หลังจากวันนั้นก็ผ่านมา 8 ปีแล้ว ในมือของผม ตอนนี้มีหนังสือเรียกตัวเข้ากรมอยู่ ในที่สุดมันก็มาสักที ตอนนี้ ผมเป็นักศึกษามหาลัยปีที่ 2 แน่นอนว่ามหาลัยที่เขาศึกษาอยู่เป็มหาลัยชั้นนำของเกาหลี และผลการเรียนของเขาก็จัดอยู่ในระดับที่น่าประทับใจ
และอย่างที่ผมบอกไปที่ดินแถบแทจอนตอนนี้กลายเป็พื้นที่เศรษฐกิจไปแล้ว ร้านอาหารที่บริหารโดยแม่กับพ่อของผมกิจการนับวันก็ยิ่งดีขึ้นเรื่อย ๆ ราคาที่ดินแถบนั้นก็พุ่งสูงขึ้นจนแซงหน้าเงินรางวัลไปนานแล้ว ดีนะว่าตอนนั้นซื้อที่ดินแถบนั้นไว้ 20 ไร่ ตอนนี้ผมได้ปล่อยเช่าที่ดินส่วนที่เหลือให้กับเ้าของกิจการเพื่อกินกำไรในแต่ละเดือน
ส่วนเงินที่เหลือส่วนหนึ่งผมก็ขอพ่อกับแม่มาลงทุนในหุ้นบางตัวที่น่าสนใจ แน่นอนว่าพวกมันทำกำไรให้ผมเป็กอบเป็กำ
และที่สำคัญที่สุดร่างกายของผมแตกต่างจากชาติที่แล้วของผมเป็อย่างมาก อาจจะด้วยการฝึกที่สุดโหดของผมใน่ 8 ปี ที่ผ่านมาด้วย
เสียงมือถือของเขาดังขึ้น คัง มินฮยอน กดรับสายก่อนจะเอ่ยทักทายคนที่อยู่ปลายสายของเขา “แม่ครับ”
“ฮยอน พรุ่งนี้แม่กับพ่อจะไปส่งลูกเข้ากรมนะ” เสียงปลายสายพูดกับเขาด้วยน้ำเสียงที่ไม่ค่อยจะสดใสนัก
“แม่...ผมก็แค่ไปรับใช้ชาติเอง แม่ก็รู้ว่าผมแข็งแรงแค่ไหน ไม่ต้องเป็ห่วงผมหรอก”
ปลายสายเงียบไปสักพัก “ฮยอน พ่อเองนะ ไม่ต้องสนใจแม่เขาหรอก เก็บของเสร็จเรียบร้อยแล้วใช่ไหม พรุ่งนี้พ่อจะขับรถไปรับที่คอนโด”
“ครับพ่อ”
“ถ้าอย่างนั้นพ่อ วางสายไปช่วยแม่เขาก่อนนะ”
“ครับ”
เอาล่ะ ไอ้ฮยอน รอบนี้จะต้องไม่เหมือนเดิม เขาจะไม่สนใจเ้าพวกบ้าทั้ง 3 คน อีกต่อไปแล้ว!
เช้าวันต่อมาพ่อกับแม่ก็มารับผมที่คอนโด และขับรถมาส่งผมที่กรม ตอนนี้ผมอายุ 18 ปีแล้ว ที่เลือกอยู่คอนโดเพราะมันอยู่ใกล้กับมหาลัยของผม แน่นอนว่าผมมีเพื่อนรุ่นเดียวกันที่ถูกเรียกเข้ากรมเหมือนกัน
ไม่นานนักผมก็มาถึง “ฮยอน ลูกดูแลตัวเองด้วยนะ” แม่ของเขากอดเขาแล้วผละออก
“ฮยอน อย่าลืมโทรหาพ่อกับแม่ด้วยล่ะ”
“ฮือ ๆ พี่…ชาย เยริมไม่อยากให้พี่ไปเลยฮือ…ฮือ”
“ผมรู้แล้ว พ่อกับแม่รีบไปเถอะครับ” ถ้าจะถามว่าชาตินี้แตกต่างจากชาติที่แล้วยังไง ก็คงจะเป็เพราะว่า ตอนนี้ผมกลายเป็พี่ชายไปแล้ว คัง เยริม นั่นคือชื่อน้องสาวของผมเอง คัง เยริม อายุ 5 ขวบ “เยริม ตัวน้อย ไม่ร้องนะ เดี๋ยวพี่ชายก็กลับมา” คัง มินฮยอน ลูบหัวน้องสาวของเขาด้วยความเอ็นดู
“เยริม รีบโบกมือบ๊ายบายพี่เขาเร็ว” ยู ซอนฮวา อุ้มลูกสาวตัวน้อยขึ้นมา
“นางฟ้าตัวน้อยของพ่อ ขี้แยจริง ๆ เชียว” คัง จีฮวาน หยอกล้อ คัง เยริม
คัง เยริม โบกมือบ๊ายบายพี่ชายของเธออย่างไม่เต็มใจ ใบหน้าอวบอ้วนเต็มไปด้วยคราบน้ำตา คัง มินฮยอน หัวเราะน้อย ๆ เมื่อส่งครอบครัวของเขากลับไปแล้ว คัง มินฮยอน ก็เดินเข้าไปรายงานตัว เขายื่นเอกสารให้กับเ้าหน้าที่ เมื่อตรวจสอบเรียบร้อยแล้ว ก็มีครูฝึกนำทางเขาไปยังจุดรวมพล
เอาล่ะไอ้ฮยอน! แกต้องเปลี่ยนแปลงอนาคตให้ได้! คัง มินฮยอน กวาดสายตาไปมองรอบ ๆ จุดรวมพลของทหารใหม่ เขามองเห็นเพื่อนสนิทของเขาที่เรียนมหาลัยเดียวกัน “เฮ้...ไอ้ดงกยู ทางนี้ ๆ” มุน ดงกยู เพื่อนสนิทคนเดียวที่อยู่มหาลัยของผม
มุน ดงกยู รีบหันมาทันที หลังจากที่ได้ยินเสียงของผม “เฮ้...ไอ้ฮยอน แกมาช้านะ” มุน ดงกยู รีบเดินเข้าไปหาผม ก่อนจะฉีกยิ้มกว้างให้เพื่อนของเขา
“สายอะไรกัน แกสิมาเร็วเกินไป”
“เออ...ไอ้บ้านี่ ไปนั่งตรงนั้นกัน” มุน ดงกยู บอก คัง มินฮยอน ก่อนจะพยักหน้าไปอีกทาง
“เงียบ! ไอ้พวกเด็กใหม่ เข้าแถวให้เป็ระเบียบแล้วรีบนั่งลงเดี๋ยวนี้!”
หลังจากนั้นครูฝึกก็เข้ามา ผมและ มุน ดงกยู รีบวิ่งไปเข้าแถวก่อนจะนั่งลงอย่างรวดเร็ว
“ชิบหาย ครูฝึกหน้าอย่างโหดเลย” มุน ดงกยู กระซิบบอกเพื่อนของเขา
คัง มินฮยอน ได้แต่ยิ้มรับ และไม่พูดอะไรต่อ หลังจากนี้ 5 สัปดาห์ คงต้องเรียกว่านรกเลยก็ว่าได้ แต่รอบนี้เขาเตรียมตัวมาพร้อมแล้ว คัง มินฮยอน กวาดสายตามองไปรอบ ๆ จุดรวมพล ก่อนจะเห็น ฮัน เซจุน ที่นั่งอยู่ด้านหน้าเขา ให้ตายสิ
หลังจากนั้นเขาก็เห็น ไอ้ ชเว จุนยอง และ จองฮยอนชิก พวกเขาทั้งสามคนอยู่ไม่ไกลกันนัก ในตอนที่หัวสมองของผมกำลังคิดถึงเื่ราวต่าง ๆ ที่เกิดขึ้นนั้น ผมก็เผลอไปสบตาเข้ากับ ไอ้ ชเว จุนยอง เข้าพอดี ก่อนจะรีบหันไปมองทางอื่นอย่างรวดเร็ว
เฮ้ เฮ้ ไอ้ฮยอน แกบ้าไปแล้วหรือไง เมื่อกี้นี้บังเอิญใช่ไหม ต้องใช้แน่ ๆ โอ๊ย! ไอ้บ้า! แค่เห็นสายตาของมันก็ขนลุกซู่แล้ว ให้ตายเถอะ!
“เงียบ! ไอ้พวกเด็กใหม่! ในค่ายมีกฎ และทหารใหม่ต้องปฏิบัติตามไม่มีข้อยกเว้น!” ครูฝึกกวาดสายตามองเหล่าทหารใหม่ ก่อนจะเริ่มพูดต่อไป
“อีกเดี๋ยว จะจัดที่พักแบ่งให้ตามกลุ่มใครได้กลุ่มไหนก็เดินตามครูพี่เลี้ยงไปที่พักก็แล้วกัน! มีใครสงสัยอะไรไหม?” ครูฝึกกวาดสายตาไปมองรอบ ๆ “ถ้าไม่มีก็เอาตามนี้!”
จากนั้นครูพี่เลี้ยงก็แบ่งพวกผมออกเป็กลุ่ม ๆ แน่นอนว่ามันไม่มีอะไรแตกต่างไปจากชาติที่แล้วของผมมากนัก เพราะว่าเ้า 3 ตัวนั้น มันก็ยังคงตามหลอกลอนผม เพราะห้องพักที่ผมต้องอยู่นั้นมีพวกมัน 3 ตัวรวมอยู่ด้วย
“ฮยอน โชคดีจริง ๆ ที่พวกเราอยู่กลุ่มเดียวกัน” มุน ดงกยู กระซิบบอกเขาระหว่างทางที่เดินไปยังห้องพัก
“เงียบ ๆ หน่อย เดี๋ยวก็โดนครูพี่เลี้ยงดุเอาหรอก!” คัง มินฮยอน บอกให้เพื่อนของเขาเบาเสียงลงหน่อย
เมื่อมาถึงห้องพัก ครูพี่เลี้ยงก็เรียกชื่อแต่ละคน ให้ทหารใหม่ยืนประจำท้ายเตียงของตนเอง จนกว่าจะคบ เมื่อแบ่งเตียงเรียบร้อยแล้ว ครูพี่เลี้ยงก็ออกไป
ไอ้ ฮยอน! แกมันดวงซวยจริง ๆ เ้าของเตียงด้านซ้ายของเขาคือ ชเว จุนยอง และเ้าของเตียงด้านขวาคือ อัน เซจุน สิ่งนี้ก็ยังเหมือนกับชาติที่แล้วไม่ ๆ เลิกสนใจ เลิกเอาตัวเข้าไปยุ่งเกี่ยว
คัง มินฮยอน วางกระเป๋าของเขาเอาไว้บนเตียง ก่อนจะรื้อข้าวของที่อยู่ด้านในออกมา แล้วจัดเก็บมันเอาไว้ในตู้หัวเตียงของเขา
“เฮ้ เพื่อน นายชื่ออะไร?”
คัง มินฮยอน หันไปมอง อัน เซจุน ที่ทักทายเขาอย่างกระตือรือร้น “มินฮยอน” เขาตอบออกไปตามมารยาท และไม่ได้สนใจ อัน เซจุน อีกต่อไป
“ฮยอน จัดของเสร็จหรือยัง โชคร้ายจังที่เตียงนอนไม่ได้อยู่ใกล้ ๆ กัน” มุน ดงกยู เดินมาหา คัง มินฮยอน ที่เตียงของเขา
“แค่นอนห่างกัน แต่ก็ยังอยู่ห้องเดียวกัน เลิกบ่นได้แล้ว” คัง มินฮยอน เหลือบมอง มุน ดงกยู เล็กน้อย
อัน เซจุน นิ่งเงียบไปสักพัก เขารู้สึกว่า คัง มินฮยอน ไม่ชอบเขาสักเท่าไหร่ “ว่าไง เพื่อน นายชื่ออะไร?” อัน เซจุน หันไปถาม มุน ดงกยู แทน
“ดงกยู นายล่ะ?”
“เซจุน ยินดีที่ได้รู้จัก”
คัง มินฮยอน รู้สึกได้ถึงสายตาที่มองเขาจากทางด้านซ้ายทำให้เขาต้องเงยหน้าขึ้นมองก่อนจะพบว่า ชเว จุนยอง ที่กำลังมองเขาอยู่ ให้ตายสิ ไม่อยากรู้จักเว้ย! ใจเย็น ๆ ไอ้ฮยอน เมินหน้าหนีซะก็สิ้นเื่ นั่นแหละ ๆ
“หึ” ชเว จุนยอง ยกยิ้มที่มุมปากของเขาเล็ก ๆ “เรียกผมว่า จุนยอง ก็ได้”
“นี่ ๆ ดงกยู กับ มินฮยอน รู้จักกันมาก่อนหรอ?” อัน เซจุน ถามด้วยความอยากรู้
“ใช่! พวกเราเรียนมหาลัยเดียวกันนะ” มุน ดงกยู ตอบ
“อ่อ...ถึงว่าดูพวกนายสนิทกันจัง” อัน เซจุน พยักหน้าน้อยอย่างเข้าใจ
“พวกนายคุยกันสนุกเชียว” จอง ฮยอนชิก เข้ามาสมทบกับพวกเขา “ฮยอนชิก ยินดีที่รู้จัก” เขาทักทายคนอื่น ๆ
คัง มินฮยอน ทำไมพวกมัน ต้องมารวมตัวกันอยู่ที่เตียงของเขาด้วยนะ!
87
