[จบ] การกลับมาของสุดยอดนักฆ่าในตำนาน

บทที่ 41 ปฏิปักษ์

        เมื่อลู่เฉิงเฟิงพูดจบ ทุกคนก็เงียบกริบ 

        ไม่คิดเลยว่าชายหนุ่มผู้นี้จะมีอดีตที่น่าเศร้าเช่นนี้ 

        ซูอี้จวินและหลินเจี้ยนหลูมองเขาด้วยความสงสาร เช่นเดียวกับคนอื่น ๆ 

        ไม่มีใครรู้ว่าจะปลอบใจลู่เฉิงเฟิงอย่างไร คงไม่กล้าพูดว่า ‘เรื่องมันผ่านไปแล้ว ปล่อยมันไปเถอะ ผู้วายชนม์ก็จากไปแล้ว คนเป็นก็ต้องอยู่ต่อไป’ คำพูดโลกสวยแบบนั้น พวกเขาพูดไม่ออกหรอก พูดออกมาแล้วคงรู้สึกขยะแขยงตัวเอง 

        นี่มันเป็นความแค้นฝังหุ่น ลู่เฉิงเฟิงรอคอยวันนี้มานานถึง 15 ปี ไม่มีใครรู้ว่า 15 ปีมานี้เขาผ่านอะไรมาบ้าง แต่ก็พอจะเดาออกว่าเขาต้องเผชิญความยากลำบากมามากแค่ไหน 

        “เฉิงเฟิง ตามปู่มา” 

        คุณปู่ซูมองเขา ก่อนจะหันหลังเดินนำไปที่ห้องหนังสือ 

        ลู่เฉิงเฟิงชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเดินตามชายชราไป

        เมื่อเข้ามาในห้องหนังสือ ชายชราก็บอกให้ชายหนุ่มปิดประตู 

        ลู่เฉิงเฟิงปิดประตูเบา ๆ หันกลับมาก็เห็นคุณปู่ซูหยิบกล่องไม้เก่า ๆ ออกมาจากชั้นหนังสือ กล่องไม้ภายนอกถูกลงรักปิดทอง ทองบางส่วนลอกออกมาแล้ว ขนาดประมาณสามสิบถึงสี่สิบเซนติเมตร

        “มาทางนี้” 

        ลู่เฉิงเฟิงเดินเข้าไปหา 

        คุณปู่ซูเปิดกล่องไม้ ข้างในบรรจุมีดสั้นสั้นสีดำสนิทเล่มหนึ่ง วางอยู่บนผ้าแพรสีเหลืองอร่าม

        มีดสั้นเล่มนี้สีดำสนิท บนด้ามมีดสลักลวดลายสวยงาม ตัวมีดบางและแคบ เป็นประกายแวววาว

        คุณปู่ซูหยิบมีดสั้นออกมา เอื้อมมือไปดึงผมสีดอกเลาเส้นหนึ่งออกมา วางลงบนคมมีด เป่าเบา ๆ เส้นผมก็ขาดออกเป็นสองท่อน 

        แววตาของลู่เฉิงเฟิงหรี่ลงเล็กน้อย เป็นมีดที่ดีจริง ๆ แค่เป่าเส้นผมก็ขาดแล้ว 

        คุณปู่ซูเหลือบมองลู่เฉิงเฟิง บนใบหน้าเผยความภูมิใจเล็กน้อย จากนั้นก็ยกมีดสั้นขึ้น ห่างจากโต๊ะไม่เกินยี่สิบถึงสามสิบเซนติเมตร จู่ ๆ ก็ปล่อยมือ มีดสั้นก็พุ่งปักลงด้านล่าง

        ได้ยินเพียงเสียง ‘ฉึก’ โต๊ะไม้เนื้อแข็งหนาก็ถูกเจาะทะลุในทันที

        ลู่เฉิงเฟิง มองดูด้วยสายตาละห้อย อยากได้เหลือเกิน

        คุณปู่ซูเอื้อมมือไปดึงมีดสั้นออกมาอย่างง่ายดาย แล้วหันไปมองลู่เฉิงเฟิง พร้อมกับเอ่ยว่า “เธอรู้ไหม ครั้งแรกที่ปู่ฆ่าคนคือตอนไหน?”

        ลู่เฉิงเฟิงชะงักไปครู่หนึ่งก่อนจะส่ายหน้า เขาไม่เคยรู้มาก่อนว่าคุณปู่ซูเคยฆ่าคน

        “ครั้งแรกที่ปู่ฆ่าคนคือตอนอยู่บนสมรภูมิ กระสุนหมด ยิงต่อไม่ได้ ต้องสู้ประชิดตัว ตอนนั้นปู่อายุยังไม่ถึงยี่สิบ เป็นครั้งแรกที่ต้องมาอยู่กลางสนามรบ ปู่กลัวแทบตายแต่ไม่มีทางถอย ยังจำได้ดีว่าครั้งแรกที่ฆ่าคน มีดมันติดอยู่ตรงซี่โครง ดึงเท่าไหร่ก็ดึงไม่ออก เลือดไหลนองเต็มมือไปหมด”

        “น่าเสียดาย ตอนนั้นกองทัพมีกฎ อาวุธทุกอย่างต้องเหมือนกันหมด ถ้าตอนนั้นปู่มีมีดสั้นเล่มนี้ คงไม่ต้องลำบากดึงมันออกหรอก”

        ลู่เฉิงเฟิงเพิ่งมารู้ในตอนนี้เองว่าแท้จริงแล้วคุณปู่ซูเป็นทหารผ่านศึก

        คุณปู่ลูบมีดสั้นเบา ๆ “จริง ๆ แล้วนี่ไม่ใช่มีดสั้น แต่เป็นดาบสั้น มีนามว่านี่หลิน*[1] เธอรู้ไหมว่าเกล็ดย้อนมังกรหมายถึงอะไร?”

        ลู่เฉิงเฟิง ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง “เกล็ดย้อนมังกร ใครแตะต้องมีอันเป็นไป?”

        คุณปู่ซูหัวเราะเบา ๆ “เอาจริง ๆ ปู่ก็ไม่รู้หรอก แต่ก็น่าจะหมายความประมาณนั้น เกล็ดย้อนมังกร ใครแตะต้องมีอันเป็นไป แต่มันยังมีความหมายอีกอย่างหนึ่ง นั่นคือการปกป้องคุ้มครอง”

        “อาวุธวิเศษเล่มนี้อยู่ในมือปู่ก็เปล่าประโยชน์ ไร้ค่า ไม่อาจแสดงศักยภาพที่แท้จริงออกมาได้ แต่เดิมทีปู่ตั้งใจจะมอบมันให้หนานชิง แต่เธอก็เห็นแล้วว่าเขาเป็นคนอย่างไร จะให้มาจับดาบถือปืนได้เหรอ?”

        ลู่เฉิงเฟิงยิ้มบาง ๆ “อยู่ในยามสงบ ใครเล่าจะอยากยุ่งเกี่ยวกับความตายและเลือดเนื้อ หากไม่ใช่เรื่องจำเป็น”

        “ดาบสั้นนี่หลินเล่มนี้ ตอนนี้ปู่ขอมอบให้เธอ”

        ลู่เฉิงเฟิงถึงกับนิ่งไป ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งจึงรีบส่ายหน้า “นี่เป็นมรดกตกทอดของตระกูลคุณปู่ ผมจะรับไว้ได้ยังไงครับ”

        “ปู่ไม่ได้ให้เธอเปล่า ๆ จำความหมายอีกอย่างของดาบสั้นเล่มนี้ได้หรือไม่”

        “หมายถึงการปกป้องใช่ไหมครับ”

        “ถูกต้อง ปู่ต้องการให้เธอใช้ดาบสั้นเล่มนี้ ปกป้องเสี่ยวจวินให้ดี เธอเป็นหลานสาวคนเดียวของปู่ ไอ้สารเลวเหยียนเจี้ยนตง ถึงขั้นกล้าวางยาพิษเธอ หากปู่ยังไม่แก่หง่อม ปู่จะส่งมันไปพบพญายมบาลด้วยมือของตัวเอง”

        คุณปู่ซูเปล่งวาจาด้วยความดุดัน

        “เอาไป! ถือไว้!”

        “นี่...” ลู่เฉิงเฟิงลังเลเล็กน้อย สิ่งนี้เป็นมรดกตกทอดของตระกูลซู การที่เขาจะรับไปดูไม่เหมาะสม

        ปู่ซูขมวดคิ้ว “เธอคงไม่ได้เรื่องได้ราวในวงการนักฆ่าสินะ”

        ‘หือ?’ ชายหนุ่มมองชายชราอย่างไม่เข้าใจ

        “นักฆ่าและโสเภณีเป็นอาชีพที่เก่าแก่ที่สุดสองอาชีพ ถึงแม้ปู่ไม่ใช่นักฆ่า แต่ก็พอรู้มาบ้าง นักฆ่าควรทำสิ่งต่าง  ๆ อย่างใจเย็น เด็ดขาด ทำงานสะอาดเรียบร้อย การที่เธอโลเลไม่เด็ดขาดแบบนี้ แม้แต่หลานสาวปู่ยังสู้ไม่ได้ ในวงการนักฆ่า เธอคงไม่ได้เรื่องแน่ ๆ”

        ลู่เฉิงเฟิงได้แต่ยิ้มแห้ง ๆ รู้สึกเหมือนโดนดูถูก ในใจคิดว่า ‘เฮอะ! นี่มันของตกทอดตระกูลซู ถ้าเป็นของคนอื่น ผมคงฉกมาตั้งนานแล้ว’

        “เอาไป ใช้มีดเล่มนี้ไปฆ่าไอ้สารเลวเหยียนเจี้ยนตงซะ เพื่อตัวเธอเอง และเพื่อเสี่ยวจิน”

        ชายหนุ่มไม่ปฏิเสธอีกต่อไป ยื่นมือไปรับมีด ‘นี่หลิน’ มา น้ำหนักกำลังดี เย็นมือเล็กน้อย เขาลองสะบัดไปมา คมมีดกรีดอากาศ เสียงเงียบกริบ ไม่มีแม้แต่เสียงลม

        ช่างเป็นอาวุธชั้นเลิศ แต่น่าเสียดาย ลู่เฉิงเฟิงดูไม่ออกเลยว่ามันทำมาจากวัสดุอะไร 

        “เลิกดูได้แล้ว ปู่ให้มืออาชีพดูมาแล้ว แม้แต่พวกเขายังไม่เคยเห็นวัสดุแบบนี้ แต่จนถึงตอนนี้ ข้ายังไม่เคยเห็นอะไรที่แข็งแกร่งและคมกริบไปกว่านี่หลินนี้เลย” 

        ลู่เฉิงเฟิงหลงใหลในคมดาบของมัน นี่หลินเล่มนี้สามารถเพิ่มพลังการต่อสู้ของเขาได้เป็นทวีคูณ 

        “ขอบคุณปู่ซูมากครับ!” 

        “ไม่เป็นไร ปู่แค่อยากให้ศาสตราวุธชั้นเลิศเล่มนี้ได้เฉิดฉาย เรื่องของตระกูลเหยียน เธอก็จัดการไปเถอะ ฆ่าคนน่ะ เธอมันมืออาชีพอยู่แล้ว ไม่ต้องให้ปู่เตือนหรอก ระวังตัวด้วย อย่าทิ้งหลักฐานอะไรไว้ล่ะ” 

        ปู่ซูกล่าวจบก็เว้นวรรคครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยต่อ “ถึงแม้ว่าจะทิ้งหลักฐานไว้ก็ไม่เป็นไร เพื่อนเก่าของปู่ยังมีชีวิตอยู่ พวกนั้นน่ะ รอให้ปู่รบกวนอยู่แล้ว ตราบใดที่ไม่ใช่เรื่องใหญ่ที่เป็นภัยต่อประเทศชาติ ปู๋ช่วยเเธอเคลียร์ได้หมด” 

        ลู่เฉิงเฟิงถึงบางอ้อ คุณปู่ซูมีเบื้องหลังเป็นใคร เพื่อนเก่าของเขาน่ะเหรอ คาดว่าตอนนี้คงเป็นบุคคลสำคัญในบ้านเมืองกันหมดแล้ว 

        คราแรกเขาดูถูกชายชราผู้นี้ ตอนเล่นหมากรุกก็เหมือนคนแก่ขี้แพ้ แต่ไม่นึกเลยว่าจะมีเส้นสายใหญ่โตขนาดนี้ 

        ลู่เฉิงเฟิงพยักหน้าหงึกหงัก ก่อนจะเอื้อมมือไปเหน็บดาบสั้นไว้ที่เอวด้านหลัง 

        “ฉับ!” ทันใดนั้นกางเกงของเขาก็ร่วงลงมา 

        ลู่เฉิงเฟิงตกตะลึง เขาลืมไปว่าดาบสั้นเล่มนี้คมกริบขนาดไหน เข็มขัดของเขาถูกตัดขาด โชคยังดีที่มันไม่ได้ทำร้ายเขา นับว่ายังโชคดีในโชคร้าย 

        ปู่ซูมองเขาด้วยสายตาเหมือนดูคนโง่ “ไอ้หนู เธอกล้าเอาสิ่งนี้เหน็บไว้ข้างหลังอย่างงั้นเรอะ?”

        ลู่เฉิงเฟิงรู้สึกอับอายจนอยากจะมุดแผ่นดินหนี “เอ่อ... ติดเป็นนิสัย ขอโทษครับ”

        คุณปู่ซู มองเขาด้วยสายตาเหยียดหยัน “นายเป็นนักฆ่าจริง ๆ เหรอ”

        ลู่เฉิงเฟิง รู้สึกได้ถึงความดูถูกจากใจจริงของคุณปู่ซู ราวกับถูกตบหน้าอย่างแรง

        สายตาของคุณปู่ซูเลื่อนต่ำลง สีหน้ายิ่งดูถูกเหยียดหยันหนักกว่าเดิม “ฉันควรจะบอกว่านายยังเด็ก หรือว่าจิตใจยังเป็นเด็กดี”

        ลู่เฉิงเฟิง ก้มลงมอง รู้สึกหน้าร้อนผ่าวจนแทบอยากจะมุดตัวแทรกลงไปในแผ่นดิน เขาใส่กางเกงในลายการ์ตูน เป็นรูปลูกสุนัขกำลังแลบลิ้น ส่วนปลายลิ้นของลูกสุนัข ดันไปอยู่ตรงจุดสำคัญพอดี

        ถ้าคนที่อยู่ตรงหน้าเป็นซูอี้จวินหรือหลินเจี้ยนหลู เขาก็คงจะแซวออกไปว่า อยากเห็นลูกสุนัขพ่นน้ำลายไหม?

        แต่ตอนนี้คนที่อยู่ตรงหน้าเป็นคุณปู่ เขาน้ำตาคลอด้วยความอับอาย รีบดึงกางเกงขึ้นอย่างรวดเร็ว

        “รอก่อน” 

        คุณปู่ซูพูดจบก็เดินไปที่ชั้นวางหนังสือ 

        [1] นี่หลิน (逆鳞) แปลว่าเกล็ดย้อนใต้คอมังกร