่โรงเรียนของหลี่นา จ้าวหลง

“ผมต้องขอโทษจริง ๆ ครับ ท่าน แต่ถ้าคุณต้องการที่จอด ผมสามารถช่วยคุณได้” พนักงานเหมือนได้รับการฝึกอย่างมืออาชีพ เขายังยืนอยู่แล้วตอบกลับอย่างสุภาพ

จ้าวหลงเชิดหัวขึ้นแล้วเริ่มสบถ “โคตรแม่! ตอนนี้อยากจะช่วยฉัน? ฉันจอดเองได้ นายจะไม่ได้ทิปจากฉันสักหยวน! ตอนนี้รีบเอาไอ้จักรยานพัง ๆ นี้หลบไปได้แล้ว นายรู้มั้ยว่านี่มันรถอะไร? นี่คือโตโยต้าคราวน์ ไอ้เวร! นี่คือรถที่มีราคามากกว่า 800,000 หยวน”

“ผมขอโทษครับท่าน” พนักงานยังคงสุภาพเหมือนเดิม “ที่จอดรถของโรงแรมเราฟรี แล้วทิปเป็นความพอใจของท่านครับ”

“ไอ้กระจอก! ฉันไม่ได้อยากจะพูดเรื่องไร้สาระกับนาย รีบให้ช่องนี้กับฉัน! รถของฉันจะเป็นรอยถ้าจักรยานของแกยังจอดอยู่ที่นั่น! บัดซบ รถคันนี้ราคามากกว่า 800,000 หยวน! จักรยานของแกอย่างมากก็ไม่เกิน 80 หยวน!”

“80 หยวนแล้วทำไม?” ในตอนนี้เองเสียงของฉินเฉาชักเริ่มรำคาญ ยืนอยู่ตรงหน้าจ้าวหลงแล้วพูดอย่างเย็นชา “ตอนรถคันนี้ถูกสร้างขึ้น ตอนนั้นนายคงถือกระเป๋าไปโรงเรียนอยู่เลยมั้ง!”

“แกเป็นใคร!?” เมื่อจ้าวหลงมองไปที่ฉินเฉา ทันใดนั้นเขาก็คิดว่าเจ้าเด็กนี่ดูคุ้น ๆ

“อุ๊ป เรามีแค่จักรยานเก่า ๆ ขณะที่คนอื่นมีโตโยต้าคราวน์ราคากว่า 800,000!” ในตอนนี้เอง ซูจี หญิงสาวผู้สร้างปัญหาก็โพล่งขึ้นมา เธอยืนอยู่ข้าง ๆ ฉินเฉาอย่างมีเสน่ห์ ขณะที่มองอย่างยกย่องไปที่จ้าวหลง

ฉินเฉาสังเกตว่ารอยยิ้มแบบนี้ของซูจีเหมือนกับรอยยิ้มของปีศาจ เห็นได้ชัดว่าหญิงสาวนางนี้ต้องการสร้างเรื่องสนุกจากคนอื่น

“ใช่แล้ว ใช่แล้ว นี่คือโตโยต้าคราวน์ที่หรูหรา คนสวยต้องการจะนั่งมั้ย? คิดว่าไง?” ทันใดนั้นตาของจ้าวหลงก็เปิดขึ้น

เขาจำได้ว่าหญิงสาวคนนี้คือคนที่เขาพบในงานพบผู้ปกครอง แม่เจ้า หญิงสาวคนนี้โคตรสวย! ครั้งล่าสุดที่เขาเห็นเธอ เขาไม่สามารถควบคุมแรงกระตุ้นของตัวเองได้ เขากลับไปที่คลับแล้วหาสาวสวยที่สุดของที่นั่นเพื่อระบายความต้องการ

แม้ว่าเขาจะเล่นกับสาวสวยมาเยอะ แต่สาวสวยที่มีอารมณ์แล้วออร่าแบบนี้ มีหนึ่งในล้าน!

“ตกลง” ซูจีตอบรับทำให้จ้าวหลงเต็มไปด้วยความพอใจ เลือดแล่นลงไปท่อนล่าง ‘บนรถของฉัน หึหึ หลังจากทำให้เธอพอใจ เธอจะไม่แม้แต่จะคิดที่จะจากรถคันนี้ไป!’

“โอ้ ไม่!” เมื่อซูจีเดินไปข้างหน้าเล็กน้อย ทันใดนั้นเธอก็ถอยกลับ ขณะที่เบ้ปาก เธอพูดด้วยความไม่พอใจว่า

“เป็นอย่างนี้ได้ยังไง? นี่เห็นได้ชัด ๆ ว่าเป็นโตโยต้าคราวน์ธรรมดาราคา 200,000 หยวน ไม่ใช่รุ่นหรูสักหน่อย คุณจ้าวหลง คุณสามารถหลอกพวกที่ไม่เคยเห็นได้ อ๊า! ถ้าคุณไม่มีเงิน คุณก็ไม่ควรโม้อย่างนี้นะ รถคันนี้ราคาน้อยกว่า 300,000 หยวน กลับเป็นราคา 800,000 หยวนโดยคุณ! พระเจ้า มันต่างกันตั้ง 500,000! คุณสามารถซื้อ BMW 5 Series ได้เลยนะ! นี่คุณจ้าวมันไม่เกินไปหน่อยเหรอ แค่คำพูดไม่กี่คำ คุณก็สามารถสร้าง BMW ได้!”

หน้าจ้าวหลงเปลี่ยนจากดำเป็นแดง ขณะพนักงานที่อยู่ใกล้ ๆ ไม่สามารถกลั้นหัวเราะได้

“นี่สาวน้อย เธอไม่เข้าใจ อย่าพูดเหลวไหล!”

“สามี เขาด่าฉัน” ทันใดนั้นท่าทางของซูจีก็เปลี่ยนเป็นอ่อนหวานแล้วเชื่อฟัง เหมือนกับกระต่ายที่หวาดกลัว เธอซ่อนอยู่หลังฉินเฉา แล้วพูดอย่างหวาดกลัวว่า “คุณต้องพูดให้ฉัน”

ฉินเฉาช่วยไม่ได้ หญิงสาวนางนี้เอาแต่เล่นจริง ๆ เขาจำได้ว่าครั้งแรกที่พวกเขาพบกัน เธอก็แกล้งทำเป็นภรรยาเหมือนกัน ทำให้ก้อนอิฐฟาดใส่หัวเขา

อย่างไรก็ตาม เหมือนเขาจะชอบซูจีที่มีพฤติกรรมแบบนี้

“เพื่อน พูดกับผู้หญิงก็พูดให้เพราะ ๆ หน่อย”

ฉินเฉาพูดกับจ้าวหลงขณะที่เลือกบุหรี่แม่น้ำแดงจากซอง

“ไอ้สวะ แกคิดว่าแกเป็นใคร?!” น้ำเสียงของจ้าวหลงเปลี่ยนเป็นไม่น่าฟัง เขาด่า “เชื่อมั้ย แค่โทรกริ๊งเดียว ฉันสามารถหาคนมาจัดการกับแกได้แล้ว”

“จัดมา” ฉินเฉายักไหล่ แสดงว่าเขาไม่แคร์ “ฉันก็อยากจะเห็นเหมือนกันว่านายจะพามาได้มากแค่ไหนที่โรงแรมนี้”

“ยังกล้าท้าทาย!” แม้จ้าวหลงจะทำตัวเหมือนพวกผู้ดี แต่เขาก็ไม่อาจปกปิดความชั่วร้ายในสันดานได้

“นายไม่มีทางที่จะปกปิดมันได้ ช้างตายทั้งตัวเอาใบบัวมาปิดได้ยังไงจริงไหม” ฉินเฉาก้มสูบบุหรี่แล้วแสยะยิ้ม

“ปากดีนักนะ!” จ้าวหลงโมโห เขาเดินมาข้างหน้าแล้วพยายามตบหน้าฉินเฉา

ถ้าเป็นฉินเฉาเมื่อก่อน เขาคงไม่อาจหลบการตบนี้ได้ แต่ฉินเฉาเมื่อก่อนจะเทียบกับฉินเฉาตอนนี้ได้ยังไง? ไม่แม้แต่มอง เขายื่นมือซ้ายออกไปแล้วป้องกันการตบของจ้าวหลง

“นายเห็นใช่มั้ยว่าเขาเริ่มก่อน?” ฉินเฉาหันหัวไปแล้วยิ้มให้พนักงาน “แล้วนี่เป็นการป้องกันตัว!”

จากนั้นเขาก็ปล่อยลูกเตะออกไป ทำให้จ้าวหลงลอยเข้าไปในคราวน์

ปัง! ฉินเฉาปิดประตู เขามองไปที่จ้าวหลงเหงื่อแตกพลั่กเพราะความเจ็บปวดอยู่ข้างในรถแล้วพูดว่า

“จำไว้ เงินของนายใช้เพื่อความสุขของนาย ไม่ใช่เอาไว้อวดอ้าง โตโยต้าคราวน์คันนี้ก็ไม่เลว แต่มันเหมาะที่จะเป็นโลงศพของนายมากกว่า!”

จากนั้นฉินเฉาก็เผชิญหน้ากับโตโยต้าคราวน์แล้วเตะไปเต็มแรง ตาของพนักงานแทบถลนออกจากเบ้า เพราะว่ารถคันนั้นถูกส่งออกไปแล้วชนเข้ากับ ฮัมเมอร์ H2 ที่อยู่ใกล้ ๆ อย่างไม่คาดคิด แล้วส่งเสียงดังออกมา

“อ้าวคุณจ้าว ทำไมคุณถึงขับรถไปชนรถคนอื่นอย่างนั้นล่ะ?” ฉินเฉาพูดขณะขยิบตาให้พนักงานที่ยังตะลึงอยู่ หลังจากที่สังเกตว่าไม่มีกล้องอยู่ที่ลานจอดรถนี้ นั่นจึงเป็นเหตุผลว่าทำไมฉินเฉาถึงกล้าแสดงพลังออกมา

ต่อให้จ้าวหลงอยากจะบอกคนอื่นว่านี่เป็นอุบัติเหตุ ที่คนเตะรถจนรถของมันถอยหลังไปชนกับรถคันอื่น ก็ไม่มีใครเชื่อเขา คนอื่นจะคิดว่าเขาบ้า

ใครจะไปเชื่อว่าจะมีคนเตะจนรถขยับได้กัน?

จ้าวหลงกลัวจนโง่ เขาขดตัวอยู่ในรถไม่กล้าออกมา ฉินเฉาตบหลังหญิงสาวแล้วพูด

“ไปเถอะ พวกเรามากินอาหารจำไม่ได้เหรอ?”

“ได้! ได้!” ซูจียิ้มขณะที่กอดแขนฉินเฉาทำตัวเหมือนกับภรรยาจริง ๆ

ซึ่งทำให้หัวใจของฉินเฉาเต้นเร็วขึ้น ขณะที่หน้าก็ร้อนขึ้นอย่างไม่คาดคิด

ภายใต้สายตาของพนักงาน พวกเขาทั้งคู่เดินเข้าไปในแอนโทนี่โฮเทล

“โอ้ โอ้” ในตอนนี้เอง เสียงของจ้าวหลงก็ดังออกมา ขณะที่เขาคลานออกมาจากรถ

หลังจากเห็นท่าทางลำบากของจ้าวหลง พนักงานเต็มไปด้วยรอยยิ้ม เขาเอาวิทยุสื่อสารออกมาแล้วพูดว่า

“นี่ลานจอดรถ มีคนขับรถชน ส่งคนมาจัดการด้วย!”

“รับทราบ!”

“ขอบคุณ”

จบตอน#