วิถีเซียนเจ้าสำราญ: ข้าไม่ได้อยากเก่ง (逍遥道祖：我真不想无敌)

ณ โถงศิลาอันกว้างใหญ่ของหอคอยชิงหลงชั้นที่ 19 หลงเทียนเฟย (龙天非) นั่งพิงเสาหินในมุมที่ลับตาที่สุดอย่างสบายอารมณ์ เขาลืมตาขึ้นจากการบำเพ็ญเพียรในมิติเร่งเวลา กลิ่นอายของโลกภายนอกที่คุ้นเคยกลับมาอีกครั้ง

เบื้องหน้าของเขาคือเสี่ยวหลง (小龙) ที่กำลังนอนขดตัวอย่างสงบเสงี่ยม ข้างๆ กายของมันมีกองศิลาจิตวิญญาณและโอสถคุณภาพธรรมดาที่เริ่มจะมีขนาดใหญ่ขึ้นกองหนึ่งวางอยู่อย่างเป็นระเบียบ มันคือ "ผลผลิต" ที่คู่หูผู้ภักดีของเขาได้รวบรวมไว้ให้

'อืม' หลงเทียนเฟยครุ่นคิดในใจพลางยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย 'การฝึกฝนนั้นสำคัญ แต่การพักผ่อนและประเมินผลการลงทุนนั้นสำคัญไม่แพ้กัน'

ในจังหวะนั้นเอง ใจกลางโถงศิลา พลังงานที่ตกค้างเริ่มหมุนวนและก่อตัวขึ้นอีกครั้ง ร่างจำแลงของผู้พิทักษ์ปรากฏกายขึ้นตามวัฏจักรของหอคอย

หลงเทียนเฟยเอนหลังพิงเสาอย่างเกียจคร้านยิ่งกว่าเดิม เขากอดอกแล้วจ้องมองไปยังภาพเบื้องหน้าด้วยสายตาของ "นายท่าน" ที่กำลังตรวจสอบผลงาน

เสี่ยวหลงพุ่งทะยานออกไปโดยอัตโนมัติ การต่อสู้ดำเนินไปอย่างรวดเร็วและจบลงอย่างคุ้นเคย

'ต้องขัดเกลาอีกเยอะ' หลงเทียนเฟยติชมในใจ 'กว่าจะใช้งานได้โดยที่ข้าไม่ต้องแม้แต่จะลืมตาดู'

การต่อสู้จบลงด้วยชัยชนะของเสี่ยวหลงเช่นเคย มันคาบศิลาจิตวิญญาณก้อนใหม่มาวางทับบนกองเดิมอย่างเรียบร้อย

หลงเทียนเฟยส่ายศีรษะเบาๆ เมื่อมองไปยังกองของรางวัล 'ของระดับต่ำพวกนี้เก็บไว้ก็รกแหวนมิติ...ประสิทธิภาพต่ำสิ้นดี'

ความคิดนั้นทำให้ประกายแห่งความเจ้าเล่ห์วาบขึ้นในดวงตาของเขา

"ระบบ" เขาออกคำสั่งในใจอย่างเงียบเชียบ "สังเคราะห์ศิลาจิตวิญญาณระดับต่ำทั้งหมดในกองนี้ หลอมรวมพวกมันให้เป็นหนึ่งเดียว"

[ระบบ: กำลังคำนวณ...การหลอมรวมวัตถุประเภทเดียวกันเพื่อเพิ่มระดับ...สามารถทำได้]

[ระบบ: การสังเคราะห์เสร็จสิ้น...ได้รับ: ศิลาจิตวิญญาณระดับกลาง x 1]

สิ้นเสียงในห้วงความคิด กองศิลาจิตวิญญาณระดับต่ำที่เคยดูหม่นหมองพลันส่องสว่างวาบขึ้น พวกมันลอยขึ้นมารวมตัวกันกลางอากาศ บีบอัดและหลอมรวมจนกลายเป็นศิลาจิตวิญญาณก้อนเดียวที่ส่องประกายแสงนวลตาทรงพลังกว่าเดิมหลายเท่า

'อืม...อย่างนี้ค่อยน่าสนใจหน่อย'

เขาโยนศิลาจิตวิญญาณระดับกลางนั้นให้เสี่ยวหลงอย่างไม่ใส่ใจ "เอ้า รางวัลสำหรับผลงานที่ 'พอใช้ได้' นำไปพัฒนาตัวเองซะ"

เสี่ยวหลงกลืนศิลานั้นเข้าไปอย่างมีความสุข พลังปราณรอบกายของมันพลันเข้มข้นขึ้นอย่างเห็นได้ชัด

เมื่อจัดการกับ "ผลผลิต" และ "พัฒนาสินทรัพย์" จนพอใจแล้ว หลงเทียนเฟยก็ตัดสินใจว่าถึงเวลาที่เขาต้องกลับไปทำภารกิจหลักของตนเองต่อ เขาจึงเดินกลับไปยังมุมเดิมแล้วเข้าสู่มิติเร่งเวลาอีกครั้ง

ณ ลานกว้างเบื้องหน้าหอคอยชิงหลง เวลาได้ล่วงเลยไป...วันแล้ววันเล่า

จุดแสงที่ไม่ระบุตัวตนบนชั้นที่ 19 นั้นยังคงนิ่งสงบไม่ไหวติง มันไม่ดับไป ไม่มีการเคลื่อนไหวใดๆ ทั้งสิ้น

ความตื่นเต้นของฝูงชนในตอนแรกได้แปรเปลี่ยนเป็นความสับสน และบัดนี้ความสับสนได้กลายเป็นความเบื่อหน่ายและสมเพช

"ผ่านมาสามวันแล้ว...ยังคงอยู่ที่เดิม" ผู้ฝึกตนผู้หนึ่งส่ายศีรษะ

"เขาต้องตายอยู่ข้างในแล้วเป็นแน่ น่าเสียดายนัก อุตส่าห์สร้างเรื่องราวได้น่าสนใจในตอนแรก"

ข่าวลือเกี่ยวกับ "ผู้ท้าทายไร้เงา" ค่อยๆ จางหายไปจากบทสนทนา ถูกแทนที่ด้วยเรื่องราวของเหล่าอัจฉริยะตัวจริงที่กำลังไต่เต้าขึ้นสู่ชั้นที่สูงกว่าอย่างดุเดือด โดยไม่มีผู้ใดล่วงรู้เลยว่า...ภายใต้จุดแสงที่ทุกคนมองว่า "ตายไปแล้ว" นั้น บุรุษหนุ่มผู้เกียจคร้านที่สุดกำลังใช้เวลาอย่างคุ้มค่าที่สุด เปลี่ยนหอคอยแห่งการทดสอบให้กลายเป็นดินแดนศักดิ์สิทธิ์ส่วนตัวสำหรับการบ่มเพาะพลังที่ไม่มีผู้ใดในประวัติศาสตร์เคยทำมาก่อน

(จบตอนที่ 59)