เกษียณทหารแล้วไปทำฟาร์มที่ต่างโลก

“เป็นอะไรไปลูกแอนเน่ อาหารไม่อร่อยหรือ” เมมี่เอ่ยถามลูกสาว ที่นั่งหน้าหงอยอยู่หน้าจานเนื้อนกคัลเลอร์เบิร์ดย่าง“นั่นสิ เมื่อวานเจ้าบ่นไม่อยากกินปลา วันนี้พ่อก็ไม่ล่าเนื้อนกมาให้เจ้าแล้วไง” อลันพูดต่อ“อาหารดีเจ้าค่ะ แต่ข้ายังเจ็บขา วันนี้ก็ออกไปเล่นไม่ได้แล้ว” แอนเน่ตอบ พร้อมกับทำหน้างอ เมื่อคิดว่าวันนี้เธอคงได้แต่นั่งอยู่เฉยๆ แล้ว อลันกับเมมี่มองลูกสาวแล้วส่ายหัวเบาๆ แต่มุมปากกลับยกยิ้มน้อยๆ และเมื่อรู้สาเหตุที่ลูกสาวหน้างอแล้ว ว่าไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร อลันก็หันกลับมาคุยกับภามต่อ “ท่านภามขอรับ บ้านท่านมีอิฐสำหรับก่อนสร้างหรือไม่”“ไม่มี เจ้าจะเอาไปใช้ทำอะไรหรือ” ภามถามกลับด้วยความสงสัย“ใช้ทำทำห้องใต้ดินที่เราคุยกันเมื่อวานไงขอรับ” อลันตอบ“ต้องใช้ด้วยหรือ ที่บ้านข้าไม่มีอิฐ เช่นนั้นแล้วต้องทำอย่างไร” ภามถามต่อ“อืม ถ้าอย่างนั้น วันนี้เราคงต้องทำอิฐกันก่อนขอรับ แล้วตากทิ้งไว้ 2-3 วัน ถึงจำนำมาใช้ได้” อลันอธิบาย“ได้” ภามตอบ พร้อมกับพยักหน้าเข้าใจ หลังมื้ออาหาร อลันอธิบายวิธีการทำอิฐดินเหนียวอยู่สักพัก เมมี่ก็เก็บกวาด ล้างจานเสร็จพอดี และก่อนออกไปทำงานในวันนี้ ภามก็ได้สั่งให้อามินนั่งเล่นในบ้านอยู่เป็นเพื่อนน้องไม่ต้องออกไปช่วยทำงาน ทำให้แรงงานวันนี้เหลือเพียงผู้ใหญ่แค่สามคน เนื่องจากเมล็ดผักสวนครัวที่ภามซื้อมาปลูกไว้สำหรับใช้เองในบ้าน มีจำนวนแค่ 215 เมล็ด ภามจึงตัดสินใจให้เมมี่นั่งเพาะเมล็ดอยู่ที่โรงเรือนคนเดียว ส่วนเขากับอลันออกไปเตรียมของสำหรับทำอิฐดินเหนียว ทั้งสองช่วยกันเตรียมดินเหนียวมาเป็นจำนวนมาก ก่อนจะหาไม้มาให้อลันทำบล็อกสี่เหลี่ยมสำหรับขึ้นรูป ในระหว่างที่อลันทำบล็อก ภามจึงเทียมเกวียนเข้ากับเจ้าดำ และออกไปหน้าเศษไม้เศษหญ้าแถวๆ ในป่า ภามเข้าป่าไปได้พักเดียว อลันก็ทำบล็อกไม้เสร็จ เขาจึงตัดสินใจเข้าไปช่วยเมมี่เพาะเมล็ดในระหว่างภามต่อ “อ่าวที่รัก แล้วท่านภามล่ะเจ้าคะ” เมมี่ถาม เมื่อเห็นอลันนั่งลงข้างๆ ช่วยเธอเพาะเมล็ด“เห็นเอาเกวียนเข้าไปในป่า สงสัยจะไปหาเศษไม้ เศษหญ้า มาทำอิฐน่ะ” อลันตอบภรรยา ขณะที่มือก็ยังช่วยทำงานไม่หยุด“เจ้าค่ะ”“เจ้าเป็นอย่างไรบ้าง งานที่นี่หนักเกินไปหรือไม่” อลันกล่าว ชวนเมมี่พูดคุยในระหว่างทำงานในมือ“ไม่เลยเจ้าค่ะ ข้าว่าท่านภามดีกับพวกเรามาก” เมมี่ตอบด้วยน้ำเสียงเจือแววชื่นชมอยู่ไม่น้อย“จริงของเจ้า ข้าก็รู้สึกได้ว่าท่านภามดีกับพวกเราจริงๆ เช่นนั้นพวกเราต้องขยันและซื่อสัตย์ เป็นการตอบแทน อย่าทำให้ท่านต้องผิดหวัง” อลันกล่าวต่อ“เจ้าค่ะ” เมมี่ตอบรับอย่างเห็นด้วย ทั้งสองช่วยกันเพาะเมล็ดจนเกือบจะเสร็จแล้ว เสียงเกวียนก็ดังแววมาให้ได้ยิน อลันจึงปล่อยให้เมมี่ทำงานต่อ ก่อนที่เขาจะเขาไปช่วยภามนำเศษไม้ เศษหญ้า ลงจากเกวียน จากนั้นจึงถอดเกวียนออกจากตัวเจ้าดำ และนำเกวียนไปวางข้างๆ คอกม้าตามปกติ เนื่องจากกว่าจะเตรียมของสำหรับทำอิฐดินเหนียวได้ครบ ก็ใกล้เวลาเที่ยงแล้ว ภามจึงให้อลันผสมดินแค่เพียงนิดเดียว เพื่อทำให้ดูเป็นตัวอย่างก่อน และค่อยมาลุยทำกันจริงๆ ช่วงบ่าย อลันนำดินเหนียวมาผสมน้ำให้เนื้อดินอ่อนตัว เพื่อให้ง่ายต่อการผสมเศษไม้ และเศษหญ้า หลังจากผสมจนเข้ากัน ก็อธิบายว่า หากรู้สึกมาเนื้อดินยังเหลวเกินไปให้ใส่ดินเพิ่ม หากเหนียวเกินไปก็ให้ใส่น้ำเพิ่ม เพื่อให้เหมาะสมต่อการขึ้นรูป จากนั้น ก็นำดำเหนียวที่ผสมเรียบร้อยแล้วอัดเข้ากับบล็อก ยิ่งอัดแน่นเท่าไหร่อิฐดินเหนียวยิ่งแข็งแรง ภามดูอลันทำเป็นตัวอย่าง อย่างตั้งใจ ก่อนจะลองทำตามบ้าง พวกเขาทำกันไปได้ไม่กี่ก้อน อามินก็มาตามพวกเขาเข้าไปกินข้าวเที่ยง ทั้งสองจึงนำก้อนอิฐที่ทำเสร็จไปเรียงวางตากแดดไว้ ก่อนจะเดินเข้าบ้าน หลังอาหารภามให้เมมี่พักได้ เพราะวันนี้ไม่มีแผนงานอะไรแล้ว เหลือเพียงเขาและอลันที่จะออกไปทำอิฐดินเหนียวต่อ “เช่นนั้นให้ท่านแม่อยู่เป็นเพื่อนแอนเน่ แล้วให้ข้าออกไปทำอิฐดินเหนียวด้วยได้หรือไม่” อามินที่ต้องอยู่ในบ้านเป็นเพื่อนแอนเน่มาตลอดช่วงเช้า จนเริ่มจะเบื่อแล้ว ได้โอกาสขอออกไปข้างนอกทันที“ได้สิ เช่นนั้นเจ้าไปช่วยพวกข้า ให้สาวๆ พักผ่อน” ภามเอ่ยอนุญาต พร้อมกับโอบบ่าเด็กชายที่ยังสูงไม่พ้นช่วงอกของเขา ออกจากบ้านไปด้วยกัน อลันสอนวิธีการทำอิฐดินเหนียวให้อามินฟังอีกครั้ง ก่อนที่จะลงมือช่วยกันทำจริง ทั้งสามช่วยกันทำอิฐดินเหนียวไปพลาง พูดคุยกันไปพลาง ภามก็สังเกตเห็นว่า ดูเหมือนอามินจะชอบปั้นดินเช่นนี้เป็นพิเศษ เนื่องจากเด็กชายตั้งใจทำงานนี้ตั้งแต่ต้นจนจบโดนไม่วอกแวกไปเล่น เหมือนตอนทำงานอื่นๆ แม้แต่ตอนที่อลันให้อามินหยุดทำ และไปรดน้ำแปลงผักได้แล้ว อามินก็ยังไม่ยอม บอกให้พ่อไปรดน้ำแทน และตนจะเป็นคนทำอิฐต่อเอง ก่อนเข้าไปทานอาหารเย็น ภามยืนมองก่อนอิฐที่ทำได้ทั้งหมดในวันนี้ ซึ่งวางเรียงกัน ตากไว้ ด้วยสีหน้าพึงพอใจ นับว่าทำได้เยอะไม่เลว “เจ้าว่าแค่นี้เพียงพอสำหรับทำห้องเก็บอาหารใต้ดินหรือยัง” ภามถามขึ้น โดยที่สายตายังไม่ละจากแถวก้อนอิฐตรงหน้า“ท่านภามจะทำห้องใหญ่หรือไม่ขอรับ” อลันถามกลับ“ข้าคิดว่า ไหนๆ ก็เสียเวลาทำแล้ว ทำให้ใหญ่สักหน่อยก็ดี”“เช่นนั้น ข้าว่า พรุ่งนี้ช่วงเช้าเราทำเพิ่มกันอีกสักหน่อย เหลือดีกว่าขาด อีกทั้งยังต้องหาไม้มาทำประตูอีกด้วย” อลันเสนอ“ได้ ข้าลืมนึกถึงเรื่องประตูไปเสียสนิท ขอบใจเจ้าที่เตือน”“มิได้ขอรับ” อลันรีบกล่าวอย่างเกรงใจ เมื่อได้ยินเจ้านายเอ่ยขอบคุณตน หลังจากคุยกันเสร็จแล้ว ภามให้อลันเข้าบ้านไปก่อนได้เลย ส่วนเขาตั้งใจจะไปเดินดูความเรียบร้อยบริเวณรอบๆ สักหน่อย เนื่องจากช่วงนี้เร่งขุดดิน เพาะเมล็ด ลงกล้า จนไม่ค่อยเหลือเวลาเดินตรวจสอบภาพรวมภายในสวนเลย ภามเดินไปสำรวจแปลงแครอทและหัวไชเท้าที่เพิ่งลงปลูกในแปลงครั้งล่าสุด จากการสังเกตพบเวลาการลงเมล็ดปลูกในแปลงเลยนั้น โตช้ากว่าการเพาะเมล็ดมาจากในโรงเรือนก่อนจริงๆ เขาเดินสำรวจต่อไปเรื่อยๆ จนกลับมาบริเวณแปลงผักหน้าบ้าน ซึ่งปลูก มันฝรั่ง แครอท ผักกาดขาว และกะหล่ำปลี ไว้ตั้งแต่ก่อนไปเข้าเมือง ก็พบว่าหลังจากใส่ปุ๋ยเพิ่มลงไป พืชผักพวกนี้โตเร็วมากขึ้นกว่าปกติ เมื่อเทียบกับรอบแรกที่เขาเคยปลูก ภามพยักหน้าอย่างพึงพอใจกับความรู้ใหม่ทั้งสองเรื่องที่เขาได้ค้นพบในวันนี้ ก่อนจะเดินเข้าบ้านไปกินข้าวเย็นอย่างอารมณ์ดี หลังจากมื้อเย็นทุกคนก็แยกย้ายกันเก็บกวาด ล้างจานตามหน้าที่ของจน โดยที่วันนี้ภามไปอาบน้ำและเข้าห้องนอนเป็นคนแรก เนื่องจากลงการลงแรงทำงานด้วยตัวเองอย่างหนักติดกันหลายวันมานี้ แม้เขาจะไม่รู้สึกเหนื่อย แต่ร่างกายกลับประท้วงว่าไม่ได้เป็นเช่นนั้น

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่ 35

คล้ายกับเรื่องเกษียณทหารแล้วไปทำฟาร์มที่ต่างโลก ที่คุณอ่าน

เกษียณทหารแล้วไปทำฟาร์มที่ต่างโลก

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่ 35

คล้ายกับเรื่องเกษียณทหารแล้วไปทำฟาร์มที่ต่างโลก ที่คุณอ่าน

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้