เกิดใหม่อีกครา ข้าจะเป็นราชันผู้อัญเชิญสัตว์อสูร

 เสียงลมหายใจจากผู้ชมรอบสนามค่อยๆดังขึ้นช้าๆ ก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นเสียงซุบซิบระคนทึ่ง

“เขาไม่ลังเลเลยแม้แต่น้อย…”

“สู้กับแมงมุมปิศาจนรกด้วยจิ้งจอกเพียงตัวเดียวงั้นหรือ?”

“ความกล้าหาญ หรือว่า… ความมั่นใจ?”

เหล่าอาวุโสและศิษย์จากนิกายต่างๆเริ่มจับตามองหลี่หยางอย่างจริงจัง

แม้ไม่มีสัตว์อสูรตัวที่สองเคียงข้างเหมือนหลี่เฉินเฟิง

แต่เขายืนอยู่กลางแรงกดดันนั้นอย่างมั่นคงราวกับไม่ได้แบกความหวาดกลัวใดไว้เลย

“นี่คือเด็กหนุ่มที่ถูกเรียกว่าขยะ?”

“ไม่สิ…เด็กคนนี้มีบางอย่างที่เรามองไม่เห็น…”

แม้แต่นักฝึกพลังบางคนจากรุ่นเดียวกันยังอดลอบกำหมัดแน่นไม่ได้

แรงบันดาลใจ ความกล้าหาญและแรงกดดันของหลี่หยาง บดขยี้ทุกคำสบประมาทที่เคยมีในอดีต

“หากเป็นข้าคงไม่มีความกล้ายืนลำพังเช่นนี้…”

“บางทีเขาอาจเป็นตัวจริงของศึกครั้งนี้ก็เป็นได้…”

เสียงตะโกนสนับสนุนเริ่มดังขึ้นจากฝั่งหนึ่งของสนาม— เสียงของความหวังที่มีต่อผู้พลิกชะตา

“หลี่หยาง! สู้ต่อไป!”

ทันใดนั้น — ขณะที่สนามกำลังตึงเครียดหลี่หยางกลับนิ่งงัน ไม่กล่าววาจา ไม่ออกคำสั่งใด เสี้ยววินาทีผ่านไป… สามวินาที…เจ็ดวินาที…

“เกิดอะไรขึ้น?”

“หรือว่าเขายอมแพ้?”

“ไม่จริงน่า…”

เสียงฮือฮาเริ่มดังขึ้น ผู้ชมหลายคนเริ่มคิดว่าหลี่หยางอาจจะลนลานต่อแรงกดดันหรือแม้แต่ยอมแพ้ไปในใจแล้ว

ทว่าภายในทะเลจิตของเขา —คลื่นพลังกลับปั่นป่วนดั่งพายุ

“นายท่าน…”

เสียงหนึ่งแผ่วเบาแต่ลึกซึ้งราวกับก้องจากใต้ผืนโลก

“ข้า… พร้อมแล้ว”

“ด้วยสิ่งที่ท่านให้ข้ากินและพลังที่ท่านและจิ้งจอกน้อยคอยส่งให้ข้าตอนนี้ข้าพร้อมแล้ว”

“ข้าต้องการอาบพลังแห่งแสงอาทิตย์…ข้าจะวิวัฒนาการ”

หลี่หยางเบิกตากว้างในทะเลจิต เขาเห็นไมยราพหนามแดง — ร่างเต็มไปด้วยหนามสีเลือดร่างกายที่เคยดูธรรมดาบัดนี้กำลังสั่นไหว

มีลำแสงจางๆ สีทองค่อยๆ ทะลุเปลือกหนามออกมา

“เจ้าจะ…”

“ใช่ ข้าจะข้ามขีดจำกัด —ด้วยพลังของเจ้าที่เชื่อมั่นในข้ามาตลอด”

สายตาหลี่หยางเปล่งแสงแห่งความหวังขึ้นในพริบตา

ภายนอกแม้ผู้คนคิดว่าเขานิ่งเพราะหวาดกลัว

แต่ทันใดนั้น เขาก็ยกมือขึ้นสูง!

“ไมยราพหนามแดง — จงปรากฏ!”

ไมยราพหนามแดงปรากฏกายจากวงเวทสีเขียวหม่น

แสงสีทองอ่อนบางห่อหุ้มร่างมันไว้เล็กน้อยแต่ไม่อาจบดบังความจริงได้ว่า—

“กลิ่นอายแค่นี้… ชนชั้นทั่วไป ระดับสามัญขั้นที่9 เท่านั้นเอง!”

“ทำไมถึงเรียกมันออกมาตอนนี้?”

“นี่เขาคิดจะใช้อสูรตัวนี้สู้กับแมงมุมจอมอสูรนั่นจริงเหรอ?”

เสียงซุบซิบดังระงมในหมู่ผู้ชมบางคนถึงกับหัวเราะเบาๆ ด้วยความไม่เข้าใจ

แม้แต่เหล่าอาวุโสหลายคนยังขมวดคิ้วมองหน้ากันด้วยความงุนงง

“ถึงจะมีแสงนั่นแต่กลิ่นอายมันยังคงอ่อนแอเกินไป”

“เด็กคนนี้… คิดจะทำอะไร?”

ทว่าในจังหวะที่สายตาทุกคู่เต็มไปด้วยข้อกังขาหลี่หยางกลับไม่หวั่นไหวแม้แต่น้อย

เขามองไปยังไมยราพหนามแดง แล้วยิ้มบางๆ

“จงอาบแสงตะวันแล้ววิวัฒนาการซะ”

แสงอาทิตย์จาง ๆที่ส่องผ่านม่านเวทสนามเริ่มแปรเปลี่ยน ราวกับมีสิ่งใดดึงพลังของมันลงมายังตัวไมยราพหนามแดง

วงเวทเปล่งประกาย!พลังแห่งแสงพุ่งลงสู่ร่างมัน!

ทันใดนั้น…

—โครม!

เปลือกหนามรอบตัวไมยราพแตกดังเปรี๊ยะ!

รากและกิ่งก้านทั่วร่างของมันสั่นไหวราวกับมีชีวิต

ทีละเส้น ทีละชิ้น พวกมันเริ่ม ไหลรวมกันช้า ๆ

เปลี่ยนจากรูปลักษณ์ที่เคยเป็นเถาวัลย์หนามซับซ้อนกลายเป็นรูปทรงที่ใกล้เคียงมนุษย์มากขึ้นเรื่อย ๆ!

“นั่นมัน… กำลังแปรสภาพ!”

เสียงหนึ่งจากกลุ่มอาวุโสพูดขึ้นอย่างตกใจ

รากทั้งหมดกลายเป็นขาทั้งสองข้างที่แข็งแรง—

ผิวของมันกลับไม่ใช่หนังหรือเกล็ดแต่ยังคงเป็นลายไม้แข็งแกร่งที่เต็มไปด้วยหนามเล็กๆ ฝังอยู่ทั่ว

แผ่นกิ่งไม้ใหญ่สองข้างเคลื่อนไหวขึ้น

ค่อยๆ เปลี่ยนรูปร่าง จนกลายเป็นแขนทั้งสองข้างที่ปลายแขนคือ “แส้หนามสีแดงเข้ม” ยาวและยืดหยุ่นได้

แต่สิ่งที่น่าสะพรึงที่สุด…คือดอกไม้สีดำที่บานอยู่กลางศีรษะของมัน

ดอกไม้เพียงหนึ่งเดียว—กลีบเรียวยาวเหมือนเปลวไฟสีหมึกมีกลิ่นหอมจางๆ ที่ปนกับไอพิษร้อนแรง

กลิ่นนี้เพียงแค่ลอยออกมากลับทำให้เหล่าสัตว์อสูรระดับต่ำบางตนที่อยู่รอบนอกเวที

ทรุดลงไปกองกับพื้นในทันที

“ร่างแปรผัน…มันวิวัฒนาการในทางกลายพันธุ์

เสียงซุบซิบจากทั่วอัฒจันทร์เริ่มดังขึ้นทีละน้อยก่อนจะลุกลามกลายเป็นคลื่นแห่งความสับสนปนตื่นตะลึง

“สัตว์อสูรสายพฤกษา…กลายพันธุ์จนมีร่างกายแบบนั้นได้ด้วยหรือมันใกล้เคียงกับมนุษย์มากแต่ไม่ใช่อสูรศักดิ์สิทธิ!?”

“ทำไมไม่เคยมีในบันทึก!ข้าไม่เคยเห็นรูปร่างแบบนี้มาก่อนเลย…”

“กลิ่นอาย… มันไม่ใช่แค่พิษหรือมืดแต่มันมีพลังชีวิตแปลกประหลาดผสมอยู่ด้วย…”

เหล่าอาวุโสของแต่ละนิกายต่างเริ่มลุกขึ้นยืนสีหน้าเคร่งเครียด

แม้แต่นักปราชญ์ผู้ศึกษาอสูรพฤกษามาทั้งชีวิตยังต้องขมวดคิ้วด้วยความไม่เข้าใจ

“นี่ไม่ใช่ไมยราพหนามแดงแบบที่เรารู้จัก…นี่คือสิ่งใหม่”

“เป็นการกลายพันธุ์ผิดธรรมชาติหรือว่า… เป็นการตื่นของสายเลือดโบราณ?”

ในกลุ่มของนิกายเมฆาล่องหลานซือหรงเพ่งสายตามองผ่านม่านพลัง คำรำพึงเบาๆ หลุดจากปาก

“…ไม่มีอยู่ในบันทึกใด ไม่แม้แต่ตำราโบราณของหุบเขาเมฆาล่อง…”

“หรือว่าเด็กคนนี้…กำลังเปิดเส้นทางใหม่ให้กับอสูรพฤกษา?”

สิ่งที่ชัดเจนคือ—

สิ่งมีชีวิตที่ยืนตระหง่านเบื้องหน้าพวกเขาไม่ใช่ไมยราพหนามแดงอีกต่อไป

ไม่ใช่สัตว์อสูรที่อ่อนแอไร้ชื่อเสียง…

แต่มันคือ สัตว์อสูรกลายพันธุ์ปริศนา

—ไร้นาม ไร้ที่มา ไร้คำอธิบายแต่ทรงพลังจนแม้แต่แมงมุมปีศาจนรกยังถอยกรูดไปก้าวหนึ่งโดยไม่รู้ตัว

ทันใดนั้น—เมื่อไมยราพหนามแดงวิวัฒนาการจนพลังของมันปะทุขึ้นอย่างรุนแรงแสงสีทองสลับดำกระจายไปทั่วลานประลองจิตสัมผัสอันแน่นหนาทะลักเข้าปะทะจิตของหลี่หยางราวกับสายน้ำหลากพลังวิญญาณของไมยราพไม่ได้เพียงแค่กลายพันธุ์เท่านั้นแต่มันยังมีปฏิกิริยาตอบสนองกับสายใยพันธะสัญญาระหว่างมันกับผู้เป็นนายโดยตรง

“อะ… นี่มัน…” หลี่หยางเบิกตากว้างรู้สึกได้ถึงคลื่นพลังที่หลั่งไหลเข้าสู่ทะเลจิตของเขาอย่างรุนแรง

แก่นพลังภายในกายสั่นสะเทือนราวกับสายธารที่ต้านไว้ไม่อยู่—พลังจากไมยราพหนามแดงไหลผ่านสัญญาวิญญาณเข้าสู่จุดรวมพลังของเขาโดยตรง

ตูมม!!

เสียงระเบิดของพลังภายในดังขึ้นจากร่างหลี่หยางเส้นลมปราณแผ่รัศมีสว่างวาบไปทั่วร่าง ทั่วทั้งสนามรู้สึกได้ชัดเจนว่า—

“ระดับพลังของหลี่หยาง… เพิ่มขึ้น!!”

รวมจิตขั้นที่ 6!!

ในเวลาเพียงชั่วลมหายใจเดียวหลี่หยางทะลวงขอบเขตพลังอีก 3 ขั้นรวด!

แววตาของเขากลับมาแน่วแน่ มั่นคงยิ่งกว่าเดิมพลังวิญญาณปะทุขึ้นคล้ายเปลวเพลิงแสงจันทร์อันเงียบสงบแต่เยือกเย็นจนขนลุก

“ขอบใจนะ ไมยราพ…”

“คราวนี้… ได้เวลาทวงคืนแล้ว”

แม้แต่หลี่เฉินเฟิงเองยังต้องขมวดคิ้วอย่างไม่อยากเชื่อ

“ไอ้นี่…มันเลื่อนระดับได้กลางสนามประลองงั้นหรือ?”

หลี่หยางยืนอึ้งอยู่ครู่หนึ่ง มองดูร่างของไมยราพที่แปรเปลี่ยนกลายเป็นอสูรพฤกษากลายพันธุ์สุดแปลกประหลาดดวงตาเต็มไปด้วยความสงสัยและทึ่ง ปากก็เอื้อนเอ่ยอย่างไม่รู้จะหัวเราะหรือกลัวดี

“ไม่สิเจ้า…แบบนี้จะเรียกไมยราพอีกได้ยังไงกันล่ะ?”

เขาเกาหัวตัวเองเบา ๆด้วยรอยยิ้มแปลกใจ ก่อนจะหลับตาลง ปล่อยลมหายใจออกอย่างช้า ๆแล้วแฝงจิตเข้าสู่ทะเลจิตอีกครั้ง ใช้พลัง แฝงจิตหยั่งรู้เพื่อตรวจสอบข้อมูลของสิ่งที่อยู่ตรงหน้า

ทันใดนั้นข้อมูลพุ่งเข้ามาในจิตใจเขาเป็นสาย…

ชื่อใหม่: แม่ทัพบุปผาพิษสวรรค์

ชนชั้น: จอมอสูรกลายพันธุ์(ไม่อยู่ในบันทึกของนิกายใด)

ระดับ: นักรบขั้นที่ 7

สายพันธุ์: พฤกษาพิษสวรรค์ -สายควบคุม/สนับสนุน/พิษรุนแรง

เพศ: เพศเมีย

ทักษะเฉพาะ:

            •          บุปผาพิษกลืนใจ:ปลดปล่อยละอองเกสรดำที่สะสมพิษชั้นสูงสามารถกัดกร่อนพลังปราณของศัตรูและหยุดการฟื้นฟู

            •          แส้เถาวัลย์พันธนาการ:ควบคุมแส้หนามสองข้างที่แข็งแกร่งเสมือนเหล็กกล้า ปัดป้องหรือจับกุมเป้าหมาย

            •          กลีบบุปผากลืนวิญญาณ:หากดูดกลืนพลังจากเป้าหมายเพื่อฟื้นฟูพลังชีวิตตนเองได้

•             อาณาเขตพิษสวรรค์ : สามารถหยั่งรากลงใต้ดินแล้วสร้างอาณาเขตรอบๆตนเองเป็นระยะ100 เมตร เพือนร่วมทีมจะได้รับค่าต้านทานพิษทุกชนิด และภายใต้อาณาเขตนี้ แม่ทัพบุปผาพิษสวรรค์จะสามารถดูดกลืนซากของสิ่งมีชีวิตมาเป็นพลังของตนได้

[เส้นทาง วิวัฒนาการ]

เส้นทางที่ 1 ……………

เส้นทางที่2 ……………

เส้นทางที่3……………

หลี่หยางลืมตาขึ้นช้า ๆ มองร่างอสูรพฤกษาตรงหน้าที่ลอยตัวเบาๆ พร้อมกลิ่นอายพิษระเหยบาง ๆ สีดำอมเขียว

“แม่ทัพบุปผาพิษสวรรค์งั้นเหรอ…”

มันเงยหน้าขึ้นมองไปยังฝั่งตรงข้ามที่แมงมุมปิศาจนรกกำลังยกตัวขึ้นส่งเสียงกรีดแหลมตอบรับพลังใหม่ที่ปรากฏ