อสูรสยบสวรรค์

" สามี ท่านคิดจะสยบเราห้าภรรยารึ " หลางจี้เสวี่ยยิ้มยั่วหลังจากศึกหนักคืนที่ผ่านมา

" ท่านพี่ มิมีทางที่ท่านจะสยบพวกเราได้หรอก " หลันอิงเย่กล่าวพร้อมใช้ลิ้นชอนไชใบหูของนนท์

" อ๊าาาา " มังกรน้อยทะยานร่างเข้าชนภายในรอยแยกของหลางจี้เสวี่ย นนท์จัดการห้าภรรยาอีกคนละครั้งก่อนจะพาห้าภรรยาไปที่อ่างอาบน้ำ 

เมื่ออาบน้ำเสร็จสิ้นนนท์มาที่ห้องฝึก " สามี ท่านจะทำอันใด " หลางจี้เสวี่ยเอ่ยถาม

" ข้าจะกลั่นโลหิตให้กับพ่อตา พี่ภรรยาทั้งสาม พี่หวังและอาซ้อ " นนท์กล่าว

" อ้อ เสวี่ยเอ๋อร์ ข้าว่าเจ้ากลั่นโลหิตสามหยดให้กับอาซ้อจะดีกว่า " นนท์บอกหลางจี้เสวี่ย

" เย่เอ๋อร์ ซินเอ๋อร์ เสียนเอ๋อร์ ซือเอ๋อร์ เจ้าก็กลั่นโลหิตออกมามากหน่อยเพื่อให้กับคนที่บ้านของเจ้า " นนท์บอกห้าภรรยา

" เอาล่ะเสร็จสิ้น ไปที่วังดีกว่า " 

ที่วังเจ้าเมือง

" ท่านพ่อตา ข้าได้โลหิตมังกรมาสิบสองหยด ข้ามอบให้แด่ท่านและองค์ชายทั้งสามขอรับ " นนท์ยื่นโลหิตเสมือนมังกรของตนให้กับพ่อตา

" ขอบใจ ลูกเขยตัวแสบ " พ่อตาเจ้าเมืองยื่นมือรับเอาโลหิตเสมือนมังกรทองของนนท์ด้วยใบหน้าที่เป์้อนยิ้มและมือที่สั่นเทา

" ท่านพ่อตา ท่านมิเปิดดูรึ " นนท์หยอกพ่อตา

" ข้ารับรู้ได้ถึงพลังอันยิ่งใหญ่ของมังกรทอง เวลานี้เลือดในกายของข้านั้นเดือดพล่าน " พ่อตาเจ้าเมืองบอกนนท์

" พระบิดา นี่คือโลหิตของหงษ์เพลิง สิบห้าหยดเจ้าค่ะ " จูเม่ยเสียนยื่นโลหิตเสมือนหงษเพลิงของตนให้กับบิดา

" ขอบใจลูกหญิง " เจ้าเมืองรับขวดหยกบรรจุโลหิตของบุตรีตนไว้ ใช้มือเปิดขวดหยก ควันสีชาดพวยพุ่งออกมาปกคลุมทั่วหั้งห้อง

ความร้อนของเพลิงกระจายออกลามทั่ว โลหิตสีแดงชาดลอยออกมาหนึ่งหยด กลิ่นอายหงษ์เพลิงร้อนแรงแผดเผา คนทั่วห้องพลันเช็ดเหงื่อ 

" คว๊า " เสียงร้อนแผดเผาไหม้ดังลอยออกมา ควันสีชาดหมุนวนกลับกลายเป็นหงษ์เพลิง

ร่างเงาหงษ์เพลิงโอบล้อมไปด้วยเปลวเพลิงร้อนแรง บินวนทั่วห้อง ผู้คนถึงกับหน้าถอดสี เจ้าเมืองจึงรีบเก็บหยดโลหิตหงษ์เพลิงลงในขวดหยก

" ลูกหญิง เจ้าไปเอาโลหิตหงษ์เพลิงมาจากที่ใด " เจ้าเมืองเสียงสั่น

" พระบิดา ขออภัยที่ข้ามิสามารถบอกที่มาของโลหิตนี้ได้ " จูเม่ยเสียนปฏิเสธที่จะตอบ

" ท่านพ่อตาเจ้าเมืองขอรับ เสร็จธุระแล้วข้าคงต้องขอตัว " นนท์กล่าว

" ลูกเขยต้วแสบเจ้าอยู่กับเสียนเอ๋อร์นานหลายปีเหตุใดเจ้าจึงยังมิมีหลานให้ข้า " พ่อตาเจ้าเมืองกล่าว

" เรียบท่านพ่อตา ข้าได้วางแผนไว้แล้ว หากข้าและเสียนเอ๋อร์เข้าสู่เขตแดนปฐพีเมื่อใดข้าจึงจะให้เสียนเอ๋อร์กำเนิดบุตรขอรับ

หากเขตแดนปฐพีให้กำเนิดบุตร บุตรนั้นก็จะแข็งแกร่งยิ่ง ท่านมิต้องกังวล เมื่อเสียนเอ๋อร์ให้กำเนิดบุตรข้าจะนำมาให้ท่านเลี้ยงดูขอรับ " นนท์กล่าว

" ดี ดี ดี ฮ่าๆๆ ข้าจะรอ " พ่อตาเจ้าเมืองกล่าวอย่างพอใจ นนท์และห้าภรรยาออกมาจากวัง แล้วไปที่บ้านของหวังเหอจัดแจงเรื่องราวทุกอย่างแล้วเสร็จ 

" พี่เหอ อาซ้อ ข้าไปแล้วขอท่านดูแลสุขภาพตัวเองด้วย มีเหตุอันใดรีบแจ้งข้าแล้วข้าจะรีบมาในทันใด " นนท์กล่าวลา

นนท์พาห้าภรรยาเข้ามาในเจดีย์แปดเหลี่ยม แล้วออกเดินทางตามความนึกคิดของฟางจื่อซิน 

" ออกเดินทางครั้งนี้มิรู้ว่าจะได้กลับมาวันใด " จูเม่ยเสียนกล่าวด้วนน้ำตา

" เจ้าอย่าได้เสียใจหากข้าจดจำเส้นทางได้แล้ว เราก็เข้าไปในเจดีย์แปดเหลี่ยมเพื่อมาที่เมืองจางได้เร็วเท่าความคิด " นนท์บอกพร้อมกับยื่นมือเช็ดน้ำตาของจูเม่ยเสียน 

" ซินเอ๋อร์เจ้าอย่าได้กังวล มิมีใครทำอะไรเจ้าได้ขั้นฝึกของเจ้าอยู่ถึงกายนิรันดร์ " นนท์ลุกขึ้นไปโอบเอวของฟางจื่อซินไว้ 

ที่ชายป่าใกล้ประตูเมืองอี้ นนท์นำฟางจื่อซินออกมาจากเจดีย์แปดเหลี่ยม

" ไปกัน " นนท์กล่าว

ที่หน้าประตูเมืองอี้ 

" ผู้เข้าเมืองจ่ายคนละหนึ่งเหรียญเงิน " เสียงของทหารยามดังขึ้น นนท์ยื่นให้หนึ่งเหรียญทองแล้วจึงเข้าเมืองพร้อมกับฟางจื่อซิน

" ซินเอ๋อร์ ไปบ้านเจ้า " นนท์กล่าว

" ตระกูลฟาง " นนท์พึมพำ

" คุณหนูจื่อซินมาแล้ว " เสียงของยามหน้าตระกูลดังขึ้น พร้อมกับร่างที่พุ่งเข้าไปภายในตระกูลอย่างรวดเร็ว 

" นังลูกไม่รักดี เจ้ายังมีหน้ากลับมาอีกรึ " เสียงสตรีสูงวัยดังลอยออกมา นนท์และฟางจื่อซินยังคงอยู่ที่หน้าประตู 

" หึ เจ้ามาแล้วยังกล้าพาผู้ชายมาที่นี่อีกงั้นรึ " เสียงสตรีสูงวัยคนเดิมยังคงดังลอยมา

" คารวะแม่รองเจ้าค่ะ " ฟางจื่อซินย่อตัวคารวะแม่รอง

" คารวะผู้อาวุโสขอรับ " นนท์ค้อมตัวคารวะ

" เข้ามาคุยกันในบ้าน " เสียงทรงพลังดังลอยออกมาจากข้างใน ฟางจื่อซินเดินนำนนท์เข้าไปในบ้าน

" คารวะท่านพ่อ " ฟางจื่อซินย่อตัวคารวะบิดาตนด้วยน้ำตาที่ไหลนอง

" คารวะท่านพ่อตา " นนท์คารวะพ่อตาคนที่สามของตน

" ซินเอ๋อร์ นี่เจ้า " บิดาของฟางจื่อซินกล่าวด้วยน้ำเสียงที่มีโทษะ

" ท่านพ่อตา ข้ามีนามว่าโจวนนท์ เป็นสามีของซินเอ๋อร์ขอรับ " นนท์แนะนำตนเอง เสียงอื้ออึงของเหล่าผู้อาวุโสประจำตระกูล

" ท่านพ่อตาข้ามิอยากจะพูดคุยเรื่องราวให้มากความ นี่คือสินสอดที่ข้าได้เตรียมมาขอรับ " นนท์เตรียมยื่นแหวนมิติที่บรรจุสินสอดให้กับพ่อตาคนที่สามของตน

" น้ำหน้าเช่นเจ้าน่ะรึจะมีสินสอดมากมายเท่าตระกูลโอหยาง " แม่รองของฟางจื่อซินเริ่มก่อกวน

" ข้าว่าท่านอยู่เงียบๆดีกว่า ข้าเชื่อว่าสินสอดที่ข้าจะให้นั้นย่อมมากกว่าตระกูลโอหยางแน่นอน " นนท์กล่าวอย่างมั่นใจ

ข่าวการกลับมาของฟางจื่อซินเร็วดั่งพายุ

" จื่อซิน " เสียงหนึ่งลอยเข้ามา นนท์หันมองตามเสียง ชายหนุ่มรูปร่างสูงโปร่ง หน้าตาหล่อเหลา จมูกคม คิ้วหนา สวมชุดสีเหลือง เดินเข้ามาหาฟางจื่อซิน

" คุณชายโอหยาง " ฟางจื่อซินทักทาย

" จื่อซินเราเป็นคู่หมั้นกัน ไฉนเจ้ากล่าวอย่างห่างเหินเช่นนี้ " คุฯชายโอหยาง หรือโอหยางเทียนกล่าวตัดพ้อ

" คุณชายโอหยาง นี่คือสามีของข้า โจวนนท์ " ฟางจื่อซินแนะนำนนท์ให้รู้จักโอหยางเทียน

" เจ้าบอกข้านี่คือสามีของเจ้างั้นรึ " โอหยางเทียนระเบิดโทษะ แรงกดดันระดับราชันย์เทวะขั้นที่หกพุ่งใส่นนท์

เหล่าผู้อาวุโสตระกูลโอหยางต่างกระหยิ่มในใจ แต่ต้องพลันแข็งค้างเมื่อนนท์เพียงสะบัดมือ แรงกดดันระดับราชันย์เทวะขั้นที่หกหายวับไป

" คุณชายโอหยาง เราพบกันครั้งแรกท่านทักทายข้าหนักไปรึไม่ " นนท์กระแทกน้ำเสียงอันทรงพลัง

" อั่ก " โอหยางเทียนตัวปลิวลอยไปกระแทกผนัง

" ตึง " เลือดแดงฉานไหลออกจากปากพร้อมร่างกายที่บาดเจ็บสาหัส 

" คุณชายๆๆ " เหล่าผู้อาวุโสตระกูลโอหยางต่างเร่งเข้าไปดูอาการของโอหยางเทียน 

" คุณชายโจว นี่มิรุนแรงไปหน่อยรึ " ผู้อาวุโสตระกูลโอหยางทักท้วง

" ผู้อาวุโส ท่านก็เห็นก่อนนี้เป็นคุณชายโอหยางส่งแรงกดดันมาที่ข้า ท่านมิเห็นจะทักท้วงอย่างนี้บ้าง " นนท์สวนกลับ

" หากคุณชายโอหยางมีดีแค่นี้ก็อย่าหวังจะได้สาวงามไว้ครอบครอง " นนท์กล่าวต่อ

" ข้าว่ารีบพาคุณชายของพวกเจ้าไปรักษาเสียหากช้าคุณชายของเจ้าจะตายก่อน " นนท์เร่งไล่เหล่าผู้อาวุโสของตระกูลโอหยาง

" เอาล่ะจบเรื่องแล้ว ท่านพ่อตา นี่เป็นสินสอดที่ข้าเตรียมไว้ให้กับท่าน " นนท์ยื่นแหวนมิติให้กับฟางจงบิดาของฟางจื่อซิน ฟางจงรับแหวนมิติไปดูพร้อมกับดวงตาที่แข็งค้าง 

" นี่มัน " ฟางจงถึงกับอึ้งเมื่อมองเห็นสินสอดที่นนท์เตรียมไว้

" ท่านพ่อตาหวังว่าท่านจะพอใจ " นนท์กล่าว

" สินสอดที่ข้ามอบให้นั้น มันจะทำให้ตระกูลฟางเป็นตระกูลอันดับหนึ่งในเมืองอี้ได้ " นนท์กล่าวพร้อมเดินออกไปข้างนอกเพื่อวางค่ายกลสังหาร

" ท่านพ่อตานี่คือค่ายกลสังหารต่ำกว่าเขตแดนปฐพีสังหารสิ้น " นนท์เล่าวิธีใข้งานให้กับฟางจงฟัง พร้อมมอบค่ายกลตัดขาดฟ้าดิน ค่ายกลเร่งเวลาห้าสิบเท่าและบอกรานละเอียดวิธีใช้งาน 

" ท่านพี่ เอาสิ่งนั้นมาให้ข้า " แม่รองร้องบอกฟางจง นนท์แปลกใจเหตุใดแม่รองนางนี้จึงมีอำนาจมากยิ่ง จึงส่งเสียงทางจิตถามเกี่ยวกับแม่รองของฟางจื่อซิน

" ผู้อาวุโส ที่ท่านกำลังทำคือสิ่งใด ท่านคิดจะนำเอาสินสอดของข้าที่ให้ต่อตระกูลฟางไปให้กับตระกูลของท่านสินะ

เหมือนกับสินสอดตระกูลโอหยางท่านก็นำไปให้กับตระกูลของท่าน เวลานี้ท่านเป็นคนของตระกูลใด " นนท์เริ่มมีโทษะ

" นี่มิใช่เรื่องของเจ้า " แม่รองไม่สนใจนนท์

" เหตุใดมิใช่เรื่องของข้า ข้าเป็นสามีของซินเอ๋อร์ก็เท่ากับว่าข้าเป็นคนของตระกูลฟางดวยเช่นกัน " นนท๋สวน

" ท่านพ่อตาเหตุใดท่านจึงได้ยอมให้นางกดขี่เช่นนี้ " นนท์ถามพ่อตาฟางจง

" นั่นเพราะตระกูลของข้านั้นอ่อนแอยิ่งนัก " ฟางจงถอนหานใจยืดยาว

" ท่านพ่อตา ข้าอยากให้ท่านประกาศออกไปว่าว่านสุ่ยเอ๋อร์ผู้นี้มิใช่คนของตระกูลฟางอีกต่อไป ท่านได้ทำการหย่ากับนางเสร็จสิ้นแล้ว " นนท์บอกพ่อตาฟางจง

" ทำเช่นนี้มิได้ " ฟางจงเสียงสั่น

" ท่าพ่อตา อย่าได้กังวลข้าและซินเอ๋อร์อยู่ที่นี่จะมิมีผู้ใดมาทำอันตรายได้ " นนท์กล่าวอย่างหนักแน่น

" ได้ ข้าเชื่อเจ้า ว่านสุ่ยเอ๋อร์ต่อจากนี้เจ้ากับข้าขาดจากกัน ประกาศออกไปให้รู้ทั่วเมืองอี้ว่า ข้าฟางจงของหย่าขาดจากว่านสุ่ยเอ๋อร์ " ฟางจงแม้นจะกล่าวอย่างหนักแน่น แต่แววตานั้นหาได้หนักแน่นไม่ 

" ฟางจง เจ้าจงระวังให้ดี ตระกูลของเจ้าจะเหลือเพียงแต่ชื่อ " ว่านสุ่ยเอ๋อร์ จากไปด้วยความอาฆาต

" ฟางจง เจ้าจงมารับโทษตายเดี๋ยวนี้ " เสียงกึกก้องที่หน้าประตู

" เป็นผู้ใดที่มาส่งเสียงเช่นนี้ " ผู้อาวุโสหนึ่งร้องตะโกนออกไปพร้อมทั้งทะยานร่างออกไป นนท์จึงเร่งตามไป

" ท่านเจ้าตระกูลโอหยาง เหตุใดท่านทำเช่นนี้ " ผู้อาวุโสหนึ่งเอ่ยถาม

" มันเป็นผู้ใดที่กล้าทำร้ายหลานชายของข้า " ผู้นำตระกูลโอหยางเดือดดาล

" เป็นข้าเอง โจวนนท์ " นนท์เดินออกมาอย่างองอาจ

" เจ้ารึ ดี เจ้าแย่งหลานสะไภ้ของข้า แล้วยังทำร้ายหลานของข้า เจ้าคงมิอยากมีชีวิตอยู่แล้วสินะ " ว่าจบจึงฟาดฝ่ามือเข้าใส่นนท์ นนท์หาได้กลัวแต่อย่างใด ฟากฝ่ามือสวนกลับ 

" ตูม "ร่างของผู้นำตระกูลโอหยางปลิวออกไป นนท์เดินตามออกไปอย่างเชื่องช้า

" เจ้าเฒ่าเจ้ารู้จักตระกูลเจียงแห่งเมืองจางรึไม่ " นนท์ทบทวนความทรงจำ

" ตระกูลเจียง แห่งเมืองจาง โจวนนท์ " ผู้นำตระกูลโอหยางหน้าเปลี่ยนสี 

" หากเจ้ารู้จัก เจ้าคงมิอยากให้ตระกูลของเจ้าต้องเป็นเช่นนั้นใช่รึไม่ " นนท์เริ่มกดดัน

" ไม่ ไม่ อาจารย์หลอมโอสถระดับเจ็ดโจวนนท์ เป็นข้าและหลานของข้าที่แสดงกิริยาไม่ดีต่อท่าน

ขอท่านโปรดให้อภัยข้าและตระกูลของข้าด้วยเถิด " ผู้นำตระกูลโอหยางกล่าวต่อนนท์อย่างกลัวสุดใจ

เหล่าผู้อาวุโสตระกูลฟางได้ยินต่างพากันแข้งขาสั่น " ดีแล้วที่มิได้ล่วงเกินหลานเขย มิเช่นนั้นคงมองหน้าลำบาก " 

" ได้ เพียงเจ้าคิดได้ข้าก็จะถือว่าเรื่องนี้มิเคยเกิดขึ้น และนี่เป็นค่าชดใช้สินสอดที่ของเจ้า และนี่เป็นโอสถเหลวทิพย์ปฐพีจงนำไปให้กับหลานของเจ้ากินเสีย

แล้วต่อไปนี้หากตระกูลโอหยางล่วงเกินตระกูลฟาง ข้าโจวนนท์จะลบระกูลโอหยางออกจากเมืองอี้ " เสียงกึกก้องของนนท์ดังทั่วเมืองอี้