BDSM x Gangbang เพื่อนสนิทคิดไม่ซื่อ

แต่ในช่วงเช้าของวันนั้น....

“กายยยย...” ตาลที่เอ่ยเรียกและเปิดประตูห้องผมมาอย่างพรวดพราด อย่างรีบร้อน เล่นทำเอาผมตกใจ และ งงๆ เหมือนกัน และไม่ทันที่ผมจะเอ่ยถามอะไร เธอก็เอ่ยกล่าวต่อขึ้นมา หลังจากเห็นผมที่กำลังยืนชงกาแฟอยู่นั้น...

“โล่งอกไปที ที่นายไม่เป็นอะไร? ...” เธอเอ่ย อย่างเบาๆ ....

“มีอะไรรึเปล่า เข้ามาแบบหน้าตาตื่นเชียว..” ผมที่หันไปถาม อย่างไม่นึกสงสัยในคำพูดนั้นของเธอเลย ใช่..ผมถาม พร้อมกับ ยกถ้วยกาแฟอย่างเป็นนัยยะ เชิงถามว่า “เอาบ้างมั้ย?”

“ขอสักแก้วนะ และก็ ไม่มีอะไรหรอก..” เธอเอ่ยตอบทั้ง 2 ข้อที่ผมเอ่ยถาม..ซึ่งหลังจากที่ผมชงกาแฟให้เธอเรียบร้อยนั้น ผมกับเธอก็ต่างนั่งยังที่โซฟา อย่างรู้สึกอึดอัด หน่อยๆ เพราะผมไม่รู้จะเริ่มต้นพูดยังไง กับเธอดี....

“ช่วงนี้งานหนักเหรอ? ดูโทรมๆ นะ..” ผมที่ไม่รู้จะเริ่มต้นยังไงนั้นก็เอ่ยถาม เรื่องสุขภาพด้วยความเป็นห่วง ซึ่งสภาพของตาลก็เป็นดั่งทีผมถาม คือขอบตาของเธอคล่ำดำนิดๆ ...

“อะ อื้ออออ ก็ประมาณนั้นแหละ..” ตาลที่สะดุ้งให้กับคำถามของผม ก่อนจะเอ่ยตอบ ซึ่งท่าทีนั้นก็ทำให้ผมรู้ทันทีว่า สิ่งที่เธอตอบนั้นคงไม่ใช่เรื่องจริงแน่ๆ ...ก่อนที่ผมจะดื่มกาแฟจนหมดแก้วและหันไปหาเธออย่างตัดสินใจที่จะเอ่ยกับเธอ...

“ตาล...คือ ผม....” ผมที่หันมาเอ่ยกับเธอ ด้วยน้ำเสียงที่จริงจัง และหมายจะเอ่ยบอกกับเธอว่า ผมรู้เรื่องร้ายๆ ของเธอแล้ว

แต่ไม่ทันที่ผมจะได้เอ่ยบอกออกมา...เสียงมือถือของตาลก็ได้ดังขึ้น.....เสียงริงโทน ดั่งกล่าวที่ทำให้ สีหน้าของตาลถอดสี...

ตาลที่รีบหันไปหยิบมือถือที่อยู่ในกระเป๋าสะพาย...พร้อมกับกดรับ ซึ่งผมไม่แน่ใจว่าเธอรู้ตัวรึเปล่า ว่า เสียงของปลายสายที่คุยกับเธอนั้น มันดังเล็ตลอดออกมา พอทำให้ผมได้ยิน...

“มึงอยู่ที่ไหน...อีตาล? กูว่า กูบอกมึงแล้วนี่ ว่าอาทิตย์นี้กูจะพามึงไป....”

“ขอโทษค่ะ พี่ต้น...เดี๋ยวตาลจะไปหาพี่เดี๋ยวนี้ค่ะ..” ตาลที่เอ่ยตอบและหันมามองผมเล็กน้อย...

“ไม่ต้องมาหาแล้ว แค่มึงลงมาข้างล่างก็พอ...” ถ้อยคำถัดมาก็ทำให้ตาลชะงัก และขยับร่างเดินไปดูที่หน้าต่างอย่างก้มลงไปดูอะไรสักอย่าง ก่อนที่เธอจะเอ่ยตอบรับ...

“ค่ะ พี่ต้น..” ตาลขานรับ ก่อนจะ กดวางสาย ซึ่งผมก็จับตามองตลอด ก่อนที่ผมจะร้องถาม...“เขาเหรอ? ...” ผมถาม ตาลชะงักเล็กน้อย อย่างหันมองผม และพยักหน้าพร้อมเอ่ยตอบ

“อื้อออออ...” ตาลตอบด้วยสีหน้าที่ดูน่าสงสาร ซึ่งมันทำให้ผมปวดใจมากๆ ...

“ตาล..ถ้าตาลไม่อยากไปหาเค้าละก็ ไม่ต้องไปก็ได้นะ...” ผมที่ตัดสินใจเอ่ยบอกกับเธอ ซึ่งตาลก็เอ่ยร้องและตอบผมทันที..

“ไม่ได้....ตาลต้องไป เพราะถ้าตาลไม่ไปละก็...” ตาลที่เอ่ยตอบอย่างทันที ด้วยแววตาที่จับจ้องมองผม อย่างบงบอกบางอย่าง บางอย่างที่ทำให้เธอต้องยอมทำตาม...แต่ไม่ทันที่เธอจะเอ่ยบอกกับผม มือถือของเธอก็ดังขึ้นอีกรอบ จนทำให้ตาลต้องตัดบท

“เค้าเป็นคนใจร้อนนะ.... ขอโทษนะกาย แต่ ตาลต้องไปจริงๆ นะ...” เธอบอก ก่อนจะหันหลังเดินออกไปและทำการกดรับโทรศัพท์ ซึ่งผมก็ได้แต่ยืนมองอย่างไม่มีปัญญาที่จะรั้งเธอไว้...ใช่...ไม่มีปัญญา เพราะจากที่ได้ยิน เมื่อกี้ ประกอบกับท่าทางของตาล ก็ทำให้ผมเชื่อว่า ต้น แฟนตาลนั้น ได้มารออยู่ที่ด้านล่างของที่พักของผมแล้ว...

และ มันก็เป็นเช่นนั้นจริงๆ พอผมมองไปที่หน้าต่างก็เห็น ตาลขึ้นไปยังรถตู้คันหนึ่ง ก่อนที่รถตู้นั้นจะแล่นออกไป...

ใช่ พอเห็นแบบนั้น ก็ทำให้ผม เหมือนคิดถูกที่ไม่รั้งเธอไว้...แต่อีกใจผมก็รู้สึกเจ็บปวดที่ไม่อาจจะรั้งเธอไว้ได้เช่นกัน..

ไม่อาจจะรั้งเธอ และปล่อยเธอให้ไปเจอกับขุมนรกนั้น....

ถึงผมจะรู้สึกแย่ แต่ผมก็ได้สัญญาสาบานกับตัวเองว่า มันจะเป็นครั้งสุดท้ายที่ผมจะรู้สึกแบบนี้ เพราะผมจะทำทุกวิถีทาง เพื่อช่วยตาลให้ได้....และผมก็เชื่อมั่นมากๆ ว่า การได้ไปคุยกับคุณแว่นในบ่ายนี้ มันน่าจะมีทางออกให้กับผม ไม่มากก็น้อย...

แต่ทว่า...

“เสียใจด้วยนะ แต่ชั้นต้องบอกตรงๆ ว่า ชั้นก็ยังหาวิธีที่ช่วยตาลออกจากขุมนรกนั้นไม่ได้เหมือนกัน..” คำกล่าวตอบของคุณแว่น สาวสวยที่สี่ตา ที่มีนิสัยเพี้ยนๆ นั้น ก็เอ่ยกล่าวแทบทันที หลังจากที่ผมได้ลงนั่งและได้พูดคุยกับเธอในร้านกาแฟนยี่ห้อหรูที่ห้างแห่งหนึ่ง...ถ้อยคำดั่งกล่าวที่ทำให้ผมถึงกับอึ้ง ก่อนที่เธอจะอธิบาย

“ถ้ามันมีวิธีดั่งกล่าว ชั้นคงช่วย ตาล จากขุมนรกนั้นนานแล้ว ไม่รอจนนายเข้ามาในชีวิตของเธอหรอก...” คำกล่าวต่อมาของคุณแว่นก็ยิ่งทำให้ผมรู้สึกแย่...

“ถ้าไม่มี แล้วคุณตอบตกลง ที่มาเจอผมวันนี้ทำไม? ...” ผมถามกลับด้วยความผิดหวัง และโมโห เพราะผมเชื่อสนิทว่า เธอคนนี้จะมีไอเดียอะไรดีๆ

“ทำไมนะเหรอ? ก็มาคุยเรื่องของตาลนะสิ....จริงที่ ทั้งชั้นและนาย ไม่อาจจะสามารถ ช่วย ตาลออกจากขุมนรกนั้นได้ โดยลำพัง..”

“โดยลำพัง? หมายความว่าไง” ผมที่ร้องถามด้วยความสงสัย...

“ก็ตามความหมายที่พูดแหละ เราต้องอาศัยและขอให้คนอื่นช่วย และโชคดีที่นายรู้จักคนๆ นั้น คนที่น่าจะเป็นกุญแจทางออก เรื่องของตาล...” คุณแว่นที่เอ่ยตอบด้วยท่าที น้ำเสียงจริงจังมากขึ้น ซึ้งผมก็เอ่ยถามต่อ....

“คนที่ผมรู้จักเหรอ? ...” ผมเอ่ยทวน....

“ใช่...เป็น 1 ในผู้หญิงที่มาเข้ามาชีวิตนาย ในช่วงนี้ยังไงละ..” คุณแว่นที่เอ่ยต่อ ซึ่งผมก็เริ่มนึกออกลางๆ แล้วว่า คุณแว่นหมายถึงใคร..

“อย่าบอกนะว่า...” ผมเอ่ยร้อง ก่อนที่คุณแว่นจะเอ่ย ชื่อของหญิงสาวคนดั่งกล่าว...

“ใช่....ณัฐกานต์ เพื่อนสาวที่ทำงานของนาย คือ กุญแจสู่ทางออกของเรื่องนี้...” เธอเอ่ย ท่ามกลางความอึ้งของผม...

“ณัฐกานต์ เหรอ? ...” ผมเอ่ยทวนอย่างอึ้งๆ และผมก็ไม่แปลกใจ เพราะ ณัฐกานต์นั้น เป็นลูกสาว ผู้มีอิทธิพล เช่นเดียวกับ นายต้น แฟนของ ตาล นะ...

“ว่าแต่ คุณแว่นรู้เรื่องนี้ได้ไง...” ผมร้องถามด้วยความสงสัย ซึ่งคุณแว่นก็ยิ้มเล็กน้อย...

“ชั้นบอกไว้ตั้งแต่คราวก่อนแล้วนี่ ว่า ชั้นตามเช็คทุกเรื่อง โดยเฉพาะเรื่องของผู้ชายที่เข้ามาในชีวิตของตาล และจะให้ชั้นต้องพูดเรื่องไอดอล ข้างห้องของนายด้วยมั้ยละ? ...” คำตอบของเธอทำเอาผมอึ้งทึ่ง และกลัวขึ้นมาเล็กน้อย...

“ชั้นก็ไม่อยากเชื่อเลยนะ ว่าน้ำหน้าอย่างนายนี่จะเป็นเสือผู้หญิง แต่เอาเถอะ ถ้าเรื่องนั้นมันจะทำให้ ตาล ออกจากขุมนรกได้ละก็ ชั้นจะทำเป็นไม่รู้ไม่เห็นก็แล้วกัน และอีกอย่าง ชั้นมีความรู้สึกและ เชื่อว่า นายแคร์ ตาล กว่าสาวคนอื่นทุกคนด้วย..” คุณแว่นเอ่ย พร้อมกับถอดแว่นออกมาเช็ด...

ขณะที่ผมก็อึ้งอย่างพูดอะไรไม่ออก....ก่อนที่คุณแว่นจะเอ่ยต่อ...

“และก็ นายไม่มีเวลามาคิด ลังเล ว่า จะดึงคนไม่เกี่ยวข้องเข้ามายุ่งเกี่ยวด้วยหรือไม่แล้ว ทางที่ดี วันจันทร์นี้นายควรไปพูดกับ ณัฐกานต์เลย...”

“ทำไม...” ผมร้องถามอย่างไม่เข้าใจ..ก่อนที่คุณแว่นจะเอ่ยตอบ..

“ตลอด 5 วันที่ผ่านมา มีคนแอบตามดูนาย แถมไม่ใช่แค่คนเดียว เท่าที่ชั้นรู้ มีอยู่ 2 กลุ่มด้วย แต่ชั้นรู้แค่กลุ่มเดียว คือ กลุ่มของนายต้น...ดูจากท่าทีแล้ว คิดว่า อีกไม่นาน หมอนั้นอาจจะออกคำสั่งให้เก็บนายก็ได้...”

“ล้อเล่นใช่มั้ยที่พูดเนี่ย...” ผมถามอย่างเหงื่อตก ซึ่งคุณแว่นก็เอ่ยตอบด้วยสีหน้าจริงจัง...

“การที่นายถามแบบนั้น แสดงว่า นายยังไม่รู้ถึงด้านมืดของประเทศนี้ดีพอสินะ...” คำตอบของเธอถึงกับทำให้ผมสะอึก..

“รีบตัดสินใจเข้านะ...อย่างที่บอกถึงนายจะไม่ใช่กุญแจ แต่นายคือ เส้นทางที่นำไปสู่กุญแจ กุญแจที่เหมือนเป็น ความหวังสุดท้ายที่ช่วยเหลือ ตาล...ชั้นหวังว่า ทุกอย่างจะออกมาดีนะ และถ้าออกมาดี ตอนนั้นชั้นขอค่าตอบแทนด้วยละ? ..”

คุณแว่นเอ่ยต่อ พร้อมกับลุกขึ้น ขณะที่ผมก็ร้องถามด้วยความสงสัย...

“เอะ เอ๋ ค่าตอบแทน? ...”

“อื้ออออ ไม่มีอะไรที่ได้มาฟรีๆ หรอก...และ ไม่ต้องห่วง ชั้นไม่เรียกเงินกับนายหรอก สิ่งที่นายต้องจ่ายชั้น คือ ให้ชั้นได้เล่น ไอ้นั้นของนายอีกสัก รอบ 2 รอบก็พอ...” คุณแว่นตอบ พร้อมกับเดินออกไป ขณะที่ผมก็อึ้งเล็กน้อยให้กับถ้อยคำของเธอ และยังคงไม่เข้าใจในความเพี้ยนๆ ของเพื่อนตาลรายนี้...

ก่อนที่ผมจะนั่งพิงยังเก้าอี้อย่างครุ่นคิด ถึงข้อแนะนำที่คุณแว่น เสนอมา...ใช่ ครุ่นคิด ถึงการเข้าไปพูดคุยกับ ณัฐกานต์ ที่หลังจากเหตุการณ์นั้น ผมก็ยังไม่มีโอกาสพูดคุยกับเธอเต็มๆ สักครั้งเลย....

“เฮ้อ....งานนี้มี ตายกับ ตายรึนี่...” ผมเอ่ยบ่น อย่างรู้สึกกังวล เพราะไม่รู้ว่า ตัวเองจะตายจากอะไรก่อน ตายจากแฟนของตาล ตามคำเตือนของคุณแว่น หรือ จะตาย ด้วยน้ำมือ บอดี้การ์ดของ ณัฐกานต์ จากการเข้าไปคุยกับเธอ....ถึงจะไม่รู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้น แต่มีสิ่งหนึ่งที่ผมรู้แน่ๆ คือ งานนี้มีแต่ต้องเดินหน้า ถอยหลังอีกไม่ได้แล้ว...

เรื่องราวจะเป็นไงต่อ โปรดตามต่อในตอนหน้าครับ...