Pioneer Era

รุ่งอรุณของวันที่ 3 เดือนเอนมูว์ทัวร์

ถึงแม้ว่าร่างกายจะเหนื่อยล้าเพียงใด จิตใจอยากจะผ่อนคลายแค่ไหน

แต่พวกเราไม่อาจที่จะนอนหลับผักผ่อนในสถานที่แห่งนี้ได้

สถานที่ซึ่งเรียกว่า [ป่าสีชาด]

หน้าผาจำนวนมากปรากฏไปทั่วทุกสารทิศสายตา

หุบเหวลึกตามริมผานั้น มีไอร้อนระอุพวยพุ่งปะทุอย่างมิขาดสาย

ความร้อนที่สุดแสนจะเกินจินตนาการณ์นั้น ได้แผดเผาริมเชิงผาจนกลายเป็นสีแดงฉาน

ลาวาจำนวนมากไหลกระจายไปทั่วทุกสารทิศราวกับเป็นแม่น้ำที่ลากผ่านแผ่นดิน

แผ่นดินแห่งนี้กำลังลุกเป็นไฟ

ไม่เพียงแค่มีสภาพแวดล้อมอันผิดเพี้ยน แม้แต่ผืนป่าที่ขึ้นบริเวณนี้ยังมีความน่าหวาดหวั่นไม่แพ้กัน

ต้นหญ้าดาบ ต้นหญ้าหอก ต้นด้ายดำ รวมไปถึงต้นสีชาด เหล่าต้นไม้ที่เคยมีชีวิตและโจมตีพวกเขาในยามราตรี มันได้ปรากฏขึ้นในพื้นที่นี้ด้วย

ยามเมื่อต้องแสงตะวัน พวกมันได้หยุดเคลื่อนไหวลง

แต่ภายในดินแดนแห่งนี้ ดูเหมือนว่าจะไม่มีกฏที่ว่านั้น

ม่านหมอกจากเปลวไฟปะทุ ได้กลายเป็นชั้นบรรยากาศปกคลุมพื้นที่เพื่อบดบังแสงจากพระสุริยะ

เหล่าต้นไม้ต่างเคลื่อนไหวมีชีวิต พวกมันคือนักล่าของผืนป่าสีชาด เป็นภัยร้ายคอยโจมตีใส่ทุกชีวิตซึ่งเยื้องกรายเข้าไป

เศษซากและโครงกระดูกสัตว์กระจายไปทั่วทุกตารางนิ้ว

ราวกับเป็นภาพของขุมนรกชั้นที่หนึ่ง [สัญชีวมหานรก] เช่นนั้น

***แม่สาวนมติดลบ [ลิลลี่ออฟซิเดียน]

“เออ… ที่นี่มันคืออะไรกันเนี่ยดอง? ”

ฉันตั้งคำถามให้กับตัวเอง

พอสงบสติลง แล้วหันไปในทิศที่ไพไรต์กำลังมองไป ก็พบว่ามีภาพของมหาขุมนรกมาปรากฏอยู่ตรงหน้าเสียอย่างงั้น

ปัจจุบันนี้พวกเรากำลังอยู่ขอบเขตระหว่างพื้นที่ป่ากับดินแดนนรกสีแดง

แค่ปรายตามองดู ก็รู้แล้วว่าไม่ควรเหยียบเข้าไปเด็ดขาด

“#@! $& ออกไปก่อน”

ชายสิงโตที่ชื่อไพไรต์หันมาตะโกนบอกพวกเราด้วยภาษาท้องถิ่นอย่างร้อนรน

… เป็นคนที่เอาแน่เอานอนอะไรไม่ได้เลยแฮะดอง

ล่อพวกเรามาสถานที่อันตรายเพื่อรีดข้อมูล แล้วตอนนี้มาเตือนพวกเราให้รีบหนี

เป็นคนยังไงกันแน่นะดอง?

แต่เขาเป็นเพื่อนของโทแพน ยังไงก็คงเป็นคนดีที่เชื่อใจได้ระดับหนึ่งอยู่แล้วละดอง

“อืม---!? ”

“แง้ว! ”

ในตอนนั้นเองที่มีเสียงตะโกนดังขึ้นมาจากทางด้านหลัง

วานาดิไนต์ ชายเผ่าหมีที่มีผมและขนสีแดง กับโทแพนแม่สาวเสือเพื่อนของฉัน สองคนนั้นกำลังถูกแส้สีดำยาวมัดร่างเอาไว้อยู่

พวกเขาทั้งสองคนถูกแส้สีดำลากเข้าไปในเขตที่เหมือนกับนรกอย่างรวดเร็ว

มันเกิดขึ้นเร็วมาก รวดเร็วจนไม่มีใครในกลุ่มของพวกเราไหวตัวได้ทัน

“โพแทน! ”

ไพไรต์กรีดร้องเสียงดังลั่น แล้ววิ่งตามเข้าไปในดินแดนนรก โดยมีโนอาร์วิ่งตามหลังไปติด ๆ

"เอาไงก็เอาฟะ! "

ซุนไกท์ตะโกนเช่นนั้น แล้ววิ่งตามเข้าไปอีกคน

"..."

เอาแล้วไง พวกคนท้องถิ่นวิ่งเข้ากันแล้ว

อืม… ควรจะตามไปดีมั้ยเนี่ยดอง?

"ถ้าเป็นยอดบุรุษบานา เขาจะไม่มีวันทิ้งเพื่อนเด็ดขาด! "

ฉันพูดกับตัวเอง แล้วรีบเตรียมออกตัวเพื่อตามพวกเขาไป

"เดียวก่อน นั่นเธอคิดจะทำอะไร? "

แต่ทว่าโฮปกลับหยุดฉันเอาไว้เสียก่อน

“เออ… ตามไปช่วยพวกเขานะสิดอง”

“ผมไม่เอาด้วยนะ เจ้าพวกนั้นไม่ใช่พวกพ้องของเราสักหน่อย ทำไมต้องเอาชีวิตของตัวเองไปเสี่ยงให้ด้วยละ? ”

คำพูดของโฮปช่างฟังดูแล้งน้ำใจ แต่ในอีกทางหนึ่งคือการตัดสินใจที่ถูกต้อง

แต่ว่านะ…

“โทแพนคือเพื่อนของฉันดอง”

ในกลุ่มของชนเผ่าท้องถิ่น มีเพื่อนของฉันรวมอยู่ด้วยนะดอง

“แล้วเธอเก่งกาจสามารถมากพอจะเอาชีวิตรอดได้หรือ? เธอไม่ใช่บานา ไม่ใช่ยอดวีรบุรุษ สิทธิในการทำตามอำเภอใจ เป็นเฉพาะของผู้ที่แข็งแกร่งเท่านั้น! ”

จริงของโฮป...

พอเป็นเรื่องที่เกี่ยวกับชีวิตแล้ว เจ้าโฮปจะดูฉลาดขึ้นมาทันตาเห็นเลยละดอง

“แต่จะให้ปล่อยไปแบบนี้…ดอง...”

“ถ้าอย่างงั้นเอาแบบนี้เป็นยังไงค่ะ เพราะดูทรงแล้ว ขืนพวกเรากลับไปแบบนี้ คุณลี่คงได้แอบหนีกลับไปช่วยคนเดียวแน่นอนค่ะ”

“เป็นไปได้สูงมากแฟต”

“นิสัยอย่างยัยนี่ ทำแน่นอนอยู่แล้วละ”

โฮปกับเอซต่างพยักหน้าเห็นด้วยกับความเห็นของแฟต

ผู้ชายกลุ่มเรานี่มันช่าง...

“ก่อนอื่น ให้ไฮเจนกับจาวิสบินตรงกลับไปหาอาจารย์แจ้งเหตุการณ์ทั้งหมดที่เกิดขึ้นค่ะ เพื่อให้พวกเขาส่งทีมช่วยเหลือมาให้เร็วที่สุด ส่วนพวกเรานั้น ก็รีบตามเข้าไปเพื่อช่วยพวกเขาออกมากันค่ะ”

“ตกลงตามนั้นดอง! ”

การแบ่งกลุ่มให้คนที่เคลื่อนไหวได้ว่องไวอย่างไฮเจนเป็นคนแจ้งความ นับว่าเป็นการตัดสินใจที่ถูกต้องแล้ว

แน่นอนว่าเขาต้องการคนคุ้มกัน ดังนั้นการให้จาวิสตามไปด้วยจึงเป็นสิ่งจำเป็น

ส่วนกลุ่มของพวกเรามีเอซที่เก่งกาจเทียบเท่ากับจาวิสอยู่ ดังนั้นจึงสามารถรับประกันความปลอดภัยได้ระดับหนึ่ง

เป็นตัวเลือกที่น่าจะดีที่สุดในเวลานี้แล้วละดอง

“ขอปฏิเสธ ผมไม่ยอมให้น้องสาวไปเจอเรื่องอันตรายเด็ดขาด! ”

แต่ดูเหมือนว่าเอซจะไม่ยอมแฮะ

“ท่านพี่ค่ะ…”

ดิวซ์เรียกเอซด้วยน้ำเสียงที่เศร้าสร้อย

“ต่อให้น้องบอกว่าอยากตามไปช่วยพี่ก็ไม่ยอม! ถึงพี่จะเก่งกาจแค่ไหน แต่สถานที่ดูน่ากลัวแบบนี้ พี่จะไม่ยอมให้น้องสาวสุดที่รักของพี่ต้องไป---”

“คือว่า… เหมือนว่าจะโดนจับตัวแล้วค่ะ”

“เฮ้ย!? ”

ทั่วร่างของดิวซ์นั้นกำลังถูกแส้สีดำรัดเอาไว้อยู่

เอซรีบชักมีดสีดำออกมา พร้อมกับกระโจนเข้าหาดิวซ์

แต่ไม่ทันแล้ว

ร่างของน้องสาวสุดที่รักของเขาได้ถูกดึงหายเข้าไปในดินแดนที่เต็มไปด้วยเปลวไฟนั้นไปแล้ว

“ดิวซ์!!!!!! ”

เอซกรีดร้องลั่น น้ำตาไหลทะลักออกมาเป็นหยาดโลหิตสีแดง

“เอาน้องสาวข้าคืนมาาาาาา! ”

เปลวไฟแห่งความโกรธได้ลุกท่วมร่างของเขาจนเห็นเป็นออร่าอันน่ากลัว

วงแหวนควบคุมวัตถุเริ่มทำงานจนส่องเป็นแสงรัศมีขึ้นที่หัวของเขา

วัตถุทรงไข่สีดำจำนวนห้าสิบลูกลอยขึ้นสูง ก่อนจะหมุนวนเป็นพายุทะลวงป่าที่ขวางตรงหน้า

พายุก้อนไข่นั้นบดขยี้ทุกสิ่งทุกอย่างที่ขวางทางมันเอาไว้

ไม่ว่าจะเป็นสัตว์ยักษ์รูปร่างจรเข้แปดขาที่มีเขี้ยวน่ากลัว ต้นไม้มีชีวิตที่เต็มไปด้วยหนามแหลม แผ่นดินที่ลุกเป็นเปลวไฟพวยพุ่ง ทุกสิ่งได้ถูกพัดจนมลายหายไปสิ้น

“ดิวซ์!!!! น้องสาวของข้าาาาาา! ”

เอซวิ่งไล่ตามร่างของดิวซ์พร้อมกับกรีดร้องเช่นนั้น

เอซมันบ้าไปแล้วดอง

สุดท้ายพวกเราจึงเข้าไปในดินแดนที่คล้ายกับนรกด้วยเหตุนี้ไป

“ดิวซ์!!! ”

เพราะมีเส้นทางที่เอซ์เปิดเอาไว้ให้ เลยทำให้พวกเราสามารถวิ่งฝ่าเป็นเส้นทางตรงได้อย่างสบาย ๆ

เพียงแค่ไม่กี่นาที พวกเราก็ตามกลุ่มของไพไรต์ทันแล้ว

ดูเหมือนว่าพวกเขากำลังต่อสู้อยู่กับกลุ่มของสัตว์ร้ายรูปร่างงูที่มีขาแปดขา

มันมีลำตัวยาวเกือบห้าเมตร หนาหนึ่งฟุต และมีเขี้ยวยื่นออกมาจากปากราวสิบเซนติเมตร

พวกมันสามารถพ่นเมือกออกมาผ่านทางลิ้นที่ยื่นยาวออกมาได้

เมือกที่พ่นออกมานั้น ส่งกลิ่นเหม็นของกรดกำมะถันจนฉุนจมูก

ไพไรต์เหวี่ยงตัวเองหลบเมือกนั้นได้อย่างเส้นยาแดง ก่อนจะตวัดดาบฟันลิ้นของมันขาดออกเป็นสองท่อน

ด้านข้างของเขา มีบุรุษกอลิล่ายืนคู่คอยปกป้องแผ่นหลังของไพไรต์เอาไว้อยู่

เขาใช้ไม้พลองสีขาวเป็นอาวุธ

ทุกครั้งที่เขาทุบไม้พลองลงไปบนกลางกระหม่อมของสัตว์ร้าย หัวของมันก็จะจมลงไปในพื้นดินพร้อมกับเกิดเป็นบ่อเลือดสีดำ

เป็นภาพของเหล่าบุรุษเพศที่ร่วมสู้เคียงบ่าเคียงไหลจนชวนจิ้นวายได้อร่อยนักดอง

แน่นอนว่าโนอาร์เองก็ร่วมสู้อยู่ข้าง ๆ ด้วยเช่นกัน

“อย่ามาขวางทางงงงง! ”

เอซกรีดเสียงดังลั่น แล้วปล่อยลูกไข่ทั้งห้าสิบลูกซัดใส่ฝูงของสัตว์ร้าย

การโจมตีที่ไม่คาดฝันนี้ ทำให้พวกสัตว์ร้ายถึงกับตั้งตัวไม่ทัน

พวกมันถูกไข่สีดำที่หนักอึ้งกระแทกใส่อย่างรุนแรง จนตายคาทีแทบจะในทันที

“ลี่ อันตราย! ”

“ไม่เป็นไรดอง! ”

พรุนส่งเสียงเตือนดังลั่น

มีเจ้าสัตว์ร้ายตัวหนึ่งมุดดินมาปรากฏตรงหน้าของฉันพอดี

ฉันรีบใช้ปีกภูติเปลี่ยนมวลดินตรงฝ่าเท้าให้กลายเป็นโคลนตม พร้อมกับทำให้ตัวเองบินเหนือพื้นขึ้นมาราวหนึ่งเซนติเมตร

“กี๊ส!? ”

ทันทีที่เจ้าสัตว์ร้ายหมายจะพุ่งตัวเข้ามางับฉัน เท้าของมันก็จมลึกลงไปในผิวดินแล้ว

“ตายซะดอง! ”

ฉันไม่ปล่อยโอกาสทองตรงหน้าให้หลุดมือ ชักปืนกระบอกดำสำหรับฝึกที่ได้รับมาจากโฮปในวันนั้น แล้วยิงกระหน่ำใส่มันในทันที

เนื่องจากฉันเอามันไปปรับดัดแปลงความแรงเล็กน้อย เลยทำให้กระสุนรังสีที่ยิงออกมาสามารถฆ่าเอาชีวิตของมันได้

บาดแผลของมันเต็มไปด้วยกลิ่นไหม้พุพอง

“ยาก ยาก ยาก! ”

ฉันขยายขอบเขตของพลังเวทมนตร์ แล้วทำการเปลี่ยนพื้นโดยรอบให้กลายเป็นโคลนตม ก่อนจะสาดกระสุนปืนรังสีใส่ที่ใจกลางกระหม่อมของพวกมัน

“ปืนเหมาะกับฉันที่สุดจริง ๆ ด้วยดอง…”

ฉันพูดพึมพำกับตัวเองเช่นนั้น

หลังจากที่ได้ลองฝึกอาวุธมาหลาย ๆ แบบ ฉันก็พบว่าอาวุธรังสีรูปร่าง [ปืน] มันเหมาะกับฉันที่สุดแล้ว

อาวุธรังสีของพวกเรานั้นทำได้หลากรูปแบบ โดยไม่จำเป็นต้องทำให้มีรูปร่างเหมือนปืน

เพราะว่ามันไม่จำเป็นต้องมีรังเพลิงหรือกระสุนปืน

แต่เนื่องจากแรงแขนของฉันที่เป็นลูกครึ่ง มนุษย์-ภูติ นั้นช่างต่ำเตี้ยเรี่ยดิน การใช้ดาบหรือหอกจึงนับว่าเป็นการฆ่าตัวตาย

เพราะมันหนักแถมยังใช้เล็งโจมตียาก ถ้าหากว่าไม่ได้ชำนาญจริง

สุดท้ายก็มาลงตัวที่ปืนจากกระบอกที่โฮปให้มาในตอนฝึกวันนั้นนั่นละดอง

“นี่เธอยังเก็บปืนกระบอกนั้นเอาไว้อีกเรอะ? ”

“ใช่ ทำไมหรือดอง? ”

“เปล่า…”

โฮปเบือนหน้าหนีไปทางอื่นในตอนที่ถามฉันเช่นนั้น

แปลกคนจริงดอง

“ทำไมถึงมาช่วย…”

ไพไรต์หันมาถามพวกเราด้วยภาษาของเขา

ฉันเลยชี้ไปทางเอซ

“ดิวซ์!!!! ”

*บรึ๊มมม!? *

เกิดเสียงอะไรบางอย่างระเบิดดังขึ้นมาอย่างรุนแรง

เอซเรียกไข่สีดำทั้งห้าสิบก้อนกลับมารวมที่ข้างหน้าของเขา แล้วสั่งให้มันพุ่งทะลวงตัดผืนป่าตรงหน้า

ต้นไม้ที่มีชีวิตซึ่งกำลังเข้ามาขวางเส้นทางพวกเรานั้น ได้หักโค่นลงไปบนผิวดิน

“พี่มาแล้วดิวซ์! ”

ก่อนจะกรีดร้องดัง แล้ววิ่งหายลับเข้าไปในผืนป่า

“...เข้าใจแล้ว”

ไพไรต์พยักหน้าให้คำตอบฉันด้วยสีหน้าเอือมระอา

หลังจากยืนพักเหนื่อยกันเล็กน้อย พวกเราจึงเริ่มออกตัววิ่งกันอีกครั้ง

เส้นทางที่ถูกเปิดออกโดยฝีมือของเอซนั้นเป็นเส้นตรงยาว จึงทำให้ง่ายต่อการวิ่งไล่ตามไป

“ดีนะที่มีเอซมาด้วย ดอง~”

ฉันมองไปหยั่งป่าที่ถูกทำลายจนราบเป็นหน้ากลองตรงหน้า

ป่าแห่งนี้มีชีวิต และยังเป็นผู้ล่าที่ร้ายกาจ

การจะทำลายป่าทั้งหมดเพื่อบุกไปช่วยทุกคนนั้น ด้วยกำลังของพวกเราคงเป็นไปไม่ได้

ต่อให้ฉันใช้พลังเพื่อทำลายมัน แต่คงทำตัวเองหมดแรงจนเป็นปุ๋ยอยู่ใจกลางป่านั่นแหละ

การที่มีเอซอยู่ในกลุ่มในเวลานี้ นับว่าช่วยได้มากทีเดียวดอง

“เดียว… ทำไมเส้นทางถึงมาหยุดลงตรงนี้ละคะ? ”

พรุนกางมืออกเพื่อหยุดพวกเราเอาไว้

เส้นทางป่าที่ถูกเอซถ่างเอาไว้ ได้มาหยุดลงกลางทางเอาดื้อ ๆ

ด้านขวาคือแม่น้ำลาวาอันร้อนระอุที่กว้างกว่าห้าเมตร จึงไม่มีทางที่เขาจะกระโดดข้ามไปอีกฟากได้

ผืนป่าโดยรอบที่เคยเคลื่อนไหว ได้ฉับพลันนิ่งเงียบจนชวนน่าสงสัย

นี่มันเกิดอะไรขึ้นดอง…

“มีหยดเลือดสีแดงบนพื้นค่ะ...”

แฟตชี้ไปที่กองเลือดสีแดงตรงพื้น

กองเลือดนั้นดูสดใหม่ราวกับพึ่งเกิดขึ้นเมื่อไม่นานนี้

หยาดโลหิตนั้นหยดไหลลงมาจากข้างบน

และเมือแหงนมองขึ้นไปดู

“เอซ! ”

ก็พบร่างของเอซท่วมเลือดที่กำลังถูกเถาวัลย์สีดำรัดเอาไว้จนแน่น

เถาวัลย์นั้นเต็มไปด้วยหนามแหลม และมันกำลังทิ่มแทงลงไปในร่างกายของเอซอยู่

“อึ๊ก… ปล่อยผมนะ! ”

ดูเหมือนว่าเอซจะยังไม่ตาย

แต่สภาพเช่นนั้นคงขึ้นอยู่กับเวลาแล้ว

เจ้าต้นเถาวัลย์สีดำนั้นมีขนาดใหญ่มาก

มันกระจายไปทั่วผืนป่าด้านบน และมีเป็นจำนวนมาก

หากสังเกตุให้ดี ก็จะพบว่ามันแผ่ขยายปกคลุมไปทั่วทั้งผืนป่าเลยทีเดียว

*กร๊อบ แกร๊บ*

เสียงบดขยี้กิ่งไม้ใบหญ้าเริ่มดังขึ้นมา

“เส้นทางถูกปิดแล้ว ปิว!? ”

เส้นทางที่พวกเราเดินมาเมื่อกี้ ได้ถูกเถาวัลย์จำนวนมากปิดล้อมเอาไว้แล้ว

เจ้าเถาวัลย์นี้มันไม่คิดที่จะให้พวกเรามีชีวิตรอดออกไป

พวกเราคือเหยื่อของมัน

“มันล่า-พวกเรา-เตรียมรับมือ! ”

ไพไรต์กรีดเสียงดังลั่น

และนี่คืออีกหนึ่งเรื่องราวที่ทำให้ฉันได้รับรู้

ว่างานสำรวจ มันไม่ได้สวยหรูอย่างที่หนังสือชวนเชื่อได้เขียนเอาไว้เลยสักนิด

ไม่เลยแม้แต่นิดเดียวดอง...